บทที่ 10 - กระตุ้นกายาหยินเร้นลับ

บทที่ 10 - กระตุ้นกายาหยินเร้นลับ

ภายในห้องโถงหลักของค่ายลมดำ

เด็กน้อยที่ชื่อว่าสือฮ่าวนอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงนุ่มๆ ดวงตาทั้งสองปิดสนิทพร้อมมุมปากที่ยกขึ้นเล็กน้อย ราวกับว่าเขากำลังฝันหวานอยู่

"หัวหน้าค่าย ท่านไปพาเด็กคนนี้มาจากไหนกันคะ"

"ดูท่าทางน่ารักน่าเอ็นดูจังเลย" ซ่งหงเหยียนเอ่ยถามด้วยความอยากรู้อยากเห็น

เมื่อครู่นี้ตอนที่อยู่เหนือสำนักเจิ้งอี จู่ๆ หัวหน้าค่ายก็หายตัวไปและกลับมาพร้อมกับเด็กน้อยคนนี้

"ฮ่าๆ ต่อไปเขาคือโจรน้อยของค่ายลมดำเรา" เฉินอวินยิ้มตอบเรียบๆ

"เอ๋... ตัวแค่นี้ก็ต้องขึ้นเขามาเป็นโจรแล้วหรือคะ?"

ซ่งหงเหยียนแย้มยิ้มพลางหยอกเย้า

วันนี้สำนักเจิ้งอีล่มสลายทำให้นางอารมณ์ดีมาก นิสัยชอบหยอกล้อจึงเริ่มแสดงออกมาอีกครั้ง

แน่นอนว่าในห้องโถงตอนนี้มีเพียงนางกับหัวหน้าค่ายและเด็กน้อยเท่านั้น นางจึงกล้าทำตัวเป็นกันเองเช่นนี้

ถ้ามีห้าเสาหลักยืนอยู่ด้วยละก็ แรงกดดันจากพวกเขาคงทำให้นางต้องสำรวมกิริยาและไม่กล้าเอ่ยปากพูดอะไรแม้แต่คำเดียว

"โจรน้อยคนนี้ หลังจากเขาตื่นขึ้นมาและข้าถ่ายทอดวิชาให้แล้ว ข้าจะฝากให้เจ้าช่วยดูแลเขาชั่วคราวด้วยนะ"

เฉินอวินหันไปมองซ่งหงเหยียนพลางยิ้มอย่างมีเลศนัย

"อ้าว..."

"อ้าวอะไรล่ะ ข้าไม่ให้เจ้าดูแลเปล่าๆ หรอกนะ มีรางวัลให้ด้วย!"

"รางวัลอะไรหรือคะ?" พอได้ยินว่ามีรางวัล ซ่งหงเหยียนก็เบิกตากว้างด้วยความสนใจทันที

"อ้าปากสิ..."

ซ่งหงเหยียนทำหน้าฉงน ดวงตาคู่สวยเต็มไปด้วยความสงสัย รางวัลอะไรทำไมต้องให้อ้าปากด้วยล่ะเนี่ย?

แต่นางก็มั่นใจว่าหัวหน้าค่ายไม่มีทางทำร้ายนางแน่ ซ่งหงเหยียนจึงยอมอ้าปากนุ่มนิ่มของนางออกแต่โดยดี

ฟึ่บ!

โอสถจักรพรรดิเก้าสุริยันถูกส่งเข้าสู่ปากของซ่งหงเหยียนทันที

นางจึงหุบปากลงตามสัญชาตญาณ

"จงทำจิตใจให้สงบเสีย โอสถจักรพรรดิเก้าสุริยันนี้สามารถกระตุ้นกายาหยินเร้นลับของเจ้าได้"

"มันจะทำให้พรสวรรค์ในการฝึกตนของเจ้าทัดเทียมกับเซียวเฉียนเหยียนได้เลยล่ะ" เฉินอวินกล่าวเสียงเรียบ

"จริงหรือคะ?" ซ่งหงเหยียนเบิกตากว้างด้วยความตื่นเต้นสุดขีด

ในขณะที่นางกำลังตื่นเต้นอยู่นั้นเอง

ตูม!

กลิ่นอายร้อนระอุไร้ที่สิ้นสุดระเบิดออกมาภายในร่างกายของซ่งหงเหยียน

พลังหยางอันมหาศาลไหลเข้าสู่เส้นชีพจรทั่วร่างในชั่วพริบตาและเข้าผสานรวมกับพลังหยินเร้นลับที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกของสายเลือดอย่างสมบูรณ์

ความรู้สึกนั้นมันสบายจนซ่งหงเหยียนเกือบจะหลุดเสียงครางออกมา

ความร้อนแรงแบบนั้นคือนิ่งที่นางไม่เคยสัมผัสมาก่อนเลยในชีวิต

ไม่นานนัก...

กลิ่นอายพลังรอบกายของซ่งหงเหยียนก็เริ่มพุ่งสูงขึ้นอย่างช้าๆ

ระดับรวมเป็นหนึ่งขั้นสูงสุด...

ระดับแปลงวิญญาณขั้นต้น...

ระดับแปลงวิญญาณขั้นกลาง...

เมื่อเวลาผ่านไป ตบะของซ่งหงเหยียนก็พุ่งทะยานราวกับติดจรวด

หลังจากมาหยุดนิ่งที่ระดับแปลงวิญญาณขั้นสูงสุดเป็นเวลานาน

ตูม!

กลิ่นอายพลังระดับแปลงเทพขั้นต้นระเบิดออกมาจากตัวซ่งหงเหยียนทันที

ทว่ามันยังไม่หยุดเพียงเท่านี้ พลังยังคงพุ่งขึ้นต่อไปอย่างต่อเนื่อง

จนสุดท้าย กลิ่นอายนั้นก็มาหยุดนิ่งอยู่ที่ระดับแปลงเทพขั้นกลางและไม่ขยับไปไหนอีก

ตบะของซ่งหงเหยียนคงที่อยู่ที่ระดับแปลงเทพขั้นกลางในที่สุด

ดวงตาคู่สวยที่เคยปิดสนิทค่อยๆ ลืมขึ้นหลังจากพลังหยุดพุ่งสูงขึ้น

ดวงตาคู่นั้นฉายแววแห่งความดีใจอย่างที่สุด

"ว้าว... ข้ากลายเป็นผู้บำเพ็ญระดับแปลงเทพขั้นกลางไปแล้วจริงๆ หรือเนี่ย?" ซ่งหงเหยียนหลุดปากร้องออกมาด้วยความตกใจ

ต้องรู้ก่อนว่าในสำนักเจิ้งอี ผู้บำเพ็ญระดับแปลงเทพถือเป็นผู้อาวุโสที่มีอำนาจล้นมือ

นั่นหมายความว่าด้วยตบะของนางในตอนนี้ ไม่ว่านางจะไปที่ขุมกำลังไหนที่แข็งแกร่งพอๆ กับสำนักเจิ้งอี นางก็สามารถรับตำแหน่งผู้อาวุโสได้สบายๆ

"เก่งกว่าน้องชายเซียวเสียอีก!!!"

รอยยิ้มบนใบหน้าของซ่งหงเหยียนนั้นหุบไม่ลงเลยจริงๆ

นางมีความสุขมากเหลือเกิน โดยเฉพาะความรู้สึกที่พลังเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วนั้นมันช่างวิเศษสุดยอดจริงๆ

"ถ้าอยากจะเก่งกว่าน้องชายเซียวของเจ้า เจ้ายังต้องพยายามอีกมากนะ" เฉินอวินกล่าวขัดขึ้นเบาๆ

ตอนนี้เซียวเฉียนเหยียนกำลังกักตัวฝึกฝนอยู่ในห้องฝึกตน

หลังจากผ่านการต่อสู้เสี่ยงตายมาเซียวเฉียนเหยียนคงเกิดการบรรลุอะไรบางอย่าง และเมื่อเขาออกมาเขาต้องมีการพัฒนาที่ก้าวกระโดดแน่นอน

"นี่คือเคล็ดวิชาเหมันต์เก้าหยิน เป็นเคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิที่เหมาะกับกายาหยินเร้นลับของเจ้าที่สุด"

"ด้วยกายาหยินเร้นลับของเจ้าและการฝึกเคล็ดวิชาเหมันต์เก้าหยินนี้ จะทำให้การฝึกฝนก้าวหน้าไปอย่างรวดเร็ว การจะไล่ตามเซียวเฉียนเหยียนให้ทันย่อมไม่ใช่เรื่องยาก"

"เพราะกายาหยินเร้นลับของเจ้านั้นไม่ได้ด้อยไปกว่ากายาจักรพรรดิเทพเพลิงของเขาเลยสักนิด"

พูดจบเฉินอวินก็ส่งแผ่นหยกบันทึกวิชาให้ซ่งหงเหยียนพลางกล่าวเบาๆ

เนื่องจากซ่งหงเหยียนเป็นสตรี การจะใช้สัมผัสจิตถ่ายทอดวิชาให้โดยตรงมันดูจะไม่ค่อยสะดวกนัก

เฉินอวินจึงสลักเคล็ดวิชาเหมันต์เก้าหยินลงในแผ่นหยกแผ่นนี้แทน

ถึงแม้ความจำจะไม่ฝังลึกเท่าการถ่ายทอดทางจิตโดยตรง แต่มันก็นับว่ายอดเยี่ยมมากแล้ว

"เคล็ดวิชาเหมันต์เก้าหยิน? เคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิรึ?"

ซ่งหงเหยียนดีใจจนแทบจะสลบไปอีกรอบ

เคล็ดวิชาระดับจักรพรรดิในตัวหัวหน้าค่ายนี่มันเหมือนมีไว้แจกฟรีจริงๆ เดี๋ยวก็เล่มนั้นเดี๋ยวก็เล่มนี้

"พะ... พวกท่านเป็นใครกันครับ แล้วผมมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร?"

ทันใดนั้น เสียงเด็กที่ใสแจ๋วดังขึ้น

เงาร่างเล็กๆ เดินเข้ามาเกาะชายเสื้อของเฉินอวินและเงยหน้าขึ้นมองเขา

ดวงตาที่บริสุทธิ์และไร้เดียงสานั้นแฝงไปด้วยความสุขุมที่เกินกว่าเด็กวัยเดียวกัน

"สือฮ่าว เจ้าตื่นแล้วรึ?"

"รู้สึกไม่สบายตรงไหนบ้างไหม?"

เมื่อเห็นสือฮ่าว เฉินอวินก็เผยรอยยิ้มอบอุ่นและย่อตัวลงถามอย่างอ่อนโยน

"ไม่สบายหรือครับ?" สือฮ่าวลองสำรวจร่างกายตัวเองดูก่อนจะส่ายหัวตอบ

"สบายมากเลยครับ ผมฝันเห็นท่านพ่อกับท่านแม่มาเยี่ยมด้วย ผมมีความสุขมากเลย"

"ถ้าอย่างนั้นก็ดีแล้ว ต่อไปเจ้าก็อยู่ที่นี่วิ่งเล่นไปก่อนนะ อีกไม่นานท่านพ่อกับท่านแม่ของเจ้าก็คงจะมารับแล้วล่ะ"

เฉินอวินพยายามปั้นหน้ายิ้มให้ดูเป็นมิตรที่สุดเท่าที่จะทำได้

"อืม... ตกลงครับ! ผมรู้สึกว่าพี่ชายใหญ่เป็นคนดี ผมยินดีจะอยู่ที่นี่ครับ" สือฮ่าวคิดครู่หนึ่งก่อนจะตอบกลับมา

เขาสัมผัสได้ว่าพี่ชายใหญ่ตรงหน้ามีกลิ่นอายพลังที่น่าเกรงขามมาก น่าจะเป็นยอดฝีมือที่แข็งแกร่งสุดๆ

ถ้าเขาอยู่ที่นี่ เขาก็ไม่ต้องกลัวว่าท่านอาท่านลุงคนไหนจะมาแย่งเอากระดูกสูงสุดของเขาไปอีกแล้ว

ทว่าสิ่งที่สือฮ่าวไม่รู้ก็คือ ท่านอาท่านลุงของเขานั้นไม่มีวันโผล่มาอีกแล้ว

เพราะดวงวิญญาณของพวกเขาได้สลายหายไปจากโลกนี้ไปหมดสิ้นแล้วนั่นเอง

"ดีมาก ต่อไปพี่ชายจะถ่ายทอดเคล็ดวิชาให้เจ้านะ เจ้าต้องตั้งใจฝึกฝนให้ดีล่ะ เพราะมันจะช่วยให้ตบะของเจ้าพุ่งสูงขึ้นอย่างรวดเร็วเลยทีเดียว" พูดจบเฉินอวินก็ถ่ายทอดเคล็ดวิชาจุติสูงสุดเข้าสู่ร่างกายของสือฮ่าวทันที

พริบตาเดียว ร่างกายของสือฮ่าวก็แผ่ประกายแสงสีทองจางๆ ออกมา

"ขอบคุณมากครับพี่ชายใหญ่!!!" สือฮ่าวรู้สึกดีใจมากเมื่อสัมผัสได้ถึงตำราสีทองที่ปรากฏขึ้นในห้วงความคิด

ถึงแม้เขาจะไม่รู้ว่าเคล็ดวิชานี้แข็งแกร่งเพียงใด

แต่เขามีลางสังหรณ์ว่า เคล็ดวิชานี้ถูกสร้างมาเพื่อเขาโดยเฉพาะเลยทีเดียว

"ต่อไปให้เรียกข้าว่าหัวหน้าค่ายนะ อย่าเรียกพี่ชายใหญ่"

"ให้พี่สาวหงเหยียนพาเจ้าไปวิ่งเล่นเถอะ"

"ได้ครับ..."

หลังจากส่งทั้งคู่เดินออกไปแล้ว

เฉินอวินก็หันกลับมามองแผงหน้าต่างระบบอีกครั้ง...

"ระบบ ใช้การ์ดรู้แจ้งทั้งห้าใบเลย!!!"

เขาไม่ลังเลเลยแม้แต่น้อยที่จะใช้งานการ์ดรู้แจ้งทั้งห้าใบที่เป็นรางวัลมา

ทันทีที่สิ้นเสียงของเฉินอวิน

ขุมพลังมหาศาลก็ปรากฏขึ้นภายในร่างกายของเฉินอวินและผสานเข้าเป็นหนึ่งเดียวกับเขาอย่างสมบูรณ์แบบ

ตูม!

แรงกดดันที่สามารถสยบศัตรูได้ทั่วหล้าระเบิดออกมาจากตัวเฉินอวิน ทำให้ท้องฟ้าเหนือค่ายลมดำเปลี่ยนสีไปในทันที เมฆลมปั่นป่วนอย่างรุนแรง

[จบแล้ว]