(ฟรี) บทที่ 830 - หมดความห้าวหาญ

(ฟรี) บทที่ 830 - หมดความห้าวหาญ

◉◉◉◉◉

สีหน้าของโอวหยางซานย่ำแย่ลงเรื่อยๆ ดูท่าสิ่งที่เฟิงหลินพูดจะเป็นความจริงซะแล้ว

พ่อกับพี่ใหญ่ของเขาถูกคนของตระกูลต้านไถฆ่าตายไปแล้ว

จู่ๆ ขาทั้งสองข้างของโอวหยางซานก็อ่อนแรงลง เขาทรุดฮวบลงไปกองกับโซฟาด้านหลัง

ถึงแม้ระดับบรรลุขั้นสูงสุดจะถือว่าเป็นยอดฝีมือในสายตาคนนอกก็ตาม

แต่ความรู้สึกที่ร่วงหล่นลงมาจากจุดสูงสุดของตระกูลมหาเศรษฐีแบบนี้ คงมีแค่เจ้าตัวเท่านั้นแหละที่เข้าใจ

"ตระกูลต้านไถ!"

ร่างกายของโอวหยางซานสั่นสะท้านด้วยความโกรธแค้น แต่เขากลับรู้สึกไร้เรี่ยวแรงเหลือเกิน

ตอนนี้ยอดฝีมือในตระกูลแทบจะตายกันหมดแล้ว

อย่าว่าแต่ตระกูลต้านไถเลย ตระกูลใหญ่อื่นๆ ที่พวกเขาเคยไปรังแกไว้ก็อาจจะรวมหัวกันมากวาดล้างพวกเขาได้สบายๆ

"เข้าใจแล้วค่ะคุณย่า"

จินเสี่ยวทู่วางสายโทรศัพท์ เธอปรายตาจ้องเฟิงหลินอย่างเย็นชาแล้วหมุนตัวเดินจากไป

"หยุดนะ!"

เฟิงหลินเดินเข้าไปขวางหน้าจินเสี่ยวทู่ "เธอเป็นฝาแฝดกับจินเสี่ยวทู่เหรอ?"

"แกเป็นใคร? ทำไมฉันต้องบอกแกด้วย?"

จินเสี่ยวทู่เอ่ยเสียงเย็น

"เธอคิดว่าฉันจัดการเธอไม่ได้งั้นเหรอ?"

สายตาของเฟิงหลินเริ่มเย็นเยียบลง

ฟุ่บ!

ร่างของจินเสี่ยวทู่กลายเป็นลำแสง เธอไม่ได้ออกทางประตูใหญ่แต่กลับพุ่งทะลุกำแพงจนเป็นรูโบ๋แทน

แล้วรีบพุ่งตัวออกไปนอกโบราณสถานอย่างรวดเร็ว

เฟิงหลินรีบตามไปติดๆ

ทางด้านชือลิ่งและชิวชูจิ่วก็รีบตามออกไปเหมือนกัน

พวกเธอสองคนรับมือโอวหยางซานที่เป็นยอดฝีมือระดับบรรลุขั้นสูงสุดไม่ได้หรอก

ขืนอยู่ตรงนี้คนเดียวอาจจะเป็นอันตรายได้

แต่ตอนนี้โอวหยางซานจะเอาความกล้าที่ไหนมาลงมือกันล่ะ?

ในฮว๋าซย่าอย่างน้อยก็ในความเข้าใจของเขานอกจากรัฐบาลแล้วใครจะกล้าต่อกรกับตระกูลต้านไถบ้าง?

พ่อตัวเองตายไปแล้ว พวกเผ่าเงามืดก็คงจะพลิกหน้าไม่รับคนแน่ๆ

หลีเฮิ่นเทียนแห่งเผ่าจิ่วหลียิ่งไม่อยากแกว่งเท้าหาเสี้ยนไปยุ่งกับตระกูลต้านไถเข้าไปใหญ่

ความหวังเดียวตอนนี้ก็คือรัฐบาลนี่แหละ

แต่ก็ไม่รู้ว่ารัฐบาลจะยอมให้อภัยวีรกรรมที่พวกเขาเคยก่อไว้หรือเปล่า

เฟิงหลินตามจินเสี่ยวทู่มาจนถึงนอกโบราณสถาน

เขาไปขวางหน้าจินเสี่ยวทู่อีกครั้ง "หลิวเนี่ยนไปเข้าร่วมกับพวกเธอแล้วเหรอ?"

"ใช่ หลิวเนี่ยนเข้าร่วมกับม่งเหยี่ยนของพวกเราแล้ว ทำไมล่ะ?"

จินเสี่ยวทู่จ้องหน้าเฟิงหลินพลางควงมีดบาหลีซองในมือเล่น

ดวงตาของเฟิงหลินฉายแววโกรธเคือง เขาเคยเตือนเธอแล้วแท้ๆ ว่าอย่าไปยุ่งกับตระกูลต้านไถ

แต่เธอก็ไม่ยอมฟัง!

แถมยังมาหลอกเขาอีกว่าจะไปดูดซับของวิเศษจากฟ้าดิน

ตระกูลต้านไถแข็งแกร่งเกินไป เธออาจจะเอาชีวิตไปทิ้งได้เลยนะ

"คราวนี้ปล่อยให้เธอหนีไปได้ คราวหน้าฉันต้องฆ่าเธอให้ได้แน่!"

เฟิงหลินไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องทำทีเป็นตัดขาดกับหลิวเนี่ยนต่อหน้าจินเสี่ยวทู่

"น้ำหน้าอย่างแกทำไม่ได้หรอก"

จินเสี่ยวทู่เบ้ปากแล้วเดินหนีไปไกล "ถ้าคุณย่าไม่สั่งห้ามไว้ว่าห้ามฆ่าแก ฉันจับแกตอนซะก็ดี"

"ฉันไม่สนหรอกนะว่าเธอจะเป็นจินเสี่ยวทู่หรือเปล่า รบกวนกลับไปบอกเธอด้วยว่าคราวหน้าฉันจะบอกว่านั่นมันคืออมยิ้ม"

เฟิงหลินล้วงกระเป๋ากางเกงยิ้มกริ่ม

"เวรเอ๊ย! แกหาเรื่องตายใช่ไหม!"

ใบหน้าของจินเสี่ยวทู่แดงก่ำด้วยความโกรธแค้น โกรธจนผมแกละสองข้างแทบจะชี้ชูชัน

จู่ๆ เธอก็หันขวับกลับมาตวัดมีดบาหลีซองพุ่งเข้าใส่คอของเฟิงหลิน

เฟิงหลินไม่ได้ตอบโต้ เขากระโดดถอยหลังไปอย่างรวดเร็วจนไปโผล่บนกิ่งไม้ของต้นไม้ใหญ่

"แกลองคิดดูให้ดีๆ นะ ว่าแน่ใจหรือเปล่าที่จะลงมือกับฉันข้างนอกนี่"

"ฮึ! ฉันจะกลับไปขออนุญาตคุณย่าฆ่าแกเดี๋ยวนี้แหละ!"

จินเสี่ยวทู่กระทืบเท้าด้วยความโกรธเกรี้ยวแล้วก็หายตัวไปจากตรงนั้นในพริบตา

เมื่อเห็นเธอหายลับไปเฟิงหลินก็กระโดดลงมาจากต้นไม้

"ดูท่าคงไม่ใช่ฝาแฝดกันหรอก หรือว่าจินเสี่ยวทู่จะมีอีกบุคลิกหนึ่งกันนะ?"

เฟิงหลินจำได้ว่านายท่านรองไม่รู้จักจินเสี่ยวทู่

กลับไปคราวนี้ต้องลองถามเซินหลัวดูซะหน่อย บางทีเขาอาจจะรู้ความลับของจินเสี่ยวทู่ก็ได้

"เฟิงหลิน คนนั้นไปแล้วเหรอ?"

ชือลิ่งเดินออกมาเป็นคนแรกและเอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง

จากนั้นชิวชูจิ่วก็ตามมาสมทบ

"ไปแล้ว พวกเรากลับกันเถอะ"

เฟิงหลินส่ายหน้าเบาๆ จินเสี่ยวทู่เห็นว่าตระกูลโอวหยางอยู่กับตนเอง

เชื่อว่าอีกไม่นานตระกูลต้านไถก็น่าจะรู้เรื่องนี้

หายนะของตระกูลโอวหยางคงใกล้เข้ามาเต็มทีแล้ว

เมื่อกลับเข้ามาในห้องรับแขกของบ้านสไตล์ตะวันตกอีกครั้งก็พบว่ามีคนเพิ่มมาอีกคน นั่นก็คือลูกชายคนโตของโอวหยางชู

โอวหยางเจี๋ย

เฟิงหลินนั่งลงบนโซฟามองไปที่โอวหยางซาน "ตอนนี้แกเชื่อหรือยังว่าข่าวการตายของโอวหยางฮุนกับโอวหยางชูเป็นความจริง?"

"เชื่อแล้วล่ะ เมื่อคืนฉันโทรหาพวกเขาตั้งหลายรอบแต่ก็ไม่ติดเลย"

โอวหยางซานทึ้งหัวตัวเอง "หลิวเนี่ยนนังสารเลวนั่นมันเป็นคนของตระกูลต้านไถเหรอเนี่ย! บ้าเอ๊ย!"

เฟิงหลินชะงักไปครู่หนึ่งแล้วก็เข้าใจได้ในทันที

เขาคงคิดว่าหลิวเนี่ยนเป็นคนปล่อยข่าวจนทำให้ตระกูลต้านไถมาฆ่าโอวหยางฮุนกับพรรคพวกสินะ

คิดไม่ถึงเลยว่าหลิวเนี่ยนที่เพิ่งจะไปถึงตระกูลต้านไถหมาดๆ จะมีประโยชน์กับเขาแบบไม่รู้ตัวซะแล้ว

เมื่อได้ยินว่าโอวหยางฮุนกับโอวหยางชูตายแล้ว

ทุกคนในห้องก็พากันสลดหดหู่

โดยเฉพาะโอวหยางเจี๋ย โอวหยางเชี่ยน และโอวหยางไฉ่

ต้องรู้ไว้เลยว่านอกจากปู่จะตายแล้ว พ่อของพวกเขาทั้งสามคนก็ตายไปแล้วด้วยเหมือนกัน

"โอวหยางไฉ่ ฉันเป็นคนรักษาสัญญา ฉันติดหนี้บุญคุณเธอครั้งหนึ่ง"

เฟิงหลินเอนหลังพิงโซฟานั่งไขว่ห้าง "เมื่อกี้คนของตระกูลต้านไถก็เห็นแล้วว่าพวกเราอยู่ด้วยกัน ฉันเชื่อว่าอีกไม่นานพวกนั้นต้องบุกมาแน่"

เมื่อได้ยินดังนั้นดวงตาของโอวหยางซานก็เป็นประกาย "เสี่ยวไฉ่ ทางรอดเดียวของพวกเราตอนนี้ก็คือการจับมือกับรัฐบาลนะ"

"ฉันขอเตือนไว้ก่อนนะ ก่อนหน้านี้พวกเราก็ตกลงกันไว้ชัดเจนแล้วว่าฉันติดหนี้บุญคุณโอวหยางไฉ่เป็นการส่วนตัว"

เฟิงหลินแบมือยักไหล่ "พวกนายอยากจะร่วมมือกับรัฐบาล หน้าฉันไม่ได้ใหญ่ขนาดนั้นหรอกนะ"

เมื่อได้ยินดังนั้นแววตาของโอวหยางซานก็หม่นหมองลงอีกครั้ง

"จริงสิเฟิงหลิน ฉันได้ยินมาว่าตระกูลโอวหยางเคยเป็นถึงสี่ตระกูลโบราณแซ่คู่ ในอดีตบรรพบุรุษก็สูสีกับตระกูลต้านไถเลยนะ"

ชือลิ่งหันไปมองเฟิงหลินกะทันหัน เริ่มต้นการแสดงของตัวเอง

"ไม่ใช่สูสีนะ สมัยก่อนตระกูลต้านไถน่ะเป็นแค่ลูกกระจ๊อกของพวกเราต่างหาก!"

โอวหยางซานแก้ต่างก่อนจะส่ายหน้ายิ้มขื่น "ช่างเถอะ วีรบุรุษไม่ควรเอ่ยถึงความเก่งกาจในอดีต"

"ในเมื่อบรรพบุรุษของตระกูลโอวหยางยิ่งใหญ่ขนาดนั้นก็น่าจะมีความลับอะไรซ่อนอยู่เยอะเลยใช่ไหมล่ะ?"

ชือลิ่งยิ้มมองโอวหยางซาน "ขอแค่ยอมมอบความลับออกมา บางทีรัฐบาลอาจจะยอมปรานีพวกนายก็ได้นะ"

"พูดได้ดี"

เฟิงหลินพยักหน้าสมทบ "ตระกูลโอวหยางของพวกแกรุ่นหลังๆ นี่ไม่ได้เรื่องเลย ไปช่วยตระกูลต้านไถทำเรื่องเลวระยำไว้ตั้งเยอะ แต่บรรพบุรุษของพวกแกก็นับว่ามีคุณธรรมสูงส่ง บางทีรัฐบาลอาจจะยอมไว้หน้าพวกแกบ้างก็ได้"

"เฮ้อ"

โอวหยางซานถอนหายใจยาว "พ่อฉันก็เคยโทษตัวเองเรื่องนี้เหมือนกัน บางทีคำกล่าวที่ว่ารวยไม่พ้นสามรุ่นอาจจะเป็นความจริงก็ได้"

"แต่พวกนายก็รวยมาตั้งหลายรุ่นแล้วนะ" ชิวชูจิ่วพึมพำ

"พี่สาว ความรวยที่ว่าเนี่ยไม่ได้หมายถึงแค่เงินทองนะ" ชือลิ่งยิ้มหันไปมองชิวชูจิ่ว

"ถูกต้อง! ความรวยที่ว่าครอบคลุมไปถึงสิ่งดีๆ ทุกอย่าง อย่างเช่นความห้าวหาญยังไงล่ะ!"

โอวหยางซานเอามือปิดหน้า "ก็เหมือนกับฮว๋าซย่าสมัยก่อน ตอนที่ยังอดยากลำบาก ทุกคนต่างก็ไม่กลัวตาย กล้าลุกขึ้นสู้กับพวกผู้รุกรานต่างชาติ"

"พอเดี๋ยวนี้อยู่ดีกินดีแล้ว จะยังมีสักกี่คนที่ยอมสละชีวิตเพื่อชาติแบบไม่ลังเลบ้าง?" โอวหยางซานมองไปที่ชิวชูจิ่ว "ก็คงมีวีรบุรุษที่กล้าตายเพื่อชาติอยู่แหละ แต่มันคงไม่เยอะเท่าสมัยก่อนแน่ๆ"

เฟิงหลินลูบคางครุ่นคิด ปกติเขาชอบอ่านข่าวก็เคยเห็นคอมเมนต์ทำนองนี้อยู่เหมือนกัน

หลายคนบอกว่าถ้าตัวเองเกิดในยุคสงครามก็คงเลือกที่จะยอมจำนนแน่ๆ

เพราะกลัวเจ็บ กลัวโดนศัตรูทรมาน

"แกอยากจะบอกอะไรล่ะ?"

เฟิงหลินถามเสียงเรียบ

"ตระกูลโอวหยางของพวกเราเคยมีถึงยอดฝีมือระดับบรรลุขั้นสูงสุดขั้นที่เก้าเลยนะ ตอนนั้นตระกูลของพวกเราก้าวขึ้นสู่จุดสูงสุด แต่คนรุ่นหลังกลับเอาแต่เสวยสุข หลงระเริงไปกับคำสรรเสริญเยินยอของคนนอก ไม่มีความเด็ดขาดเหมือนเมื่อก่อน กระดูกอ่อนปวกเปียกไปหมดแล้ว"

โอวหยางซานส่ายหน้า "ตอนที่พ่อฉันรู้ว่าตระกูลตู๋กูถูกกวาดล้าง ก็ตกใจจนรีบยอมจำนนทันที อ้างหน้าตาเฉยว่าเพื่อรักษาสายเลือดของตระกูลโอวหยางเอาไว้"

[จบแล้ว]