บทที่ 12 - นี่มันคนหรือเปล่า ?

บทที่ 12 - นี่มันคนหรือเปล่า ?

ในระหว่างที่นักศึกษาคณะพลศึกษาพยายามชวนคุยอยู่นั้น หลี่ไป๋ก็ไม่ได้ปริปากพูดอะไรเลย

เขาวิ่งนำเพื่อกันลมให้เหลียงม่านจวิน ราวกับว่าไม่ได้ยินเรื่องราวที่เกิดขึ้นข้างหลังเลยสักนิด

นักศึกษาคณะพลศึกษาเหลือบมองหลี่ไป๋ด้วยสายตาดูแคลน

ไอ้ขี้แพ้เอ๊ย !

แฟนสาวโดนตามตื้อขนาดนี้ ยังกลัวจนไม่กล้าอ้าปากสักคำ !

ถ้าเป็นเขาละก็ เขาคงจะใช้กำปั้นแก้ปัญหาไปนานแล้ว !

สาวสวยจ๋า อย่าไปอยู่กับไอ้คนขี้แพ้นี่เลย มาอยู่กับพี่ดีกว่านะ !

พี่รับรองว่าจะทำให้คุณทั้งมีความสุขและรู้สึกปลอดภัยสุดๆ ไปเลยล่ะ !

"คนสวย ขอวีแชทหน่อยได้ไหม ? วันหน้าจะได้มาวิ่งด้วยกัน"

เขาเพิ่งจะหยิบมือถือออกมาพลางยิ้มระรื่นเพื่อจะขอวีแชทจากเหลียงม่านจวิน

ทันใดนั้น หลี่ไป๋ก็เร่งความเร็วขึ้นมาอย่างกะทันหัน

มุมปากของเหลียงม่านจวินขยับเล็กน้อย เธอเข้าใจความหมายได้ทันทีและรีบวิ่งตามไป

"เชี่ย เร็วขนาดนี้จะไปไหนวะ ?"

นักศึกษาคณะพลศึกษาไม่ยอมแพ้และรีบวิ่งตามไป

ทว่าเขาเป็นนักวิ่งระยะสั้น

ความเร็วของพวกหลี่ไป๋นั้น ในระยะหนึ่งร้อยเมตรเขาสามารถแซงได้อย่างง่ายดาย

สองร้อยเมตรก็ยังไม่ใช่ปัญหา

แต่พอถึงสี่ร้อยเมตรเขาก็เริ่มรู้สึกหอบแล้ว

พอถึงหนึ่งกิโลเมตร ...

ก่อนที่เขาจะทันได้เร่งเครื่องตาม เขาก็วิ่งมาได้หนึ่งกิโลเมตรแล้ว

การเปลี่ยนแปลงความเร็วที่ต่อเนื่องแบบนี้ นักศึกษาคณะพลศึกษาสายวิ่งระยะสั้นย่อมรับมือไม่ไหว

ในจังหวะที่ถูกทิ้งห่างไปสิบเมตร เขายังพยายามก้มหน้าแกว่งแขนเพื่อจะไล่ตามให้ทัน

ทว่ายิ่งวิ่งตามไป ความเร็วของเขาก็ยิ่งลดลงโดยไม่รู้ตัว

เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง เงาร่างของหลี่ไป๋และเหลียงม่านจวินก็เหมือนกับรถสปอร์ตคันเล็กๆ สองคันที่พุ่งทะยานห่างออกไปเรื่อยๆ

สิบห้าเมตร ... ยี่สิบเมตร ... ห้าสิบเมตร ... หนึ่งร้อยเมตร ... จนสุดท้ายก็หายไปจากสายตาของเขา

"บ้าเอ๊ย นี่มันคนหรือเปล่าเนี่ย ? วิ่งถนนวงแหวนทำไมถึงเร็วนักวะ !"

นักศึกษาคณะพลศึกษาหยุดวิ่งพลางหอบหายใจเหมือนวัวและบ่นออกมาด้วยความหงุดหงิด

...

หลังจากวิ่งครบสิบแปดกิโลเมตร หลี่ไป๋และเหลียงม่านจวินก็กลับมาถึงมหาวิทยาลัยไห่หยาง

ครั้งนี้พวกเขาไม่ได้แยกย้ายกันกลับทันทีเหมือนตอนที่สวนป่า

เพราะตอนนี้ได้เวลาอาหารพอดี

หลี่ไป๋ไม่ได้ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษที่ต้องพาเหลียงม่านจวินไปทานมื้อหรูอะไร

ย่านย่านมหาวิทยาลัยนี้เขาไม่คุ้นเคย ไม่รู้ว่ามีอะไรอร่อยบ้าง

เมื่อเหลียงม่านจวินถามเขาว่าสนใจไปทานข้าวที่โรงอาหารของมหาวิทยาลัยไหม หลี่ไป๋ก็ตอบตกลงอย่างรวดเร็ว

และเป็นเหลียงม่านจวินที่เป็นคนรูดบัตรทานข้าวให้เขาด้วย

"ขอบคุณครับอาจารย์เหลียง วันหน้าผมจะเลี้ยงคืนนะครับ"

"ไม่เป็นไรค่ะ"

บทสนทนาของพวกเขานั้นเรียบง่ายและเป็นกันเอง ราวกับเพื่อนที่รู้จักกันมานานหลายปี

ในขณะเดียวกันก็ยังมีระยะห่างที่พอดี ในส่วนที่ควรมีมารยาทหลี่ไป๋ก็ไม่เคยทำตัวล่วงเกินเลย

พวกเขาถือถาดอาหารไปนั่งลงที่มุมติดหน้าต่างในโรงอาหาร

เวลานี้นักศึกษาในโรงอาหารเริ่มไม่หนาตาแล้ว แต่คู่ของหลี่ไป๋และเหลียงม่านจวินก็ยังคงดึงดูดให้นักศึกษาบางคนต้องหันกลับมามองบ่อยๆ

ทว่าพวกเขาไม่ได้สนใจและตั้งหน้าตั้งตาทานอาหารตรงหน้า

ปริมาณอาหารในถาดของหลี่ไป๋นั้นเยอะมาก ทั้งข้าวและกับข้าวถูกพูนไว้จนสูง

ไม่ต้องเขินอายไปหรอก เพราะเหลียงม่านจวินก็เป็นเหมือนกัน ถาดอาหารของเธอพูนขึ้นมาเป็นภูเขาขนาดย่อมเลยทีเดียว

หากมองแค่รูปร่างที่ผอมเพรียวและหน้าท้องที่ไม่มีไขมันส่วนเกินของเธอแล้ว คาดว่าคงไม่มีใครเชื่อว่าเธอจะทานเยอะขนาดนี้ !

แต่หลี่ไป๋เข้าใจได้ เพราะหลังจากเริ่มวิ่งเขาก็เริ่มทานเก่งขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ต้องกังวลว่าจะอ้วน เพราะการวิ่งนั้นเผาผลาญพลังงานได้มากกว่าเยอะ

เหลียงม่านจวินเองก็ตกอยู่ในสถานการณ์เดียวกัน

จะทานเยอะแค่ไหนจะไปกลัวอะไร ? วิ่งสักสิบกิโลเมตร พลังงานที่ทานเข้าไปก็มลายหายไปจนหมดแล้ว !

หลี่ไป๋และเหลียงม่านจวินต่างก้มหน้าก้มตาทานกันอย่างเงียบเชียบโดยไม่มีการพูดคุยกันเลย

คนที่ไม่รู้เรื่องราวคงนึกว่าเป็นคนแปลกหน้าสองคนที่มานั่งด้วยกัน

พวกเขาทานเสร็จแล้วถึงเริ่มคุยกัน และเป็นเหลียงม่านจวินที่เป็นฝ่ายถามก่อน

"จินไห่มาราธอน คุณสมัครหรือยัง ?"

เหลียงม่านจวินรู้ว่าหลี่ไป๋มีความตั้งใจที่จะวิ่งมาราธอน

ต่อให้จี้จื่อหยางไม่ได้บอกเธอ เธอก็ดูออกจากการฝึกซ้อมที่หลี่ไป๋ทำอยู่ดี

"ครับ สมัครแล้ว แต่ผลการจับฉลากยังไม่ออกเลยไม่ใช่เหรอครับ ?"

หลี่ไป๋ตอบพลางยิ้ม

เหลียงม่านจวินพยักหน้า

"สมัครครั้งแรก ไม่รู้ว่าจะติดไหม ได้ยินมาว่าการจับฉลากมาราธอนต้องอาศัยดวงด้วย"

หลี่ไป๋ไม่ใช่คนที่มีนิสัยเย็นชาสุดขั้วแบบเหลียงม่านจวิน

เมื่อคุยกับคนที่คุยด้วยได้ เขาก็สามารถคุยได้อย่างไหลลื่น

"ถ้าไม่ติด ผมกะว่าจะซื้อสิทธิ์การแข่งขันแบบเพื่อการกุศลน่ะครับ"

หลี่ไป๋ในตอนนี้ไม่ใช่นักวิ่งหน้าใหม่ที่ไม่รู้อะไรเลยอีกต่อไป เขาได้ทำการศึกษาและเรียนรู้กฎระเบียบของการแข่งขันมาราธอนมาอย่างละเอียดแล้ว

หากจับฉลากไม่ติด ก็ยังสามารถเข้าร่วมการแข่งขันได้ผ่านโควตาของสปอนเซอร์หรือโควตาเพื่อการกุศล

โควตาของสปอนเซอร์ บางส่วนจะได้มาจากการสุ่มรางวัลในบัญชีทางการ หรือต้องซื้ออุปกรณ์ของสปอนเซอร์ให้ครบตามยอดที่กำหนดถึงจะได้สิทธิ์มา

ส่วนโควตาเพื่อการกุศลจะได้มาจากการบริจาคเงินเพื่อการกุศล

ปกติค่าสมัครมาราธอนในประเทศจะอยู่ที่ประมาณหนึ่งร้อยห้าสิบถึงสองร้อยหยวน

ทว่าโควตาเพื่อการกุศลนั้น นอกจากค่าสมัครปกติแล้ว ยังต้องจ่ายค่าธรรมเนียมการกุศลเพิ่มอีกสองพันถึงสามพันหยวน

สำหรับโควตาสปอนเซอร์นั้น หลี่ไป๋ยังไม่พิจารณาในตอนนี้

เพราะขั้นตอนการขอรับค่อนข้างยุ่งยาก และเขาก็ไม่อยากซื้อของที่ตนเองไม่ได้ต้องการมาตุนไว้เยอะแยะ

สู้บริจาคเงินไปเลยดีกว่า ถือเป็นการทำบุญไปในตัว

แน่นอนว่าถ้าจับฉลากได้ก็จะดีที่สุด จะได้ไม่ยุ่งยาก

เหลียงม่านจวินฟังที่เขาพูดแล้วแววตาสั่นไหวเล็กน้อย ดูเหมือนเธออยากจะพูดอะไรบางอย่างแต่สุดท้ายก็ไม่ได้พูดออกมา

รอจนหลี่ไป๋พูดจบ เธอถึงถามขึ้นมาอีกประโยคว่า "คุณสมัครระยะฮาล์ฟหรือฟูล ?"

"ฟูลมาราธอนครับ"

"ไม่เคยวิ่งระยะฮาล์ฟมาก่อนเลยเหรอ ?"

"ครับ"

"การที่ข้ามขั้นจากฮาล์ฟมาวิ่งฟูลเลยแบบนี้มันค่อนข้างเสี่ยงนะ"

เหลียงม่านจวินพูดประโยคที่ยาวที่สุดของวันนี้

เธอยังไม่รอให้หลี่ไป๋ตอบก็พูดเสริมขึ้นมาว่า "แต่ฝีมือของคุณใช้ได้เลยล่ะ"

"ระยะฮาล์ฟคงไม่ใช่ปัญหาสำหรับคุณ ผลการแข่งขันก็น่าจะออกมาไม่เลว"

เหลียงม่านจวินเคยวิ่งกับหลี่ไป๋มาแล้วตั้งยี่สิบเจ็ดกิโลเมตร

ด้วยพละกำลังขนาดนั้น การจะวิ่งฮาล์ฟมาราธอนระยะยี่สิบเอ็ดกิโลเมตรให้จบนั้นไม่ใช่เรื่องยาก แถมสถิติน่าจะออกมาดีด้วยซ้ำ

แน่นอนว่านั่นคือมุมมองสำหรับนักวิ่งทั่วไป

เหลียงม่านจวินไม่รู้เลยว่าเป้าหมายของหลี่ไป๋คือการจบฟูลมาราธอนด้วยเวลาอย่างน้อยสองชั่วโมงสามสิบนาที !

หลี่ไป๋ไม่ได้คุยโวโอ้อวด เขาเพียงแค่ยิ้มและถามเหลียงม่านจวินว่า "อาจารย์เหลียงครับ ผมได้ยินมาว่าฟูลมาราธอนมันวิ่งให้จบยากมาก หลายคนจะไปเจอ 'กำแพง' ตรงกิโลเมตรที่สามสิบห้า จริงไหมครับ ?"

เหลียงม่านจวินเหมือนเข้าสู่โหมดการสอนหนังสือ เธออธิบายให้หลี่ไป๋ฟังด้วยน้ำเสียงที่อ่อนโยนขึ้น

"อืม ฟูลมาราธอนไม่ใช่แค่เอาฮาล์ฟมาราธอนสองครั้งมาบวกกันนะ ความยากมันคนละระดับเลย"

"ไม่จำเป็นต้องเป็นกิโลเมตรที่สามสิบห้าเสมอไปหรอก ขึ้นอยู่กับสภาพร่างกายของแต่ละคน บางคนอาจจะเจอตั้งแต่กิโลเมตรที่สามสิบแล้วก็ได้"

"มันจะรู้สึกเหมือนกับถูกคนรุมอัดไปทั้งตัว พอโดนอัดเสร็จแล้วคุณยังต้องฝืนวิ่งต่อไปให้ได้"

การเปรียบเปรยนี้เห็นภาพชัดเจนมากจนหลี่ไป๋อดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมา

เขามองดูใบหน้าเย็นชาของเหลียงม่านจวินแล้วรู้สึกว่าพี่สาวคนนี้ก็มีมุมที่น่ารักแบบเงียบๆ เหมือนกันนะเนี่ย !

"ถ้าอยากจะวิ่งฟูลมาราธอนให้จบ ก่อนอื่นคุณต้องมีระยะวิ่งสะสมที่เพียงพอ อย่างเช่นระยะวิ่งต่อเดือนควรจะถึงสองร้อยกิโลเมตร"

"อันนี้ผมมีครับ"

ปริมาณการวิ่งเฉลี่ยในแต่ละวันของหลี่ไป๋นั้นเกินกว่าสิบกิโลเมตรไปไกลแล้ว

แถมเขายังวิ่งทุกวันโดยไม่หยุดพักเลยสักวันด้วย

เรียกได้ว่าระยะวิ่งสะสมของเขานั้นนำหน้านักวิ่งทั่วไปไปไกลมาก กระทั่งอาจจะพอเทียบชั้นกับนักวิ่งมาราธอนอาชีพในประเทศได้เลยด้วยซ้ำ

"และต้องทำติดต่อกันอย่างน้อยสามเดือน"

"เอ่อ เรื่องนี้อาจจะยังไม่ถึงครับ"

หลี่ไป๋คำนวณเวลาของจินไห่มาราธอน ตอนนี้เหลือเวลาอีกประมาณสองเดือนก่อนจะเริ่มการแข่งขัน

"ก็ไม่ได้หมายความว่าต้องครบสามเดือนเสมอไปหรอกนะ ขึ้นอยู่กับสภาพการฝึกซ้อมของคุณด้วย และรวมถึงเพซที่คุณใช้ในวันแข่งจริง"

"เพซในวันแข่งจริงเหรอครับ ?"

"นักวิ่งที่วิ่งฟูลมาราธอนครั้งแรกบางคน พละกำลังน่ะพอมีอยู่หรอก แต่กิโลเมตรแรกๆ มักจะคุมจังหวะไม่อยู่"

"พอมีคนวิ่งด้วยกันเยอะๆ คุณจะเริ่มตื่นเต้นจนเร่งความเร็วในช่วงแรกมากเกินไป พอช่วงหลังพละกำลังหมดคุณก็จะพังทันที"

เหลียงม่านจวินมองเขาพลางพูดด้วยน้ำเสียงที่มีความหมายลึกซึ้งว่า "ซ้อมไปก่อนเถอะ แล้วค่อยมาดูสถานการณ์ตอนนั้นกันอีกที"

[จบแล้ว]