บทที่ 271 หมู่บ้านอามิงาสะ

บทที่ 271 หมู่บ้านอามิงาสะ

หลังคามุงจากบางเบาปกคลุมอยู่ด้านบน ตัวบ้านที่สร้างจากการนำไม้มาตอกตะปูซ้อนทับกันอย่างลวก ๆ ดูผุพังทรุดโทรมจนน่าใจหาย ร่องรอยความเสียหายที่ไม่ได้รับการซ่อมแซมมาอย่างยาวนานปรากฏให้เห็นทั่วทุกจุด... รูโหว่ขนาดใหญ่และช่องประตูที่ถูกอุดไว้ด้วยเพียงเศษผ้าขี้ริ้ว... อดสงสัยไม่ได้ว่าบ้านสภาพนี้จะสามารถต้านทานลมหนาวได้จริงหรือ

หมู่บ้านอามิงาสะ

หมู่บ้านเล็ก ๆ ที่ทรุดโทรมถึงขีดสุด

คิ้วของโรลดี้ขมวดมุ่นทันทีที่ก้าวเข้าสู่เขตหมู่บ้าน... วาโนคุนิ ดินแดนที่อุดมไปด้วย หินไคโร ไม่ควรจะแร้นแค้นถึงเพียงนี้ ทว่าภาพตรงหน้ากลับไม่ต่างอะไรกับสลัมในอาณาจักรที่ยากจนที่สุดใน ทะเลทั้งสี่ เลยแม้แต่น้อย

แน่นอนว่าโรลดี้เคยพบเห็นสิ่งที่น่าเวทนากว่านี้มาแล้ว แม้ความเมตตาจะก่อตัวขึ้นในใจ แต่เขาก็ตระหนักดีว่าสถานที่เช่นนี้ย่อมมีอยู่เสมอ... และต่อให้เป็นเขา ก็ไม่อาจกอบกู้ได้ทุกคน

“ลูกพี่... ชาวบ้านพวกนั้น...”

ฮิเอ็นเดินเข้ามาขนาบข้างโรลดี้และกระซิบเสียงเบา ภายในหมู่บ้านพอจะมีคนอาศัยอยู่บ้าง แต่ก็น้อยเหลือเกิน... อย่างมากก็ไม่เกินสิบกว่าคน ทั้งหมดล้วนเป็นคนชราผมขาวโพลน ร่างกายผอมโซหลังค่อม แอบซ่อนตัวอยู่ในบ้านและลอบมองกลุ่มของโรลดี้ผ่านรูผนังแตก ๆ ด้วยความหวาดระแวง

โรลดี้สังเกตเห็นตั้งแต่แรกแล้วโดยไม่ต้องให้ฮิเอ็นบอก... เขาเห็นความหวาดกลัวในแววตาของชาวบ้าน และที่ซ่อนลึกอยู่ภายในนั้นคือ... ความโลภ

แปลกมาก... ทำไมถึงแสดงออกถึงความโลภ?

ไม่ว่าจะมองมุมไหน กลุ่มของโรลดี้ก็ไม่ใช่คนที่ชาวบ้านตาดำ ๆ พวกนี้จะกล้าตอแยได้เลย นอกเหนือจากโรลดี้และสองผู้บริหารระดับสูง เขายังพาไพร่พลมาด้วยอีกหลายสิบคน... และต่อให้ทิ้งลูกน้องไว้เฝ้าเรือ เพียงแค่ส่วนสูงกว่า 8 เมตรของโรลดี้ก็น่าจะข่มขวัญพวกเขาได้จนหัวหดแล้ว

ทันใดนั้น การปรากฏตัวของหญิงชราคนหนึ่งก็ช่วยคลายความสงสัยในใจของโรลดี้

“พว... พวกคุณ... มาจากโลกภายนอก... อย่างนั้นรึ?”

หญิงชราเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ มือเหี่ยวย่นพยุงร่างด้วยไม้เท้าเก่าคร่ำครึ... โรลดี้พยักหน้ารับ แต่ทว่าหางตาของเขากลับเหลือบไปเห็นเงาหัวเล็ก ๆ แอบซุ่มมองอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ในซากปรักหักพังนั้น

“ท่านผู้เฒ่า... เกิดอะไรขึ้นกับพวกคุณ? ทำไมถึงได้ใช้ชีวิตอย่างยากลำบากขนาดนี้?”

โรลดี้ย่อตัวลงถามด้วยความอดทน แต่ทว่าอาจเป็นเพราะความชราภาพ หรือเพราะแรงกดดันมหาศาลจากร่างกายอันใหญ่โตของโรลดี้ หญิงชราจึงสั่นเทาด้วยความกลัวจนพูดไม่เป็นประโยคอยู่นานสองนาน

วินาทีนั้นเอง เจ้าของหัวเล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ก็ก้าวออกมา

“สวัสดีค่ะท่าน... โปรดให้หนูเป็นคนตอบคำถามเถอะค่ะ!”

เด็กหญิงตัวน้อยดูอายุไม่น่าเกินหกหรือเจ็ดขวบ ผมมวยทรงแปลกตา ใบหน้าจิ้มลิ้มน่ารักพอสมควร... แต่ทว่าเธอกลับดูบอบบางเหลือเกิน ร่างกายผอมแห้งจนดูเหมือนว่าแค่ลมพัดแรง ๆ ก็อาจปลิวได้ เส้นผมดูแห้งเสีย ซึ่งน่าจะเป็นผลจากการขาดสารอาหารมาเป็นเวลานาน

“ตกลง!”

โรลดี้ล้วงเอาข้าวกล่องเบนโตะออกจากกระเป๋าเสื้อแล้ววางลงบนพื้นข้าง ๆ... ด้วยขนาดตัวของโรลดี้ ข้าวกล่องกล่องเดียวนี้ก็มีปริมาณมากพอให้คนธรรมดากินได้ทั้งเดือน!

เมื่อฝากล่องถูกเปิดออก กลิ่นหอมฉุยของข้าวสวยก็ลอยฟุ้ง... เด็กน้อยกลืนน้ำลายลงคออึกใหญ่ ชาวบ้านคนอื่น ๆ ก็เริ่มทยอยออกมาจากบ้านเรือน และจากแววตาที่จ้องมองตาเป็นมัน บอกได้ชัดเจนว่าพวกเขาไม่ได้กินอิ่มท้องมานานมากแล้ว

“กินให้อิ่มท้องก่อนเถอะ... ขืนปล่อยไว้แบบนี้ ฉันกลัวว่าพวกคุณจะเป็นลมไปซะก่อน!”

“ขอบ... ขอบคุณครับท่าน!”

ความยั่วยวนของอาหารทำให้ชาวบ้านลืมความน่าสะพรึงกลัวของโรลดี้ไปจนหมดสิ้น พวกเขากรูเข้ามา แย่งกันใช้มือโกยอาหารยัดใส่ปากอย่างตะกละตะกลามโดยไม่สนเลยว่ามันคืออะไร

“เกอ-ฮี-ฮี-ฮี! จะเวอร์กันไปหน่อยมั้ยเนี่ย! แค่ข้าวกล่องเดียวเองนะ!”

โมเรียเกาหัวแกรก ๆ เขาคือวีรบุรุษที่มาจาก เวสต์บลู แม้จะไม่ได้ร่ำรวยล้นฟ้า แต่ก็ไม่เคยขาดแคลนเงินทอง และตอนนี้ในฐานะลูกน้องของโรลดี้ เรื่องเงินแทบไม่อยู่ในสายตาเขาเลย... ความหิวน่ะเหรอ? นั่นเป็นสิ่งที่เขาไม่เคยสัมผัสมาก่อนในชีวิต

“ฮึ่ม! ลองให้แกอดข้าวสักสองวัน แล้วแกจะเข้าใจเอง!”

ฮิเอ็นดูเหมือนจะถูกสะกิดความทรงจำอันเลวร้ายบางอย่าง เขาหยิบข้าวกล่องของตัวเองออกมา แล้วยื่นส่งให้กับเด็กหญิงตัวน้อย... เพราะร่างกายที่บอบบางเกินไป เธอจึงไม่อาจเข้าไปแย่งชิงกับชาวบ้านที่กำลังหิวโหยพวกนั้นได้

มือขยาดใหญ่ที่มีพังผืดของฮิเอ็น เปรียบเสมือนแสงสว่างที่สาดส่องลงมา... น้ำตาเอ่อล้นในดวงตาของเด็กหญิง เธอมองข้าวกล่องสลับกับใบหน้าของเขาอย่างเหม่อลอย ก่อนจะก้มหัวขอบคุณอย่างสุดซึ้ง แล้วเริ่มลงมือกินอย่างมูมมาม

“ค่อย ๆ กิน! ช้า ๆ หน่อย... ทั้งหมดนั่นเป็นของเธอคนเดียว ไม่มีใครมาแย่งหรอก!”

ฮิเอ็นวางมือใหญ่ลงบนหัวของเด็กน้อย พูดด้วยน้ำเสียงที่พยายามดัดให้อ่อนโยนที่สุด... สักพักเขาก็ลุกขึ้นเดินดุ่ม ๆ ไปหาโมเรีย แล้วกระชากข้าวกล่องจากมืออีกฝ่ายมาหน้าตาเฉยโดยไม่รอให้อนุญาต

“ถ้าไม่พอยังมีอีกนะ!”

เด็กหญิงเงยหน้ามองฮิเอ็นที่กำลังพยายามฉีกยิ้มใจดี (ซึ่งดูสยองนิด ๆ) ไม่รู้ทำไม ใบหน้าดุร้ายของมนุษย์เงือกฉลามตนนี้ กลับดูอ่อนโยนเหลือเกินในสายตาของเธอ

“ขอบคุณค่ะ... แต่หนูกินแค่นิดเดียวก็พอแล้ว!”

เมื่อมองดูเด็กน้อยที่กำลังกินข้าวขาวอย่างเอาเป็นเอาตาย... บางสิ่งบางอย่างในหัวใจของฮิเอ็นดูเหมือนจะสั่นไหวขึ้นมา

เมื่อเด็กหญิงอิ่มแล้ว เธอก็ก้มหัวขอบคุณอีกครั้ง

“ขอบพระคุณสำหรับอาหารค่ะ! หนูชื่อ โอทามะ... สักวันหนึ่งหนูจะตอบแทนบุญคุณนี้ให้ได้เลยค่ะ!”

“เป็นเด็กที่มีมารยาทดีจังนะ! ว่าแต่... เจ้าตัวเล็ก ทำไมชีวิตความเป็นอยู่ของพวกเธอถึงได้ยากลำบากขนาดนี้ล่ะ?”

เมื่อเจอกับคำถามของโรลดี้ โอทามะไม่ได้ลังเล เธอกัดฟันแน่น ราวกับหวนนึกถึงความทรงจำอันเจ็บปวด

“มัน... มันเป็นฝีมือของ ไคโด กับ โอโรจิ ค่ะ!”

โรงงานผลิตอาวุธ... คือต้นตอของความทุกข์ทรมานทั้งปวงในวาโนคุนิ

โรลดี้ยืนฟังอย่างใจเย็น พูดตามตรง ในบรรดาจักรพรรดิแห่งท้องทะเล ประชาชนภายใต้การปกครองของไคโดมีชีวิตที่น่าเวทนาที่สุด... หนวดขาวนั้นมีเมตตาไม่ต้องพูดถึง... ราชสีห์ทองคำ แม้จะโหดเหี้ยมและหยิ่งยโส แต่ก็ไม่ชายตามองมดปลวกอย่างชาวบ้านธรรมดา... ส่วนบิ๊กมัม เธอก็แค่เรียกเก็บอายุขัยบ้าง แลกกับการคุ้มครอง ซึ่งถือว่าเมตตาที่สุดแล้วในบรรดาจักรพรรดิสายมาร

มีเพียงไคโดเท่านั้น

“อย่างงั้นรึ? โรงงานอาวุธขนาดยักษ์... ความทะเยอทะยานของไคโดไม่ธรรมดาเลยจริง ๆ!”

ทำไมต้องสร้างโรงงานอาวุธมโหฬารขนาดนี้? เร่งระดมทุนและเกณฑ์ไพร่พลไปเพื่ออะไร? ไคโดต้องการอะไร? ...มันต้องการสงครามครั้งใหญ่ที่ครอบคลุมไปทั่วโลก! มันต้องการทำให้โลกทั้งใบจมดิ่งสู่ความโกลาหล!

ในแง่หนึ่ง ความทะเยอทะยานของมันก็คล้ายคลึงกับโรลดี้...ทั้งคู่ต้องการก่อสงครามและทำลายกฎเกณฑ์ของโลก...เพียงแต่ไคโดนั้นป่าเถื่อนกว่ามาก

“เข้าใจแล้ว... ขอบใจมากที่บอกพวกเรา!”

โรลดี้ยืนขึ้น... ไม่มีประโยชน์ที่จะรั้งรออยู่ในหมู่บ้านร้างแห่งนี้อีก เป้าหมายต่อไปคือ นครหลวงบุปผา และตามด้วย เกาะโอนิงาชิมะ

“เจ้าตัวเล็ก... แล้วเจอกันใหม่นะ!”

ฮิเอ็นย่อตัวลงแล้วลูบหัวโอทามะเบา ๆ... หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง เขาก็ล้วงเอากระดาษแผ่นเล็ก ๆ ออกมาจากกระเป๋า

เขาฉีกแบ่งออกมาส่วนหนึ่ง แล้วยื่นใส่มือของโอทามะ

ไม่มีใครรู้ว่าเขาตั้งใจจะทำอะไรกันแน่...

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล จบตอน By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═