บทที่ 241 ห้าผู้เฒ่าผู้ชอกช้ำ

บทที่ 241 ห้าผู้เฒ่าผู้ชอกช้ำ

“ผมเหรอครับ?”

คำพูดของ ดราก้อน ทำให้ ไทเกอร์ อึ้งไปชั่วขณะ เขาชี้มาที่ตัวเองแล้วมองกลับไปที่ ดราก้อน ความจริงใจในแววตาของอีกฝ่ายบอกเขาว่านี่ไม่ใช่เรื่องล้อเล่น ยิ่งไปกว่านั้น ปรัชญาของ คณะปฏิวัติ ก็สอดคล้องกับอุดมการณ์ของเขามากจริงๆ

“ใช่ครับ คุณไทเกอร์! ...ถ้าคุณเต็มใจ ตำแหน่ง ‘ผู้บัญชาการกองทัพแห่งโลกใหม่’ จะเป็นของคุณ! จากนี้ไป พันธมิตรที่มีอุดมการณ์เดียวกันนับไม่ถ้วนจะร่วมต่อสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับคุณ ทั้งหมดเพื่อปลดปล่อยโลกใบนี้ และทำให้ทุกเผ่าพันธุ์ภายใต้ผืนฟ้าได้มารวมตัวกันด้วยความปิติยินดี!”

ดราก้อน โค้งคำนับอย่างจริงใจ แต่ ไทเกอร์ กลับรู้สึกประหม่าและทำตัวไม่ถูก เขารีบประคอง ดราก้อน ให้ยืนตรง ภายใต้สายตาคาดหวังของอีกฝ่าย เขาชั่งใจอยู่นาน ก่อนจะส่ายหน้าปฏิเสธในที่สุด

“ผมขอโทษจริงๆ ครับคุณดราก้อน... แต่ผมไม่เหมาะกับคณะปฏิวัติหรอก! อีกอย่าง ผมติดหนี้บุญคุณมหาศาลกับคุณ ฟิท โรลดี้... หนี้ที่ผมต้องใช้ทั้งชีวิตเพื่อชดใช้! แต่ผมเชื่อว่า การได้อยู่ข้างกายคุณโรลดี้และทำในสิ่งที่เราทำ ก็มีความหมายไม่แพ้กันครับ!”

มันเป็นเรื่องยากสำหรับ ไทเกอร์ ที่จะยอมรับมนุษย์... เขาสามารถจับมือเป็นเพื่อนกับคนอย่างคณะปฏิวัติได้ แต่เขาจะไม่มีวันรัก... เขาไม่สามารถรักมนุษย์ได้อีกต่อไป

ส่วนเหตุผลที่เขายอมรับใช้ โรลดี้ น่ะเหรอ... ก็เพราะ โรลดี้ ไม่ใช่มนุษย์ไงล่ะ

ดราก้อน ไม่คาดคิดว่าจะได้รับคำตอบแบบนี้ แต่เมื่อเห็นท่าทีที่แน่วแน่ของ ไทเกอร์ เขาจึงไม่ฝืนใจ แต่หันไปสนใจเหล่า ทาส ที่ ไทเกอร์ ช่วยออกมาจากดินแดนศักดิ์สิทธิ์แทน

“งั้น... คุณไทเกอร์ แล้วคนเหล่านี้ที่คุณช่วยออกมาล่ะครับ?”

“ถ้าพวกเขาเต็มใจจะเข้าร่วมกับคณะปฏิวัติ ผมก็ไม่ขัดข้องครับ แน่นอนว่าในฐานะคนที่กำลังจะไปเข้าร่วมกับคุณโรลดี้ ผมก็หวังว่าจะมีคนไปกับผมมากขึ้นเหมือนกัน”

ความหมายของ ไทเกอร์ ชัดเจน: ตอนนี้มันคือการแข่งขันกันด้วยบารมีส่วนตัว ขึ้นอยู่กับว่าอดีตทาสเหล่านี้จะเลือกสู้เคียงข้าง ดราก้อน ผู้อุดมการณ์แรงกล้า ผ่านความยากลำบากและการเติบโต หรือจะเลือกตาม โรลดี้ ไปเพื่อครอบครองความมั่งคั่งทันทีแบบที่คนอื่นหาทั้งชีวิตก็ไม่ได้

ดราก้อน พยักหน้า แม้คณะปฏิวัติจะยังเป็นมือใหม่ แต่ปฏิบัติการครั้งนี้จะยกระดับอิทธิพลของพวกเขาในเวทีโลกอย่างไม่ต้องสงสัย ส่วนเรื่องที่ว่าคนพวกนั้นจะยอมลำบากไปกับเขาไหม... ดราก้อน เชื่อมั่นในเสน่ห์ดึงดูดใจของตัวเอง ตราบใดที่ไอ้นักปลุกระดมตัวพ่ออย่าง โรลดี้ ไม่ได้อยู่ที่นี่ เขามั่นใจว่าเขาจะดึงคนพวกนี้มาร่วมอุดมการณ์ได้

ในท้ายที่สุด...

จากบรรดาทาสที่ร่วมสู้เคียงบ่าเคียงไหล่กับ ไทเกอร์ ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์... 30% เลือกที่จะกลับไปใช้ชีวิตเดิม พวกเขาวางแผนจะหาอะไรมาปิดทับรอยสัก ‘กีบเท้ามังกรฟ้า’ บนร่างกาย ทิ้งความโง่เขลาและความบ้าบิ่นในอดีตไว้เบื้องหลัง แล้วกลับไปหาครอบครัว

20% เลือกที่จะเข้าร่วมกับ ดราก้อน...

ส่วนอีก 50% ที่เหลือ เลือกที่จะติดตาม ไทเกอร์ และเข้าร่วมกองกำลังของ โรลดี้

นี่ไม่ใช่เพราะ ดราก้อน ขาดเสน่ห์ แต่เป็นเพราะ ไทเกอร์ ไม่มีลูกน้องเป็นของตัวเอง ทาสกลุ่มนี้คือพวกที่กล้าสู้กล้าฆ่า และส่วนใหญ่เป็น มนุษย์เงือก พวกเขาเป็นกองกำลังรบที่น่าเกรงขาม ซึ่ง ดราก้อน เองก็แอบอิจฉา

อย่างไรก็ตาม เขาก็พอใจมากที่ ปรมาจารย์คาราเต้มนุษย์เงือก ผู้แข็งแกร่งคนหนึ่งเลือกที่จะเข้าร่วมคณะปฏิวัติ จากนี้ไป นักรบระดับล่างของคณะปฏิวัติจะมีอาจารย์คอยสอนเพื่อให้แข็งแกร่งขึ้นเสียที

เมื่อจัดการเรื่องต่างๆ เรียบร้อย บรรยากาศบนเรือก็สดใสขึ้นมาก ทุกคนจมดิ่งอยู่ในความสุขของการรอดชีวิต รสชาติของอิสรภาพที่ได้รับคืนมาช่างหอมหวาน เรือหลายลำแล่นช้าๆ มุ่งหน้าสู่ หมู่เกาะชาบอนดี... ทันทีที่เข้าสู่เขตนั้น พวกเขาจะปลอดภัยอย่างแน่นอน

ทั้ง ดราก้อน และ ไทเกอร์ เชื่อเช่นนั้น...

แต่ในขณะเดียวกัน ที่ ดินแดนศักดิ์สิทธิ์... เรื่องราวมันระเบิดเละเทะไปแล้ว!

เผ่ามังกรฟ้า ประสบหายนะอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ดินแดนศักดิ์สิทธิ์อยู่ในสภาพเละเทะ เหล่าขุนนางคำรามด้วยความโกรธแค้น ขณะที่ทหารยามและเจ้าหน้าที่รัฐบาลโลกวุ่นวายกับการฟื้นฟู

ห้าผู้เฒ่า กำลังปวดหัวจนหัวแทบระเบิด ไม่นับเรื่องที่พวกเขาทั้งห้าถูก ดราก้อน เพียงคนเดียวตรึงกำลังไว้จนขยับไม่ได้ (ถึงแม้พายุของอีกฝ่ายจะสะสมพลังมานาน และการที่คนห้าคนจะสงบพายุที่ทำลายล้างเรดไลน์ได้ไม่ใช่เรื่องง่าย)... แต่นี่ก็ไม่นับเป็นความดีความชอบ

อย่างน้อย... มันก็ไม่ใช่ต้นทุนมากพอที่จะไถ่โทษความล้มเหลวของพวกเขา!

การที่มีคนบุกเข้ามาในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ใต้จมูกของพวกเขา เป็นรอยด่างพร้อยในชีวิตการทำงานที่ลบไม่ออก!

ทั้งห้าคนมาถึง ห้องแห่งบุปผา  ด้วยร่างกายสั่นเทา พวกเขาไม่กล้าแม้แต่จะเงยหน้า คุกเข่าอย่างนอบน้อมอยู่ใต้บันได ในเวลานั้น เงาดำปริศนานั่งอยู่บนบัลลังก์สูง ดวงตาสีแดงฉานคู่หนึ่งจ้องเขม็งลงมาที่ห้าผู้เฒ่า... จิตสังหารอันเบาบางแต่หนาวเหน็บแทรกซึมไปทั่วอากาศ

“ดินแดนศักดิ์สิทธิ์ถูกบุกรุก... พวกเจ้าไม่มีคำอธิบายให้ ‘เรา’ หน่อยรึ?”

เสียงของ ท่านอิม ไร้ซึ่งอารมณ์ แต่ห้าผู้เฒ่ากลับรู้สึกถึงแรงกดดันอย่างที่ไม่เคยเจอมาก่อน!

ในฐานะหัวหน้าของห้าผู้เฒ่า นักบุญ วี. นาสจูโร เป็นคนแรกที่ก้าวออกมา ในฐานะนักการเมืองผู้ช่ำชอง ความเขี้ยวลากดินของเขานั้นลึกล้ำ เขาเริ่มจากการยอมรับว่าพวกเขาทั้งห้าต้องรับผิดชอบต่อความหละหลวม และยอมรับผิดแต่โดยดี

ในขณะเดียวกัน เขาก็พูดเป็นนัยๆ ว่าศัตรูวางแผนมานานแล้ว และด้วยการตายของ นักบุญการ์ลิง ผู้นำ ภาคีอัศวินเทพ ทำให้การป้องกันของดินแดนศักดิ์สิทธิ์อยู่ในช่วงอ่อนแอที่สุด... บลาๆๆ เขาเชื่อว่าเขาพูดทุกสิ่งที่ควรพูด และซ่อนเร้นหลายสิ่งที่เสียเปรียบต่อพวกเขาทั้งห้าไว้อย่างแนบเนียน

ยังไงซะ การตายของมังกรฟ้าจำนวนมากขนาดนี้ ย่อมส่งผลกระทบอย่างรุนแรงต่อแผนการของ ท่านอิม แน่นอน

แต่ถึงกระนั้น... มันก็ไม่อาจกลบเกลื่อนความไร้ความสามารถของพวกเขาได้!

ท่านอิม... มอบบทลงโทษที่น่าสะพรึงกลัวที่สุด!

สายฟ้าสีดำและแดงฟาดเปรี้ยงปร้างภายในห้องแห่งบุปผา ห้าผู้เฒ่ากัดฟันแน่น ไม่กล้าส่งเสียงร้องแม้แต่แอะเดียว พวกเขาไม่เคยเจ็บปวดขนาดนี้มาหลายร้อยปีแล้ว แต่ทุกคนรู้ดีว่าถ้าเผลอร้องโหยหวนออกมา... สิ่งที่รออยู่คือบทลงโทษที่สยดสยองยิ่งกว่า!

ยังไงเสีย ห้าผู้เฒ่าก็ยังใช้งานได้อยู่

หลังจบการลงโทษ ท่านอิม สั่งเสียงเย็นชาให้พวกเขาไปจัดการเก็บกวาดเรื่องราวให้เรียบร้อย ทั้งห้ารีบรับคำสั่ง แล้วคุกเข่าอยู่ตรงนั้นต่ออีกครึ่งชั่วโมง จนกระทั่งแน่ใจว่าไม่มีเสียงใดๆ แล้ว พวกเขาถึงรู้ว่า ท่านอิม ได้จากไปแล้ว

ทั้งห้าประคองกันเดินโขยกเขยกกลับไปยัง ห้องแห่งอำนาจ ใบหน้าของแต่ละคนเต็มไปด้วยความหมองหม่น

การจะตามล้างตามเช็ดเรื่องเละเทะขนาดนี้... ไม่ใช่เรื่องง่ายเลยจริงๆ