บทที่ 14 - มู่หรงเสวี่ยเริ่มวิวัฒนาการ

บทที่ 14 - มู่หรงเสวี่ยเริ่มวิวัฒนาการ

เมื่อรถทั้งสองคันแล่นลงมาจากครึ่งภูเขา ท้องฟ้าก็เริ่มสว่างแล้ว

ในวิลล่าบางหลัง ผู้ที่ยังมีชีวิตรอดอยู่เมื่อเห็นว่ามีรถยนต์อยู่ข้างนอก ก็ตะโกนขอความช่วยเหลืออย่างบ้าคลั่ง

ตอนนี้หน้าประตูบ้านของพวกเขามีซอมบี้เฝ้าอยู่ พวกเขาไม่กล้าออกไปเลยแม้แต่น้อย ทำได้เพียงคาดหวังว่าจะมีคนข้างนอกยื่นมือเข้ามาช่วยเหลือ

สำหรับเรื่องนี้ หลินฝานไม่สนใจใยดี เขาไม่อยากเป็นผู้กอบกู้โลก และไม่มีทางช่วยชีวิตทุกคนได้อยู่แล้ว

หลังจากรถขับออกจากเขตบ้านพักตากอากาศอ่าวตงกั่ง ก็มุ่งหน้าตรงไปยังเรือนจำเขตเทียนหยวนทันที

แม้ว่าเส้นทางนี้จะไม่ได้สะดวกโยธินนัก แต่หลังจากฝ่าฟันมาสองชั่วโมง ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงหน้าประตูใหญ่ของเรือนจำเขตเทียนหยวนจนได้

"กำแพงสูงของเรือนจำเอาไว้ใช้ป้องกันซอมบี้ได้นี่ ช่างเป็นข้อได้เปรียบที่หาไม่ได้จากที่ไหนเลยจริงๆ!" หวังเจี้ยนเหว่ยจ้องมองกำแพงที่สูงถึงสิบกว่าเมตรพลางถอนหายใจด้วยความชื่นชม

"หึๆ ไปกันเถอะ ไปจัดการพวกซอมบี้หน้าประตูนั่นก่อน ต้องจัดการพวกมันให้หมดก่อน เราถึงจะเข้าไปในเรือนจำได้อย่างราบรื่น" หลินฝานยิ้มบางๆ

เขาเปิดประตูลงจากรถ มือกระชับขวานแน่น ปรายตามองโจวจุนและหวังเจี้ยนเหว่ย แล้วสั่งการ "พวกนายตามฉันไปฆ่าซอมบี้ด้วยกัน"

หวังเจี้ยนเหว่ยพยักหน้าตกลง เขารู้ดีว่าเป็นไปไม่ได้ที่จะพึ่งพาหลินฝานไปตลอด เขาต้องมีความสามารถในการจัดการซอมบี้ด้วยตัวเองให้ได้ ต่อให้ซอมบี้จะน่ากลัวแค่ไหน ก็ต้องกัดฟันเผชิญหน้ากับมัน

"นายพูดว่าอะไรนะ? ไปฆ่าซอมบี้ด้วยกันงั้นเหรอ?" โจวจุนหน้าถอดสี ปฏิเสธตามสัญชาตญาณ "พวกเราไม่ได้เก่งเหมือนนายนี่ ซอมบี้พวกนั้นนายก็จัดการได้ไม่ใช่หรือไง ทำไมถึงต้องลากพวกเราเข้าไปเกี่ยวด้วยล่ะ?"

แค่เห็นใบหน้าอันแสนอัปลักษณ์ของพวกซอมบี้ เขาก็รู้สึกขาสั่นพั่บๆ แล้ว จะเอาความกล้าที่ไหนไปฆ่าพวกมันเล่า

หลินฝานจ้องมองโจวจุน นำขวานในมือขึ้นมาแกว่งไปมา "นายมีสิทธิ์เลือกที่จะไม่ไปก็ได้นะ แต่ขวานเล่มนี้อาจจะไม่เห็นด้วย"

จากแววตาของหลินฝาน โจวจุนสัมผัสได้ถึงรังสีอำมหิตอันรุนแรงอีกครั้ง ทำให้เขากลัวจนต้องถอยหลังไปสองก้าว น้ำเสียงสั่นเครือเอ่ยว่า "ไป... ไปก็ได้..."

เขารู้ดีว่าหลินฝานแข็งแกร่งแค่ไหน เขาไม่มีทางสู้หลินฝานได้เลยแม้แต่น้อย

หลินฝานหรี่ตาลง ไม่สนใจโจวจุนอีก มือกระชับขวานเดินนำหน้าไปก่อน

เมื่อเห็นดังนั้น หวังเจี้ยนเหว่ยก็สูดลมหายใจเข้าลึก ยืดอกเดินตามไปติดๆ

โจวจุนไม่มีทางเลือก ทำได้เพียงกัดฟันเดินตามไป

"จำเอาไว้ จะฆ่าซอมบี้ต้องเล็งโจมตีที่หัวเท่านั้น" หลินฝานเตือนเสียงเรียบ ตวัดขวานฉับ "ลงมือ"

สิ้นเสียง หลินฝานก็พุ่งพรวดเข้าไปในดงซอมบี้ แกว่งขวานอย่างรวดเร็ว จามลงบนหัวซอมบี้ตัวหนึ่ง แล้วดึงขวานออก ฟันเข้าใส่ซอมบี้อีกตัวอย่างต่อเนื่อง

มู่หรงเสวี่ยและมู่หรงซานเบิกตากว้างด้วยความตกตะลึงกับภาพที่เห็นตรงหน้า

เมื่อคืนตอนที่จัดการซอมบี้ในวิลล่า พวกเธอไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ยิ่งไปกว่านั้น ซอมบี้ในวิลล่ามีแค่ไม่กี่ตัว แต่ตรงหน้าพวกเขานี้มีไม่ต่ำกว่าห้าสิบตัวเลยนะ

ต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ห้าสิบกว่าตัว ยังกล้าพุ่งเข้าไปฆ่า ลำพังแค่ความกล้าอย่างเดียวนั้นทำไม่ได้หรอก แต่ต้องมีความแข็งแกร่งที่ยอดเยี่ยมด้วยถึงจะทำได้

ในความเป็นจริง จุดประสงค์ที่หลินฝานทำแบบนี้ ก็เพื่อดึงดูดความสนใจของซอมบี้

เพียงเท่านี้ หวังเจี้ยนเหว่ยและโจวจุนก็จะไม่ตกเป็นเป้าหมายของฝูงซอมบี้ และสามารถหาซอมบี้ที่แตกฝูงจัดการได้

หลินฝานไม่สนใจหรอกว่าความสามารถของโจวจุนจะพัฒนาขึ้นหรือไม่ แต่เขาสนใจว่าความสามารถของหวังเจี้ยนเหว่ยจะพัฒนาขึ้นได้หรือเปล่า

หากหวังเจี้ยนเหว่ยสามารถปรับตัวได้อย่างรวดเร็ว ในภายภาคหน้าหากเจอสัตว์ที่มีปัจจัยกลายพันธุ์ ปัจจัยกลายพันธุ์ที่สกัดได้ก็อาจจะพิจารณานำมาฉีดให้หวังเจี้ยนเหว่ยได้

ฉึก! ฉึก!

อาศัยความเร็วและความคล่องตัว หลินฝานทะยานผ่านฝูงซอมบี้ ขวานและกริชสลับกันโจมตี ทุกครั้งที่โจมตี จะต้องมีซอมบี้ล้มลงกระแทกพื้นเสมอ

โฮก! โฮก!

ซอมบี้สองตัวที่แตกฝูงสังเกตเห็นหวังเจี้ยนเหว่ยและโจวจุน พวกมันอ้าปากส่งเสียงคำรามอันน่าเกลียดน่ากลัว แล้วพุ่งตรงเข้าไปหาทั้งสองคน

หวังเจี้ยนเหว่ยกำมีดสปาร์ตาในมือแน่น เมื่อซอมบี้พุ่งเข้ามา เขาก็รีบเลียนแบบท่าทางของหลินฝาน เบี่ยงตัวหลบไปด้านข้าง ปล่อยให้ซอมบี้พุ่งวืดไป

วินาทีต่อมา เขาอ้อมไปด้านหลังซอมบี้ ชูมีดสปาร์ตาขึ้นเหนือหัว แล้วฟันฉับลงบนหัวของซอมบี้อย่างแรง

กร๊อบ!

มีดสปาร์ตาสับทะลุกะโหลกซอมบี้ เสียงกะโหลกแตกดังลั่น เลือดเหม็นเน่าสาดกระเซ็นเปื้อนตัวหวังเจี้ยนเหว่ยไปไม่น้อย

แม้เลือดพวกนี้จะชวนคลื่นไส้และส่งกลิ่นเหม็นเน่ารุนแรง แต่หวังเจี้ยนเหว่ยในเวลานี้กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างบอกไม่ถูก

เพราะเขาทำได้แล้ว! เขาก้าวข้ามความกลัวในใจ และลงมือฆ่าซอมบี้ได้สำเร็จหนึ่งตัว!

"สภาพจิตใจของหมอนี่ผ่านเกณฑ์ดีแฮะ"

หลินฝานคอยสังเกตการณ์หวังเจี้ยนเหว่ยฆ่าซอมบี้อยู่ตลอดเวลา และพบว่าหวังเจี้ยนเหว่ยเป็นคนที่สอนได้

หลายคนในช่วงเริ่มต้นของวันสิ้นโลก แค่ต้องเผชิญหน้ากับซอมบี้ก็ไม่มีความกล้าและความเด็ดเดี่ยวแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงการลงมือสังหารพวกมันอย่างใจเย็นแบบนี้เลย

การที่หวังเจี้ยนเหว่ยทำได้ แสดงว่าสภาพจิตใจของเขาแข็งแกร่งมาก มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นถึงจะปรับตัวเข้ากับวันสิ้นโลกได้เร็วที่สุด

"สะใจโว้ย!" หวังเจี้ยนเหว่ยสูดลมหายใจเข้าลึก ระงับความตื่นเต้นอย่างรวดเร็ว กระชับมีดในมือมุ่งหน้าไปจัดการซอมบี้ตัวต่อไป

โฮก!

เบื้องหน้าโจวจุน ซอมบี้พุ่งเข้ามาอย่างรวดเร็ว อ้าปากเตรียมจะกัด

ในเสี้ยววินาทีนั้น โจวจุนกลัวจนเหงื่อแตกพลั่ก เบิกตากว้างจนแทบจะถลนออกมา จะเอาความกล้าที่ไหนไปจัดการซอมบี้ เขาหันหลังวิ่งหนีทันที

ซอมบี้ได้ยินเสียงก็ตามติดไม่ลดละ ไล่ตามโจวจุนไปติดๆ

ปึก!

จู่ๆ ขาของเขาก็สะดุดเข้ากับอะไรบางอย่าง ร่างกายลอยละลิ่ว ล้มหน้าทิ่มพื้นอย่างจัง แม้แต่มีดที่ถืออยู่ในมือก็ยังกระเด็นหลุดร่วงลงพื้น

ประจวบเหมาะกับที่ซอมบี้ไล่ตามมาทันพอดี มันกระโจนเข้าใส่ร่างเขาอีกครั้ง

"ช่วยด้วย!" โจวจุนตะโกนร้องด้วยความหวาดกลัวสุดขีด

ฉึก!

ก่อนที่ซอมบี้จะคร่อมร่างเขาได้สำเร็จ แสงสีขาวก็วาบผ่านไปอย่างรวดเร็ว หัวของซอมบี้ตัวนั้นหลุดกระเด็นลอยละลิ่วขึ้นไปบนอากาศทันที

ทว่า ร่างไร้หัวของซอมบี้ก็ยังคงล้มทับลงมา ทับลงบนตัวโจวจุนเต็มๆ เลือดเหม็นเน่าทะลักออกจากรอยตัดที่คอ ทำเอาเสื้อผ้าของโจวจุนเปรอะเปื้อนและส่งกลิ่นเหม็นเน่าคละคลุ้ง

โจวจุนทนไม่ไหวอ้วกออกมาคำโต รอจนอ้วกเสร็จแล้วถึงได้เงยหน้าขึ้นมอง พอเห็นถึงได้รู้ว่า คนที่ตัดหัวซอมบี้ช่วยเขาไว้เมื่อกี้ คือมู่หรงเสวี่ยนั่นเอง!

แถมมีดในมือของมู่หรงเสวี่ย ก็คือมีดของเขาที่กระเด็นหลุดมือไปเมื่อครู่นี้นี่เอง

"พี่... พี่... พี่ฆ่าซอมบี้ได้แล้ว!" มู่หรงซานอ้าปากค้างด้วยความตกตะลึง เมื่อกี้เธอยังตั้งตัวไม่ทันด้วยซ้ำ ไม่คิดเลยว่ามู่หรงเสวี่ยจะพุ่งออกไปฆ่าซอมบี้

ความจริงแล้ว ในช่วงเวลานั้นมู่หรงเสวี่ยก็ไม่รู้ว่าไปเอาความกล้ามาจากไหน รู้สึกแค่ว่ามีพลังขุมหนึ่งกำลังสะสมอยู่ในร่างกาย ถ้าไม่ได้ระเบิดออกมาจะทำให้เธอรู้สึกอึดอัดมาก

ดังนั้นเธอจึงเลือกที่จะลงมือ และสามารถสังหารซอมบี้ตัวนั้นได้สำเร็จ

สายตาของหลินฝานตกลงบนร่างของมู่หรงเสวี่ย แหวนเริ่มอ่านข้อมูลของมู่หรงเสวี่ยทันที

เผ่าพันธุ์: มนุษย์

พละกำลัง: 2

ความเร็ว: 2

การตอบสนอง: 2

สถานะการวิวัฒนาการ: กำลังวิวัฒนาการ

"ถึงจะยังวิวัฒนาการไม่สมบูรณ์ แต่ก็ถือว่าเปิดการวิวัฒนาการแล้วล่ะนะ"

เมื่อเห็นข้อมูลที่อ่านจากแหวน แววตาของหลินฝานก็ฉายแววพึงพอใจ มู่หรงเสวี่ยวิวัฒนาการสำเร็จเมื่อไหร่ เขาก็จะได้มือขวาเพิ่มมาอีกหนึ่งคน

นี่เป็นเรื่องที่น่ายินดีอย่างยิ่ง

(จบแล้ว)