บทที่ 60 - ลูกพี่เซวีย ยืดอกสู้หน่อยสิ!

บทที่ 60 - ลูกพี่เซวีย ยืดอกสู้หน่อยสิ!

เมื่อเซวียเยว่ตะโกนโวยวายขึ้นมา คนรอบข้างก็พลอยส่งเสียงเชียร์ตามไปด้วยอย่างบ้าคลั่ง

ถึงแม้เซวียเยว่จะดื่มไม่หมดถัง แต่ปริมาณหนึ่งในสิบของถังนั่นก็เทียบเท่ากับเหล้าขาวหลายสิบขวดแล้ว ซึ่งมันเกินขีดจำกัดของคนธรรมดาไปไกลโข

ในทางกลับกัน ลู่เหิงที่เป็นคนท้าให้ดื่มหมดถังคนแรก ตอนนี้กลับยังไม่มีทีท่าว่าจะเริ่มดื่มเลยสักนิด

"ลูกพี่เหิง แค่นี้เองหรอวะ?"

"พูดซะดิบดี ลูกพี่เซวียกูซดไปเกือบครึ่งถังแล้ว มึงก็ดื่มบ้างดิวะ!"

"ถ้าวันนี้มึงดื่มได้เท่าลูกพี่เซวีย กูจะคุกเข่าโขกหัวให้มึงสามทีต่อหน้าคนทั้งโรงเรียนเลยเอ้า!"

"หืม?" ลู่เหิงเลิกคิ้วขึ้น

คนอื่นๆ ที่ตะโกนโห่ร้องก่อนหน้านี้เขาไม่รู้หรอกว่าเป็นใคร แต่ไอ้คนที่บอกว่าจะโขกหัวให้สามทีนี่ เขาเห็นชัดเจนเต็มสองตาเลยล่ะ

เมื่อทุกคนหันไปตามเสียง ก็พบว่าเป็นหวังซิน หัวหน้าห้องที่กำลังแหกปากเชียร์อย่างออกรสออกชาตินั่นเอง

นักเรียนหลายคนในห้องเดียวกับลู่เหิงเห็นแบบนั้น ต่างก็ขมวดคิ้วด้วยความรังเกียจ

ใครๆ ก็รู้ว่าหวังซินเป็นพวกประจบสอพลอ วันๆ เอาแต่เลียแข้งเลียขาเซวียเยว่ คิดไม่ถึงเลยว่ามาอยู่ในสถานการณ์แบบนี้แล้วยังไม่รู้จักเก็บอาการอีก

ลู่เหิงจ้องหน้าหวังซินเขม็ง มุมปากกระตุกยิ้มขึ้น "ได้ หวังซิน นี้นายพูดเองนะ ถ้าฉันดื่มได้มากกว่าลูกพี่เซวียของนาย นายจะทำยังไง?"

"ฉันจะคุกเข่าโขกหัวให้นายสามทีตรงนี้เลย!" หวังซินไม่สะทกสะท้าน ชี้ลงพื้นพลางตะโกนลั่น

นี่เป็นโอกาสดีที่จะได้ประกาศศักดาให้เซวียเยว่ต่อหน้านักเรียนทั้งโรงเรียน เขาจะยอมปล่อยโอกาสนี้หลุดมือไปได้ยังไง

อีกอย่าง ลู่เหิงที่มีพลังแค่ระดับทองแดงกระจอกๆ จะไปดื่มได้เยอะกว่าเซวียเยว่ได้ยังไงล่ะ!

และก็เป็นไปตามคาด เซวียเยว่ส่งสายตาชื่นชมมาให้หวังซิน ทำเอาเจ้าตัวยิ้มหน้าบานเป็นจานกระด้ง

"ทุกคนได้ยินหมดแล้วนะ" ลู่เหิงยิ้มบางๆ ใช้มือข้างเดียวยกถังเหล้ายักษ์ใบนั้นขึ้นมาอย่างง่ายดาย

ทุกคนเบิกตาโพลง แม้แต่คนที่อยู่ข้างหลังก็ยังต้องชะเง้อคอมอง เพราะกลัวจะพลาดฉากเด็ดนี้

ทว่าเซวียเยว่กลับแค่นเสียงเหยียดหยาม "หมาเห่ามักไม่กัด แกเห่ามาตั้งนาน สรุปว่ามีน้ำยาหรือเปล่าวะ"

ลู่เหิงไม่ได้ตอบโต้ แต่กลับยกถังยักษ์ที่ใหญ่กว่าเอวตัวเองขึ้นมา แล้วยัดปากขวดเข้าปากตัวเองตรงๆ

ไม่มีการพูดพร่ำทำเพลงให้เสียเวลา เหล้าขาวปริมาณมหาศาลพุ่งทะลักลงคอลู่เหิงทันที

อึกๆๆๆ!

ทั่วทั้งห้องโถงของโรงแรมเงียบกริบเป็นเป่าสาก

ทุกคนจ้องมองลู่เหิงตาค้าง อดไม่ได้ที่จะกลืนน้ำลายเอื้อกใหญ่ตามไปด้วย

เพียงพริบตาเดียว ยังไม่ทันที่ทุกคนจะมองเห็นชัดๆ เขาก็ฟาดไปแล้วครึ่งถัง!

อย่าลืมนะว่า นั่นมันเหล้าขาวดีกรีแรง ไม่ใช่น้ำแร่!

ต่อให้เป็นน้ำแร่ ก็ไม่มีใครหน้าไหนดื่มรวดเดียวเยอะขนาดนี้ได้หรอก!

เสียงกลืนดังอึกๆ ยังคงดำเนินต่อไป

ยิ่งลู่เหิงกลืนเหล้าลงไปมากเท่าไหร่ สีหน้าของเซวียเยว่กับหวังซินก็ยิ่งซีดเผือดลงเรื่อยๆ

【ได้รับค่าความแค้นจากเซวียเยว่ +3174】

【ได้รับค่าความแค้นจากหวังซิน +5862】

อวี๋หลิงเวยที่นั่งอยู่ข้างๆ และกำลังจะเอ่ยปากห้าม ถึงกับเบิกตากว้าง จ้องมองลู่เหิงด้วยความตกตะลึงจนไม่อยากจะเชื่อสายตา

แม้แต่อาจารย์ที่ยืนดูอยู่ไกลๆ ก็ยังมองหน้ากันเลิ่กลั่ก อึ้งแดกไปตามๆ กัน!

อึกๆๆๆๆๆ~

ดื่มไปดื่มมา เสียงกลืนเหล้าก็ดังรัวติดกันเป็นพรืด

ปากของลู่เหิงราวกับหลุมดำไร้ก้นบึ้ง ไม่เพียงแต่ดื่มเท่านั้น แต่เขายังออกแรงดูดอย่างเมามันอีกด้วย

ชนิดที่ว่าไม่หกเลอะเทอะเลยแม้แต่หยดเดียว!

ภายในเวลาเพียงไม่กี่นาที เหล้าขาวดีกรีแรงเต็มถังยักษ์ก็อันตรธานหายวับไปราวกับเล่นกล!

แถมพอดื่มหมด ลู่เหิงยังแสร้งทำเป็นเรอเอิ๊กออกมาดังๆ อีกต่างหาก "เอามาอีกถังดิ๊!"

"เชี่ยเอ๊ย!"

"หมดถังจริงๆ ด้วยโว้ย!"

"ยังจะเอาอีกถังหรอวะ? นี่แม่ง... โคตรจะหลุดโลกเลย!"

"หน้าไม่เปลี่ยนสีเลยด้วยซ้ำ? โอ้โห เทพสุราประทับร่างชัดๆ!!"

มวลมหาความแค้นพรั่งพรูเข้าสู่สมองของลู่เหิงราวกับสายน้ำไหล

และแน่นอนว่า ส่วนใหญ่มาจากเซวียเยว่กับหวังซินนั่นแหละ

ลู่เหิงคว่ำถังเปล่าลงตรงหน้า พยักพเยิดหน้าไปทางเซวียเยว่ "นายเงียบไปก่อน ให้หมอนั่นคุกเข่าโขกหัวให้ฉันสามทีก่อนค่อยว่ากัน"

หวังซินรีบได้สติขึ้นมาทันที รีบตะแบงเถียงคอเป็นเอ็น "ไม่ได้สิ ลูกพี่เซวียของฉันยังดื่มไม่หมดเลย นายรู้ได้ไงว่านายจะดื่มได้เยอะกว่าเขา? จริงไหมครับลูกพี่เซวีย หึๆ~"

เซวียเยว่กัดฟันกรอดปรายตามองหวังซิน แทบอยากจะบีบคอหมอนี่ให้ตายคามือซะเดี๋ยวนี้

เชี่ยเอ๊ย... มึงตาบอดหรือไง ไม่เห็นหรอว่าไอ้เด็กนี่มันเพิ่งซดรวดเดียวหมดถังน่ะ!

นั่นมันถังน้ำตู้กดน้ำเลยนะเว้ย คนบ้าที่ไหนมันจะทำตัวเป็นสัตว์ประหลาดได้ขนาดนี้วะ!

เมื่อทุกคนเห็นสีหน้าของเซวียเยว่ ก็เข้าใจสถานการณ์ได้ทะลุปรุโปร่ง

และแล้ว เสียงโห่ฮาก็ดังลั่นห้องโถงอีกครั้ง

"ลูกพี่เซวีย ดื่มต่อดิวะ!"

"ลูกพี่เซวียของพวกเราเป็นสายพลังกายภาพล้วนๆ ซดเหล้าหมดโรงแรมยังสบายๆ แค่ถังเดียวจะไปคณามืออะไร!"

"ใช่ๆ ลูกพี่เซวีย ยืดอกสู้หน่อยสิ!"

หวังซินเองก็ร้อนใจเหมือนกัน แต่ก็ไม่กล้าไปเร่งเซวียเยว่ ทำได้แค่ตะโกนเชียร์ "ลูกพี่เซวียสู้ๆ! ลูกพี่ทำได้อยู่แล้ว!"

เมื่อได้ยินเสียงถากถางจากคนรอบข้าง เซวียเยว่ก็กัดฟันกรอด ยกถังเหล้าขึ้นมาอีกครั้ง "แม่งเอ๊ย ดื่มก็ดื่มวะ!"

อึกๆๆ~

สิ้นเสียงกระดก เหล้าขาวดีกรีแรงก็ไหลลงคอไปอึกใหญ่

แต่ทุกคนก็เห็นได้ชัดว่า ความเร็วในการดื่มของเซวียเยว่นั้น เทียบกับลู่เหิงไม่ติดฝุ่นเลย

นี่มันเอาเจี๊ยวเล็กไปงัดกับห่าน เอาไข่ไปกระทบหินชัดๆ!

ลู่เหิงนั่งไขว่ห้างกระดิกเท้า มุมปากประดับด้วยรอยยิ้มของพวกชอบดูเรื่องสนุก

วันนี้ไม่ว่าเซวียเยว่จะดื่มไปมากแค่ไหน เขาก็พร้อมสู้ตาย!

มิติเก็บของติดตัวมีความจุกว้างขวางถึงหนึ่งร้อยลูกบาศก์เมตร ต่อให้ลู่เหิงเปิดก๊อกน้ำกระดกเข้าปากตรงๆ เขาก็ยังดื่มต่อเนื่องได้สบายๆ สามถึงห้าวันเลยล่ะ!

ลู่เหิงทำท่าทีสบายๆ เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เอนหลังพิงเก้าอี้พลางเลิกคิ้ว "นี่ลูกพี่เซวีย เร็วๆ หน่อยสิ อย่ามัวแต่ดื่มข้ามวันข้ามคืน เดี๋ยวก็พาคนอื่นเสียเวลาเข้ามิติเอกเทศพรุ่งนี้กันพอดี"

พอโดนยั่วโมโหแบบนี้ เซวียเยว่ก็รีบยกถังเหล้าขึ้นสูงกว่าเดิม เร่งสปีดการดื่มให้เร็วขึ้นอีก

แต่เขาดันปวดฉี่จนแทบจะราดอยู่แล้ว พอดื่มรวดเดียวเข้าไปแบบนี้ น้ำเลยพุ่งพรวดออกมาทางปากแทน!

พรวด!

เหล้าคำโตพุ่งไปกระแทกใส่หน้าหวังซินที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเข้าอย่างจัง!

หวังซินที่กำลังอ้าปากหวอแหกปากเชียร์อยู่ ไม่ทันได้ตั้งตัวหลบ

เหล้าคำโตอุ่นๆ ผสมกับน้ำมูกเหนียวหนืดของเซวียเยว่ พุ่งเข้าไปเต็มปากของเขาเต็มๆ!

"อ่อก ลูกพี่เซวีย นี่มัน... แหวะ~"

หวังซินเกิดอาการแพ้ท้องกะทันหัน เกาะพนักเก้าอี้โก่งคออ้วกแทบพุ่ง

ส่วนเซวียเยว่นั้นเอามือกุมท้อง ตาแทบจะพ่นไฟออกมา

เมื่อกี้นี้เขาฝืนซดเหล้าขาวเข้าไปตั้งครึ่งค่อนถัง ตอนนี้กระเพาะปัสสาวะแทบจะระเบิดอยู่แล้ว

แถมเหล้าดีกรีแรงๆ ก็ทำเอากระเพาะอาหารร้อนผ่าวไปหมด ดินแดนดอกเบญจมาศ (รูทวาร) กำลังจะแตกพ่ายอยู่รอมร่อ

ในหัวของเซวียเยว่ตอนนี้มีเพียงความคิดเดียวเท่านั้น

รีบไปเปิดวาล์วปล่อยน้ำด่วนๆ!

"ไม่ไหวแล้ว ขอไปเข้าห้องน้ำก่อน ไม่ไหวแล้ว!"

เซวียเยว่เงยหน้าขึ้น เดินโซซัดโซเซหน้ามืดตาลาย สายตาเหลือบไปเห็นห่อทิชชู่บนโต๊ะก็รีบคว้าหมับ หันหลังวิ่งแจ้นไปทางห้องน้ำทันที

เพียงแต่ว่าเขาวิ่งเร็วเกินไป ประกอบกับฤทธิ์เหล้าที่ทำให้สมองเบลอๆ เลยไม่ได้สังเกตเลยว่า ของในมือไม่ใช่กระดาษทิชชู่ แต่เป็นมือถือสีขาวต่างหาก!

เจ้าของมือถือรีบผุดลุกขึ้นตะโกนลั่น "เซวียเยว่ นั่นไม่ใช่กระดาษทิชชู่นะ นั่นมันมือถือฉันโว้ย!"

แต่เซวียเยว่ไม่ได้หันกลับมามองด้วยซ้ำ ใส่เกียร์หมาวิ่งสับแหลกหายวับไปในพริบตา ทิ้งให้คนที่เหลือหัวเราะกันจนท้องแข็ง

"ขี้แตก? นี่มันดื่มจนขี้แตกจริงๆ หรอเนี่ย ฮ่าๆๆๆ!"

"ฮ่าๆๆ! พี่ชาย มือถือนายได้กลายเป็นมือถือที่มีกลิ่นอายไปซะแล้ว!"

"ไม่ประเด็นมันอยู่ที่ว่า หมอนั่นไม่ได้เอากระดาษทิชชู่ไปต่างหากล่ะ!"

"จบกัน งานนี้ลูกพี่เซวียของพวกนายคงต้องใช้มือปาดแล้วล่ะ..."

ไม่กี่นาทีต่อมา เซวียเยว่ที่หน้าแดงเถือกก็ค่อยๆ เอามือยันกำแพงเดินกลับออกมา

"อ้าว เร็วจังแฮะ" ลู่เหิงที่สายตาดีกว่าใครเพื่อน เอ่ยแซวด้วยรอยยิ้ม "ลูกพี่เซวีย ใช้อะไรเช็ดล่ะนั่น อ๊ะ? ทำไมถุงเท้าถึงหายไปข้างนึงล่ะ?"

ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน ก่อนจะหัวเราะก๊าก ตบโต๊ะกันเกรียวกราว!

เมื่อกี้นี้ทุกคนเห็นเต็มสองตาว่า วันนี้เซวียเยว่ใส่กางเกงขาสั้นกับถุงเท้ายาว

แต่ตอนนี้ถุงเท้ายาวที่ขาขวาของเขากลับอันตรธานหายไปแล้ว!

(จบแล้ว)