บทที่ 24 - การจัดส่งทางอากาศที่ทำเอากองทัพรัฐบาลมึนตึ้บ

บทที่ 24 - การจัดส่งทางอากาศที่ทำเอากองทัพรัฐบาลมึนตึ้บ

"รวยแล้ว"

"รอบนี้รวยเละของจริง"

หลี่โม่มองดูรายการอาวุธมหาศาลที่อีกฝ่ายร่ายยาวออกมาไม่หยุด โดยเฉพาะอย่างยิ่งตอนที่อีกฝ่ายระบุถึงของที่เขาต้องการพอดิบพอดี

ในใจของหลี่โม่มีเพียงคำเดียวที่วนเวียนอยู่ นั่นคือคำว่ารวย

ขอเพียงแค่อีกฝ่ายโอนเงินมา เขาก็สามารถนำเงินนั้นไปสั่งซื้ออาวุธที่ลูกค้าต้องการจากระบบพินซีซีได้ทันที จากนั้นระบบก็จะจัดส่งอาวุธพวกนี้ไปให้อย่างรวดเร็วที่สุด

ขั้นตอนมันง่ายดายแค่นี้เอง แล้วการซื้อขายครั้งหนึ่งก็เสร็จสมบูรณ์ ที่สำคัญที่สุดคือการทำธุรกิจรอบนี้เขาไม่ต้องแบกรับความเสี่ยงอะไรเลยแม้แต่นิดเดียว

นอกจากจะไม่ต้องเสี่ยงแล้ว กำไรจากการทำธุรกิจครั้งนี้ยังเรียกได้ว่ามหาศาลจนน่าตกใจ อย่างน้อยที่สุดเขาก็ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน เขาสามารถฟันกำไรได้มากกว่าต้นทุนหลายเท่าตัว ในขณะที่ระบบจะได้ส่วนแบ่งไปหนึ่งในสาม ส่วนฝั่งลูกค้าเองก็ได้อาวุธในราคาที่ถูกแสนถูกจนไม่มีคำว่าขาดทุนเช่นกัน

สรุปสั้นๆ ก็คือในการทำธุรกิจครั้งนี้ ทั้งสามฝ่ายที่เกี่ยวข้องไม่มีใครเสียประโยชน์เลยแม้แต่คนเดียว

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อฮาหลิดร่ายรายการอาวุธที่ต้องการจนครบถ้วน เขาก็ถามขึ้นด้วยน้ำเสียงที่เจือไปด้วยความสงสัย

"ขอถามหน่อย อาวุธที่ข้าสั่งซื้อไปเนี่ย ถ้าจะส่งมาถึงที่นี่ต้องใช้เวลานานแค่ไหน"

ฮาหลิดถามสิ่งที่เขาค้างคาใจออกไป

นี่คือเรื่องที่เขากังวลที่สุดในตอนนี้ แม้อีกฝ่ายจะบอกว่าจะส่งให้เร็วที่สุด แต่เขาก็อยากจะรู้ว่าคำว่าเร็วที่สุดของอีกฝ่ายน่ะมันหมายถึงเมื่อไหร่กันแน่

อีกประมาณกี่วันถึงจะส่งมาถึงที่นี่

เมื่อเผชิญกับคำถามของฮาหลิด หลี่โม่ก็คลี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

"ท่านลูกค้า วางใจได้เลย ในเมื่อท่านซื้ออาวุธจากร้านของข้าแล้ว ข้าย่อมไม่ทำเรื่องที่ทำไม่ได้แน่นอน"

"สิ่งที่คุณต้องทำในตอนนี้คือชำระเงิน หลังจากชำระเงินเสร็จสิ้น ทางเราจะจัดส่งอาวุธที่คุณต้องการไปให้ด้วยความเร็วสูงสุดทันที"

"ถ้าไม่มีอะไรผิดพลาด อาวุธที่คุณสั่งซื้อจะส่งไปถึงในวันนี้แน่นอน โปรดเตรียมรับสินค้าด้วยล่ะ"

"อ้อ เกือบลืมไป ช่วยระบุที่อยู่จัดส่งให้ชัดเจนด้วยนะ แล้วคุณจะได้รับของภายในวันนี้เลย"

หลี่โม่กำชับอีกฝ่ายอย่างละเอียด

เมื่อเห็นข้อความตอบกลับบนหน้าจอ ฮาหลิดก็ได้แต่สูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ตกลง ไม่มีปัญหา ข้าจะโอนเงินเดี๋ยวนี้แหละ"

มาถึงขั้นนี้ ฮาหลิดไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องลองเชื่อใจอีกฝ่ายดูสักครั้ง ส่วนเหตุผลที่ทำให้เขากล้าเชื่อใจขนาดนี้น่ะเหรอ

ก็เพราะราคาอาวุธที่มันถูกใจ และเหตุผลสำคัญที่สุดก็คือข้อสงสัยที่ว่าอีกฝ่ายน่าจะมีเสินโจวเป็นเบื้องหลังนั่นเอง

"ฟิ้วๆๆ ... "

พริบตาเดียวหลังจากฮาหลิดกดปุ่มชำระเงิน หลี่โม่ที่อยู่ในฐานทัพทหารก็ได้เห็นยอดเงินที่เด้งเข้ามาในบัญชีมือถือของเขาทันที

"ดี ดีมาก"

เมื่อมองดูยอดเงินมหาศาลที่โอนเข้ามา หลี่โม่ก็ตาโตเท่าไข่ห่าน

"รวยเละของจริงแล้ว"

"ทีนี้ข้าก็มีทุนรอนพอที่จะยืนหยัดอยู่บนแผ่นดินนี้ได้อย่างมั่นคงสักที"

หลี่โม่พึมพำกับตัวเองด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่น

ก่อนหน้านี้เขาอาศัยอยู่ที่นี่ได้เพียงเพื่อป้องกันตัวไปวันๆ เท่านั้น แต่ตอนนี้ เมื่อเขารวยทางลัดในชั่วข้ามคืน เขาก็มีศักยภาพพอที่จะสร้างอิทธิพลในดินแดนแห่งนี้ได้จริงๆ แล้ว

"ระบบ รีบส่งของเร็วเข้า รีบส่งอาวุธไปให้ลูกค้าผู้ทรงเกียรติรายนี้เดี๋ยวนี้"

หลี่โม่รีบสั่งการระบบพินซีซีในหัวทันที

สำหรับหลี่โม่แล้ว ลูกค้าที่ชื่อฮาหลิดคนนี้เปรียบเสมือนพระเจ้ามาโปรดเลยทีเดียว อีกฝ่ายทำให้เขาสัมผัสได้ว่าการรวยทางลัดในคืนเดียวน่ะมันเป็นยังไง ถ้าไม่มีออเดอร์นี้ของอีกฝ่าย เขาก็ไม่รู้ว่าจะต้องรอไปอีกนานแค่ไหนกว่าจะได้เงินก้อนโตขนาดนี้มาครอง แต่พอได้ออเดอร์นี้ปุ๊บ เขาก็กลายเป็นมหาเศรษฐีชั่วข้ามคืนทันที

เขาได้ลืมตาอ้าปากแล้ว

"รับทราบครับโฮสต์"

เสียงของระบบพินซีซีในหัวตอบกลับมาในทันที

ไม่นานนัก บนท้องฟ้าเหนือประเทศที่ฮาหลิดอาศัยอยู่ ก็พลันเกิดหมู่เมฆดำมืดมิดรวมตัวกันอย่างรวดเร็ว และท่ามกลางหมู่เมฆดำเหล่านั้น เครื่องบินขนส่งลำมหึมาลำหนึ่งก็ได้ปรากฏกายออกมาอย่างเงียบเชียบ

"บรึ้มๆๆ ... "

เมื่อเครื่องบินขนส่งเริ่มส่งเสียงคำรามกึกก้อง มันก็พุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังทิศทางที่ฮาหลิดพำนักอยู่ด้วยความเร็วสูง

"ครืนๆๆ ... "

ในขณะที่เครื่องบินขนส่งลำนั้นบินลัดฟ้ามุ่งหน้าไปยังเป้าหมาย เรดาร์ที่อยู่เบื้องล่างก็ตรวจพบเงาลึกลับบนท้องฟ้าได้ทันที

"นั่นมันอะไรกัน"

"เครื่องบินของศัตรูงั้นเหรอ"

"มันคืออะไรกันแน่"

เจ้าหน้าที่ในประเทศด้านล่างต่างพากันจ้องมองสิ่งที่แสดงบนจอเรดาร์ด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความงงงวย

ท่ามกลางความสับสนอลหม่าน พวกเขารีบรายงานข่าวนี้ไปยังหน่วยเหนือทันที

แม้จะยังไม่รู้ว่าสิ่งที่เรดาร์ตรวจพบนั้นคืออะไรกันแน่ แต่หน้าที่ของพวกเขาคือรายงานสิ่งที่เห็นให้เบื้องบนทราบ หลังจากนั้นก็ไม่ใช่ธุระของพวกเขาอีกต่อไป

หลังจากนั้นไม่นาน เมื่อรายงานเรื่องที่เรดาร์ตรวจพบส่งไปถึงมือระดับสูง ทางนั้นก็นิ่งเงียบไปครู่หนึ่งเพื่อวิเคราะห์สถานการณ์ ก่อนจะออกคำสั่งอย่างเด็ดขาด

"ส่งเครื่องบินขับไล่ขึ้นไปดูเดี๋ยวนี้"

"ถ้าเป็นเครื่องบินรบของศัตรู ให้ตรวจสอบดูว่ามาจากประเทศไหน ถ้ามั่นใจว่าเป็นศัตรู ให้สอยมันให้ร่วงทันที"

"แต่ถ้าเป็นเครื่องบินรบจากประเทศที่ไม่ทราบฝ่าย ให้ทำการแจ้งเตือนก่อน หากยังเพิกเฉยต่อการคำเตือนซ้ำแล้วซ้ำเล่า ก็ให้ทำลายทิ้งได้เลย"

คำสั่งที่เฉียบขาดถูกประกาศออกมาเป็นชุดๆ

สำหรับพวกเขาแล้ว ประเทศที่พวกเขาอาศัยอยู่ก็วุ่นวายและเต็มไปด้วยความขัดแย้งเป็นทุนเดิมอยู่แล้ว ดังนั้นถ้าต้องเจอกับศัตรูจริงๆ พวกเขาก็ไม่มีอะไรต้องกลัว สถานการณ์ของพวกเขาตอนนี้มันเหมือนกับคนตัวเปล่าเล่าเปลือยที่ไม่มีอะไรจะเสียอีกแล้ว

ในเมื่อไม่มีอะไรให้ต้องกังวล แล้วยังจะต้องไปกลัวอะไรอีกล่ะ

"รับทราบ"

กองทัพที่อยู่เบื้องล่างน้อมรับคำสั่งจากผู้บังคับบัญชาและเริ่มเคลื่อนไหวทันที

"บรึ้มๆๆ ... "

พริบตาเดียว เครื่องบินขับไล่หลายลำก็เริ่มทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าอย่างรวดเร็ว

เครื่องบินขับไล่เหล่านั้นพุ่งตรงไปยังทิศทางที่เรดาร์ตรวจพบเป้าหมาย และในเวลาเพียงไม่นาน พวกเขาก็ได้เห็นเครื่องบินขนส่งลำนั้นปรากฏขึ้นในสายตา

เมื่อเห็นเครื่องบินขนส่งลึกลับลำดังกล่าว นักบินที่อยู่บนเครื่องบินขับไล่ก็เริ่มส่งสัญญาณวิทยุเรียกไปยังเครื่องบินขนส่งลำนั้นทันที

"เครื่องบินขนส่งไม่ทราบฝ่าย คุณกำลังลุกล้ำน่านฟ้าของประเทศเรา"

"โปรดแจ้งรายละเอียดและตัวตนของคุณมาเดี๋ยวนี้"

"เครื่องบินขนส่งลำหน้า ได้ยินแล้วตอบด้วย"

นักบินบนเครื่องบินขับไล่พยายามส่งเสียงเรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ทว่าเครื่องบินขนส่งลำนั้นกลับทำตัวเหมือนคนหูหนวกและไม่มีการตอบสนองใดๆ เลยแม้แต่น้อย

"บรึ้มๆๆ ... "

มันยังคงพุ่งทะยานมุ่งหน้าไปยังจุดหมายปลายทางของมันต่อไปด้วยความเร็วคงที่

ในขณะที่เครื่องบินขนส่งยังคงบินต่อไป เครื่องบินขับไล่ที่อยู่ข้างหลังก็บินตามประกบติดไม่ยอมห่าง

แม้พวกเขาจะไม่รู้ว่าเครื่องบินขนส่งลำนี้โผล่มาจากไหน แต่หน้าที่ของพวกเขาคือเฝ้าดูว่ามันต้องการจะทำอะไรกันแน่ หากเครื่องบินลำนี้เริ่มทำอะไรที่ส่งผลเสียต่อความมั่นคงของดินแดน พวกเขาก็พร้อมจะสอยมันให้ร่วงลงมาในทันทีโดยไม่ต้องลังเล

เครื่องบินขับไล่บินตามประกบเครื่องบินขนส่งลำนั้นไปจนกระทั่งถึงจุดหมาย

"ครืนๆๆ ... "

ในวินาทีต่อมา ประตูห้องบรรทุกสินค้าใต้ท้องเครื่องบินขนส่งก็ค่อยๆ เปิดออก และทันทีที่ประตูเปิดกว้าง สินค้าที่อยู่ภายในก็เริ่มร่วงหล่นลงมาในลักษณะที่เป็นกล่องขนาดใหญ่กล่องแล้วกล่องเล่า

"ฟิ้วๆๆ"

กล่องบรรจุสินค้าจำนวนมากเริ่มร่วงลงสู่พื้นดินด้านล่าง

"นี่มันอะไรกันเนี่ย"

"พวกเขากำลังขนส่งยุทโธปกรณ์งั้นเหรอ"

"แล้วพวกเขากำลังส่งให้ใครกัน"

เหล่านักบินบนเครื่องบินขับไล่ถึงกับยืนอึ้งไปเลยทีเดียว

"ที่นี่ดูเหมือนจะเป็นพื้นที่ในความควบคุมของกองทัพรัฐบาลเรานี่นา"

เมื่อมองลงไปด้านล่าง พวกเขาก็พบว่าพื้นที่ตรงนี้เป็นเขตอิทธิพลของกองทัพรัฐบาล ไม่ใช่พื้นที่ของกลุ่มกบฏแต่อย่างใด

นั่นหมายความว่า อีกฝ่ายกำลังส่งยุทโธปกรณ์ให้กองทัพรัฐบาลของพวกเขางั้นเหรอ

แต่ประเด็นก็คือพวกเขาไม่เคยได้รับแจ้งข่าวเรื่องนี้เลยแม้แต่นิดเดียว ถ้าหากอีกฝ่ายมาส่งของให้กองทัพรัฐบาลจริงๆ แล้วทำไมเบื้องบนถึงต้องสั่งให้พวกเขารีบส่งเครื่องบินขับไล่ขึ้นมาประกบและเตรียมสอยให้ร่วงแบบนี้ด้วยล่ะ

"ข้าว่าเราควรรายงานเรื่องนี้ให้เบื้องบนทราบโดยด่วนที่สุด"

เหล่านักบินบนท้องฟ้าหันมามองหน้ากันด้วยสายตาที่เป็มไปด้วยความกังวล

ส่วนเรื่องจะสอยเครื่องบินขนส่งลำนี้ให้ร่วงน่ะเหรอ

ตอนนี้ไม่มีใครมีความคิดนั้นหลงเหลืออยู่ในหัวเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่พวกเขาต้องทำคือรายงานสิ่งที่เห็นให้หน่วยเหนือทราบเดี๋ยวนี้

ในเวลาต่อมา นักบินที่อยู่บนท้องฟ้าก็รีบรายงานสถานการณ์ที่ได้เห็นให้เบื้องบนทราบทันที

และเมื่อข่าวนี้ส่งไปถึง เหล่าระดับสูงของกองทัพรัฐบาลก็พากันทำหน้างงเป็นไก่ตาแตกไปตามๆ กัน

"ว่าไงนะ"

"เครื่องบินขนส่งลำนั้นมาส่งยุทโธปกรณ์ให้กองทัพรัฐบาลเรางั้นเหรอ"

ปฏิกิริยาแรกของเหล่าระดับสูงเมื่อได้รับข่าวนี้คือความไม่เชื่อ เพราะในฐานะที่เป็นคนคุมกองทัพรัฐบาล มีเหรอที่พวกเขาจะไม่รู้ว่าจะมีใครมาส่งของให้พวกเขา

พวกเขายืนยันได้เลยว่าไม่มีใครบอกว่าจะมาส่งของให้พวกเขาเลยสักคนเดียว ทว่าความจริงที่ปรากฏตรงหน้านั้นกลับเถียงไม่ได้ เพราะเครื่องบินขนส่งที่ไม่รู้ที่มาลำนี้กำลังส่งของให้กองทัพรัฐบาลจริงๆ

ในขณะที่เหล่าระดับสูงกำลังมึนตึ้บกันอยู่นั้น นายพลฮาหลิดที่เป็นคนสั่งซื้อสินค้าก็ได้จ้องมองหน้าจอตรงหน้า พร้อมกับพึมพำกับตัวเองด้วยความสงสัย

"ส่งถึงวันนี้จริงๆ ด้วย"

"หรือว่าเจ้านั่นจะมีฐานทัพทหารอยู่ในภูมิภาคตะวันออกกลางจริงๆ กันนะ"

[จบแล้ว]