บทที่ 320: วันครบรอบ (ฟรี)

การปล่อยเพลงนี้กวาดอันดับหนึ่งบนชาร์ตเพลงใหม่ของทุกแพลตฟอร์มสตรีมมิงในประเทศ

ชาวตงเป่ยถึงกับยกย่องให้เป็นเพลงชาติประจำถิ่น พวกเขาพากันมาคอมเมนต์ใต้เพลงอย่างล้นหลาม: 【ขอร้องล่ะ ไหว้ล่ะ เอาเพลงนี้ไปขึ้นงานกาล่าเทศกาลฤดูใบไม้ผลิทีเถอะ】

ไม่มีใครคาดคิดเลยว่า หน้าใหม่ที่แจ้งเกิดจากรายการเรียลลิตี้จับคู่ จะประสบความสำเร็จอย่างงดงามทั้งในวงการเพลง รายการวาไรตี้ และภาพยนตร์ได้ภายในเวลาเพียงสามปีกว่า

หลังจากรายการ "กลับคืนสู่สามัญ 3" จบลง เฉินจือหย่วนก็ตัดสินใจทำในสิ่งที่คนในวงการหลายคนต้องงุนงง นั่นคือการเป็นฝ่ายออกปากเชิญชวนบริษัทผลิตภาพยนตร์ค่ายอื่น ให้มาร่วมลงทุนทำโปรเจกต์ภาพยนตร์สำหรับปี 2030 ด้วยกัน

เฉินจือหย่วนรู้ตัวดีว่า การสร้างภาพยนตร์ที่ทำรายได้บ็อกซ์ออฟฟิศสองถึงสามพันล้านหยวนติดต่อกันถึงสามเรื่องนั้น เป็นการข้ามหน้าข้ามตาและไปเหยียบตาปลาค่ายหนังหลายแห่งเข้าอย่างจัง ถึงแม้จะยังไม่มีใครออกโรงพูดหรือทำอะไร แต่ถ้าเขาฮุบเค้กชิ้นโตนี้ไว้กินคนเดียว เขาย่อมตกเป็นเป้าโจมตีของผู้ที่แอบแฝงเจตนาร้ายอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น บทภาพยนตร์เรื่องใหม่สองเรื่องที่เขาเตรียมไว้ ไม่ได้ต้องการแค่เงินทุนสนับสนุนมหาศาลเท่านั้น แต่ยังต้องใช้กำลังคนจำนวนมาก แทนที่จะสร้างศัตรู สู้จับมือพากันรวยเพื่อพัฒนาวงการภาพยนตร์ไปด้วยกันน่าจะดีกว่า ท้ายที่สุดแล้ว สำหรับเขาในตอนนี้ เงินก็เป็นเพียงแค่ตัวเลขเท่านั้น

ทันทีที่เฉินจือหย่วนส่งคำเชิญออกไป เขาก็ได้รับการตอบรับและสนับสนุนจากบริษัทผลิตภาพยนตร์หลายแห่งทันที บางแห่งถึงขั้นกลัวเขาจะเปลี่ยนใจจนแทบจะรีบโอนเงินมาร่วมลงทุนให้รู้แล้วรู้รอด ส่วนจำนวนคนที่โทรศัพท์มาเลี้ยงข้าวเขานั้นมีเยอะจนนับไม่ถ้วน

ทั้งเพื่อนฝูงที่รู้จักกันตอนไปถ่ายรายการกลับคืนสู่สามัญ

และบรรดานายทุนผู้อยู่เบื้องหลังค่ายหนังเหล่านี้

แต่เฉินจือหย่วนก็หาข้ออ้างปฏิเสธไปเสียหมด การเชิญชวนแบบนี้ ถ้าไม่รับนัดทั้งหมดก็ต้องปฏิเสธทั้งหมด ไม่อย่างนั้นก็ต้องมีคนขุ่นเคืองใจอยู่ดี

และแล้ว วันเวลาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็วก็เวียนมาถึงช่วงเทศกาลปีใหม่อีกครั้ง

ภาพยนตร์เรื่อง "หนีห่าว หลี่หวนอิง" เข้าฉายท่ามกลางการรอคอยอย่างใจจดใจจ่อ ด้วยกระแสที่ปูทางไว้อย่างดีจาก "เซ่าเหนียนเตอะหนี่" และ "สองคนสองคม" ทำให้กระแสความคาดหวังของภาพยนตร์เรื่องนี้พุ่งสูงปรี๊ดตั้งแต่ยังไม่ทันเข้าฉาย ผนวกกับเป็นวันหยุดพักผ่อนในวันแรกของเทศกาลตรุษจีน รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศวันแรกจึงพุ่งทะยานทะลุสองร้อยล้านหยวนอย่างบ้าคลั่ง!

ประเด็นความรักความผูกพันในครอบครัวที่นำเสนอในภาพยนตร์ สัมผัสถึงก้นบึ้งหัวใจของผู้คนนับไม่ถ้วน ในช่วงสัปดาห์ต่อมา รายได้บ็อกซ์ออฟฟิศก็เติบโตในอัตราที่น่าทึ่ง

พันล้าน สองพันล้าน สองพันห้าร้อยล้าน!

เพียงแค่ครึ่งเดือน ก็ทำรายได้ทะลุสองพันห้าร้อยล้านหยวนไปอย่างน่าเหลือเชื่อ!

วันนี้คือวันที่ 14 กุมภาพันธ์ วันวาเลนไทน์ และยังเป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเฉินจือหย่วนและเจียงหนิง

ในตอนเช้า ขณะที่เจียงหนิงยังคงนอนหลับอยู่ชั้นบน เฉินจือหย่วนก็ย่องลงมาเตี๊ยมกับแม่ของเขาและแม่ยาย ขอให้พวกท่านหาข้ออ้างพาเด็กๆ กับเจียงหนิงออกไปข้างนอกในตอนบ่าย แล้วค่อยให้เจียงหนิงกลับมาตอนเย็น

หวังซูเหมยยังไม่ค่อยเข้าใจนัก แต่หวังเหยาครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งแล้วเอ่ยถามยิ้มๆ "วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานของพวกเธอใช่ไหม?"

เฉินจือหย่วนพยักหน้ารับ หวังซูเหมยถึงได้ถึงบางอ้อ

ดังนั้น หลังมื้อเที่ยง หวังเหยาและหวังซูเหมยจึงหลอกล่อพาเจียงหนิงออกไปข้างนอก โดยอ้างว่าจะไปดูของที่ร้านขายของใช้แม่และเด็ก

ทันทีที่พวกเธอคล้อยหลัง เฉินจือหย่วนก็รีบออกไปทำธุระทันที

เขาแวะซูเปอร์มาร์เก็ตก่อน แล้วตามด้วยร้านดอกไม้ เมื่อกลับมาถึง เขาก็รีบจัดดอกไม้ใส่แจกันบนโต๊ะอาหาร และเตรียมเทียนไขไว้ล่วงหน้า เมื่อเห็นว่าเริ่มเย็นแล้ว เฉินจือหย่วนก็หิ้วของสดที่ซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ตเข้าครัวทันที

ผ่านไปเพียงครึ่งชั่วโมง

ประตูห้องนั่งเล่นก็ถูกเปิดออกจากด้านนอก เนื่องจากในครัวเปิดเครื่องดูดควันอยู่ เฉินจือหย่วนจึงไม่ได้ยินเสียงเปิดประตูเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเข้าบ้าน เจียงหนิงก็ย่องเบาๆ ไปที่โต๊ะอาหาร เมื่อเห็นดอกไม้และเทียนไข เธอก็เบ้ปากด้วยความหมั่นไส้เล็กน้อย

จัดดอกไม้ก็ไม่เป็น ทื่อมะลื่อเสียจริง

เฉินจือหย่วนที่ไม่รู้เรื่องรู้ราว ยังคงฮัมเพลงเบาๆ ขณะผัดกับข้าวอยู่ในครัว พลางจินตนาการว่าเจียงหนิงจะซาบซึ้งใจแค่ไหนเมื่อกลับมาเห็นดินเนอร์ใต้แสงเทียน

เขาหารู้ไม่

ขณะที่เขากำลังฝันหวาน เจียงหนิงก็ย่องเข้ามาในครัวแล้ว อาศัยจังหวะที่เขาเผลอ เขย่งปลายเท้าขึ้นปิดตาเฉินจือหย่วนจากด้านหลัง

เจียงหนิงบีบเสียงเล็กเสียงน้อยแล้วเอ่ยถาม "ทายสิว่าใครเอ่ย?"

"เดี๋ยว ทำไมคุณกลับมาเร็วจัง แบบนี้ก็ผิดแผนผมหมดสิ" นอนเตียงเดียวกันมาตั้งหลายปี อย่าว่าแต่บีบเสียงเลย ต่อให้เธอไม่พูด เฉินจือหย่วนก็เดาได้จากสัมผัสที่มือนั้นว่าคนที่อยู่ข้างหลังคือเจียงหนิง

เมื่อโดนจับได้ เจียงหนิงก็หมดสนุก เธอชักมือกลับแล้วตีแผ่นหลังเฉินจือหย่วนเบาๆ พลางแหวใส่ "คุณเห็นฉันเป็นคนโง่หรือไง? คิดว่าฉันจะลืมวันสำคัญแบบนี้เหรอ?"

"คุณก็โง่อยู่แล้วนี่"

เจียงหนิงเอื้อมมือไปบิดหูเฉินจือหย่วน "พูดใหม่อีกทีซิ"

"โอเคๆๆ ยอมแล้วครับ ในเมื่อมาแล้วก็หยิบจานให้ผมหน่อยสิ"

"จะว่าไป ดอกไม้ออกจะสวย คุณจัดออกมาให้มันดูขี้เหร่ขนาดนั้นได้ยังไงเนี่ย ฉันล่ะนับถือจริงๆ"

"ขี้เหร่ตรงไหน ผมว่าก็ดูดีออก"

"ดูดีกับผีน่ะสิ"

"ลองดมดูสิ หอมไหม? วันนี้ผมทำแต่ของโปรดคุณทั้งนั้นเลยนะ"

"ดินเนอร์ใต้แสงเทียนเขาต้องกินอาหารฝรั่งกันไม่ใช่หรือไง?"

"อาหารฝรั่งจะไปสู้อาหารบ้านเราได้ยังไงล่ะ"

"เหลืออีกนานไหมคะเนี่ย?"

"อีกครึ่งชั่วโมงครับ"

"งั้นฉันขึ้นไปอาบน้ำก่อนนะคะ"

"จะรีบอาบน้ำไปไหนครับ?"

"ก็เมื่อบ่ายลูกชายคุณแหวะนมใส่ฉันน่ะสิ"

"แฝดพี่หรือแฝดน้องครับ?"

"แฝดน้องค่ะ"

"ตีตูดเลย"

"ฉันตีตูดเขาเบาๆ แล้วเขาก็หัวเราะเอิ๊กอ๊าก ลูกคุณนี่นิสัยเหมือนคุณเป๊ะ หน้าด้านหน้าทนไม่มีใครเกิน"

"แล้วทีตอนกลางคืนเวลาคุณถอดกางเกงผม ทำไมไม่เห็นด่าว่าผมหน้าด้านเลยล่ะ?"

"ทะลึ่ง!"

เจียงหนิงถลึงตาใส่เฉินจือหย่วน แล้วเดินสะบัดหน้าขึ้นไปยังห้องนอนใหญ่

เธอลงแช่น้ำอุ่นในอ่างอย่างผ่อนคลาย จากนั้นก็เปลี่ยนมาสวมชุดนอนสายเดี่ยวแต่งลูกไม้ที่ซื้อมาแต่ยังไม่เคยใส่ ทับด้วยเสื้อคลุมที่เข้าชุดกัน เจียงหนิงตั้งใจฉีดน้ำหอมเล็กน้อยเพิ่มความหอมหวน

เมื่อเจียงหนิงลงมาชั้นล่าง ไอ้หมาเฉินก็ทำดินเนอร์ใต้แสงเทียนเสร็จเรียบร้อยแล้ว เทียนบนโต๊ะถูกจุดสว่างไสว ภายในห้องเปิดเพียงไฟซ่อนด้านข้าง ทำให้บรรยากาศดูสลัวโรแมนติก

"ชุดนอนตัวนี้สวยจัง"

"แค่ชุดสวยหรอกเหรอคะ?"

เฉินจือหย่วนรีบแก้ตัวทันควัน "คนใส่สวยเป็นหลักครับ"

"ชิ~"

เฉินจือหย่วนเลื่อนเก้าอี้ให้อย่างสุภาพบุรุษ เจียงหนิงก็นั่งลงอย่างเป็นธรรมชาติ เมื่อเห็นเฉินจือหย่วนหยิบขวดไวน์แดงขึ้นมา เจียงหนิงก็ขมวดคิ้วแล้วเอ่ยถาม "เราจะดื่มด้วยเหรอคะ?"

"นิดหน่อยเองครับ"

"แต่ว่า..."

"ไม่ต้องห่วง คืนนี้พวกท่านไม่กลับมาหรอก ไปนอนค้างบ้านพ่อแม่คุณหมดแล้ว"

"แหม วางแผนมาดิบดีเลยนะคะ"

"แน่นอนครับ ผมพร้อมรับใช้คุณภรรยาเสมอ"

"รับใช้อะไรของคุณกัน"

"เอาล่ะๆ เลิกจับผิดได้แล้ว ลองชิมฝีมือสามีคุณดูสิ อ้าปากเร็ว—"

"ฉันกินเองได้น่า"

"อ้าปากสิครับ"

"ทำไมคุณไม่กินบ้างล่ะ?"

เจียงหนิงมองเขา แพขนตาของเธอสั่นไหวเล็กน้อย

คนหน้าด้านอย่างเฉินจือหย่วนโน้มตัวเข้าไปจูบเธอโดยตรง เป็นจูบที่ดูดดื่มและเร่าร้อน...

"อืม~"

ผ่านไปครู่ใหญ่ เฉินจือหย่วนก็ผละออกและใช้แขนเสื้อเช็ดปากอย่างกับอันธพาล "หวานจังเลยครับ"

เจียงหนิงเอื้อมมือไปหยิกต้นขาเฉินจือหย่วน ก่อนจะลุกพรวดขึ้นแล้วลากเฉินจือหย่วนตรงไปที่บันได

"คุณจะทำอะไรครับเนี่ย?"

"ขึ้นห้อง!"

"เดี๋ยวสิ กินข้าวก่อนเถอะ"

"เดี๋ยวค่อยลงมากิน"

"ที่รัก ที่รัก ปล่อยมือผมก่อน เราค่อยๆ คุยกันดีไหม"