บทที่ 32 - สิ่งที่อยู่ในปาก คือกระดูกมนุษย์

บทที่ 32 - สิ่งที่อยู่ในปาก คือกระดูกมนุษย์

ผู้ชมชาวเน็ตที่เดิมทีเข้ามาดูเพื่อความสนุกสนานในตอนนี้ต่างก็เริ่มตึงเครียดขึ้นมาและแห่กันไปที่ห้องไลฟ์สดของจางอวิ๋นเฉินเพื่อส่งข้อความรัวๆ จนเต็มหน้าจอ

"รีบไปช่วยคนเร็วเข้า!"

"ที่ตึกหลงอวี่ผีดุของจริงแล้วนะ ถ้าคุณไม่รีบไปต้องมีคนตายจริงๆ แน่"

"ผีตัวนั้นมันน่ากลัวมาก มีหัวคนเต็มไปหมดเลย รีบไปช่วยคนเถอะนะคะ"

"พวกบล็อกเกอร์พวกนั้นคงจะถูกผีกินไปจริงๆ แน่เลย" ผู้ชมต่างพากันส่งข้อความรัวๆ ในห้องไลฟ์สดของไป๋ซูซู ซึ่งไป๋ซูซูเองก็มีสีหน้าที่เต็มไปด้วยความร้อนใจแต่เธอก็ไม่รู้จะทำอย่างไรได้

"ทุกคนอย่าเพิ่งรัวคอมเมนต์เลยค่ะ ฉันรับทราบเรื่องแล้ว"

"พวกเราจะพยายามหาทางค่ะ ขอให้ทุกคนอย่าเพิ่งลนลานนะคะ"

เมื่อไป๋ซูซูพูดจบเธอก็หันไปมองจางอวิ๋นเฉินด้วยความกังวลแล้วถามว่า "นักพรตคะ เราจะทำยังไงต่อไปดีคะ"

จางอวิ๋นเฉินรีบลุกขึ้นยืนทันทีแล้วหันไปบอกกับอิ้งหลงว่า

"เรารอไม่ได้แล้ว ต้องไปเดี๋ยวนี้!"

อิ้งหลงถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่เมื่อพิจารณาจากสถานการณ์ในห้องไลฟ์สดเมื่อครู่ ดูเหมือนว่าต่อให้พวกเขาจะไปตอนนี้ก็น่าจะสายเกินไปเสียแล้ว

บล็อกเกอร์เหล่านั้นคงจะไม่มีทางรอดชีวิตแน่ ทว่าการไปถึงที่นั่นให้เร็วขึ้นย่อมหมายถึงการผนึกสิ่งชั่วร้ายนี้ได้เร็วขึ้นเพื่อป้องกันไม่ให้คนอื่นต้องมารับเคราะห์ไปด้วย "ไป!"

จางอวิ๋นเฉินกำลังอยู่ในช่วงเวลาสำคัญของการบำเพ็ญเพียรจึงไม่สามารถออกจากเสินหนงเจี้ยได้ และการเดินทางด้วยร่างกายปกติก็คงจะไปไม่ทันกาลเสียแล้ว ดูท่าเขาคงต้องใช้วิชาเทวะท่องปราณเพื่อถอดจิตออกจากร่างเสียแล้ว

จางอวิ๋นเฉินค่อยๆ หลับตาลงและเตรียมจะถอดจิตออกไป ทว่าจู่ๆ เขาก็นึกถึงเรื่องสำคัญเรื่องหนึ่งขึ้นมาได้ เขาจึงหันไปมองไป๋ซูซูแล้วกล่าวด้วยน้ำเสียงจริงจังว่า

"ไป๋ซูซู ในตอนที่ผมถอดจิตออกไปคุณห้ามแตะต้องร่างกายของผมเด็ดขาด"

"ที่นี่คืออารามที่ผมใช้บำเพ็ญเพียร ร่างกายของผมอยู่ที่นี่พวกผีชั้นต่ำจะไม่กล้าเข้าใกล้ คุณอยู่ที่นี่จะปลอดภัยที่สุด"

ไป๋ซูซูเข้าใจดีว่าร่างกายจะอ่อนแอมากในยามที่วิญญาณออกจากร่างเธอจึงไม่คิดจะทำอะไรวู่วามแน่นอน

"นักพรตคะ วางใจเถอะค่ะ ฉันจะไม่แตะต้องร่างกายคุณเด็ดขาด" จางอวิ๋นเฉินกำชับไป๋ซูซูอยู่อีกสองสามประโยคก่อนจะหลับตาลงแน่น ทันใดนั้นวิญญาณของเขาก็พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า เมื่อเห็นจางอวิ๋นเฉินนิ่งไปไป๋ซูซูจึงคอยเฝ้ารักษาร่างกายของเขาอย่างระมัดระวัง พร้อมกับรีบหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาเปิดดูไลฟ์สดเพื่อติดตามสถานการณ์

เธออยากรู้ว่าบล็อกเกอร์เหล่านั้นเป็นอย่างไรบ้างแล้ว จะถูกวิญญาณแม่ลูกพยาบาทกินไปจริงๆ หรือเปล่า

"สาธุ ขออย่าให้เกิดเรื่องเลยนะ ทุกคนล้วนเป็นผู้บริสุทธิ์ทั้งนั้น"

ในขณะที่ไป๋ซูซูกำลังร้อนใจ ผู้ชมในห้องไลฟ์สดกลับร้อนใจยิ่งกว่า โดยเฉพาะเมื่อเห็นวิญญาณแม่ลูกพยาบาทคืบคลานเข้าไปใกล้เรื่อยๆ ผู้ชมหลายคนรู้สึกราวกับว่าตัวเองกำลังอยู่ในเหตุการณ์จริงเลยทีเดียว

"โอ้มายก๊อด ดูสินางเข้าไปใกล้เรื่อยๆ แล้ว นางจะกินคนจริงๆ เหรอเนี่ย"

"ไม่มีใครหยุดนางได้เลยเหรอคะ"

"บนถนนนั่นก็มีนักพรตอยู่ตั้งเยอะไม่ใช่เหรอ ทำไมป่านนี้ถึงยังไม่มาจัดการผีล่ะเนี่ย พวกเขาทำอะไรกันอยู่เนี่ย"

ผู้ชมต่างพากันร้อนใจและอยากจะทะลุหน้าจอเข้าไปช่วยบล็อกเกอร์เหล่านั้นเสียเหลือเกิน

ทว่าความพยายามทั้งหมดของพวกเขาก็ไร้ผล ภาพในไลฟ์สดเริ่มมืดสลัวลงเรื่อยๆ พร้อมกับกลิ่นอายอาถรรพ์ที่เข้มข้นขึ้น จนในที่สุดเมื่อถึงจุดวิกฤตหน้าจอก็ดับมืดลงไปทันที ทุกคนต่างจ้องหน้าจอเขม็งด้วยความเป็นห่วงในความปลอดภัยของบล็อกเกอร์เหล่านั้นและอยากรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้นต่อไป

ทว่าสิ่งที่รอพวกเขาอยู่กลับเป็นความเงียบงันที่น่าขนลุก ทั่วทั้งหน้าจอไลฟ์สดนอกจากความมืดแล้วก็มองไม่เห็นสิ่งใดเลย

"กรี๊ด!" ทันใดนั้นเสียงร้องโหยหวนก็ดังขึ้นทำเอาผู้ชมในห้องไลฟ์สดตกใจจนขวัญหนีดีฝ่อ "ไม่รอดแล้ว!" "กินคนแล้ว นางกำลังกินคนอยู่จริงๆ ด้วย" "อ๊าก!" เสียงร้องที่ดังออกมาจากห้องไลฟ์สดครั้งแล้วครั้งเล่าทำให้ผู้ชมทุกคนรู้สึกราวกับหัวใจจะแตกสลาย แม้พวกเขาจะมองไม่เห็นภาพแต่จากเสียงร้องโหยหวนที่ดังลอดออกมาพวกเขาก็สัมผัสได้ถึงความสิ้นหวังและความเจ็บปวดที่บล็อกเกอร์เหล่านั้นกำลังเผชิญ ราวกับได้ไปสัมผัสด้วยตัวเองจริงๆ

"ช่วยด้วย!" "อ๊าก!" เสียงร้องไห้โหยหวนดังระงมไปทั่วและน้ำเสียงเหล่านั้นก็ฟังดูคุ้นหูมาก มีทั้งเสียงของบล็อกเกอร์เจ้าเนื้อคนนั้นและเสียงของบล็อกเกอร์สาวอีกหลายคน เสียงแผดร้องของทุกคนปนเปกันไปหมดจนทำให้ผู้ชมในไลฟ์สดถึงกับหลั่งเหงื่อเย็นออกมาไม่หยุด เวลาผ่านไปทีละวินาทีเสียงร้องโหยหวนในไลฟ์สดเริ่มแผ่วเบาลงเรื่อยๆ จนกระทั่งผ่านไปห้านาทีเสียงร้องทั้งหมดก็เงียบหายไปอย่างสมบูรณ์

หน้าจอไลฟ์สดนอกจากความมืดมิดแล้วก็ไม่เห็นสิ่งใดและไม่มีเสียงใดๆ อีกเลย ราวกับเป็นหลุมดำแห่งนรกก็ไม่ปาน ทว่าไม่มีใครยอมละสายตาไปจากหน้าจอเลยสักคน ทุกคนต่างจ้องมองความมืดบนหน้าจอเขม็งเพราะเกรงว่าจะพลาดสิ่งสำคัญบางอย่างไป ทว่าความมืดบนหน้าจอก็ยังคงนิ่งสนิทไร้การตอบสนอง

"จบแล้วเหรอ" "ไม่มีปฏิกิริยาเลยเหรอเนี่ย!" ในขณะที่ทุกคนคิดว่าการไลฟ์สดคงจบลงแล้วและบล็อกเกอร์เหล่านั้นคงตายกันหมดแล้ว ทันใดนั้นหน้าจอที่เคยมืดมิดกลับปรากฏใบหน้าของผีขึ้นมาอย่างกะทันหัน "กรี๊ด!" การเปลี่ยนแปลงที่กะทันหันนี้ทำให้ผู้ชมในห้องไลฟ์สดตกใจแทบตาย ผู้ชมหลายคนถึงกับล้มพับลงกับพื้นและพยายามหอบหายใจอย่างหนัก

"แม่เจ้าช่วยด้วย ใบหน้าผีที่โผล่มานั่นสยองเกินไปแล้ว!" "น่ากลัวจริงๆ โชคดีนะที่ฉันไม่มีโรคประจำตัว ไม่งั้นคงหัวใจวายตายไปแล้วแน่ๆ!" ใบหน้าผีใบนี้อยู่ใกล้หน้าจอมากเสียจนเห็นรายละเอียดบนใบหน้าได้ชัดเจน รวมถึงคราบเลือดที่มุมปาก และในปากของนางก็กำลังเคี้ยวบางอย่างอยู่จนเกิดเสียงดัง "กรวบ... กรวบ..."

"กระดูก!" ในที่สุดผู้ชมบางคนก็ได้สติและสังเกตเห็นว่าสิ่งที่ใบหน้าผีตนนี้กำลังเคี้ยวอยู่นั้นคือกระดูกของบล็อกเกอร์เหล่านั้นนั่นเอง ในขณะที่ผู้ชมในไลฟ์สดกำลังเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและทำอะไรไม่ถูกอยู่นั้นเอง เหล่านักพรตที่อยู่บนดินก็สามารถหาทางลงมาถึงที่นี่ได้เสียที หากเป็นสถานการณ์ปกติความเร็วของพวกเขาคงจะเร็วกว่านี้ ทว่าวิญญาณแม่ลูกพยาบาทหลังจากพังผนึกออกมาแล้วทำให้นางสามารถเปลี่ยนโครงสร้างของชั้นใต้ดินทั้งหมดได้ เหล่านักพรตจึงต้องหลงอยู่ในค่ายกลเขาวงกตอยู่นานกว่าจะมาถึงที่เกิดเหตุได้

นักพรตหน้าตาบึกบึนคนหนึ่งถีบประตูเหล็กของห้องที่ไลฟ์สดอยู่จนเปิดออก "ปัง!" "ปีศาจตนนั้นอยู่ในนี้แหละ!" เหล่านักพรตพากันพุ่งทะยานเข้าไปข้างในพร้อมกัน ทว่าพวกเขายังไม่ทันจะตามหาวิญญาณแม่ลูกพยาบาทเจอ ทุกคนต่างก็ต้องตกตะลึงกับภาพที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ทั่วทั้งพื้นเต็มไปด้วยคราบเลือด แขนขาและอวัยวะที่ถูกฉีกขาดถูกโยนกระจายไปทั่วทุกทิศทุกทาง

นักพรตเหล่านี้แม้ปกติจะทำหน้าที่ปราบปีศาจแต่พวกเขาก็ยังเป็นมนุษย์ เมื่อต้องเผชิญกับสถานที่ที่เหมือนโรงฆ่าสัตว์เช่นนี้ กลิ่นคาวเลือดที่พุ่งพล่านประกอบกับแขนขาที่ขาดวิ่นทำให้นักพรตบางคนถึงกับทนไม่ไหวและก้มลงอาเจียนออกมาทันที

"แหวะ!"

"มันน่าสะอิดสะเอียนเกินไปแล้ว!" "ต่อให้นรกอเวจีก็คงไม่สยองเท่านี้หรอก!"

ส่วนนักพรตที่พอจะข่มอาการอาเจียนไว้ได้ในที่สุดพวกเขาก็ได้เผชิญหน้ากับวิญญาณแม่ลูกพยาบาทที่อยู่เบื้องหน้า

"มาแล้ว!"

"ทุกคน เตรียมพร้อมต่อสู้!"

[จบแล้ว]