บทที่ 60 - กิเลนทมิฬปรากฏกาย อ้าปากกลืนกินราชสีห์ทองคำ!

บทที่ 60 - กิเลนทมิฬปรากฏกาย อ้าปากกลืนกินราชสีห์ทองคำ!

ราชสีห์ทองคำ ไม่ใช่เก่งแค่ชื่อ แต่เป็นสัตว์เทพระดับบรรพกาลของแท้ และไม่ใช่สัตว์จำพวกพญามังกรหรือมังกรเขียวที่จะนำมาเปรียบเทียบได้เลย

เสียงคำรามก้องสะเทือนฟ้าดิน แสงสีทองทั่วร่างพุ่งทะลุชั้นเมฆ

ราชสีห์ทองคำที่หวงฝู่เฉาเกอนั่งอยู่ กระทืบเท้าทั้งสี่ ร่างกายขยายใหญ่ขึ้นหลายสิบจั้งในพริบตา ดุจดั่งภูเขาสูงตระหง่าน บารมีครอบคลุมขุนเขาและแม่น้ำ

"เคล็ดอักขระสังหาร!"

ราชสีห์ทองคำเปล่งเสียงภาษามนุษย์ อักษรคำว่า 'สังหาร' ขนาดมหึมา สีแดงฉานดุจเลือด ล่องลอยออกมาจากปากของมัน พุ่งทะยานเข้ากระหน่ำโจมตีซูหมาง

ซี่ ซี่ ซี่ ทุกที่ที่อักษรสังหารพาดผ่าน มิติอากาศพังทลายลงเป็นแถบๆ

พลังต่อสู้ของราชสีห์ทองคำตัวนี้ น่าสะพรึงกลัวเป็นอย่างยิ่ง ต่อให้ระดับธรรมลักษณ์ลงมือ ก็ยังไม่น่ากลัวเท่ามัน หากไม่มีร่างธรรมลักษณ์ ระดับธรรมลักษณ์เมื่ออยู่ต่อหน้ามัน ก็เป็นเพียงเศษขยะ

อักษรสังหารพุ่งเข้ามา กลิ่นอายสังหารม้วนตัวตลบอบอวล

นี่คือสิ่งชั่วร้าย หากถูกแตะต้อง พลังวิญญาณจะได้รับความเสียหายและถูกกัดกร่อน แม้กระทั่งเส้นลมปราณก็จะแปดเปื้อน หากต้องการฟื้นฟูให้กลับมาสมบูรณ์ ไม่มีทางทำได้เลยหากไม่ใช้เวลาหลายปี

ซูหมางมองดูอักษรสังหารที่พุ่งเข้ามาอย่างไม่สะทกสะท้าน

อักษรสังหารรึ

ราชสีห์ทองคำรึ

สำหรับเขาแล้ว ก็เป็นเพียงแค่เดรัจฉานตัวหนึ่งเท่านั้น ไม่คุ้มค่าให้เขาต้องตกใจ และไม่คุ้มค่าให้เขาต้องลงมือจัดการด้วยตัวเอง ราชสีห์ทองคำไม่มีคุณสมบัติพอ

โฮก!!!

ขณะที่อักษรสังหารกำลังจะปะทะเข้าร่างซูหมาง ทันใดนั้นเสียงคำรามอันน่าสะพรึงกลัว ก็ดังก้องกังวานราวกับฟ้าร้องกลางอากาศ ครอบคลุมฟ้าดิน ก้องกังวานไปทั่วขุนเขาสายน้ำหมื่นลี้

เสียงปังดังขึ้น อักษรสังหารที่เดิมทีมีเจตนาสังหารพุ่งพล่าน กลับพังทลายลงโดยตรง แหลกสลายกลายเป็นเถ้าถ่านท่ามกลางเสียงคำราม

ราชสีห์ทองคำและหวงฝู่เฉาเกอ ล้วนสีหน้าเปลี่ยนไปอย่างรุนแรง

เสียงคำรามเพียงเสียงเดียว สามารถทำลายท่าไม้ตายของราชสีห์ทองคำได้เชียวหรือ

"เพียงแค่ราชสีห์ทองคำตัวหนึ่ง กล้ามาเข่นฆ่าต่อหน้าเปิ่นหวังงั้นรึ โทษตาย!"

ท่ามกลางห้วงอากาศ ร่างหนึ่งที่เหยียบย่างเจ็ดดาราค่อยๆ ควบแน่นปรากฏขึ้น

โฮก เสียงคำรามดังขึ้นอีกครั้ง สั่นสะเทือนจิตวิญญาณของทุกคน โดยเฉพาะอย่างยิ่งราชสีห์ทองคำ แววตาที่เคยหยิ่งผยองของมัน บัดนี้ได้แปรเปลี่ยนเป็นความหวาดผวาไปแล้ว

สีทองที่ไหลเวียนอยู่ทั่วร่าง ก็หม่นหมองลงไปมาก ร่างกายสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ มันสัมผัสได้ถึงการสะกดข่มอย่างเด็ดขาดที่มาจากสายเลือด

"สวรรค์... เป็นกิเลนตัวหนึ่ง กิเลนทมิฬ!"

"เจ็ดดารา เหยียบย่ำเจ็ดดารา นี่คือ กิเลนทมิฬเจ็ดดารา ในตำนาน!!!"

"ราชาในหมู่กิเลน ตำนานในหมู่ราชา!"

ทุกคนที่มองเห็นกิเลนทมิฬปรากฏตัวกลางอากาศ ล้วนหวาดกลัวกันเป็นแถบๆ พวกเขาไม่อาจเชื่อสายตา ว่าตนเองจะได้เห็นกิเลนทมิฬด้วยตาตนเองจริงๆ!

เขตหวงห้ามทัณฑ์สวรรค์ ที่แท้คุมขังกิเลนทมิฬตัวหนึ่งเอาไว้หรือนี่

พวกเขาเริ่มหายใจหอบถี่ แววตาร้อนผ่าว แดนเหนืออันกว้างใหญ่ หากใครได้กิเลนทมิฬตัวนี้ไป ก็สามารถก้าวกระโดดขึ้นเป็นอ๋องได้ในพริบตา

ราชสีห์ทองคำ ในแดนเหนือถือว่าเป็นสัตว์เทพระดับสูงสุดแล้ว วังเด็ดดาวมีอยู่หนึ่งตัว ก็เพียงพอที่จะผยองไปทั่วใต้หล้าแล้ว

แต่เมื่ออยู่ต่อหน้ากิเลนทมิฬ ซ้ำยังเป็นกิเลนทมิฬเจ็ดดาราด้วย ราชสีห์ทองคำตัวนี้ก็คือขยะ ไม่มีคุณสมบัติพอที่จะนำมาเปรียบเทียบกับกิเลนทมิฬได้เลยแม้แต่น้อย

มังกรทองห้ากรงเล็บ หงส์อมตะวิหคเพลิง ไป๋เจ๋อ ตี้เจียง คุนเผิง มีเพียงสัตว์เทพในตำนานเหล่านี้เท่านั้น ที่มีคุณสมบัติพอจะนำมาเทียบเคียงกับกิเลนทมิฬได้

และกิเลนทมิฬเจ็ดดารา ยังสะกดข่มพวกมันลงไปได้อีกขั้นหนึ่ง!

ซี้ด!

เกิดเรื่องใหญ่แล้ว!

หากยักษ์ใหญ่และบรรพชนในแดนเหนือรู้ว่า ดินแดนรกร้างมีกิเลนทมิฬเจ็ดดาราปรากฏขึ้น คงพากันแผดเสียงคำรามแล้วพุ่งมาปราบกิเลนทมิฬนานแล้ว

บัดนี้ กิเลนทมิฬปรากฏกาย คนอย่างพวกเขา ไม่มีทางขัดขวางมันไว้ได้อย่างแน่นอน หากกิเลนทมิฬหนีไป ก็ไม่มีทางตามหาเจอได้อีก

สูญเสียวาสนาที่หมื่นปีจะพบเจอสักครั้งไปแล้ว!

ฝูงชนต่างทุบอกชกตัวด้วยความเจ็บใจ เสียดายอย่างยิ่ง

"กิเลนทมิฬ..."

ราชสีห์ทองคำ เอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเทา การสะกดข่มของสายเลือดเผ่าพันธุ์มาร ทำให้มันไม่มีเรี่ยวแรงจะต่อสู้ได้เลย กระทั่งตอนนี้ มันยังมีความคิดอยากจะระเบิดตัวเองทิ้งเสียด้วยซ้ำ

กิเลนทมิฬเชิดหน้าขึ้น หยิ่งยโสอย่างยิ่ง กวาดสายตาอันเย็นชาไปรอบทิศ ดื่มด่ำกับช่วงเวลาอันแสนวิเศษนี้

มัน กิเลนทมิฬ เกิดมาก็อยู่เหนือผู้คนแล้ว!

วิวัฒนาการเป็นเจ็ดดารา ยิ่งเหนือล้ำกว่าโลกใบนี้!

พวกเจ้าต้องคุกเข่ากราบไหว้ข้า!

จึ๊จึ๊

ช่างเป็นความรู้สึกที่ยอดเยี่ยมจริงๆ กิเลนทมิฬทำตัวระริกระรี้ พอปรากฏตัวปุ๊บก็สามารถวางมาดไร้เทียมทานได้ปั๊บ ตัวมันช่างเป็นราชาวางมาดเสียจริงๆ!

ดูสายตาของเจ้าพวกนั้นที่มองมาที่มันสิ แฝงไปด้วยความหวาดกลัว แฝงไปด้วยความเลื่อมใส!

เพี๊ยะ!

ทันใดนั้น ซูหมางก็ตบเข้าที่หัวของกิเลนทมิฬฉาดใหญ่ พลังอันน่าสะพรึงกลัว ทำให้มันเจ็บจนร้องโหยหวน ขาหน้าลูบหัวตัวเองปอยๆ

หากมันไม่ได้มีกระดูกเหล็กเนื้อทองแดงแล้วล่ะก็ การตบครั้งนี้ คงทำเอาหัวมันแตกไปครึ่งซีกแล้ว

"ซี้ด บ้าไปแล้ว บ้าไปแล้วจริงๆ ซูหมางถึงกับกล้าตบหัวกิเลนทมิฬ!"

"เขาตายแน่ กิเลนทมิฬจะฉีกเขาเป็นชิ้นๆ อย่างไร้มนุษยธรรมแน่นอน"

"ไร้สาระ กิเลนทมิฬก็ไม่ใช่มนุษย์อยู่แล้ว"

ฝูงชนต่างสูดลมหายใจเข้าลึก

"กล้ามาวางมาดต่อหน้าข้า เชื่อหรือไม่ว่าข้าจะทรมานเจ้าให้ตาย"

ซูหมางเอ่ยปากอย่างหมดความอดทน

กิเลนทมิฬฉีกยิ้ม รีบเข้าไปคลอเคลียข้างกายซูหมาง เอาหัวถูไถไปตามขาของซูหมางไม่หยุด "อดใจไม่ไหวนี่นา อดใจไม่ไหวจริงๆ นายท่าน ท่านก็รู้ว่าข้าถูกกดทับมาพันปีแล้ว พอเพิ่งออกมามันก็ต้องมีอารมณ์พลุ่งพล่านบ้างเป็นธรรมดา"

???

???

ในแววตาของทุกคนเต็มไปด้วยความตกตะลึง

กิเลนทมิฬเรียกซูหมางว่าอะไรนะ นายท่านรึ

ซูหมาง ปราบสัตว์เทพที่หาตัวจับยากในโลกใบนี้ได้แล้วงั้นหรือ

ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน

ไอ้สารเลวเอ๊ย โหดเหี้ยมเกินไปแล้ว!

"สิงโตตัวนี้กล้ามากำแหงอวดดีต่อหน้านายท่าน ข้าต้องแขวนตีมันให้ได้ นายท่านดูให้ดีนะ หากกลืนเข้าไปในคำเดียวไม่ได้ ข้าก็จะกลืนมันสองคำ"

กิเลนทมิฬหันขวับ ท่าทางประจบประแจงบนใบหน้ามลายหายไปจนสิ้น ถูกแทนที่ด้วยความเหี้ยมโหดอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน ทำให้ขนทั่วร่างของราชสีห์ทองคำลุกชัน

"นายท่านของข้า ใช่คนที่สิงโตทองคำอย่างเจ้าจะมาท้าทายได้งั้นรึ อย่าว่าแต่เจ้าเลย ต่อให้บรรพชนเผ่าของเจ้ามา ข้าก็จะทรมานมันให้ตายเหมือนกัน!"

"กิเลนกลืนฟ้า เซียนเทวะยากหลบหนี"

โฮก

กิเลนทมิฬอ้าปากกว้าง พริบตานั้นปากก็ขยายใหญ่ถึงร้อยจั้ง ราวกับโลกแห่งจักรวาลใบหนึ่ง อ้าปากกลืนกินราชสีห์ทองคำในคำเดียว ภายในปากยังมีพายุใบมีดพัดกรรโชกอย่างบ้าคลั่ง

อ้าปากกลืนกินฟ้าดิน ทุกสิ่งล้วนว่างเปล่า

"ไม่ ไว้ชีวิตด้วย ไว้ชีวิตด้วย!"

ราชสีห์ทองคำราวกับทารกน้อยที่อ่อนแอ มองดูการพุ่งเข้าสังหารของเทพมาร นอกจากการขอร้องอ้อนวอนอย่างสิ้นหวังแล้ว ก็ไม่มีเรี่ยวแรงต่อต้านใดๆ เลย

แขวนตีรึ

ไม่ นี่มันคือการถูกรังแกอย่างเลือดเย็นชัดๆ

ตู้ม!!!

กิเลนทมิฬอ้าปากกลืนราชสีห์ทองคำลงไป สิงโตที่เคยเย่อหยิ่งและทรงพลังต่อหน้าผู้คน ราวกับกลายเป็นอาหารเนื้อชิ้นหนึ่ง ถูกกลืนเข้าไปในปากของกิเลนทมิฬ

เคี้ยวกร้วมๆ สองสามที สัตว์เทพที่สามารถต่อกรกับระดับธรรมลักษณ์ขั้นสูงสุดได้ ก็กลายสภาพเป็นขนมขบเคี้ยว ถูกกิเลนทมิฬกลืนลงท้องไปเสียแล้ว

"รสชาติไม่เลว เสียแต่ผอมไปหน่อย"

กิเลนทมิฬเอ่ยอย่างไม่ค่อยพอใจนัก

ฝูงชนจากแดนเหนือ ตัวสั่นงันงก

มารดามันเถอะ โหดร้ายเกินไปแล้ว!

"เขาเทวะ?"

"วังเด็ดดาว?"

มุมปากของซูหมางยกยิ้มขึ้น มองไปทางฉีชางไห่และหวงฝู่เฉาเกอ

ทั้งสองคนตัวสั่นสะท้าน สีหน้าซีดเผือด

"ซูหมาง เจ้าอย่าได้ใจไปหน่อยเลย แค่กิเลนทมิฬตัวเดียว ข้ากับเขา... มั่นใจเต็มเปี่ยมว่าสามารถหนีรอดไปได้!"

หวงฝู่เฉาเกอเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงสั่นเทา

มั่นใจว่าจะหนีรอดไปได้งั้นรึ

ซูหมางหัวเราะร่า ความหยิ่งผยองของเจ้านี่เมื่อครู่นี้ หายวับไปอย่างรวดเร็วถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"ร่างธรรมลักษณ์หมื่นสรรพสิ่งของข้า ก็ไม่ธรรมดาหรอกนะ!"

หวงฝู่เฉาเกอกัดฟันกรอด กระทืบเท้าเบาๆ ร่างธรรมลักษณ์อันแปลกประหลาดร่างหนึ่ง ก็ควบแน่นขึ้นกลางห้วงอากาศอย่างรวดเร็ว

[จบแล้ว]