366.สงครามในอีกโลกหนึ่ง
366.สงครามในอีกโลกหนึ่ง
แม้แต่โลกของพวกเขาเองก็ไม่เคยปรากฏผู้ใดอย่างเซียวเยว่ที่ใช้พลังระดับเทพผู้สร้างต่อกรกับเทพปฐมกาลได้!
ด้วยศักยภาพเช่นนี้ในอนาคตเขาอาจก้าวเข้าสู่ขอบเขตในตำนานก็เป็นได้ดังนั้นเหล่าผู้แข็งแกร่งของโลกนี้จึงไม่ต้องการให้เซียวเยว่ต้องมาสิ้นชีพ ณ ที่แห่งนี้
ทว่าเซียวเยว่กลับส่ายหน้า
“เมื่อข้าแทรกแซงเรื่องนี้แล้วจะให้ถอยครึ่งทางได้อย่างไรอีกทั้งตอนนี้…ก็ถอยไม่ได้แล้ว!”
“แต่ทุกท่านวางใจข้าได้ส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือไปยังโลกของพวกเราแล้วเมื่อพวกเขาเห็นย่อมต้องลงมือแน่นอน!”
ก่อนหน้านี้ไม่นานระหว่างที่เขาท่องไปในห้วงโกลาหลเขาบังเอิญพบโลกใบนี้ซึ่งกำลังถูกเผ่าโกลาหลโอบล้อมโจมตี
ในฐานะผู้รักการต่อสู้เซียวเยว่าย่อมไม่อาจยืนดูเฉยๆ
แต่เขาประเมินพลังของเผ่าโกลาหลต่ำเกินไป
เผ่านี้น่าสะพรึงยิ่งนักโดยเฉพาะในหมู่พวกมันยังมีผู้ที่สามารถใช้พลังระดับเทพผู้สร้างสังหารข้ามขอบเขตปฐมกาลได้เช่นเดียวกับเขา!
ดังนั้นแม้เขาจะอยู่ที่นี่ก็ไม่อาจทำสิ่งใดได้ตามใจชอบ
“เฮ้อ…ครั้งนี้เผ่าโกลาหลมาอย่างดุดันต่างจากทุกครั้งที่ผ่านมาเห็นทีจะหมายล้างโลกของเราให้สิ้นแม้ตระกูลเจ้าจะมาถึงก็อาจต้านไม่อยู่”
คูฉานถอนหายใจยาว
โลกของพวกเขาเช่นเดียวกับโลกเทพของเซียวเยว่ทุกระยะเวลาหนึ่งจะถูกเผ่าโกลาหลทำลายล้าง
แต่หากไม่นับการมีอยู่ของเซียวชางโลกนี้แข็งแกร่งกว่าโลกเทพมากเพียงขอบเขตปฐมกาลก็มีเกือบร้อยคนทว่าก็ยังต้านเผ่าโกลาหลไม่ไหว!
“ท่านอาวุโสทั้งหลายทราบหรือไม่ว่าเหตุใดเผ่าโกลาหลจึงต้องสังเวยจักรวาลในโกลาหลครั้งแล้วครั้งเล่า?”
เซียวเยว่ถามด้วยความสงสัย
เผ่าโกลาหลแตกต่างจากวิญญาณหยินในโลกภายใน
วิญญาณหยินบุกโลกมนุษย์เพื่อดูดกลืนปราณหยางเพิ่มพูนพลัง
แล้วเผ่าโกลาหลเล่า…ทำไปเพื่อสิ่งใด?
“เรื่องนี้พวกเราก็ไม่ทราบแน่ชัดรู้เพียงว่าพวกมันสังเวยสิ่งมีชีวิตเหล่านี้ไปยังสถานที่แห่งหนึ่งในโกลาหลส่วนเหตุผลแท้จริง…ไม่มีใครรู้”
คูฉานและคนอื่นๆส่ายหน้า
นี่คือข้อมูลที่พวกเขาใช้เวลานับไม่ถ้วนสืบค้นมาได้
พวกเขาเคยคิดทำลายต้นตอโดยตรงแต่ ณ สถานที่นั้นมีผู้แข็งแกร่งสูงสุดของเผ่าโกลาหลเฝ้าอยู่แม้แต่ขอบเขตปฐมกาลยังถูกตรวจพบและสังหารทันทีที่เข้าใกล้!
นั่นคือการดำรงอยู่ที่เหนือกว่าขอบเขตปฐมกาลอย่างแท้จริง!
เมื่อเห็นสีหน้าหนักอึ้งของทุกคนเซียวเยว่กล่าวปลอบ
“วางใจเถิดหากคนของตระกูลข้ามาถึงต้องต้านเผ่าโกลาหลได้แน่นอน!”
เวลาผ่านไปหลายพันปีแล้ว
เซียวหลีและคนอื่นๆย่อมก้าวเข้าสู่ขอบเขตปฐมกาลแล้วแน่
แม้ในเผ่าโกลาหลจะมีผู้ฝึกวิถีเทพสูญสลายเซียวหลีและพวกเขาก็ยังพอต้านได้!
“ไม่เป็นไรพวกเราคิดถึงผลลัพธ์เลวร้ายที่สุดไว้แล้วมีเพียงสู้ตายแม้ต้องตายก็จะไม่ยอมให้เผ่าโกลาหลเหยียบย่ำโลกนี้โดยง่าย!”
คูฉานกล่าวด้วยสายตาแน่วแน่
เพราะพวกเขาไม่มีทางถอย!
---
จากนั้นเซียวเยว่เข้าสู่สถานที่แห่งหนึ่งของโลกนี้ที่เรียกว่า “ถ้ำกาลเวลา” เพื่อรักษาบาดแผล
แม้อัตราเวลาที่นี่จะไม่อาจเทียบกับหอคอยแห่งกาลเวลาแต่ก็เป็นสิ่งที่เทพปฐมกาลสร้างขึ้นจึงยังมีประโยชน์ต่อเทพผู้สร้างอย่างเขา
ขณะเขาปิดด่านรักษาตัว
บริเวณรอยต่อระหว่างโลกนี้กับโกลาหลยังคงเกิดศึกสะเทือนฟ้า
เผ่าโกลาหลจำนวนมหาศาลปรากฏตัวปะทะกับเหล่าผู้ฝึกตนของโลกนี้
ผู้ฝึกตนนับไม่ถ้วนล้มตายเลือดย้อมฟ้าเป็นสีแดงฉาน
แต่เผ่าโกลาหลก็สูญเสียไม่น้อยเช่นกันศึกดุเดือดถึงขีดสุด!
ผู้นำของเผ่าโกลาหลคือสองผู้ฝึกวิถีเทพสูญสลายระดับขอบเขตปฐมกาล
พวกเขาไม่ลงมือเพียงเฝ้ามองเผ่าพันธุ์ของตนสู้รบ
สำหรับพวกเขานี่คือการฝึกปรือ!
“โลกนี้กลับให้กำเนิดผู้ที่สามารถต่อสู้ข้ามขอบเขตได้…น่าเสียดายเขาไม่มีเวลาเติบโตต่อไปแล้ว”
หนึ่งในผู้ฝึกวิถีเทพสูญสลายกล่าวอย่างเรียบเฉย
“เติบโตแล้วจะอย่างไรครั้งหนึ่งในโลกเทพไม่ใช่มีผู้บรรลุกึ่งจักรพรรดิเทพหรือ? สุดท้ายก็ยังตาย”
“พลังของเผ่าโกลาหลหาใช่สิ่งที่พวกมันต้านทานได้!”
อีกคนกล่าวอย่างดูแคลน
ที่นี่มีเพียงสองขอบเขตปฐมกาลมิใช่เพราะเผ่าโกลาหลมีแค่สองคน
แต่เพราะโลกนี้…มีค่าเพียงให้พวกเขาส่งมาสองคนเท่านั้น!
แม้เพียงเท่านี้เผ่าโกลาหลก็ยังได้เปรียบ
เพราะในหมู่พวกมันยังมีผู้ฝึกวิถีเทพสูญสลายระดับกึ่งขอบเขตปฐมกาลหลายคน
การดำรงอยู่เช่นนี้ในโลกที่ไร้กึ่งจักรพรรดิเทพย่อมไร้เทียมทาน!
---
เมื่อเซียวเยว่ก้าวออกจากถ้ำกาลเวลาหลังผ่านไปหนึ่งล้านปี
โลกใบนี้ถูกยึดครองไปกว่าครึ่งแล้ว
ศพผู้ฝึกตนมากมายถูกแท่นบูชาลอยเหนือฟ้าดูดกลืน สังเวยสู่สถานที่ลึกลับ!
เซียวเยว่คำรามก้องศีรษะลอยเหนือเตาหลอมโลหิตแสงจากหมัดพาดผ่านฟ้าดินเข้าร่วมรบเคียงข้างคูฉานและเหล่าขอบเขตปฐมกาล
หลายปีที่ผ่านมาเขาได้รู้จักสหายมากมาย
แต่บัดนี้…พวกเขาล้วนสิ้นชีวิต!
แล้วจะไม่ให้เขาโกรธได้อย่างไร?
ยิ่งกว่านั้นภาพตรงหน้าอาจเป็นอนาคตของโลกเทพ!
“มนุษย์ที่ต่อสู้ข้ามขอบเขตปรากฏแล้วหรือ?”
“ข้าจะดูให้รู้ว่าเจ้าซ่อนความลับใดไว้!”
ทันทีที่เซียวเยว่ปรากฏตัวหนึ่งในขอบเขตปฐมกาลของเผ่าโกลาหลก็ยื่นมือเรียวยาวคว้าใส่เขา
เพียงฝ่ามือเบาๆ
แต่เซียวเยว่รู้สึกว่า…หลบไม่พ้น!
“ระวัง!”
คูฉานซึ่งบาดเจ็บสาหัสคำรามลั่น
เขาพุ่งไปขวางหน้าฝ่ามือนั้นเผาผลาญโลหิตทั่วร่างกลายเป็นลำแสงพุ่งชนเข้าใส่
ตูม!!!
ร่างของคูฉานพร้อมอาวุธปฐมกาลเหนือศีรษะแตกสลาย กลายเป็นหมอกโลหิตและกระดูกโปรยปรายทั่วฟ้า
“จงมีชีวิตอยู่…”
เสียงของเขาดังข้างหูเซียวเยว่
การโจมตีครั้งนี้ต่อให้ไม่ตายก็ต้องสาหัส!
เมื่อเห็นผู้นำแตกสลายกลางฟ้าขวัญกำลังใจของเหล่าผู้ฝึกตนตกต่ำลงทันที
“มีชีวิตอยู่? เจ้าจะรอดหรือ?”
ผู้ฝึกวิถีเทพสูญสลายแค่นเสียงเย็นชาเตรียมโจมตีอีกครั้ง
เขาอยากรู้ความลับของมนุษย์ผู้นี้!
แต่ในวินาทีนั้น—
ลำแสงสีแดงสายหนึ่งพุ่งมาปะทะฝ่ามือเขา
ตูม!
ท่ามกลางสายตาตะลึงของทุกคนฝ่ามือของขอบเขตปฐมกาลระเบิดออก!
“ใครกัน?”
ทุกคนชะงัก
เมื่อมองชัด— นั่นคือหยกหรูอี้เปล่งแสงแดงฉาน!
ไม่ไกลนักเลือดรวมตัวกันร่างของคูฉานปรากฏขึ้นอีกครั้ง
แต่บัดนี้เขาบาดเจ็บหนักร่างเต็มไปด้วยรอยแตกดุจเครื่องเคลือบใกล้แตกสลาย
เขามองหยกหรูอี้ลอยกลางอากาศ
“นี่คืออาวุธปฐมกาลที่ทรงพลังยิ่ง…แต่ไม่ใช่ของโลกเรา!”