บทที่ 8 - พินซีซีในต่างโลก และการกำเนิดของราชันแห่งสงคราม

บทที่ 8 - พินซีซีในต่างโลก และการกำเนิดของราชันแห่งสงคราม

" ระบบ แกสามารถสร้างแอปพินซีซีขึ้นมาได้ไหม ? "

" ฉันจะเป็นเจ้าของร้านเอง สินค้าที่จะขายก็คืออาวุธมาตรฐานที่ประเทศต่าง ๆ ทั่วโลกมีใช้อยู่ในปัจจุบัน "

ในตอนนี้หลี่โม่เอ่ยถามระบบพินซีซีในหัวด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความครุ่นคิด

หากเขายังคงใช้วิธีการซื้อขายแบบออฟไลน์เพียงอย่างเดียว แม้ว่ามันจะไม่ได้มีปัญหาอะไร และถ้าไม่มีอะไรผิดพลาดกำลังรบในมือของเขาก็คงจะเพิ่มพูนขึ้นอย่างรวดเร็วแน่นอน

ไม่ต้องดูอะไรไกล แค่ AK47 รุ่นที่ธรรมดาที่สุด ราคาขายในระบบของเขามีราคาเพียงแค่ 25 ดอลลาร์เท่านั้น

ใช่แล้ว หลังจากลดราคาแล้วราคามันเหลือเพียง 25 ดอลลาร์ ต่อให้ไม่มีส่วนลดราคามันก็แค่ 50 ดอลลาร์เท่านั้นเอง

เงิน 50 ดอลลาร์เนี่ย มันเป็นราคาที่เรียกได้ว่าลดแลกแจกแถมจนแทบจะไม่ได้อะไรเลย !

แน่นอนว่าราคาที่เขาจะขายออกไปนั้นย่อมไม่ใช่ราคาเดียวกับที่อยู่ในระบบอย่างแน่นอน เขาตั้งเป้าจะขายมันในราคา 100 ดอลลาร์

จากราคาต้นทุน 50 ดอลลาร์ แล้วขายออกไปในราคา 200 ดอลลาร์ สำหรับราคานี้หลี่โม่กล้ายืนยันได้เลยว่าเขาสามารถขายออกได้อย่างแน่นอน !

ถ้าหากดินแดนที่เขาอยู่ไม่ได้เกิดสงคราม ราคานี้ก็คงจะขายไม่ออกหรอก หากไม่มีสงครามปืน AK47 กระบอกหนึ่งอย่างมากก็ขายได้แค่ประมาณ 100 ดอลลาร์เท่านั้น แต่ใครล่ะจะไปรู้ว่าในดินแดนที่เขาอยู่ในตอนนี้คือเขตสงครามของจริง

ดูอย่างตัวเขาเองสิ ตอนที่เขาเพิ่งมาถึงดินแดนนี้เขายังต้องซื้อ AK กระบอกนี้มาในราคาสูงถึง 500 ดอลลาร์เลยนะ ต่อให้เขารู้ทั้งรู้ว่าถูกฟันราคาหัวแบะแต่เขาก็ไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องก้มหน้ายอมรับมันไป เขาจำเป็นต้องซื้อปืน AK47 ราคา 500 ดอลลาร์กระบอกนั้นมาใช้ แถมที่สำคัญคือมันไม่ใช่ปืนกระบอกใหม่ด้วยซ้ำ ใครจะไปรู้ว่าปืนนั่นผ่านมือมาแล้วกี่คน หรือบางทีมันอาจจะเป็นปืนที่เก็บมาจากกองศพที่ไหนสักแห่งก็ได้

แล้วปืน AK ที่เขาให้ที-800 ทั้งหกตัวเอาไปขายล่ะ ?

นั่นมันปืน AK รุ่นใหม่แกะกล่องเลยนะ แถมราคาที่เขาตั้งไว้ก็แค่ 200 ดอลลาร์เท่านั้นเอง !

เงินเพียง 200 ดอลลาร์ก็ได้ปืน AK กระบอกใหม่เอี่ยมไปครองแล้ว มันกำไรเห็น ๆ เลยไม่ใช่เหรอ !

แม้ว่าการค้าขายแบบออฟไลน์เพียงอย่างเดียวจะทำกำไรให้เขาได้อย่างมหาศาล แต่หลี่โม่กลับต้องการทำการค้าแบบออนไลน์มากกว่า เพราะเขาต้องการขยายตลาดอาวุธของเขาไปให้ไกลยิ่งขึ้น เขาต้องการหาเงินให้ได้มากกว่านี้ !

ทันทีที่สิ้นสุดคำถามของหลี่โม่ ระบบพินซีซีในหัวของเขาก็ให้คำตอบกลับมาทันที

[ เรียนโฮสต์ วิธีการที่โฮสต์เสนอนั้นสามารถดำเนินการได้จริง แต่สำหรับสินค้าที่ขายออกไปได้ ทางระบบจำเป็นต้องเรียกเก็บค่าธรรมเนียม 1 ใน 3 เพื่อใช้เป็นค่าขนส่งสินค้า ]

ระบบตอบกลับข้อเสนอของเขาในทันที

เมื่อได้ยินคำตอบดวงตาของหลี่โม่ก็เป็นประกายขึ้นมาทันที

" ไม่มีปัญหา ! "

" ตกลง ฉันยอมรับเงื่อนไขนี้ได้ไม่มีปัญหาเลย ! "

หลี่โม่ตอบรับอย่างรวดเร็วโดยไม่ลังเลแม้แต่น้อย

เขานึกว่าจะมีปัญหาอะไรที่ร้ายแรงกว่านี้เสียอีก แต่ผลลัพธ์คือต้องการแค่ส่วนแบ่ง 1 ใน 3 เพื่อเป็นค่าขนส่งเท่านั้นเอง

ลองยกตัวอย่างง่าย ๆ อย่างปืน AK ธรรมดากระบอกหนึ่ง ราคาต้นทุนในระบบคือ 50 ดอลลาร์ แต่เขาขายออกไปในราคา 200 ดอลลาร์ ดังนั้นเขาจะได้กำไร 150 ดอลลาร์ ระบบเรียกเก็บค่าธรรมเนียม 1 ใน 3 เขาก็ยังเหลือเงินเข้ากระเป๋าถึง 100 ดอลลาร์อยู่ดี

ไม่ว่าจะมองมุมไหนเขาก็ไม่มีทางขาดทุนแน่นอน อย่างมากก็แค่กำไรน้อยลงนิดหน่อยเท่านั้น แต่มันกลับช่วยให้เขาเปิดตลาดที่กว้างขวางขึ้นและสามารถขายอาวุธไปได้ไกลขึ้นทั่วทุกมุมโลก

" ระบบ จัดการตามนั้นเลย ! "

" สร้างซอฟต์แวร์ขึ้นมาเลย หรือจะสร้างเป็นหน้าร้านค้าออนไลน์อะไรแบบนั้นก็ได้ "

หลี่โม่เอ่ยออกมาด้วยความตื่นเต้น

" รับทราบครับ "

ต่อคำสั่งของหลี่โม่ ระบบพินซีซีตอบรับว่าไม่มีปัญหาใด ๆ ทั้งสิ้น

" วึ่ง ... วึ่ง ... วึ่ง ... "

วินาทีต่อมา เมื่อระบบพินซีซีเริ่มทำงาน หลี่โม่ก็พบว่าหน้าจอคอมพิวเตอร์ที่อยู่บนโต๊ะบัญชาการตรงหน้าเขามีหน้าต่างแอปพลิเคชันปรากฏขึ้นมา

[ เรียนโฮสต์ แพลตฟอร์มที่อยู่ตรงหน้าโฮสต์คือดาร์กเว็บที่ใช้งานอยู่ในโลกใบนี้ ระบบได้ทำการสร้างบัญชีผู้ใช้งานให้โฮสต์เรียบร้อยแล้ว บัญชีนี้จะไม่มีใครสามารถตรวจสอบหรือจัดการได้ และที่สำคัญคือเงินทุนที่โฮสต์ได้รับจากการซื้อขายผ่านบัญชีนี้ จะไม่มีประเทศใดในโลกสามารถตรวจสอบเส้นทางการเงินได้เลย ]

[ ขอให้โฮสต์ตั้งชื่อร้านค้าของโฮสต์ด้วยครับ ]

ขณะที่ระบบพินซีซีแนะนำรายละเอียดต่าง ๆ ให้เขาฟัง ดวงตาของหลี่โม่ก็เป็นประกายขึ้นเรื่อย ๆ

" นี่ ... สิ่งนี้แหละ ! "

" นี่คือสิ่งที่ฉันต้องการที่สุดเลย ! "

หลี่โม่ไม่ได้มีความสงสัยในคำพูดของระบบเลยแม้แต่น้อย เพราะเขารู้ดีว่าที่มาของระบบพินซีซีนั้นเป็นสิ่งที่โลกใบนี้ไม่สามารถทำความเข้าใจได้เลย หากโลกใบนี้ต้องการจะวิเคราะห์ที่มาของระบบพินซีซี เทคโนโลยีของโลกจะต้องพัฒนาต่อไปอีกอย่างน้อยหลายพันปี หรืออาจจะหมื่นปีก็ยังไม่แน่ว่าจะทำได้สำเร็จ

รอพัฒนาไปอีกหลายพันหลายหมื่นปีงั้นเหรอ ?

ถึงตอนนั้นหลี่โม่เองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าเขาจะพัฒนาไปถึงระดับไหนแล้ว บางทีเขาอาจจะครอบครองโลกใบนี้ไปเรียบร้อยแล้วก็ได้ แม้จะฟังดูเว่อร์ไปหน่อย แต่หลี่โม่ไม่เคยสงสัยในความสามารถของระบบนี้เลยสักครั้ง

" ชื่อร้านเหรอ ... งั้นเอาชื่อว่า ราชันแห่งสงคราม ก็แล้วกัน "

ในวินาทีนั้น หลี่โม่มองดูหน้าร้านค้าที่กำลังรอให้เขาตั้งชื่อ หลังจากครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่งเขาก็เลือกชื่อนี้ทันที

ราชันแห่งสงคราม นี่คือชื่อร้านที่เขาเลือก และมันยังเป็นแผนการในอนาคตที่เขาวาดหวังไว้ด้วย

ตั้งแต่เขาปลุกระบบพินซีซีเวอร์ชันทางทหารขึ้นมาได้ เขาก็รู้ตัวดีว่าไม่มีทางกลับไปใช้ชีวิตแบบคนปกติได้อีกต่อไป ชีวิตในอนาคตของเขาจะต้องอยู่ท่ามกลางเสียงปืนและระเบิด ในเมื่อเป็นเช่นนั้นแล้ว การที่เขาจะก้าวขึ้นเป็นราชันแห่งสงครามจะเป็นอะไรไปล่ะ ?

เขามีระบบพินซีซีหนุนหลังอยู่ เขามีความมั่นใจอย่างเต็มเปี่ยมว่าจะสามารถทำตามเป้าหมายนั้นให้สำเร็จได้

เมื่อได้รับคำตอบจากหลี่โม่ ระบบพินซีซีก็ตอบรับทันที [ ตั้งชื่อร้านสำเร็จ ]

[ ขอให้โฮสต์จัดการดูแลร้านราชันแห่งสงคราม และดึงดูดลูกค้าให้เข้ามาใช้บริการมากขึ้นนะครับ ]

เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนที่ดังขึ้นในหัว หลี่โม่ก็มองดูหน้าร้านค้าที่ใช้ชื่อว่าราชันแห่งสงครามแล้วเริ่มลงมือจัดการทันที

" เอาปืนใหญ่ลงไปสิ เครื่องบินด้วย แล้วก็พวกเรือรบธรรมดา ๆ ก็เอาลงไปให้หมด รวมถึงพวกปืนและกระสุนพวกนี้ด้วย "

หลี่โม่มองดูหน้าร้านค้าแล้วจัดการนำรูปภาพอาวุธที่มีอยู่ในระบบทั้งหมดขึ้นไปแขวนไว้บนหน้าเว็บ พร้อมกับติดป้ายราคากำกับไว้อย่างชัดเจน

ในขณะที่หลี่โม่ค่อย ๆ ทยอยลงสินค้าในร้านค้าราชันแห่งสงคราม ในดาร์กเว็บของโลกใบนี้ก็ได้มีร้านค้าที่ชื่อว่าราชันแห่งสงครามปรากฏเพิ่มขึ้นมาในพริบตา

ขณะที่หลี่โม่กำลังวุ่นอยู่กับการจัดร้าน หุ่นยนต์ที-800 ทั้งหกตัวที่เขาตั้งความหวังไว้สูงก็ได้แบกกล่องอาวุธเดินทางมาถึงจุดหมายปลายทางเป็นที่เรียบร้อยแล้ว

" หยุดอยู่ตรงนั้นนะ ! พวกแกเป็นใครกัน ? ! "

" ถ้าไม่ยอมบอกล่ะก็ พวกเราจะยิงเดี๋ยวนี้แหละ ! "

[จบแล้ว]