บทที่ 211 ปาร์ตี้นินจา

บทที่ 211 ปาร์ตี้นินจา

"ระดับพระเจ้า?"

แม้ ฟลาสซี่ แฟลช จะยังเคลือบแคลงสงสัย แต่คำพูดนี้ได้รับการรับรองโดย คิง มันจึงมีความน่าเชื่อถืออยู่บ้าง

หากเป็นเรื่องจริง งั้น ริมุรุ ก็เป็นฝ่ายชิงความได้เปรียบในปฏิบัติการกวาดล้าง มนุษย์ประหลาด ครั้งนี้ไปแล้วน่ะสิ?

"ตามที่ตกลงกันไว้ล่วงหน้า ในฐานะคนที่มีผลงานดีที่สุด ชั้นมีสิทธิ์ที่จะรับใครก็ได้ในพวกนายเป็นลูกศิษย์" ริมุรุกล่าวพร้อมรอยยิ้ม

ฟลาสซี่ แฟลช กำหมัดแน่นด้วยความเจ็บใจ น่าเสียดายที่ ไซตามะ ผู้มีพรสวรรค์ที่น่าจับตามองขนาดนั้น ถูกริมุรุตัดหน้าไปเสียแล้ว

ริมุรุเดินมาหยุดตรงหน้าฟลาสซี่ แฟลช แล้วพูดเรียบๆ ว่า "เรียกอาจารย์สิ"

เขาชะงักไปเล็กน้อยเมื่อได้ยิน เห็นได้ชัดว่ายังตั้งตัวไม่ทัน

"นายเป็นแค่คลาส A มีสิทธิ์อะไรมาเป็นอาจารย์ชั้น?" ฟลาสซี่ แฟลช พูดอย่างโกรธเกรี้ยว มือซ้ายแตะที่ด้ามดาบ อินสแตนท์คิล

ชัดเจนว่าด้วยความหยิ่งทะนง เขาไม่มีทางยอมรับได้ง่ายๆ

เมื่อเห็นดังนั้น ริมุรุจึงพูดด้วยน้ำเสียงดูแคลน "อะไรกัน? เล่นได้แต่แพ้ไม่เป็นงั้นเหรอ? ถ้าอย่างนั้นก็ตามใจ"

ฟลาสซี่ แฟลช ก้มหน้าลง เส้นผมปิดบังใบหน้า เหงื่อไหลซึมออกมาไม่ขาดสาย เห็นได้ชัดว่าเขากำลังต่อสู้กับตัวเองภายในจิตใจ

การยอมรับริมุรุเป็นอาจารย์ถือเป็นความอัปยศสำหรับเขา แต่การผิดคำพูดนั้นน่าละอายยิ่งกว่า

หลังจากการต่อสู้ภายในจิตใจ ในที่สุดฟลาสซี่ แฟลช ก็ถอนหายใจออกมา จากนั้นเขาก็คุกเข่าข้างหนึ่งลงและกล่าวด้วยความเคารพ

"อาจารย์"

ริมุรุประหลาดใจ ไม่คิดว่าฟลาสซี่ แฟลช จะมีศักดิ์ศรีลูกผู้ชายขนาดนี้ นี่ผิดคาดไปมาก

อย่างไรก็ตาม เมื่อคำพูดถูกเอ่ยออกมา และฟลาสซี่ แฟลช ก็ได้ทำพิธีเคารพอาจารย์แล้ว ความสัมพันธ์ศิษย์อาจารย์จึงถือว่าเกิดขึ้นอย่างสมบูรณ์

...

ในบ้านร้างแห่งหนึ่ง โซนิค กำลังพันแผลให้ตัวเอง

เมื่อไม่นานมานี้ เขาได้ลอบโจมตีไซตามะ แต่ผลลัพธ์ก็ยังคงล้มเหลวเหมือนเดิม

ทันใดนั้น หูของเขากระดิก จากนั้นเขาก็เงยหน้าขึ้นและพูดว่า "มีคนซ่อนตัวอยู่ตรงนั้น ออกมาเดี๋ยวนี้!"

สิ้นเสียง ร่างหลายร่างก็พลิกตัวเข้ามาทางหน้าต่าง

ทุกคนสวมชุดนินจาและแผ่รังสีความแข็งแกร่งอันดุดันออกมา

"ยินดีที่ได้พบกันครั้งแรก ผู้สำเร็จการศึกษารุ่นที่ 44 โซนิคความเร็วเสียง" ผู้มาใหม่ทักทาย

จากนั้นพวกเขาก็แนะนำชื่อตัวเองทีละคน

"ข้าคือรุ่นที่ 37 ทองคำ แซนเดอร์อัสนี" (Gale Wind - ต้นฉบับจีนใช้ Sander น่าจะหมายถึง Gale Wind ในมังงะ แต่แปลตาม text)

"รุ่นที่ 21 ความกลัว แมดบ้าคลั่ง"

"ข้าคือรุ่นที่ 21 โกลาหล เคออสโกลาหล"

"รุ่นที่ 9 มั่งคั่ง บาเร็ตกระสุน"

"รุ่นที่ 35 คัดเลือกพิเศษ ดาร์กความมืด"

"รุ่นที่ 42 ไร้ปรานี เดสเทรย์ทำลายล้าง"

"รุ่นที่ 36 นองเลือด สโลต้าสังหาร"

...

หลังจากนั้น จำนวนคนก็เพิ่มขึ้นรวมเป็น 22 คน และแต่ละคนมีความแข็งแกร่งเทียบเท่า ฮีโร่คลาส S

พลังการต่อสู้ของพวกเขาอย่างน้อยที่สุดก็อยู่ที่ ระดับภัยคุกคาม: ปีศาจขั้นสูงสุด โดยมีจำนวนไม่น้อยที่มีความแข็งแกร่งระดับ ระดับมังกร

และคนเหล่านี้รวมตัวกันเป็นกองกำลังขนาดมหึมาที่เรียกว่า ปาร์ตี้นินจา

"พวกเราคือทีมสังหารที่ประกอบด้วยผู้เข้าแข่งขันระดับหัวกะทิจากทุกรุ่น ตั้งแต่ หมู่บ้านนินจา ถูกทำลาย พวกเราก็หลบซ่อนตัวมาตลอด แต่ตอนนี้ถึงเวลาอันสมควรแล้ว"

"ท่านผู้นั้นที่ยิ่งใหญ่แห่งหมู่บ้านนินจาของเรา ได้ตื่นขึ้นแล้ว และท่านมีความสามารถที่จะพลิกโฉมโลกทั้งใบ" สมาชิกปาร์ตี้นินจาคนหนึ่งกล่าว

สีหน้าของโซนิคเปลี่ยนไปอย่างรุนแรงเมื่อได้ยิน เพราะเขาก็รู้ดีว่าท่านผู้นั้นคือใคร

นั่นคือตัวตนดั้งเดิมผู้สร้างหมู่บ้านนินจา ที่ได้รับการยกย่องว่าเป็น เทพนินจา

"บุคคลที่แข็งแกร่งที่สุดในหมู่บ้านนินจาได้เข้าสู่ภาวะจำศีลระหว่างการต่อสู้กับ บลาส เมื่อสิบห้าปีก่อน ตอนนี้ในที่สุดท่านก็ออกจากความสันโดษ และความแข็งแกร่งของท่านเหนือกว่าเมื่อก่อนมาก แม้แต่บลาสก็ไม่ใช่คู่มือของท่านในตอนนี้" สมาชิกปาร์ตี้นินจาหัวเราะลั่น

ในฐานะนักฆ่า พวกเขาไม่ควรปรากฏตัวให้ใครเห็น แต่ตอนนี้มันต่างออกไป ด้วยการกลับมาของเทพนินจา การยึดครองโลกทั้งใบก็เป็นเรื่องง่ายดายเหมือนปอกกล้วยเข้าปาก

"แล้วพวกแกต้องการอะไรจากชั้น?" โซนิคถามอย่างระแวดระวัง

สมาชิกปาร์ตี้นินจาอธิบาย "ก่อนอื่นเราต้องสังหารศัตรูที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเราในขณะนี้ ฟลาสซี่ แฟลช"

"เมื่อมันตาย ศัตรูของเราก็จะหมดไป และเราจะไม่ทำงานตามกฎเกณฑ์เดิมๆ อีกต่อไป ต่อไปเราจะยึดครองโลกทั้งใบ!"

"ดังนั้นแน่นอนว่าเราต้องการให้แกเข้าร่วมแผนการของเรา โซนิคความเร็วเสียง พรุ่งนี้ แกจะต้องล่อฟลาสซี่ แฟลช มาที่นี่"

"ยังไงซะ แกกับมันก็รุ่นเดียวกัน การล่อมันมาคงไม่ใช่เรื่องยากใช่ไหม?"

"ไม่ต้องห่วง แกไม่ต้องฆ่ามันคนเดียวหรอก พวกเราทุกคนจะอยู่ที่นั่นด้วย และแม้แต่ท่านผู้นั้นก็จะปรากฏตัว"

ด้วยเหตุนี้ แผนการสมรู้ร่วมคิดอันน่าตกตะลึงจึงได้เริ่มต้นขึ้น

วันต่อมา โซนิคเขียนจดหมายท้าดวล

และฟลาสซี่ แฟลช เลือกที่จะรับคำท้า เขามาเพียงลำพัง โดยไม่ได้บอกริมุรุ ไซตามะ หรือคนอื่นๆ

เมื่อมาถึงที่พักของโซนิค ทั้งสองก็เผชิญหน้ากัน

"จะว่าไป พวกเรายังไม่ได้ตัดสินกันเลยว่าใครเหนือกว่า มาดวลกัน! ฟลาสซี่ แฟลช!"

ใบหน้าของฟลาสซี่ แฟลช เคร่งขรึมขณะพูดเรียบๆ "นายแน่ใจนะ? นายอาจจะทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ก็ได้นะ"

โซนิคแค่นเสียง พร้อมกับดึงดาวกระจายออกมา ขณะขว้างออกไป ร่างกายของเขาก็พุ่งเข้าโจมตีอย่างรวดเร็ว

"ระเบิดดาวกระจาย: ค่ายกลมังกรคลั่ง!"

...

เมือง A อพาร์ตเมนต์ สมาคมฮีโร่ บ้านของไซตามะ

เจนอส กำลังทำความสะอาดบ้านหมาและให้อาหาร โปจิ อย่างขยันขันแข็ง

ไซตามะสวมชุดต่อสู้สีเหลืองเรียบร้อยแล้ว ผ้าคลุมปลิวไสว

"หือ? อาจารย์ครับ จะไปไหนเหรอครับ?" เจนอสถาม

ไซตามะตอบ "ชั้นเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้น่ะ ต้องรีบไปที่บ้านโซนิคเดี๋ยวนี้เลย"

เจนอสแปลกใจเล็กน้อยและถามว่า "อาจารย์รู้เหรอครับว่าหมอนั่นอยู่ที่ไหน?"

จากนั้นไซตามะก็หยิบปึกกระดาษออกมา ทั้งหมดเป็นจดหมายท้าดวลจากโซนิค ซึ่งระบุที่อยู่ไว้อย่างชัดเจน

"อาจารย์จะไปทำไมครับ?" เจนอสถาม

ไซตามะขมวดคิ้วแล้วพูดว่า "ลองคิดดูสิ เจ้าหมอนั่นที่ชื่อฟลาสซี่ แฟลช น่ะ ชั้นเผลอทำดาบมันหัก แล้วมันก็เอาแต่ทวงบุญคุณอยู่นั่นแหละ น่ารำคาญชะมัด!"

"ชั้นเลยกะว่าจะเอาดาบของโซนิคไปชดใช้ให้ฟลาสซี่ แฟลช น่ะ จะได้หายกันไป"

เมื่อได้ยินดังนั้น เจนอสก็เข้าใจเจตนาของไซตามะในที่สุด เขาพูดว่า

"อาจารย์ครับ ให้ผมไปเอามาให้แทนไหมครับ?"

ไซตามะรีบกางมือห้ามและพูดว่า "ไม่เอา! แบบนั้นไม่ดี!"

"แต่โซนิคจะยอมให้ดาบอาจารย์ง่ายๆ เหรอครับ?"

ไซตามะมีแผนในใจอยู่แล้ว เขาอธิบายว่า "ไม่จำเป็นหรอก ยังไงซะหมอนั่นก็ต้องพุ่งเข้ามาหาชั้นพร้อมดาบอยู่แล้ว ชั้นก็แค่ต่อยมันให้กระเด็น แล้วยึดดาบอันตรายนั่นมาซะก็สิ้นเรื่อง"

อืม... สมเหตุสมผลและไร้ที่ติ

ต่อให้เป็นการปล้น ก็ต้องทำให้ดูมีความชอบธรรม!

สมกับเป็นสไตล์ของไซตามะจริงๆ

จากนั้น ไซตามะก็ออกเดินทางเพียงลำพัง มุ่งหน้าไปยังบ้านของโซนิค

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล   จบตอน   By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล   ═❀═❀═❀═❀═❀═❀═