บทที่ 291 พบกันอีกครั้ง

บทที่ 291 พบกันอีกครั้ง

ทันใดนั้น มือมือหนึ่งก็ยื่นเข้ามาคว้าซิการ์ออกจากปากของอีธาน

"ใครมันช่างกล้าขนาดนี้?"

อีธานหันขวับไปมอง แล้วก็ต้องประหลาดใจเมื่อเจอใบหน้าที่คุ้นเคย

คาริเรลียืนยิ้มหวานส่งให้เขา

"ไม่น่าเชื่อเลยนะว่านักฟุตบอลอย่างคุณจะสูบบุหรี่ เชื่อฉันเถอะ บุหรี่มันเป็นศัตรูกับการเล่นกีฬานะ ถ้าอยากรุ่งในเส้นทางนี้ ทางที่ดีควรอยู่ให้ห่างจากบุหรี่ไว้ซะ"

พูดจบ คาริเรลีก็คาบซิการ์มวนนั้นไว้ที่ริมฝีปากสีแดงสดของเธอแทน

เพื่อนร่วมทีมอีธานได้ยินเข้าถึงกับสมองรวน... ความสำเร็จระดับอีธานในตอนนี้เรียกว่า "ยังไม่รุ่ง" อีกเหรอ? ถ้างั้นนักเตะอาชีพทั่วโลกกว่า 95% คงเป็นพวกไร้น้ำยาแล้วล่ะ

ใคร ๆ ก็รู้ว่าเอกลักษณ์ของอีธานคือ "ดื่มเหล้า สูบบุหรี่" ซึ่งมันไม่ได้ส่งผลกระทบต่อฟอร์มการเล่นในสนามของเขาเลยสักนิด

แบดบอย จอมขี้เกียจ นี่คือฉายาของอีธานทั้งนั้น ยัยบ้านนอกนี่โผลมาจากหลุมไหน? ไม่รู้จักอีธานหรือไง? แต่ถ้าบอกว่าสาวสวยคนนี้ไม่รู้จักอีธาน ท่าทางสนิทสนมแบบนั้นมันก็ขัดแย้งกันแปลก ๆ...

"เอ่อ..."

เพื่อนร่วมทีมกำลังจะอ้าปากทัก แต่อีธานรีบขัดจังหวะเสียก่อน

แม้จะไม่รู้ว่าจริงหรือเท็จ แต่อย่างน้อยคาริเรลีก็ดูเหมือนจะไม่รู้อัตลักษณ์ที่แท้จริงของเขา ซึ่งทำให้อีธานรู้สึกสนุกขึ้นมา ขืนเพื่อนบอกความจริงไป เกมคงหมดสนุก

"นี่เพื่อนผมครับ 'เดวีส์' แห่งวงการบาร์เทนเดอร์... นายก็เห็นแล้วนะว่ามีสาวสวยมาหา งั้นขอตัวไปดวลกับเธอสักหน่อยนะ"

เพื่อนร่วมทีมของอีธานตอบรับอย่างจนใจ "ครับ เดวีส์... เดวีส์แห่งวงการบาร์เทนเดอร์"

"มันต่างกันตรงไหนวะ?"

"คนนึงชงเหล้า อีกคนยิงประตู..."

มุกตลกฝืด ๆ นี้อาจจะเป็นที่เข้าใจกันในกลุ่ม แต่คาริเรลีคงไม่เก็ท เธอหัวเราะร่าอย่างอารมณ์ดี

"ดวลกันสักตานึงไหมคะ?"

"ว่าแต่นักเตะตัวสำรองของแมนฯ ยูไนเต็ด มาทำอะไรที่ลอนดอนคะเนี่ย? หรือว่าฝีเท้าห่วยจนโดนไล่ออกจากทีมแล้ว?"

คาริเรลีพูดพลางหยิบไม้คิวขึ้นมา หลังจากอีธานตั้งลูกเสร็จ เธอก็โน้มตัวลงบนโต๊ะ จัดท่าทางเตรียมแทง ซึ่งดูทะมัดทะแมงและเป็นมืออาชีพผิดคาด

"ช่วยไม่ได้ครับ ถ้าเตะบอลไม่รุ่ง ผมคงต้องกลับไปรับมรดกหมื่นล้านที่บ้าน ชีวิตมันเศร้าจริง ๆ"

"ฮ่า ๆ เลิกโม้เถอะค่ะ ฉันมองปราดเดียวก็รู้แล้วว่าคุณไม่ใช่ลูกคนรวย"

"ดูถูกกันนี่นา ทำไมถึงคิดงั้นล่ะครับ?"

คาริเรลีแทงลูกออกไป ลูกบอลสีทองสองลูกกลิ้งลงหลุมอย่างสวยงาม เธอเงยหน้าขึ้นมองทางบอลพลางฝนหัวคิว แล้วตอบว่า:

"ง่ายจะตาย อย่างแรกดูที่ฟันของคุณ ครอบครัวชนชั้นกลางขึ้นไปในยุโรปและอเมริกามักจะมีหมอฟันประจำตระกูล แม้ฟันคุณจะเรียงตัวสวย แต่ดูเป็นธรรมชาติ ไม่ได้ผ่านการจัดฟันแบบจงใจ ซึ่งหายากมากในหมู่ลูกคนรวย

อย่างที่สอง การแต่งตัวของคุณ บนตัวคุณไม่มีแบรนด์เนมสักชิ้น นาฬิกาก็ไม่ใส่ บอกว่าที่บ้านมีมรดกหมื่นล้าน ใครจะไปเชื่อ?"

อีธานมองคาริเรลีโชว์สกิลแทงบิลเลียดอย่างเพลิดเพลิน แล้วอดถามไม่ได้ "ไม่นึกเลยว่าคุณจะช่างสังเกตขนาดนี้... งั้นที่เข้ามาทักเนี่ย เพราะหลงใหลในความหล่อของผมเหรอครับ?"

สิ้นเสียงอีธาน คาริเรลีก็แทงแป้กทันที

"ฮ่า ๆ คุณนี่ตลกจัง... จงใจยิงมุกให้ฉันขำจนแทงพลาดใช่ไหมคะเนี่ย?"

ถึงตาอีธานบ้าง เขาโน้มตัวลงบนโต๊ะ เล็งเหลี่ยมลูก แล้วจู่ ๆ ก็เงยหน้าขึ้นมองคาริเรลี

"ในเมื่อไม่ใช่เพราะหล่อ ไม่ใช่เพราะรวย... หรือว่าคุณกะจะมอมเหล้าแล้วขโมยไตผมไปขาย?"

"พรืด... โอ๊ย ไม่ไหวแล้ว หยุดทำให้ขำสักทีเถอะค่ะ มื้อเย็นฉันเพิ่งกินอาหารฝรั่งเศสมาอิ่ม ๆ ขำจนปวดท้องไปหมดแล้ว..."

อีธานพูดไม่ออก... ผมพูดจริงนะเนี่ย

ผู้หญิงนี่เอาใจยากชะมัด พอคุยซีเรียสก็หาว่าล้อเล่น พอพูดเล่นก็ดันคิดจริงจัง

แต่เวลาคาริเรลียิ้ม เธอก็ดูน่ารักดีเหมือนกัน

ทั้งสองคนเล่นบิลเลียดไป คุยไป สูบบุหรี่และดื่มเหล้าไปด้วยกันอย่างถูกคอ

เวลาล่วงเลยไปโดยไม่รู้ตัว

"คุณพักที่ไหนคะ?"

"หือ?"

อีธานลังเลว่าจะบอกความจริงดีไหม เรื่องเข้าใจผิดตั้งแต่แรก ถ้าคุยกันมาขนาดนี้แล้วไม่แก้ข่าว มันดูเหมือนเขาจงใจหลอกยังไงชอบกล

แต่คาริเรลีไม่รอฟังคำตอบ เธอคว้าแขนเขาหมับ

"ช่างเถอะ ไปพักที่ห้องฉันดีกว่า ฉันไม่ชินกับการนอนโรงแรมดาวต่ำ ๆ น่ะค่ะ"

"แหม..."

แต่สิ่งที่คาริเรลีพูดก็เป็นความจริง โรงแรม 3 ดาวในยุโรปและอเมริกา สภาพมันก็พอ ๆ กับโรงแรมจิ้งหรีดบ้านเรานั่นแหละ

อีกอย่าง การนอนโรงแรม 5 ดาว ห้องสวีทหรู ๆ ก็ไม่ได้แพงอะไรมากมายสำหรับคนรู้ช่องทาง แค่บริหารจัดการบัตรเครดิตดี ๆ ปีนึงก็แลกแต้มพักฟรีได้ 7-8 คืนสบาย ๆ

ตั๋วเครื่องบินก็เหมือนกัน

ตี 4 ของเช้าวันใหม่ อีธานตื่นขึ้นมาบนเตียง พร้อมกับอาการปวดเมื่อยที่บั้นเอวเล็กน้อย เขาค่อย ๆ ยกท่อนแขนของคาริเรลีออกจากเอวอย่างเบามือ แล้วลุกขึ้นเก็บเสื้อผ้าที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้นมาสวม ก่อนจะย่องออกจากห้องไปเงียบ ๆ

วันนี้มีแมตช์สำคัญ ศึกยูฟ่า แชมเปียนส์ ลีก รอบแบ่งกลุ่ม ปะทะ ปารีส แซงต์-แชร์กแมง เขาไม่มีเวลามานอนอ้อยอิ่งกับคาริเรลี

อีธานกลับไปที่สนามซ้อม

วันนี้เป็นวันแข่งจึงไม่มีการซ้อมหนัก แต่สตาฟโค้ชเรียกประชุมทีมเพื่อวางแทคติกเจาะจงก่อนแข่ง

อาร์เซนอลคุ้นเคยกับ เปแอสเช เป็นอย่างดี

เพราะเพิ่งเจอกันมาหมาด ๆ ในนัดแรก ทำให้พอจะรู้ไส้รู้พุงนักเตะปารีสฯ พอสมควร

การประชุมแทคติกจึงผ่านไปอย่างราบรื่น เปแอสเชชุดนี้ไม่ได้เปลี่ยนไปจากนัดก่อนเท่าไหร่ จุดเปลี่ยนเดียวอาจจะเป็น "แม็กซ์เวลล์" ที่น่าจะหลุดจากตัวจริง

เป็นที่รู้กันว่าแม็กซ์เวลล์คือ "ลูกหาบข้างกาย" ของอิบราฮิโมวิช ตอนนี้อิบราฯ ย้ายไปอยู่แมนฯ ยูไนเต็ด แล้ว

เมื่อลูกพี่ไมอยู่ สถานะตัวจริงของลูกน้องก็ย่อมสั่นคลอน

ส่วนตำแหน่งอื่น ๆ ของเปแอสเชแทบไม่มีการเปลี่ยนแปลง

ดังนั้น โค้ชเวนเกอร์และทีมงานจึงวางแผนรับมือได้อย่างมั่นใจ นักเตะเองก็ไม่ต้องปรับตัวอะไรมาก

"อีธาน นัดนี้เธอนั่งสำรองนะ"

"ครับ? โอเคครับ"

โค้ชเวนเกอร์สั่งด้วยน้ำเสียงเคร่งขรึม ซึ่งผิดวิสัยปกติไปหน่อย

อีธานเองก็งงนิด ๆ... ทำไมถึงดรอปเขาเป็นตัวสำรอง?

แบบนี้มันกระทบต่อการโกย "แต้มความสำราญ"  ของเขานะสิ

หลังจบการประชุม เวนเกอร์เรียกอีธานให้อยู่คุยต่อตามลำพัง

"เธอมีปัญหาอะไรไหมที่จะต้องเป็นตัวสำรอง?"

"ไม่ครับ ไม่มีปัญหาเลย ปกติลงไปในสนามผมก็ยืนดูคู่แข่งเดินเกมหาช่องจ่ายบอลอยู่แล้ว จะยืนดูในสนามหรือนั่งดูข้างสนาม ค่ามันก็เท่ากันแหละครับ" อีธานตอบแบบทีเล่นทีจริง แม้ในใจจะแอบเซ็งนิดหน่อยก็ตาม