บทที่ 29 - ใบมีดนิรันตรายและวิถีแห่งความดับสูญ

บทที่ 29 - ใบมีดนิรันตรายและวิถีแห่งความดับสูญ

‘ศัสตราวุธจักรพรรดิไร้เทียมทาน ใบมีดนิรันตราย? แถมยังมีบัตรระดับพลังราชาศักดิ์สิทธิ์ด้วยรึ?’

เมื่อเฉินอวินเห็นรางวัลในครั้งนี้เขาก็พลันฉีกยิ้มออกมาด้วยความดีใจ การรับสมัครสมาชิกที่มีพรสวรรค์ยอดเยี่ยมเข้าค่ายนั้นระบบมักจะมอบของรางวัลให้แบบจัดหนักจัดเต็มจริงๆ นี่น่าจะเป็นรางวัลที่ยอดเยี่ยมที่สุดตั้งแต่เขาได้รับมาเลยก็ว่าได้

“ท่านผู้มีพระคุณวิธีของท่านคืออะไรหรือคะ?” เจียงชิงหลิงถามด้วยความสงสัยเมื่อเห็นเฉินอวินยืนยิ้มอยู่เพียงลำพัง

นางสัมผัสได้ถึงความน่ากลัวของกายาอมตะจากอสูรนรกตัวนั้นแล้ว จักรพรรดิทั้งสองท่านบดขยี้หัวของมันไปนับครั้งไม่ถ้วนทว่ามันกลับฟื้นคืนสภาพเดิมได้ในเวลาเพียงชั่วครู่ ที่น่ากลัวที่สุดคือทุกครั้งที่มันฟื้นกลับมามันจะแข็งแกร่งขึ้นกว่าเดิมและโซ่ตรวนที่พันธนาการอยู่ก็เริ่มจะทานทนไม่ไหวเห็นได้ชัดว่าจักรพรรดิทั้งสองท่านกำลังต้องรับศึกหนักขึ้นเรื่อยๆ

“ฮ่าๆๆ เจ้าคือยอดดวงใจของค่ายลมดำของข้าจริงๆ!”

เฉินอวินหัวเราะร่าทันใดนั้นกลิ่นอายรอบตัวของเขาก็พลันเปลี่ยนแปลงไปอย่างรุนแรง ระดับพลังของเขาพุ่งทะยานจากนักบุญขั้นสูงสุดเข้าสู่ระดับยอดนักบุญในพริบตาและยังคงเพิ่มขึ้นอย่างไม่หยุดยั้งจนทะลวงเข้าสู่ระดับราชาศักดิ์สิทธิ์!

ทว่ามันยังไม่จบเพียงเท่านั้นระดับพลังยังคงพุ่งทะยานต่อไปอย่างบ้าคลั่งจนถึงขั้นสูงสุด แรงกดดันอันมหาศาลที่ดูราวกับจะสยบทั้งจักรวาลค่อยๆ แผ่ออกมาจากร่างของเฉินอวินทำให้เจียงชิงหลิงถึงกับตาค้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อสายตา แม้แต่สองจักรพรรดิที่กำลังต่อสู้อยู่ก็ยังต้องชะงักไปครู่หนึ่งเมื่อสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายที่ดูจะยิ่งใหญ่กว่าพวกเขาเสียอีก

‘สมกับที่เป็นหัวหน้าค่ายท่านคือเทพเจ้าที่พวกเรามิอาจคาดเดาได้จริงๆ’ จักรพรรดิทั้งสองรำพึงในใจพลางเข้าโจมตีอสูรนรกต่อเพื่อถ่วงเวลาให้เฉินอวิน

เฉินอวินสัมผัสถึงพลังอันมหาศาลที่ไหลเวียนอยู่ในกายด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนจะเอ่ยในใจต่อ

“ระบบ ใช้งานบัตรเข้าสู่สภาวะรู้แจ้ง 80 ใบ!”

[ติ๊ง! ยินดีด้วยที่โฮสต์ใช้งานบัตรเข้าสู่สภาวะรู้แจ้ง 80 ใบสำเร็จ คัมภีร์โกลาหลของท่านได้รับการยกระดับสู่ขั้นที่ 167 มีพลังเทียบเท่ายอดฝีมือระดับราชาศักดิ์สิทธิ์ขั้นสูงสุด 167 คนรวมกัน!]

ตูม! สิ้นเสียงแจ้งเตือนกลิ่นอายที่ดูราวกับจะสยบทั้งเก้าชั้นฟ้าและสิบดินก็พลันระเบิดออกมา พลังที่มหาศาลนั้นได้ปัดเป่าม่านหมอกสีเทาทั้งหมดในห้วงอเวจีต้องห้ามให้จางหายไปจนเผยให้เห็นสภาพที่แท้จริงของดินแดนแห่งนี้

“นี่มัน กลิ่นอายของยอดฝีมือระดับไหนกันแน่!”

อสูรนรกระดับจักรพรรดิพลันสั่นสะท้านไปทั้งร่าง ดวงตาสีเขียวทั้งแปดคู่ฉายแววหวาดกลัวออกมาอย่างไม่อาจปิดบัง มันมั่นใจในกายาอมตะของตนเองทว่าเมื่อเผชิญกับกลิ่นอายนี้มันกลับรู้สึกถึงความตายที่แท้จริง

“กายาอมตะงั้นรึ ข้าอยากรู้นักว่าเจ้าจะรอดพ้นจากใบมีดนิรันตรายของข้าไปได้หรือไม่”

เฉินอวินฉีกยิ้มกว้างพลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย วินาทีต่อมาร่างของเขาก็ไปปรากฏตัวอยู่เหนือหัวของอสูรนรกตนนั้นพร้อมกับจ้องมองลงมาด้วยสายตาเย็นชา

“เป็นไปไม่ได้ เจ้าเป็นแค่ราชาศักดิ์สิทธิ์ตัวจ้อยไฉนถึงคิดจะสังหารข้า!” อสูรนรกแผดเสียงร้องพลางบิดร่างอย่างบ้าคลั่งเพื่อทำลายโซ่ตรวนที่เหลืออยู่เพียงเส้นเดียว

“อยากออกมานักใช่ไหม งั้นข้าจะสงเคราะห์ให้!” ในมือของเฉินอวินพลันปรากฏมีดสั้นสีดำสนิทเล่มหนึ่งเขาตวัดมันออกไปกลางอากาศเบาๆ

เปรี้ยง! โซ่ตรวนเส้นสุดท้ายที่เหนียวแน่นที่สุดพลันขาดสะบั้นลงราวกับเส้นด้าย อสูรนรกแผดเสียงคำรามกึกก้องด้วยความดีใจ

“ฮ่าๆๆ พวกมนุษย์ที่โง่เขลาข้าหลุดพ้นแล้ว!” ทว่ามันยังไม่ทันได้หนีไปไหนเฉินอวินก็สะบัดใบมีดในมืออีกครั้ง

“ถามใบมีดนิรันตรายของข้าหรือยัง?”

ตูม! มีดสั้นสีดำในมือของเฉินอวินพลันปลดปล่อยพลังแห่งความดับสูญออกมาอย่างมหาศาล พลังนั้นควบแน่นกลายเป็นใบมีดยักษ์สีดำทมิฬและพุ่งเข้าใส่อสูรนรกในทันที กลิ่นอายแห่งความตายแผ่ซ่านออกมาจนมิติรอบข้างพังทลายลงทุกพื้นที่ที่มันลากผ่านต่างแหลกสลายกลายเป็นความว่างเปล่า

“ศัสตราวุธจักรพรรดิไร้เทียมทาน!” อสูรนรกเบิกดวงตาทั้งแปดคู่จนแทบถลนดวงจิตสั่นสะท้านด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ศาสตราวุธระดับนี้คือสิ่งที่ดำรงอยู่ในตำนานและแฝงไว้ด้วยพลังที่ทำลายล้างได้แม้กระทั่งสวรรค์ การจะใช้มันเพื่อลบเลือนอสูรนรกที่มีเพียงกายาอมตะระดับเริ่มต้นเช่นมันย่อมเป็นเรื่องที่ง่ายดายราวกับพลิกฝ่ามือ!

[จบแล้ว]