บทที่ 22 ถ่ายทอดวิถีผ่านภาพวาด

บทที่ 22 ถ่ายทอดวิถีผ่านภาพวาด

การใช้คาถาประเภทการเพาะปลูกจะต้องมีเป้าหมายการร่ายคาถา ซึ่งพืชแต่ละชนิดจะให้ค่าความชำนาญที่แตกต่างกันออกไป หากต้องการเพิ่มค่าความชำนาญของ【เติบโตงอกงาม】ควรหาพืชที่มีวงจรการเจริญเติบโตสั้นมาฝึกฝน

และสิ่งที่จ้าวซิงเห็นตอนนี้ก็คือพืชที่มีชื่อว่า 【หญ้าฟันเฟือง】

"หญ้าฟันเฟืองภายใต้สภาพธรรมชาติใช้เวลาไม่ถึงเดือนก็สามารถเติบโตจากต้นกล้าไปจนถึงผลิดอกออกผลได้ มันมักจะใช้เป็นอาหารสัตว์เลี้ยงอย่างวัวและแกะ แต่ทางตอนใต้นั้นพบได้น้อย สวนของซวี่เหวินจงถือว่าเป็นหีบสมบัติจริงๆ"

จ้าวซิงรีบวิ่งไปที่หญ้าฟันเฟืองทันที

ปล่อยพลังงานห่อหุ้มหญ้าฟันเฟืองไว้ 【เติบโตงอกงาม】คาถาส่องแสงสว่างจางๆ

ทันใดนั้นหญ้าฟันเฟืองก็เติบโตอย่างรวดเร็วด้วยตาเปล่าที่มองเห็นได้

【คุณใช้ 'เติบโตงอกงาม' กับหญ้าฟันเฟือง พืชชนิดนี้เติบโตจากระยะต้นกล้าเข้าสู่ระยะเจริญเติบโต ค่าความชำนาญคาถา +50】

【คุณใช้ 'เติบโตงอกงาม' กับหญ้าฟันเฟือง พืชชนิดนี้เติบโตจากระยะเจริญเติบโตเข้าสู่ระยะสุกงอม ค่าความชำนาญคาถา +150】

พลังงานลดลงอย่างรวดเร็ว แต่ค่าความชำนาญของคาถากลับเพิ่มขึ้นอย่างรวดเร็ว

ในช่วงแรกของการใช้คาถา ควรเลือกเป้าหมายในการฝึกฝนให้ดี จะช่วยให้เพิ่มค่าความชำนาญได้เร็วมากขึ้น

แน่นอนว่าสิ่งนี้เกี่ยวข้องกับพรสวรรค์และการตระหนักรู้ด้วย

หากไม่ได้รับประทานเม็ดยาผลึกเต๋า จ้าวซิงคงไม่สามารถได้รับค่าความชำนาญมากขนาดนี้

"การใช้หลักห้าธาตุในการสังเกตสิ่งต่างๆ ยังทำให้หญ้าฟันเฟืองนี้เติบโตได้เร็วยิ่งขึ้น" ในกระบวนการร่ายคาถา จ้าวซิงก็เริ่มเข้าใจในสิ่งที่เกิดขึ้นเล็กน้อย

หญ้าฟันเฟืองตรงหน้าแสดงให้เห็นในรูปแบบกึ่งโปร่งแสง ภายในลำต้นและเส้นใยต่างๆ ชัดเจนมาก

การส่งพลังงานไปในจุดต่างๆ จะช่วยให้หญ้าฟันเฟืองเติบโตได้เร็วและราบรื่นขึ้น…นี่คือประโยชน์ของหลักห้าธาตุในการสังเกตสิ่งต่างๆ!

เมื่อมี ‘หลักห้าธาตุในการสังเกตสิ่งต่างๆ’ ก็เหมือนการรักษาตามอาการ คาถาเติบโตงอกงามจึงทำงานได้ตรงจุดมากขึ้น ทำให้ประสิทธิภาพในการเพาะปลูกเพิ่มขึ้นอย่างมาก

ความรู้สึกว่างเปล่าเข้ามา จ้าวซิงหยุดการร่ายคาถาเพราะพลังงานได้หมดลงแล้ว

ผืนดินตรงหน้าถูกปกคลุมด้วยหญ้าฟันเฟืองจนเต็มไปหมด แม้กระทั่งขยายไปถึงพื้นที่ข้างๆ

"อึกอึก~"

จ้าวซิงตักน้ำบ่อขึ้นมาดื่มหลายอึกเพื่อลดความเหนื่อยล้า จากนั้นก็นั่งอยู่ริมบ่ออย่างพึงพอใจ

【เติบโตงอกงาม: คาถาขั้นต้น】

【ความชำนาญ: (3210/9999)】

【ผลลัพธ์: เร่งการดูดซึมสารอาหาร ย่นระยะเวลาการเติบโตของพืช】

"เติบโตงอกงามได้ถึงขั้นสามแล้ว แค่ในช่วงเช้าก็พัฒนาไปสองขั้น"

“ลองกับต้นสนเฒ่านี่ดูหน่อย”

จ้าวซิงยื่นมือชี้ไปที่ต้นสนเฒ่า แสงสีทองหมุนสามรอบกลางอากาศก่อนจะซึมเข้าไปในต้นสนเฒ่า

ต้นสนเฒ่าไม่ขยับแม้แต่น้อย แสดงให้เห็นว่าพลังคาถาที่ใช้นี้ไม่สามารถทำอะไรได้เลย

บนแผงสถานะก็ไม่มีปฏิกิริยาใดๆ

"ต้นสนเฒ่ามีรากหยั่งลึก หลักห้าธาตุแสดงให้เห็นเส้นวงปีภายในที่คล้ายกำแพงทองแดง ข้าเองไม่มีพลังงานเพียงพอที่จะช่วยให้มันเติบโต"

การฝึกฝนเป็นสิ่งที่ต้องทำอย่างค่อยเป็นค่อยไป จ้าวซิงจึงไม่ได้ประหลาดใจอะไร

“กลับไปเพาะปลูกหญ้าฟันเฟืองต่อดีกว่า กำหนดเป้าหมายย่อยก่อนการทดสอบเล็กในวันย่ำฤดูใบไม้ร่วง คราวนี้ต้องฝึกเติบโตงอกงามจนถึงขั้นเก้าให้ได้!”

เวลาไหลผ่านไปอย่างรวดเร็ว จนกระทั่งถึงวันก่อนการทดสอบเล็กในวันย่ำฤดูใบไม้ร่วง

ในหกวันที่ผ่านมา จ้าวซิงไม่ได้ทำอะไรเลย นอกจากเพาะปลูกหญ้าฟันเฟืองเท่านั้น

ปลูกแล้วถอน ถอนแล้วปลูกใหม่ หากดินไม่พอก็เปลี่ยนที่เพาะปลูก

แม้กระทั่งช่วงเวลากลางคืนก็ยังถูกใช้อย่างเต็มที่

【เติบโตงอกงาม: คาถาขั้นต้น】

【ความชำนาญ: (9010/9999)】

【ผลลัพธ์: เร่งการดูดซึมสารอาหาร ย่นระยะเวลาการเติบโตของพืช】

"ในที่สุดก็ถึงขั้นเก้าแล้ว"

จ้าวซิงถอนหายใจด้วยความโล่งอก ความยินดีเลือนหายไปพร้อมกับความเหนื่อยล้า

ไม่สนใจสิ่งใดอีก เขาไปห้องด้านหลังบ้าน เอาเสื่อไม้ไผ่ปูแล้วล้มตัวลงนอนทันที

ซวี่เหวินจงเดินมาที่หลังบ้าน เห็นวัชพืชกองเต็มไปหมดและจ้าวซิงที่หลับสนิท ก็พยักหน้าเล็กน้อย

จากนั้นเขายื่นมือออกมา เรียกให้ลมอ่อนๆหมุนวนอยู่รอบตัวจ้าวซิง

แม้จะมีการเคลื่อนไหวเล็กน้อย แต่ก็ทรงพลังมาก จนสามารถพยุงจ้าวซิงขึ้นมาได้

โดยไม่รู้ตัว จ้าวซิงถูกซวี่เหวินจงพยุงมาที่ห้องนอนของตนเอง

เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้ง จ้าวซิงรู้สึกสดชื่นมาก เขารู้สึกราวกับมีสายลมอ่อนๆ พัดตลอดเวลาที่หลับ แม้ว่าจะเป็นช่วงปลายฤดูร้อน แต่เขากลับรู้สึกราวกับนอนอยู่ในฤดูใบไม้ผลิ

"อือ~" เขาบิดขี้เกียจ แล้วสังเกตว่ามีบางอย่างผิดปกติ เขาคิดว่าเขานอนอยู่ข้างนอก แล้วทำไมถึงมานอนบนเตียงได้?

"ดูเหมือนว่าท่านอาจารย์จะพาข้าเข้ามา แต่เสื้อผ้ายังเต็มไปด้วยโคลนอยู่เลย..."

เมื่อมองไปที่เสื่อเย็นที่เปื้อนอย่างหนัก จ้าวซิงอยากหาอะไรสักอย่างมาทำความสะอาด

ทันทีที่เงยหน้าขึ้น เขาเห็นภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนัง

ในทันทีนั้นสายตาของจ้าวซิงก็ไม่สามารถละออกจากภาพได้อีกต่อไป

ภาพวาดนั้นเปล่งแสงสลัวๆ ราวกับมีมนตร์สะกด เขาก้าวเข้าไปที่ภาพวาดอย่างไม่รู้ตัว จิตวิญญาณทั้งหมดยิ่งดูเหมือนจะถูกดึงเข้าไป

เมฆหมอกในภาพค่อยๆจางหาย พื้นดินเริ่มปรากฏสีเขียว พืชพรรณนับไม่ถ้วนราวกับหน่อไม้หลังฝนผลิขึ้นมา พลังงานที่จับต้องไม่ได้ในโลกแห่งความเป็นจริงกลับปรากฏรูปร่างชัดเจนระหว่างสวรรค์และแผ่นดิน

ใต้พื้นดินส่งเสียงจังหวะแปลกๆ ออกมาราวกับการหายใจ

“นั่นคือ…เส้นพลังแห่งแผ่นดิน?” จ้าวซิงรู้แจ้งบางอย่าง

ชีวิตและพลังงานหลอมรวมกันในขณะนั้น พลังงานหยินหยางของสวรรค์และแผ่นดินรวมกัน พืชพรรณปรากฏต่อหน้าเขาอย่างชัดเจนตั้งแต่ระยะต้นกล้าไปจนถึงระยะสุกงอมและผลิดอกออกผล...

"อืม~"

ไม่รู้ว่าเวลาผ่านไปนานแค่ไหน จ้าวซิงก็หลุดออกจากภาพลวงตานั้น

ภาพวาดตรงหน้ายังคงเป็นภาพวาด แต่มันไม่ได้มีความมหัศจรรย์เหมือนเมื่อก่อน

“ที่แท้นี่คือภาพ ‘การเจริญเติบโตของสรรพสิ่ง’ เป็นผลงานของสำนักตัวตน” จ้าวซิงตื่นตัวในทันที "แต่เจตคตินี้แข็งแกร่งเกินไปหรือเปล่า เป็นฉบับคัดลอกระดับสูงเกินกว่าที่คิด”

เมื่อดูที่แผงสถานะ ก็พบว่ามีบันทึกไว้จริงๆ:

【คุณค้นพบ 'ภาพการเจริญเติบโตของสรรพสิ่ง' (ฉบับคัดลอกขั้นสี่ระดับต่ำ)】

【สมบัตินี้เป็นผลงานถ่ายทอดวิถี เหลือจำนวนการใช้: 1】

【คุณได้สังเกต 'ภาพการเจริญเติบโตของสรรพสิ่ง' (ฉบับคัดลอกขั้นสี่ระดับต่ำ) เติบโตงอกงามได้ถึงขั้นสูงสุด】

【คุณได้รับความเข้าใจในคาถาขั้นกลาง 'เติบโตงอกงามอย่างดุเดือด'】

【คุณได้รับความเข้าใจในคาถาขั้นต้น 'ธาตุทั้งห้าแห่งแผ่นดิน'】

"ฟู่ว~"

ภาพวาดที่แขวนอยู่บนผนังจู่ๆ ก็ลุกไหม้ขึ้นแล้วหายไปในพริบตา

"เอ๊ะ?" จ้าวซิงรีบคว้า แต่ความเร็วของมันเร็วเกินไป แทบจะเผาเป็นเถ้าภายในเสี้ยววินาที

"จำนวนการใช้งานของภาพการถ่ายทอดวิถีเหลือแค่ 1 ครั้ง แล้วถูกข้าใช้ไปแล้ว" จ้าวซิงรู้สึกใจหวิวเล็กน้อย

สมบัติขั้นสี่ไม่ใช่สิ่งที่หาได้ง่ายๆ ยิ่งไปกว่านั้นยังเป็นภาพการถ่ายทอดวิถีที่หายากอีกด้วย แล้วจะไปบอกซวี่เหวินจงยังไงดี?

ระหว่างที่เขากำลังคิด เสียงของซวี่เหวินจงก็ดังมาจากข้างนอกว่า "ฟ้ามืดแล้ว ข้าวปลาเสร็จเรียบร้อย กินเสร็จแล้วค่อยไป"

"ขอรับอาจารย์" จ้าวซิงเดินไปนั่งโต๊ะอาหารด้วยความไม่สบายใจ เมื่อเผชิญหน้ากับซวี่เหวินจง เขารู้สึกผิดเล็กน้อย “อาจารย์ขอรับ เมื่อกี้ตอนข้าตื่น ข้าเผลอไปมองภาพวาดในห้องหนังสือของท่าน แล้วภาพนั้นก็ลุกไหม้ไปเองขอรับ”

"ภาพ? ภาพอะไร?" ซวี่เหวินจงหรี่ตา มองจ้าวซิงแวบหนึ่ง "ข้าไม่รู้เจ้าพูดถึงอะไร กินข้าวเถอะ"

จบบทที่ บทที่ 22 ถ่ายทอดวิถีผ่านภาพวาด