ทที่ 42 - มหาสงครามเมืองอิวโจว

บทที่ 42 - มหาสงครามเมืองอิวโจว

ซูหมางมองดูอยู่ครู่หนึ่งแล้วจึงโยนเศษชิ้นส่วนผีเสื้อหยกคืนให้ซูเทียน ในเมื่อมองไม่ออกว่าของสิ่งนี้มีความพิเศษอย่างไร ถือไว้ก็ไม่มีประโยชน์

"พี่เจ็ด ท่านเก็บเศษชิ้นส่วนผีเสื้อหยกนี่ไว้เถอะ นี่เป็นความลับของแปดราชวงศ์ แม้ว่าตอนนี้พวกเราจะยังไม่รู้ว่ามันใช้ทำอะไร แต่ถ้าหากทำหาย ผลที่ตามมาคงร้ายแรงมากแน่"

"ท่านเก็บไว้จะปลอดภัยที่สุด"

ซูเทียนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงยื่นเศษชิ้นส่วนผีเสื้อหยกให้ซูหมางอีกครั้ง

ซูหมางไม่ได้ปฏิเสธ เขาเก็บเศษชิ้นส่วนไว้ในแหวนมิติ

"สั่งให้เสด็จอานำทัพหนึ่งล้านนายเดินทางมุ่งหน้าไปเมืองอิวโจวทันที"

"เจ็ดราชวงศ์รนหาที่ตาย ก็สนองความต้องการให้พวกมัน กองทัพสิบล้านนายแล้วอย่างไร"

ในสายตาของซูหมาง กองทัพสิบล้านนายดูเหมือนจะไร้ค่าไม่ควรค่าแก่การเอ่ยถึง

"ส่วนเรื่องสิบสามสำนัก ข้าจะไปจัดการเอง ถือโอกาสนี้บีบคอเฉินจงหยางให้ตายคามือ จะได้ไม่ต้องเสียเวลาวิ่งไปหาอีกรอบ"

ซูหมางกล่าวอย่างเรียบเฉย เขาหมายหัวชีวิตของเฉินจงหยางไว้นานแล้ว หากไม่ใช่เพราะซูเทียนเพิ่งขึ้นครองราชย์และยังมีเรื่องบางอย่างที่ยังจัดการไม่เรียบร้อย เขาคงบุกไปถึงสำนักเด็ดดาวตั้งนานแล้ว

เมืองหลวง

บรรยากาศค่อนข้างตึงเครียด ไม่ว่าจะเป็นราษฎรหรือขุนนางบุ๋นบู๊ ทุกคนล้วนรู้ดีว่าต้าโจวกำลังประกาศสงครามกับดินแดนแปดแคว้นทั้งหมด

และรากฐานสำคัญของต้าโจวก็คือ ฮั่นอ๋องซูหมาง ผู้เป็นระดับราชันย์ยุทธ์คนแรกที่ถือกำเนิดขึ้นในดินแดนแปดแคว้น ความน่าเกรงขามสะเทือนขุนเขาแม่น้ำ กลิ่นอายพลังสั่นสะเทือนฟ้าดิน!

ศึกครั้งนี้ หากชนะ ราชวงศ์ต้าโจวจะรวบรวมดินแดนแปดแคว้นให้เป็นหนึ่งเดียวและถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์ นับแต่นี้เป็นต้นไป ราษฎรของต้าโจวจะเจริญรุ่งเรืองและอยู่เย็นเป็นสุข

หากพ่ายแพ้ สิ่งที่รอคอยราชวงศ์ต้าโจวอยู่ก็คือหายนะที่ทำให้ผู้คนต้องเดือดร้อนทุกหย่อมหญ้า

เหล่าราษฎรมีเพียงความตึงเครียด!

ส่วนขุนนางนั้นทั้งตึงเครียดและตื่นเต้น พวกเขาหวาดกลัว กลัวว่าหากต้าโจวพ่ายแพ้ชีวิตน้อยๆ ของพวกเขาคงรักษาไว้ไม่ได้ แต่ในขณะเดียวกันก็เฝ้ารอคอยวันที่ต้าโจวจะได้ครองความเป็นใหญ่เหนือใต้หล้า

วันรุ่งขึ้น ท้องฟ้าทั่วทั้งดินแดนแปดแคว้นมืดครึ้ม เมฆดำปกคลุมพื้นที่กว้างไกลนับร้อยล้านลี้ นานๆ ครั้งจะมีสายฟ้าฟาดประกายแลบแลบอยู่ภายใน

เมืองอิวโจว

เมืองที่เพิ่งหลุดพ้นจากไฟสงครามมาได้ไม่นาน บัดนี้กลับถูกปกคลุมด้วยวิกฤตอีกครั้ง บนกำแพงเมืองเต็มไปด้วยทหาร ทุกคนล้วนมีสีหน้าเคร่งเครียด

เบื้องล่าง ประตูเมืองเปิดกว้าง ไม่มีท่าทีระมัดระวังป้องกันใดๆ กองทัพหนึ่งล้านนายจัดขบวนทัพอยู่ภายนอกเมือง รอคอยการมาเยือนของทัพศัตรู

ป้องกันงั้นหรือ กองทัพสิบล้านนายไม่มีทางป้องกันได้เด็ดขาด!

ยุทธวิธีคลื่นมนุษย์คือยุทธวิธีที่ดีที่สุด ดังนั้นสู้เปิดประตูเมืองให้กว้าง วางกองทัพไว้ภายนอกเมือง เตรียมพร้อมรับมือและรอคอยให้การต่อสู้มาถึงจะดีกว่า

อู๋เวยอ๋องซูชิงในชุดเกราะสีเหลืองสดใส กุมกระบี่ศึกในมือ ยืนตระหง่านอยู่บนประตูเมือง รอยยิ้มบนใบหน้าของเขานั้นช่างแน่วแน่และมั่นใจยิ่งนัก

ต้องชนะ ศึกครั้งนี้ต้องชนะอย่างแน่นอน!

แม้จะต้องเผชิญหน้ากับกองทัพนับสิบล้าน ก็ไม่มีความหวาดกลัวใดๆ

นั่นเป็นเพราะเขาคือยอดฝีมือระดับราชันย์ยุทธ์ และยิ่งไปกว่านั้นคือก่อนที่เขาจะเดินทางมา ซูหมางได้มอบอาวุธระดับเต๋าให้เขาชิ้นหนึ่ง ซึ่งมากพอที่จะบดขยี้สงครามครั้งนี้ได้อย่างราบคาบ

เมฆดำทะมึนทับถมเมืองราวกับจะพังทลาย เมื่อซูชิงมองขึ้นไปบนท้องฟ้า ในหัวของเขาก็ปรากฏประโยคนี้ขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

ครืน ครืน ครืน

จู่ๆ แผ่นดินก็เริ่มสั่นสะเทือน เสียงฝีเท้าม้าวิ่งตะบึงดังแว่วมาจากที่ไกลๆ ทหารทุกคนล้วนมีสีหน้าตื่นตัว แววตาเริ่มมีเจตจำนงแห่งการต่อสู้เปล่งประกาย

เงาร่างคนปรากฏขึ้นแล้ว วินาทีที่ปรากฏตัว มันก็ราวกับสายน้ำยาวเหยียดที่ลุกลามมาอย่างรวดเร็ว มืดฟ้ามัวดิน นับไม่ถ้วน จะมีแค่ล้านคนได้อย่างไร

สิบล้าน!

อย่างน้อยก็ต้องมีมากถึงสิบล้านนาย มองไปไกลสุดลูกหูลูกตาก็ไม่เห็นจุดสิ้นสุด ที่แนวหน้าของกองทัพคือผู้นำราชวงศ์ทั้งเจ็ดรวมถึงม่งต๋าอ๋อง พวกเขานำทัพมาด้วยตนเอง!

กองทัพสิบล้านนายใช้เวลาเต็มๆ หลายนาทีจึงจะหยุดลงอย่างสมบูรณ์ แผ่นดินกลับคืนสู่ความสงบอีกครั้ง กองทัพทั้งหมดต่างเงยหน้าขึ้นมองเมืองอิวโจว

เมืองอิวโจว กำแพงสูงและอันตราย เป็นชัยภูมิที่ป้องกันง่ายแต่โจมตียาก มิเช่นนั้นตลอดหลายสิบปีที่ผ่านมาคงไม่รอดพ้นจากการถูกแคว้นเยาฉีตีแตกแล้วบุกเข้าสู่ต้าโจวไปนานแล้ว

แต่บัดนี้ในสายตาของกองทัพสิบล้านนาย เมืองอิวโจวเป็นเพียงกระดาษบางๆ แผ่นหนึ่ง ไม่มีกองกำลังป้องกันใดๆ สามารถถูกฉีกกระชากได้อย่างง่ายดาย

ม่งต๋าอ๋องนั่งอยู่บนหลังม้าพันธุ์ดีสีเลือด เขากระทุ้งสีข้างม้าเบาๆ ให้มันเดินไปข้างหน้า

"อู๋เวยอ๋องซูชิงงั้นรึ"

"ต้าโจวหมดปัญญาแล้วหรือ ถึงได้ส่งตาแก่ใกล้ตายอย่างเจ้ามา ดูเหมือนตั้งใจจะส่งเจ้ามาตายสิท่า แล้วฮั่นอ๋องซูหมางล่ะ มุ่งหน้าไปเมืองตงหลงแล้วอย่างนั้นรึ"

คำพูดของม่งต๋าอ๋องทำให้กองทัพสิบล้านนายระเบิดเสียงหัวเราะครืน

กองทัพสิบล้านบุกมา กลับส่งแค่ตาแก่คนเดียวมารับหน้า นี่ไม่ใช่การรนหาที่ตายแล้วจะเรียกว่าอะไร

"ม่งต๋าอ๋อง!"

"ตอนนี้จงลงจากม้าแล้วยอมจำนนซะ ข้าจะละเว้นชีวิตเจ้า หากเจ็ดแคว้นของพวกเจ้ายังดึงดันต่อไป ก็อย่าหาว่าข้าสั่งลงดาบสังหารหมู่จนไม่เหลือแม้แต่ต้นหญ้าก็แล้วกัน!"

อู๋เวยอ๋องกุมกระบี่ศึก ตะโกนก้องด้วยความโกรธเกรี้ยว

เสียงนั้นกวาดผ่านท้องฟ้าดังกึกก้องราวกับฟ้าร้อง ถึงขั้นทำให้จิตใจของกองทัพสิบล้านสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ต่างมองไปยังซูชิงที่ลอยอยู่กลางอากาศด้วยความไม่อยากเชื่อ

ออร่ารุนแรงถึงเพียงนี้เชียวหรือ

"ไร้สาระ กองกำลังรักษาเมืองแค่ล้านเดียว กล้าดีอย่างไรมาตะโกนข่มขู่ว่าจะกวาดล้างกองทัพสิบล้านของเจ็ดแคว้นข้า ซูชิงเอ๋ยซูชิง ข้าว่าเจ้าคงแก่จนเลอะเลือนไปแล้ว"

"ช่างเถอะๆ ทหารกล้าแห่งเจ็ดแคว้นเอ๋ย จงตามข้าบุกทำลายเมืองอิวโจว บุกเข้าต้าโจว!"

"ฆ่าให้เกลี้ยง ปล้นให้หมด!"

โฮก โฮก โฮก

เสียงของม่งต๋าอ๋องทำให้กองทัพสิบล้านเดือดพล่านถึงขีดสุด ทุกคนต่างตะโกนก้องอย่างบ้าคลั่ง เจตจำนงแห่งการต่อสู้พุ่งทะยานสู่ชั้นเมฆ ฟ้าดินเปลี่ยนสี

เปรี้ยง!

มีสายฟ้าขนาดเท่าถังน้ำแหวกว่ายอยู่ท่ามกลางเมฆดำ ราวกับมังกรสายฟ้าที่กำลังโกรธเกรี้ยว เปล่งเสียงคำรามใส่ฟ้าดินจนฟ้าดินแทบจะพังทลาย

"ฆ่า!"

เมื่อม่งต๋าอ๋องสะบัดมือ กองทัพสิบล้านก็เริ่มเคลื่อนไหว

ราวกับสัตว์ร้ายจากยุคบรรพกาลที่ต้องการจะกลืนกินเมืองอิวโจวทั้งเมืองให้สิ้นซากในพริบตา

"ทหารแห่งต้าโจว ฆ่า!"

อู๋เวยอ๋องกระโดดตัวลอยขึ้น กระบี่ศึกในมือชี้ไปทางทิศตะวันออกเฉียงใต้ กองทัพอิวโจวหนึ่งล้านนายเคลื่อนทัพโจมตีแล้ว

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับกองทัพหมาป่าพยัคฆ์นับสิบล้าน พวกเขาไม่มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย กลับระเบิดเจตจำนงแห่งการต่อสู้อย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน พุ่งทะยานเข้าหากองทัพสิบล้านเบื้องหน้า

ศึกครั้งนี้จะต้องถูกจารึกไว้ในหน้าประวัติศาสตร์อย่างแน่นอน!

หากชนะ พวกเขาจะสร้างคุณงามความดีอันยิ่งใหญ่ เป็นบุญบารมีคุ้มครองลูกหลาน สืบทอดชื่อเสียงไปชั่วกัลปาวสาน!

หากแพ้ พวกเขาก็ต้องใช้ร่างกายเลือดเนื้อนี้ขวางกั้นกองทัพสิบล้านนายเอาไว้ เพื่อให้ราษฎรต้าโจวที่อยู่เบื้องหลังปลอดภัย!

"มดปลวกแค่ล้านเดียว จะไปต้านทานกองทัพสิบล้านของเจ็ดแคว้นได้อย่างไร"

"ยิ่งไปกว่านั้น พวกเรายังมีไพ่ตายอยู่ในมืออีกด้วย!"

ม่งต๋าอ๋องที่นั่งตระหง่านอยู่บนหลังม้าพันธุ์ดี เผยรอยยิ้มเหี้ยมเกรียม ในมุมมองของเขา เมืองอิวโจวเล็กๆ แห่งนี้ริอ่านจะต้านทานกองทัพสิบล้านของพวกตน ช่างเป็นการเพ้อฝันเสียนี่กระไร

น่าขัน!

เอาไม้ซีกไปงัดไม้ซุงชัดๆ!

"บาตรหมื่นแม่น้ำ!"

ขณะที่กองทัพของทั้งสองฝ่ายกำลังจะเข้าห้ำหั่นกัน ซูชิงที่อยู่กลางอากาศก็โยนบาตรสีม่วงทองขนาดเท่าฝ่ามือใบหนึ่งออกไป

จี่ จี่ จี่

มีแสงสีทองไหลเวียนอยู่บนตัวบาตร

ซ่า!

พริบตานั้น มวลน้ำมหาศาลราวกับทางช้างเผือกก็ไหลทะลักลงมาจากบาตรหมื่นแม่น้ำ พุ่งทะยานดุจสายรุ้งที่ยาวเหยียด ไหลบ่าไม่ขาดสาย พุ่งชนเข้าใส่กองทัพสิบล้านที่ดาหน้าเข้ามา

"อะไรกัน!"

"นั่นมัน... อาวุธระดับอาคมงั้นหรือ"

"ไม่สิ อาวุธระดับเต๋า มันคืออาวุธระดับเต๋า!"

"บัดซบ รีบลงมือเร็ว รีบลงมือต้านมันไว้!"

ม่งต๋าอ๋องที่เดิมทีมีใบหน้าเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ เมื่อเห็นภาพนี้ สีหน้าของเขาก็เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง

มวลน้ำที่ไหลทะลักไม่ขาดสายซัดสาดเข้าใส่ฝูงชน กองทัพที่ถูกกระแทกราวกับแมลงชีปะขาว ล้มกลิ้งและถูกพัดลอยไปตามกระแสน้ำในทันที

[จบแล้ว]