ตอนที่ 14 โอกาส

ตอนที่ 14 โอกาส

ห้องทำงานส่วนตัวของสวี่เหวินจัดว่าสะอาดสะอ้านเป็นระเบียบเรียบร้อยมาก ในระยะสายตาของหม่าเอินไม่มีขยะสักชิ้น ริมหน้าต่างยังมีกระถางดอกไม้สดวางประดับอยู่หลายกระถาง

ตู้ไม้ขนาดใหญ่ตั้งตระหง่านอยู่ตรงหน้าเขา หรือก็คือด้านหลังเก้าอี้ทำงาน และตรงตำแหน่งที่สูงจากพื้นประมาณสองเมตร มีตู้เซฟล็อกกุญแจซ่อนอยู่ เมื่อดูจากข้าวของที่อัดแน่นอยู่ภายใน ก็น่าจะเป็นสมบัติเก่าของหมอหลี่ทั้งนั้น

ไม่มีใครมาเก็บกวาดไปเลยเหรอ?

แกร๊ก

สวี่เหวินเอื้อมมือไปปิดเครื่องบันทึกเสียงที่กำลังทำงานอยู่ เงยหน้ามองชายหนุ่มที่ถูกมัดอยู่บนเก้าอี้พันธนาการ

"คุณนี่นะ หม่าเอิน" เขาถามด้วยน้ำเสียงกึ่งสมน้ำหน้า "ทำไมคุณต้องไปหาเขาก่อนจะลงมือด้วยล่ะ อยากให้ทุกคนสงสัยว่าคุณมีปัญหาหรือไง?"

หม่าเอินที่นั่งอยู่บนเก้าอี้ตอบกลับ:

"แค่ยืนอยู่ตรงระเบียงผมก็ทำให้เขายิงตัวตายได้ แล้วผมก็ยังใช้สายตาบิดหัวคุณหลุดจากบ่าได้เหมือนกันนะ ระวังตัวไว้หน่อยก็ดี"

สวี่เหวินรีบยืดตัวขึ้นเพื่อกลบเกลื่อน

"ผมหมายถึงว่า การทำแบบนี้มันจะทำให้เรื่องขอออกจากโรงพยาบาลของคุณยุ่งยากขึ้นต่างหาก..."

และนี่ก็เป็นหนึ่งในเหตุผลที่หม่าเอินลงมือฆ่าหลี่อี้เต๋อ

มาตรการรอง—แสดงความแข็งแกร่ง

ส่วนเหตุผลที่เขาไปโผล่หน้าให้หลี่อี้เต๋อเห็น ก็เพื่อทำให้เรื่องนี้ดูสมเหตุสมผลในสายตาของคนบางกลุ่ม—คนที่สวี่เหวินไม่จำเป็นต้องรู้

"เรื่องออกจากโรงพยาบาลเป็นยังไงบ้างล่ะ?" หม่าเอินถามกลับราวกับเป็นฝ่ายซักฟอกเสียเอง

สวี่เหวินยกมือขึ้นเกาหัว

"ผมกำลังจัดการอยู่ แต่ถึงตอนเขาตายคุณจะไม่ได้อยู่ในห้องด้วย พวกเขาก็ต้องใส่ชื่อคุณไว้ในบัญชีผู้ต้องสงสัยอยู่ดี ตามหลักแล้ว ผมควรจะมีอำนาจตัดสินใจเรื่องของคุณทั้งหมด แต่เพราะผมเป็นหมอใหม่ เรื่องมันเลยไม่ง่ายขนาดนั้น

"และดูท่าแล้ว การตกลงระหว่างคุณกับอาจารย์ผมคงเป็นเรื่องลับๆ สินะ เพราะพนักงานคนอื่นในโรงพยาบาลคิดว่าคุณเป็นแค่คนไม่มีหัวนอนปลายเท้า รองผู้อำนวยการถึงกับสั่งให้ผมโยนความผิดให้คุณเลยด้วยซ้ำ"

"อาจารย์เหรอ?" หม่าเอินทำหน้างง

สวี่เหวินถอยไปนั่งพิงขอบโต๊ะทำงาน:

"ก่อนที่หมอหลี่จะมาทำงานที่นี่ เขาเคยเป็นศาสตราจารย์อยู่ที่มหาวิทยาลัยของผม ถึงตอนนั้นเขาจะไม่ได้ทำเงินเป็นกอบเป็นกำเหมือนตอนนี้ แต่ก็มีธุรกิจสีเทาหลายอย่าง หนึ่งในนั้นคือการแอบรับนักศึกษาเข้าเรียนแบบลับๆ ถ้าใครยอมจ่าย ก็ได้เรียนต่อจนจบปริญญาเอกภายใต้การดูแลของเขาเลย

"ถึงเขาจะลาออกไปก่อนที่ผมจะเข้าเรียนป.โท แต่จริงๆ แล้วสิ่งที่ผมต้องการไม่ใช่เส้นสาย แต่เป็นความรู้ต่างหาก

"ศาสตราจารย์ที่เอาแต่หาผลประโยชน์ใส่ตัวคนนี้แหละ คือนักวิชาการที่เก่งกาจที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย"

น้ำเสียงที่หมอหนุ่มใช้พูดถึงอาจารย์คนนี้ไม่มีความเคารพเจือปนอยู่เลยแม้แต่น้อย

"เขาเป็นคู่ค้าทางธุรกิจที่ไม่เลวเลยทีเดียว" หม่าเอินบอก

อย่างน้อยตัวเขาในอดีตก็เลือกที่จะร่วมมือกับหมอคนนี้

สวี่เหวินเห็นด้วย:

"พูดตามตรง เขาก็เป็นอาจารย์ที่ดีคนหนึ่งเลยล่ะ แต่น่าเสียดายที่พอเขาตายไป ก็ไม่มีใครคิดถึงเขาสักคน ผมไปงานศพเขามา ไม่มีใครไปร่วมไว้อาลัยเขาจากใจจริงเลยสักคน

"ผมได้ยินมาว่าเขามีอดีตภรรยากับลูกสาวที่เขาไม่เคยเจอหน้าอยู่ด้วย แต่พวกเธอไม่สนใจใยดีความเป็นตายของตาแก่คนนี้เลย ในพินัยกรรมที่เขาทำไว้ก็ไม่ได้เอ่ยถึงพวกเธอ ทรัพย์สินบนดินของเขาถูกบริจาคไปจนหมด เกลี้ยง ดูเหมือนจะหวังซื้อชื่อเสียงทิ้งทวน

"ส่วนเงินสกปรกพวกนั้น ก็คงถูกแช่แข็งอยู่ในธนาคารไปตลอดกาล"

ในระหว่างที่เขาพูด ความสนใจของหม่าเอินก็ถูกดึงดูดไปที่กุญแจรหัสแบบกลไก

เขารู้สึกได้ลางๆ เป็นสัญชาตญาณที่ดูไร้เหตุผลแต่น่าเชื่อถือ

หม่าเอินรู้สึกว่าเขารู้วิธีใช้พลังจิตปลดล็อกกุญแจรหัสพวกนี้ ราวกับว่า...

เขาเคยทำแบบนี้มาก่อน

"แต่มีเรื่องหนึ่งที่ผมไม่ค่อยเข้าใจ ไม่ใช่ว่าผมสนใจเรื่องความเป็นตายของเขานะ" เสียงของสวี่เหวินดึงเขากลับสู่โลกความจริง "แต่ผมแอบสงสัยว่าเขาฆ่าตัวตายจริงๆ หรือเปล่า

"ผมรู้ว่าตำรวจสรุปคดีไปแล้ว แต่บางทีสาเหตุการตายของเขาอาจจะไม่ได้เรียบง่ายขนาดนั้น เพราะว่า...

"ที่นี่ไม่ได้มีแค่คุณกับผมหรอกนะ"

หม่าเอินตอบด้วยท่าทีสงบนิ่ง:

"ผมไม่สนคุณ หรือใครหน้าไหนทั้งนั้นแหละ เหมือนที่ผมไม่สนหลี่อี้เต๋อนั่นแหละ ถ้าหมอนั่นไม่บังเอิญมาขวางทางออกของผม ผมก็ไม่มีอารมณ์ไปยุ่งกับมันหรอก"

ความหมายของหม่าเอินนั้นชัดเจนมาก

ขอแค่เขาได้ออกจากโรงพยาบาล เขาก็จะไม่เป็นภัยคุกคามต่อใครทั้งสิ้น

ในทางกลับกัน ถ้ามีใครพยายามขัดขวางไม่ให้เขาไปล่ะก็...

"แน่นอน เรื่องนี้ผมกำลังดำเนินการให้อยู่ ขอเวลาสักหนึ่งสัปดาห์นะ ผมต้องใช้เวลาเกลี้ยกล่อมเบื้องบนหน่อย" สวี่เหวินรีบรับปาก "ถึงตอนนั้นผมจะให้คำตอบที่คุณพอใจแน่นอน

"และคุณไม่ต้องจ่ายเงินผมด้วย แต่ถ้าเป็นไปได้ ผมอยากขอให้คุณช่วยเรื่องเล็กๆ น้อยๆ สักเรื่อง"

หม่าเอินมองเขา

เขาพูดต่อ:

"มีคนบางกลุ่มกำลังพยายามจะเล่นงานผมอยู่ แต่คุณก็รู้กฎของที่นี่ดี พวกเขายังลงมือตอนนี้ไม่ได้หรอก แต่ถ้าคุณสังเกตเห็นพวกเขาล่ะก็ ช่วยบอกผมทีนะ

"ผมจะตอบแทนคุณอย่างงามเลย"

หม่าเอินพูดว่า:

"ถ้าการทำแบบนั้นไม่ได้ทำให้ผมตกอยู่ในอันตราย ผมจะบอกคุณ แต่หมอสวี่ครับ ตอนนี้ผมเลือกที่จะเป็นกลาง ถ้าผมต้องเข้าไปพัวพันกับเรื่องนี้ล่ะก็

"ผมจะเลือกอยู่ฝั่งที่จะชนะ เพราะฉะนั้นบางทีคุณอาจจะอยากเห็นผมเป็นกลางต่อไปมากกว่านะ"

สวี่เหวินยิ้มอย่างมั่นใจ

"ไม่ต้องห่วง ผมแข็งแกร่งกว่าพวกมันเยอะ"

หม่าเอินพูดอย่างไม่ยี่หระ:

"งั้นผมจะคอยดู หรือถ้าคุณช่วยให้ผมออกไปได้ราบรื่น ผมอาจจะแถมความช่วยเหลือพิเศษให้คุณนิดหน่อยก็ได้"

สวี่เหวินตอบกลับ:

"ตกลงครับ งั้นผมจะจัดการเรื่องนี้ให้จบเอง"

เขาไม่เชื่อคำสัญญาของหม่าเอินเลยสักนิด ถ้าหมอนี่หลุดออกไปได้ คงลืมเขาและเรื่องราวทั้งหมดไว้เบื้องหลัง ไม่มีทางหันกลับมาช่วยเขาแน่นอน

หม่าเอินพูดขึ้น

"ถ้างั้น..."

สวี่เหวินมองไปที่เครื่องบันทึกเสียง

"เดี๋ยวผมจะให้กระดาษคุณแผ่นหนึ่ง คุณแค่อ่านตามนั้นก็พอ"

หม่าเอินยิ้ม

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ?"

สวี่เหวินยิ้มตอบ:

"ยินดีที่ได้ร่วมงานกันครับ"

ตอนนี้เขาพอจะเข้าใจเรื่องทั้งหมดแล้ว

นี่มันกับดักที่เตรียมไว้เล่นงานเขาชัดๆ

ตอนที่เขาตัดสินใจรับงานนี้ ก็เพราะอยากใช้ปรากฏการณ์ชื่อดังของศูนย์บำบัดวิกเตอร์มาเป็นโล่กำบังพวกนักฆ่าชั่วคราว แต่ตอนนี้ที่นี่กำลังกลายเป็นคุกคุมขังเขาเสียเอง

ลองคิดดูให้ดี การที่หลี่อู่มาตายในจังหวะนี้ มันประจวบเหมาะเกินไปจนน่าสงสัย

นี่ต้องเป็นแผนที่บริษัทวางไว้แน่ๆ และเขาก็กลายเป็นหนูติดจั่นไปแล้ว

แต่โชคดีนะ ที่เขายอมรับงานนี้ไม่ใช่แค่เพราะคุณสมบัติพิเศษของโรงพยาบาลเพียงอย่างเดียว

สวี่เหวินเตรียมใจรับมือกับความเสี่ยงต่างๆ ไว้แต่แรกแล้ว และสิ่งที่ทำให้เขาตัดสินใจเด็ดขาดก็คือทรัพยากรของที่นี่—พวกคนบ้า

คนบ้าที่สติครึ่งดีครึ่งร้ายพวกนี้ มีพลังทางจิตที่เหนือมนุษย์มนาทั่วไป และในศูนย์บำบัดจิตเวชวิกเตอร์ พวกเขาก็เหมือนฝูงปลาในบ่อน้ำตื้น แค่กวาดอวนลงไปก็จับขึ้นมาได้เป็นสิบๆ ตัวแล้ว

และหม่าเอิน หนิงฉางคง รวมไปถึงเฉาเยี่ยน ก็คือปลาเกรดพรีเมียมที่เขาคัดสรรมาอย่างดี

ขอแค่มีพวกเขา งานวิจัยของเขาก็จะสำเร็จลุล่วง และเมื่อถึงเวลานั้น ไม่ว่าบริษัทหรือตัวตนหน้าไหน ก็จะกลายเป็นแค่เศษธุลีเมื่ออยู่ต่อหน้าเขา

โอกาสนั้นผ่านเข้ามาแล้วก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว