บทที่ 480: ตอนพิเศษ - หลินชิงเสวี่ยกับฮั่นลั่ว (ภาค 2)

บทที่ 480: ตอนพิเศษ - หลินชิงเสวี่ยกับฮั่นลั่ว (ภาค 2)

หลินชิงเสวี่ยนั่งเล่นอย่างเกียจคร้านอยู่บนดาดฟ้า เรียวขาขาวเนียนบอบบางของเธอแกว่งไกวไปมา

เธอทอดสายตามองดวงอาทิตย์อัสดงบนฟากฟ้าพลางพึมพำ "ทำไมท่านอาจารย์ถึงยังไม่มาหาฉันอีกนะ..."

เธอพลัดหลงเข้าไปในรอยแยกมิติโดยบังเอิญจนมาโผล่ในโลกใบนี้ แต่ท่านอาจารย์ของเธอได้บรรลุถึงแก่นแท้ของมหาเต๋าแห่งมิติแล้ว หลังจากที่พบว่าเธอหายตัวไป เขาควรจะตามกลิ่นอายของรอยแยกมิติและตามหาเธอพบได้อย่างรวดเร็วสิ

หางตาของหลินชิงเสวี่ยเหลือบไปเห็นหลินอวี่ที่กำลังพรางตัวอยู่ไม่ไกลนัก แต่เธอก็ไม่ได้เปิดโปงออกมา พลังของโลกใบนี้ช่างอ่อนแอจนน่าสมเพชสำหรับเธอ

วิชาพรางตัวของหลินอวี่จะรอดพ้นสายตาของเธอไปได้อย่างไร

...

วสันต์ผ่านพ้น สารทฤดูมาเยือน วันเวลาล่วงเลยผ่านไป

หลินชิงเสวี่ยจ้องมองฮั่นลั่ว นัยน์ตาของเธอฉายแววสับสนเล็กน้อย

ทำไมยิ่งฮั่นลั่วเติบโตขึ้น... ถึงยิ่งให้ความรู้สึกเหมือนกับท่านอาจารย์ของเธอมากขึ้นเรื่อยๆ นะ?

...

ปีนี้ ฮั่นลั่วในวัยสิบแปดปีได้เข้าร่วมกับกองทัพ

เขาค้นพบวัตถุอาถรรพ์หมายเลข 00000 หลังจากหลอมรวมเข้ากับมัน เขาไม่ได้รับความสามารถพิเศษใดๆ แต่สมรรถภาพทางร่างกายของเขากลับได้รับการยกระดับขึ้นอย่างรอบด้าน

เมื่อเทียบกับผู้บำเพ็ญเพียรคนอื่นๆ เขาย่อมอ่อนแอกว่ามากอย่างไม่ต้องสงสัย ดังนั้นเขาจึงต้องหาเส้นทางอื่น และทำได้เพียงฝึกฝนทักษะการต่อสู้อย่างหนักหน่วงเท่านั้น

ฮั่นลั่วนอนแผ่หราอยู่บนพื้น เหงื่อไคลไหลย้อยจนชุ่มโชกไปทั่วผืนดิน

เขาเคยคิดจะยอมแพ้มาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน แต่ทุกครั้งที่นึกถึงหลินชิงเสวี่ย พละกำลังมหาศาลก็จะพลุ่งพล่านขึ้นมาในร่างกาย เป็นแรงผลักดันให้เขายืนหยัดต่อไปได้

เขาต้องการจะแข็งแกร่งขึ้น...

ปีนี้ ฮั่นลั่วในวัยยี่สิบแปดปียืนตัวตรงสง่าผ่าเผยในชุดเครื่องแบบทหารอยู่เบื้องหน้าหลินชิงเสวี่ย

"ชิงเสวี่ย แต่งงานกับผมเถอะนะ"

"ไม่"

"ท-ทำไมล่ะ"

"เพราะนายอ่อนแอเกินไป"

"ตอนนี้ผมแข็งแกร่งพอแล้วนะ ต่อให้เป็นผู้บำเพ็ญเพียรระดับ 10 ก็ยังไม่ใช่คู่มือของผมเลย"

และก็เป็นเพราะการฝึกฝนอย่างหนักมาตลอดหลายปีนี่เอง ที่ทำให้ฮั่นลั่วตระหนักได้ว่า วัตถุอาถรรพ์หมายเลข 00000 ไม่ได้มอบเพียงแค่การยกระดับทางร่างกายเท่านั้น แต่มันยังมอบศักยภาพที่สามารถขุดขึ้นมาใช้ได้อย่างไม่มีที่สิ้นสุดอีกด้วย

น่าเสียดายที่หลังจากเขา ก็ไม่มีใครค้นพบวัตถุอาถรรพ์หมายเลข 00000 อีกเลย

หลินชิงเสวี่ยมองหน้าฮั่นลั่วพลางทอดถอนใจแผ่วเบา "นายไม่เข้าใจเลยสักนิดว่าความแข็งแกร่งที่แท้จริงคืออะไร..."

เธอเพียงแค่ยกมือขึ้น แม่น้ำที่อยู่ใกล้ๆ ก็เหือดแห้งไปในพริบตา กุ้งหอยปูปลาลอยเคว้งอยู่กลางอากาศ ทุกสิ่งทุกอย่างดูราวกับปาฏิหาริย์

ดวงตาของฮั่นลั่วเบิกกว้าง พลังระดับนี้มีอยู่บนโลกใบนี้ได้อย่างไรกัน?

"ตอนนี้นายเข้าใจหรือยังล่ะ"

"นายกับฉันไม่มีทางอยู่ด้วยกันได้หรอก"

ฝ่ามือของหลินชิงเสวี่ยลดระดับลง สายน้ำในแม่น้ำก็ปรากฏขึ้นมาจากความว่างเปล่า พร้อมกับกุ้งหอยปูปลาที่ร่วงหล่นกลับคืนสู่ผืนน้ำ

เธอหันหลังแล้วเดินจากไป

โชคชะตาของเธอไม่ได้อยู่ที่นี่ ด้วยพลังของเธอ เธอไม่มีทางลดตัวลงมาสนใจสิ่งมีชีวิตในโลกใบนี้ได้เลย

ฮั่นลั่วจ้องมองแผ่นหลังของหลินชิงเสวี่ยที่ค่อยๆ ห่างออกไปอย่างห่อเหี่ยวใจ เขาค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่งริมแม่น้ำ เหม่อมองกระแสน้ำที่ไหลรินโดยไม่ไหวติง

เขาไม่มีวันก้าวไปถึงระดับของหลินชิงเสวี่ยได้เลย

...

กลางดึกสงัด จู่ๆ หลินชิงเสวี่ยก็ลืมตาขึ้น

เธอหันมองไปทางทิศตะวันตกด้วยความประหลาดใจ เธอสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของท่านอาจารย์จากทิศทางนั้น

"ในที่สุดท่านอาจารย์ก็มาแล้ว!"

จากการคำนวณของเธอ เวลาได้ล่วงเลยมาถึงสิบหกปีเต็มแล้ว

วินาทีต่อมา ร่างของเธอก็หายวับไปจากห้อง

หลินชิงเสวี่ยมาถึงริมแม่น้ำ และภาพที่เห็นคือฝ่ามือของท่านอาจารย์กำลังปลดปล่อยแสงสีดำทะมึนออกมา ส่วนฮั่นลั่วก็กำลังถูกเขากลืนกินเข้าไปทีละน้อย

ในเสี้ยววินาทีที่ฮั่นลั่วถูกกลืนกินจนหมดสิ้น เขาได้เอ่ยคำพูดสองคำกับเธอ

"หนีไป... เร็วเข้า..."

เขาไม่มีทางรู้เลยว่าคนๆ นี้คือท่านอาจารย์ของเธอ

หลินชิงเสวี่ยจ้องมองฉากตรงหน้าอย่างเหม่อลอย "ท-ท่านอาจารย์?"

โอวหยางชิงหันกลับมามองหลินชิงเสวี่ย รอยยิ้มบนใบหน้าของเขายังคงดูสุภาพนุ่มนวล "ชิงเสวี่ย เจ้าอยู่นี่เอง อาจารย์ตามหาเจ้าเสียนานเลยเชียว..."

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้นคะ"

"อ้อ เขาก็เป็นเพียงแค่เสี้ยววิญญาณของอาจารย์น่ะ ตอนนี้เขาได้หวนคืนสู่ร่างเดิมแล้ว"

โอวหยางชิงสะบัดมือเบาๆ ประตูมิติก็ปรากฏขึ้น "ไปกันเถอะชิงเสวี่ย พวกเราจะกลับกันแล้ว"

หลินชิงเสวี่ยก้าวตามโอวหยางชิงเข้าไปในประตูมิติอย่างเลื่อนลอย

ในเสี้ยววินาทีที่ประตูมิติปิดลง เธอได้หันกลับมามองโลกใบนี้เป็นครั้งสุดท้าย

ฮั่นลั่ว ฉันขอโทษนะ ฉันเพิ่งรู้ตัวว่าฉัน... ดูเหมือนจะชอบนายเข้าให้แล้ว...

...

หลินชิงเสวี่ยในสภาพบาดเจ็บสาหัสทั่วทั้งร่าง กำลังหลบหนีอย่างเอาเป็นเอาตาย

เบื้องหลังของเธอ ท่านอาจารย์กำลังไล่ตามมาอย่างไม่เร่งรีบร้อนรน

"ชิงเสวี่ย ก็แค่มาเป็นนางบำเรอของอาจารย์ เจ้าถึงกับต้องขัดขืนขนาดนี้เชียวหรือ"

หลินชิงเสวี่ยไม่ตอบคำถาม ในฐานะลูกศิษย์ของโอวหยางชิง เธอรู้ดีว่าผู้หญิงทุกคนที่ตกเป็นนางบำเรอของโอวหยางชิง ล้วนถูกสูบพลังบำเพ็ญเพียรจนหมดสิ้น และต้องตายอย่างอนาถคาที่ทุกราย

เธอไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่าวันหนึ่ง ท่านอาจารย์จะลงมือกับเธอเสียเอง

"เฮ้อ~"

"ชิงเสวี่ย เจ้าหนีไม่พ้นหรอก"

ความอดทนของโอวหยางชิงสิ้นสุดลง เขาค่อยๆ ยื่นฝ่ามือออกไป

ห้วงมิติเริ่มบิดเบี้ยว กระดูกของหลินชิงเสวี่ยลั่นกรอบแกรบ ราวกับพร้อมจะแหลกสลายได้ทุกเมื่อ

ขณะที่โอวหยางชิงกำลังจะเอื้อมมือไปคว้าตัวหลินชิงเสวี่ย การเคลื่อนไหวของเขาก็ชะงักงันลงอย่างกะทันหัน

"เป็นไปได้อย่างไรกัน"

เงาวิญญาณดวงหนึ่งกำลังดิ้นรนต่อสู้จากภายในร่างกายของเขา คอยขัดขวางไม่ให้เขาลงมือต่อได้

"ชิง... เสวี่ย..."

"หนีไป... เร็วเข้า..."

เสียงของฮั่นลั่วดังแว่วขึ้นมา วิญญาณดวงนั้น ซึ่งเคยเป็นเพียงสิ่งไร้ค่าในสายตาของโอวหยางชิง บัดนี้กำลังทุ่มเทกำลังทั้งหมดที่มีอย่างสุดชีวิต เพื่อแย่งชิงการควบคุมร่างกายของเขาเพียงชั่วขณะ

กลิ่นอายอันอ่อนโยนของมหาเต๋าแห่งมิติพวยพุ่งเข้าสู่ร่างกายของหลินชิงเสวี่ย และส่งตัวเธอไปยังโลกใบใหม่ที่ไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิง

วินาทีต่อมา โอวหยางชิงก็แย่งชิงการควบคุมกลับคืนมาได้ และดวงวิญญาณของฮั่นลั่วก็แตกซ่านสลายหายไปจนหมดสิ้น

ใบหน้าของเขาถมึงทึง "ไม่คิดเลยว่ายังย่อยสลายได้ไม่หมด..."

กลิ่นอายแห่งมิติถูกฮั่นลั่วลบล้างไปจนหมดสิ้น ทำให้การตามหาตัวหลินชิงเสวี่ยในตอนนี้กลายเป็นเรื่องยาก โอวหยางชิงแค่นเสียงเย็นชา ก่อนจะหันหลังกลับไปยังตำหนักเซียน

...

บนดวงดาวอันรกร้างและเงียบสงัด หลินชิงเสวี่ยแบมือออก ทอดสายตามองกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่อยู่ในมือ

ในช่วงวาระสุดท้าย ฮั่นลั่วได้ใช้พลังแห่งมหาเต๋าแห่งมิติ ไม่เพียงแต่ส่งตัวเธอหนีมาได้เท่านั้น แต่ยังรวมถึงกระดาษโน้ตแผ่นนี้ด้วย

"ถึงแม้ตอนนี้ผมจะยังแข็งแกร่งไม่พอ แต่อย่างน้อย... ผมก็ยังปกป้องคุณได้..."

ในพริบตานั้น หลินชิงเสวี่ยก็ปล่อยโฮออกมาอย่างไม่อาจกลั้นน้ำตาไว้ได้อีกต่อไป

"ฮั่นลั่ว..."

"ฉันเสียใจเหลือเกิน..."

"ฉันเคยคิดว่าตัวเองจะไม่มีวันตกหลุมรักนายเลย แต่พอถึงวินาทีที่นายต้องตาย ฉันถึงได้รู้..."

"ที่แท้ ฉันก็ตกหลุมรักนายไปตั้งนานแล้ว..."

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา เธอเฝ้าคิดถึงฮั่นลั่วทุกลมหายใจเข้าออก แต่เธอก็ไม่เคยยอมรับความจริงที่ว่าเธอได้ตกหลุมรักเขาไปแล้ว

เพราะฮั่นลั่วได้ตายจากไปแล้ว...

แต่ตอนนี้ เธอไม่สามารถหลอกตัวเองได้อีกต่อไป

เมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายของมหาเต๋าแห่งมิติที่ยังคงตกค้างอยู่ภายในร่างกาย แววตาของหลินชิงเสวี่ยก็ค่อยๆ ทอประกายสว่างวาบขึ้นมา

เธอได้บรรลุถึงแก่นแท้ของกฎแห่งเวลาแล้ว ตราบใดที่เธอคว้าโอกาสนี้ไว้เพื่อทำความเข้าใจมหาเต๋าแห่งมิติ และผสานเข้ากับมหาเต๋าแห่งมิติเวลา เธอจะต้องพาตัวฮั่นลั่วกลับมาได้อย่างแน่นอน...

...

การรีบูตครั้งที่ 1

เด็กสาวเรือนร่างอรชรเดินเท้าเปล่าย่างกรายออกมาจากกองเพลิง เธอมองดูชายหนุ่มที่กำลังยืนอึ้งตะลึงงันอย่างเงียบๆ ก่อนจะหลุดเสียงหัวเราะคิกคักออกมา

"นี่ เหม่ออะไรอยู่เหรอ~"

"ฉันชื่อหลินชิงเสวี่ย แล้วนายล่ะชื่ออะไร"

"ว้าว นี่คือที่อาบน้ำของนายเหรอ เรามาอาบน้ำด้วยกันเถอะ"

"คืนนี้ฉันอยากนอนกับนายจัง"

"นี่แหละคือการบำเพ็ญเพียร สุดยอดไปเลยใช่มั้ยล่ะ"

"นายอยากบำเพ็ญเพียรไหมล่ะ เดี๋ยวฉันสอนให้!"

...

หลินชิงเสวี่ยส่งยิ้มพราวเสน่ห์ เฝ้ามองดูฮั่นลั่วในทุกอิริยาบถ

คราวนี้... ให้ฉันเป็นฝ่ายเข้าหาบ้างก็แล้วกันนะ...

...

การรีบูตครั้งที่ 2

หลินชิงเสวี่ยซุกตัวพิงอ้อมอกของฮั่นลั่วอย่างอ่อนโยน นัยน์ตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน

คราวนี้ ฉันจะช่วยนายได้ยังไงกันดี?

เธอน่าจะตระหนักได้ตั้งนานแล้ว ต่อให้ฮั่นลั่วจะมีพรสวรรค์ล้ำเลิศเพียงใด แต่การบำเพ็ญเพียรเพียงแค่สิบกว่าปี จะไปเป็นคู่มือของโอวหยางชิงได้อย่างไร

เธอแหงนหน้าขึ้นมองใบหน้าอันอ่อนเยาว์ของฮั่นลั่ว

"เราหนีไปด้วยกันเถอะ!"

อย่างไรก็ตาม ถึงแม้ว่าเธอจะสามารถบรรลุแก่นแท้ของมหาเต๋าแห่งมิติได้อีกครั้งในเวลาอันสั้น เนื่องจากเธอเคยครอบครองมหาเต๋าแห่งมิติเวลามาก่อน และสามารถลบเลือนกลิ่นอายแห่งมิติที่หลงเหลืออยู่ได้สำเร็จ แต่ถึงกระนั้น ฮั่นลั่วก็ยังคงเป็นแค่เสี้ยววิญญาณของโอวหยางชิงอยู่ดี โอวหยางชิงจึงสามารถสัมผัสถึงตำแหน่งของเขาได้ตลอดเวลา

ไม่ว่าพวกเธอจะหนีไปที่แห่งหนใดก็ตาม

...

การรีบูตครั้งที่ 3...

การรีบูตครั้งที่ 4...

การรีบูตครั้งที่ 5...

...

การรีบูตครั้งที่ 999

หลินชิงเสวี่ยลืมตาขึ้น คราวนี้ เธอไม่ได้ไปหาฮั่นลั่วที่โลกใบนั้น แต่เธอกลับแบ่งวิญญาณออกเป็นสองส่วน และนำวิญญาณครึ่งหนึ่งไปจุติเป็นทารกน้อย ถือกำเนิดในเมืองเดียวกับที่ฮั่นลั่วอาศัยอยู่

"ให้เธอ ทำหน้าที่แทนฉัน และคอยดูแลเขา..."

เธอหยิบลูกบอลแสงสีม่วงเรืองรองออกมา ถ่ายทอดเศษเสี้ยววิญญาณที่เหลืออยู่ของตนลงไป ก่อนจะค่อยๆ หลับตาลงอย่างช้าๆ

...

"พ่อหนุ่ม คุณเบื่อหน่ายกับชีวิตอันแสนจำเจ และอยากจะไล่ตามชีวิตที่ตื่นเต้นเร้าใจกว่านี้ไหมล่ะ"

"ไม่ล่ะ ขอบคุณ!"

"ตกลง เริ่มต้นการผูกมัดระบบ"

"ฉันบอกว่าไม่ไง ทำไมไม่ฟังกันบ้างเลย เฮ้ย!"

"ผูกมัดระบบเสร็จสมบูรณ์ เริ่มต้นการเดินทางข้ามโลก"

...

"ระบบ ให้ฉันตั้งชื่อให้นายเถอะนะ!"

"ไม่"

"ทำไมล่ะ"

...

เพราะว่า ฉันมีชื่ออยู่แล้วต่างหากล่ะ ตาบ้าเอ๊ย...