บทที่ 2960 - ความแข็งแกร่งสุดหยั่งคาด กวาดล้างทั้งหมด ถ้ำบรรพชนสำนักประตูปฐพี

บทที่ 2960 - ความแข็งแกร่งสุดหยั่งคาด กวาดล้างทั้งหมด ถ้ำบรรพชนสำนักประตูปฐพี

"จอม... จอมราชันอัสนีม่วงหายไปไหนแล้ว?"

บางคนถึงกับต้องขยี้ตาตัวเอง

เพราะมันเกิดขึ้นรวดเร็วมากจนทำให้รู้สึกเหมือนเป็นเพียงภาพลวงตา

ยอดอัจฉริยะระดับกึ่งจักรพรรดิที่มีชื่อเสียงโด่งดังแห่งชางหมังตะวันออก หายวับไปอย่างนั้นหรือ?

"นี่มัน... เกิดอะไรขึ้น..."

หมานอ๋องน้อยแห่งเผ่ากู่หมานซึ่งมีรูปร่างใหญ่โตรูปร่างดั่งหอคอยเหล็ก บัดนี้ร่างของเขากลับกำลังสั่นเทาเล็กน้อย

จวินเซียวเหยียนเพียงแค่ปรายตามองมาอย่างไม่ใส่ใจ

ปัง!

ร่างของหมานอ๋องน้อยระเบิดออกกลายเป็นหมอกสีเลือดอีกคน

ซี๊ดดด!

คราวนี้ต่อให้เป็นคนที่หัวทึบที่สุดก็ยังต้องรับรู้ได้แล้ว

ยอดอัจฉริยะและสุดยอดฝีมือแห่งชางหมังตะวันออกที่อยู่ที่นี่ บัดนี้สีหน้าของพวกเขาทุกคนล้วนเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน บนหนังศีรษะชาหนึบ นัยน์ตาของพวกเขาฉายแววหวาดกลัวถึงขีดสุด

แม้แต่เผ่ามารครามที่มีชื่อเสียงด้านความดุร้ายอย่างราชันสวรรค์มารคราม นัยน์ตาของเขาก็ยังฉายแววตกตะลึงอย่างรุนแรง!

เสียงอื้ออึงในหัวดังก้องราวกับถูกสั่นประสาท

"เป็นไปได้อย่างไร ที่นี่คืออาณาเขตของสสารอมตะนะ ต่อให้เจ้าจะเป็นมหาจักรพรรดิก็ไม่น่าจะสามารถปลดปล่อยพลังที่แท้จริงออกมาได้ทั้งหมดนี่นา"

ราชันสวรรค์มารครามอดไม่ได้ที่จะตะโกนเสียงหลง

"มันต่างกันตรงไหนหรือ"

แววตาของจวินเซียวเหยียนช่างเย็นชาและไร้อารมณ์

เขามีโลหิตทมิฬแห่งสวรรค์อยู่ สสารอมตะจึงไม่อาจส่งผลกระทบใดๆ ต่อเขาได้

แต่ถึงแม้จะถอยหลังไปอีกก้าว ต่อให้ไม่มีโลหิตทมิฬแห่งสวรรค์

ใครกันที่จะสามารถรับมือเขาได้?

ต่อให้เขาจะถูกลดทอนพลังลงไปนับร้อยเท่า

ต่อให้เขาจะถูกจำกัดพลังไว้ถึงเก้าสิบเก้าส่วน

ก็ไม่ใช่สิ่งที่ขยะพวกนี้จะสามารถเทียบเคียงได้อยู่ดี

นกกระจอกหรือจะกล้าเทียบเคียงพญาหงส์?

มดปลวกหรือจะกล้าทัดเทียมทวยเทพ?

จวินเซียวเหยียนซัดกระบี่ดรรชนีออกไปทางเซิ่งจื่อเขาวิญญาณอย่างง่ายดายอีกครั้ง

สีหน้าของเซิ่งจื่อเขาวิญญาณเปลี่ยนไปอย่างกะทันหัน เขารู้สึกราวกับถูกมือที่มองไม่เห็นบีบคอไว้แน่น

ในแดนโบราณหลิงยาง มันเป็นเพียงร่างจิตวิญญาณของจวินเซียวเหยียนเท่านั้น

แต่บัดนี้ สิ่งที่เขาต้องเผชิญคือร่างจริงของจวินเซียวเหยียน!

แม้จะเป็นเพียงกระบี่ดรรชนีที่ซัดออกมาอย่างไม่ใส่ใจก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะรับมือได้

ต่อให้เขาจะเป็นกึ่งจักรพรรดิ ต่อให้เขาจะเป็นเซิ่งจื่อแห่งเผ่าเขาวิญญาณก็ตามที

เขาก็ไม่อาจทนรับมันได้!

เซิ่งจื่อเขาวิญญาณคำรามลั่น เขาวิญญาณหยกบนหน้าผากเปล่งแสงเจิดจ้าอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

ในเวลาเดียวกันเขาก็เตรียมงัดเอาไพ่ตายสำหรับหนีรอดออกมาใช้

แต่มันก็เปล่าประโยชน์

เพียงชั่วพริบตาเดียว

แสงกระบี่ดรรชนีนั้นก็ตัดเขาวิญญาณหยกจนขาดสะบั้นและบั่นศีรษะของเขาในดาบเดียว!

ไพ่ตายใดๆ เมื่ออยู่ต่อหน้าจวินเซียวเหยียนก็เปราะบางราวกับกระดาษ ไร้ซึ่งความหมายโดยสิ้นเชิง

ยิ่งไปกว่านั้นแสงกระบี่ยังพุ่งทะลวงผ่านและกวาดล้างยอดอัจฉริยะคนอื่นๆ ไปด้วย

ราชันสวรรค์มารครามไม่รอช้า เขารีบงัดไพ่ตายออกมาใช้พร้อมกับเตรียมจะล่าถอยในทันที

แต่จวินเซียวเหยียนก็ซัดกระบี่มรรคาแห่งกาลเวลาออกไปอีกครั้งพร้อมกับเศษเสี้ยวแห่งกาลเวลาที่สาดกระเซ็น

ราชันสวรรค์มารครามสัมผัสได้ถึงวิกฤตแห่งความตายอย่างชัดเจน

"ไม่ เจ้าจะทำแบบนี้ไม่ได้ หากพวกเราทุกคนตายกันหมดที่นี่ เผ่าพันธุ์เบื้องหลังพวกเราจะต้องไม่ยอมอยู่เฉยแน่"

"ชางหมังตะวันออกจะต้องสั่นสะเทือน ราชวงศ์เซียนเทียนอวี้จะถูกรุมโจมตีและถูกกวาดล้างจนสิ้นซาก!"

ราชันสวรรค์มารครามคำรามอย่างเกรี้ยวกราด

จวินเซียวเหยียนกลับทำเป็นไม่สนใจ

รากฐานของราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ไม่ใช่สิ่งที่จะดูแคลนได้

และเมื่อมีเขาอยู่ด้วย เขาย่อมไม่ยอมให้ราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ต้องล่มสลาย

เมื่อสัมผัสได้ถึงความน่าสะพรึงกลัวของกระบี่มรรคาแห่งกาลเวลาที่พุ่งเข้ามา

ราชันสวรรค์มารครามก็ต้องงัดไม้ตายสุดท้ายออกมาใช้

เบื้องหลังของเขามีพลังกฎเกณฑ์พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

มันดูราวกับต้นไม้โบราณสีน้ำเงินที่แฝงไปด้วยความน่าสะพรึงกลัวอย่างบอกไม่ถูก

นั่นคือต้นไม้มารครามอันเลื่องชื่อของเผ่ามารครามนั่นเอง

มันเติบโตขึ้นจากการรดด้วยเลือดและวิญญาณของสิ่งมีชีวิตนับไม่ถ้วน

เหตุผลที่ราชันสวรรค์มารครามได้รับการยกย่องให้เป็นยอดอัจฉริยะอันดับหนึ่งของเผ่ามารคราม

ก็เพราะเขาเคยสื่อสารกับต้นไม้มารครามและได้รับพลังการอวยพรส่วนหนึ่งมาจากมันนั่นเอง

แต่แววตาของจวินเซียวเหยียนกลับไม่มีความหวั่นไหวใดๆ เลย

เมื่อกระบี่มรรคาแห่งกาลเวลากวาดผ่าน เงาของต้นไม้มารครามรวมถึงร่างของราชันสวรรค์มารครามก็สูญสลายหายไปในพริบตา

ยอดอัจฉริยะจากเผ่าพันธุ์อื่นๆ ย่อมไม่ใช่คู่ต่อสู้ของจวินเซียวเหยียน

พวกเขาทั้งหมดระเบิดกลายเป็นหมอกสีเลือด

และสลายหายไปท่ามกลางหมอกสีเทา

โดยไม่มีแม้แต่โอกาสที่จะหนีรอด

เพียงชั่วพริบตาสถานที่แห่งนี้ก็กลับมาเงียบสงบอีกครั้ง

"แกว่งเท้าหาเสี้ยนแท้ๆ" จวินเซียวเหยียนกล่าวด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

การล้างบางยอดอัจฉริยะแห่งชางหมังตะวันออกเหล่านี้ สำหรับเขาแล้วมันง่ายดายราวกับปัดฝุ่นออกจากเสื้อผ้า

อันที่จริงจวินเซียวเหยียนรู้สึกว่าช่วงนี้เขาค่อนข้างปล่อยวางไปมากแล้ว

คำยั่วยุหรือการท้าทายทั่วไป เขาแทบจะไม่เก็บมาใส่ใจเลยด้วยซ้ำ

เพราะพวกเขาไม่ได้อยู่ในระดับเดียวกัน จึงไม่มีความจำเป็นต้องลดตัวลงไปตอบโต้

การไปใส่ใจกับเรื่องพวกนั้นมีแต่จะทำให้ลดคุณค่าของตัวเองลง

จวินเซียวเหยียนรู้สึกว่าหลังจากที่เขาบรรลุเป็นมหาจักรพรรดิ สภาพจิตใจของเขาก็เปลี่ยนไปเล็กน้อยและมีความสงบเยือกเย็นมากขึ้น

ถึงขั้นพูดได้เต็มปากว่า

เขาเป็นคนใจดีมาก

แต่ทำอย่างไรได้ มดปลวกพวกนี้ช่างไม่เจียมตัวและเอาแต่กระโดดไปมาอยู่ตรงหน้าเขา

จวินเซียวเหยียนรู้สึกรำคาญก็เลยกวาดล้างพวกมันทิ้งเสียเลย

ซางอวี๋ที่อยู่ข้างๆ มองดูจวินเซียวเหยียนด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมและแฝงไปด้วยความเกรงขาม

ก่อนหน้านี้นางก็เคยเห็นจวินเซียวเหยียนทำลายล้างสำนักเทียนหลานจนพินาศย่อยยับด้วยฝ่ามือเดียวมาแล้ว

แม้แต่มหาจักรพรรดิยังไม่ใช่คู่ต่อสู้ของเขา แล้วนับประสาอะไรกับกึ่งจักรพรรดิพวกนี้เล่า

แต่ในเวลาปกติ จวินเซียวเหยียนกลับมีนิสัยที่อ่อนโยนและปฏิบัติต่อนางอย่างอบอุ่นเสมอ

บุรุษผู้ไร้เทียมทานเช่นนี้ จะไม่ให้ความรู้สึกปลอดภัยได้อย่างไรกัน?

สายตาของจวินเซียวเหยียนหันไปมองอีกด้านหนึ่ง

เขาจ้องมองไปยังจื่อเหิงหยาง

เมื่อจื่อเหิงหยางเห็นวิธีการสังหารอันเหี้ยมโหดของจวินเซียวเหยียน สีหน้าของเขาก็แข็งทื่อไป

หัวใจบีบรัดแน่น

เขารู้สึกราวกับถูกบีบคอเอาไว้

แต่จวินเซียวเหยียนไม่ได้สนใจอะไร

เมื่อครู่นี้จื่อเหิงหยางไม่ได้เอ่ยปากพูดอะไรและไม่ได้ลงมือด้วยซ้ำ เขาเพียงแค่ยืนดูอยู่เฉยๆ

จวินเซียวเหยียนก็คร้านที่จะลงมือ เขาจึงหันไปพูดกับซางอวี๋ว่า

"พวกเราเข้าไปลึกกว่านี้เถอะ"

จากนั้นเขากับซางอวี๋ก็จากไป

หลังจากที่จวินเซียวเหยียนจากไปแล้ว

จื่อเหิงหยางจึงค่อยผ่อนลมหายใจออกมาเฮือกใหญ่

"เป็นไปได้อย่างไร ทำไมถึงมีบุคคลที่น่าสะพรึงกลัวถึงเพียงนี้อยู่บนโลก?"

ใบหน้าของจื่อเหิงหยางซีดเผือด

ก่อนหน้านี้แค่ร่างจิตวิญญาณของจวินเซียวเหยียนก็แข็งแกร่งมากพอแล้ว และบัดนี้ร่างจริงของเขากลับยิ่งห่างชั้นกันราวกับฟ้ากับเหว

เขารู้ดีว่าหากเมื่อครู่นี้จวินเซียวเหยียนตัดสินใจลงมือ วันนี้เขาก็คงไม่มีโอกาสรอดไปได้อย่างแน่นอน

ไม่สิ ควรจะพูดว่าไม่ต้องคิดถึงผลลัพธ์เลยต่างหาก

"ข้าถึงกับ... หวาดกลัว..."

จื่อเหิงหยางพึมพำกับตัวเอง

ในฐานะองค์รัชทายาทแห่งราชวงศ์เซียนจื่อเย่าผู้เป็นที่เชิดหน้าชูตาแห่งชางหมังตะวันออก

นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขารู้สึกได้ถึงอารมณ์ที่เรียกว่า 'ความหวาดกลัว'

จวินเซียวเหยียนไม่ได้เห็นเขาอยู่ในสายตาเลยด้วยซ้ำ แต่กลับกลายมาเป็นมารในใจของเขาไปเสียแล้ว

"ข้าต้องบรรลุมรรคา ข้าต้องเป็นมหาจักรพรรดิ..."

อารมณ์ของจื่อเหิงหยางพลุ่งพล่าน

เขาต้องบรรลุมรรคาให้ได้ จากนั้นก็ไปสู้กับจวินเซียวเหยียนด้วยตัวเอง

มีเพียงวิธีนี้เท่านั้นที่เขาจะสามารถเอาชนะมารในใจได้

มิฉะนั้นแล้วเขาจะต้องทนอยู่ใต้เงาของจวินเซียวเหยียนไปตลอดชีวิต!

...

ณ ดินแดนโบราณอีกด้านหนึ่ง

อวี่ฮั่วเทียนก็รับรู้ได้ถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น เขาจึงทอดสายตามองออกไปไกล

"จบลงแล้วหรือ?"

"เป็นอย่างที่คิดไว้จริงๆ แม้จะมีข้อจำกัดจากสสารอมตะ แต่ความแข็งแกร่งของเขาก็ยังคงน่าสะพรึงกลัวอยู่ดี"

"สมแล้วที่เป็นคนของตระกูลจวิน"

อวี่ฮั่วเทียนพึมพำกับตัวเอง

ก่อนหน้านี้เจียงเฉินเป็นคนวางแผนการทั้งหมดนี้

อวี่ฮั่วเทียนจึงเป็นคนไปติดต่อราชันสวรรค์มารครามและคนอื่นๆ

แต่ตัวเขาเองกลับไม่ได้ปรากฏตัวออกมา

พูดง่ายๆ ก็คือราชันสวรรค์มารครามและคนอื่นๆ เป็นเพียงเครื่องมือที่เขาใช้เพื่อหยั่งเชิงความแข็งแกร่งของจวินเซียวเหยียนเท่านั้น

และตอนนี้เขาก็ได้เห็นแล้วว่าความแข็งแกร่งของจวินเซียวเหยียนนั้นไม่อาจหยั่งถึงได้เลยจริงๆ

"แต่ก็ช่างเถอะ การที่ราชันสวรรค์มารครามและคนอื่นๆ ต้องมาทิ้งชีวิตไว้ที่นี่จะต้องทำให้เกิดคลื่นลูกใหญ่ตามมาอย่างแน่นอน"

"เมื่อถึงเวลานั้นราชวงศ์เซียนเทียนอวี้จะตกเป็นเป้าโจมตีจากทุกทิศทาง และบางทีความวุ่นวายนี้อาจจะกลายเป็นโอกาสในการจัดการกับจวินเซียวเหยียนก็ได้"

"แต่ก่อนหน้านั้น ข้าจำเป็นต้องยกระดับความแข็งแกร่งของตัวเองเสียก่อน เพราะศักยภาพของร่างกายนี้ยังไม่เพียงพอ"

อวี่ฮั่วเทียนคิดในใจ สายตาของเขาหันกลับไปมองที่ส่วนลึกของดินแดนโบราณอีกครั้ง

"ตัวตนที่ถูกผนึกเอาไว้ อาจจะเป็นโอกาสสำหรับข้าก็ได้..."

ร่างของอวี่ฮั่วเทียนพุ่งทะยานลึกเข้าไปในดินแดนโบราณแห่งนี้

ณ ดินแดนโบราณส่วนลึกอีกแห่งหนึ่ง

ร่างของเยี่ยอวี่ปรากฏขึ้น

เป็นเขาเองที่ใช้เข็มทิศทองสัมฤทธิ์เปิดดินแดนโบราณแห่งนี้ขึ้นมา

แต่ในตอนแรกเขาไม่ได้เข้าไปในทันที

เขารอให้ผู้ฝึกตนคนอื่นๆ เข้าไปเบี่ยงเบนความสนใจของสิ่งมีชีวิตอมตะเหล่านั้นเสียก่อน

จากนั้นเยี่ยอวี่จึงค่อยแอบลอบเข้าไป

ด้วยความช่วยเหลือจากเข็มทิศทองสัมฤทธิ์และจิตวิญญาณแห่งประตูสวรรค์จ้าวนิรมิต ในที่สุดเขาก็มาถึงส่วนลึกของดินแดนโบราณได้อย่างปลอดภัย

"อยู่ข้างหน้านี้แหละ!"

เสียงของจิตวิญญาณแห่งประตูสวรรค์จ้าวนิรมิตดังขึ้นในหัวของเยี่ยอวี่

เขามองตามไป

เบื้องหน้ามีสันเขายกตัวสูงขึ้นพร้อมกับหมอกสีเทาปกคลุม

มองแวบแรกอาจจะไม่เห็นอะไรผิดปกติ

แต่เมื่อเยี่ยอวี่กระตุ้นเข็มทิศทองสัมฤทธิ์

ก็มีลำแสงพุ่งออกมา

ณ บริเวณสันเขานั้นพลันมีลวดลายค่ายกลส่องแสงสว่างวาบก่อนจะเผยให้เห็นปากถ้ำขนาดใหญ่

ใบหน้าของเยี่ยอวี่เต็มไปด้วยรอยยิ้ม

ที่แห่งนี้น่าจะเป็นขุมทรัพย์ที่บรรพชนของสำนักประตูปฐพีทิ้งเอาไว้อย่างแน่นอน

[จบแล้ว]