บทที่ 2940 - ไร้ความสนใจ แผนการลับของเจียงเฉินและอวี่ฮั่วเทียน

บทที่ 2940 - ไร้ความสนใจ แผนการลับของเจียงเฉินและอวี่ฮั่วเทียน

อันที่จริงพวกเขาเดาถูกแล้ว

จวินเซียวเหยียนไม่ได้รู้สึกสนใจจริงๆ

ยอดหญิงแห่งยุคเขาพบเจอมานับไม่ถ้วน

ซึ่งหลายคนในนั้นก็กลายมาเป็นสาวใช้คอยบีบนวดไหล่และปรนนิบัติรับใช้เขาอยู่ข้างกาย

หรือไม่ก็ถูกรับเข้าเป็นลูกน้องหรือผู้ติดตาม

เจียงอวิ้นหรานมีสถานะพิเศษและยังเป็นคนของตระกูลเจียง

หลังจากนี้จวินเซียวเหยียนก็ไม่รังเกียจที่จะชี้แนะนางสักเล็กน้อย แต่ก็คงมีเพียงเท่านั้น

หากไม่มีความเกี่ยวพันทางกรรมที่พิเศษสุดยอดจริงๆ อย่างเช่นซูจิ่นหลี่ที่ครอบครองความลับของผู้ข้ามภพ

หรืออย่างหลิงซีที่มีความเกี่ยวพันกับเผ่าภูตวิญญาณมิติเวลา

สำหรับสิ่งที่เรียกว่ายอดหญิงแห่งยุคทั่วไปแล้ว จวินเซียวเหยียนแทบจะไม่มีความอยากรู้อยากเห็นใดๆ เลย

อีกด้านหนึ่ง เจียงเฉินคอยลอบสังเกตสีหน้าของจวินเซียวเหยียนอยู่อย่างเงียบๆ ตลอดเวลา

เมื่อพบว่าท่าทีของจวินเซียวเหยียนไม่ได้มีการเปลี่ยนแปลงที่ชัดเจนอันใด

เจียงเฉินก็ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก

เขารู้สึกว่าจวินเซียวเหยียนคงไม่ได้มีความอยากรู้อยากเห็นอันใดต่อเจียงอวิ้นหราน

สำหรับเขานี่นับเป็นเรื่องดี

อย่างน้อยก็ลดทอนศัตรูหัวใจตัวฉกาจไปได้หนึ่งคน

ท้ายที่สุดแล้วจวินเซียวเหยียนก็คือผู้สังหารสตรีและเป็นศัตรูของบุรุษทั้งปวง

หลังจากนั้นกลุ่มของจวินเซียวเหยียนก็เดินทางออกจากนครเทียนฟางและกลับสู่แดนแท้จริงเทียนอวี้

ณ ทวีปส่วนกลางแห่งแดนแท้จริงเทียนอวี้

กลุ่มของจวินเซียวเหยียนร่อนลงจอดยังนครหลวงเทียนอวี้

จวินเซียวเหยียนสั่งการให้คนไปจัดเตรียมที่พักพิงให้แก่ท่านยายเหลียน ซางอวี้ และคนอื่นๆ

เนื่องจากเป็นคำสั่งของจวินเซียวเหยียน ราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ย่อมไม่กล้าละเลย

มีคนรีบไปจัดเตรียมให้ซางอวี้และคนอื่นๆ เข้าพักในดินแดนถ้ำสวรรค์ที่อุดมไปด้วยพลังปราณวิญญาณทันที

ซางอวี้หรือแม้กระทั่งท่านยายเหลียนเองไม่เคยเห็นบรรยากาศโอ่อ่าเช่นนี้มาก่อน พวกนางตื่นตาตื่นใจราวกับเปิดโลกใหม่

และการดูแลเอาใจใส่ของจวินเซียวเหยียนยิ่งทำให้ซางอวี้รู้สึกซาบซึ้งใจอย่างหาที่สุดไม่ได้

จวินเซียวเหยียนไม่ได้เปิดเผยภูมิหลังของกลุ่มซางอวี้ออกไป

ไม่แน่ว่าในภายภาคหน้าพวกนางอาจจะมีประโยชน์บางอย่าง

และผ่านไปเพียงไม่กี่วัน เจียงเทียนหลานและเจียงหว่านอี๋ก็ส่งข่าวมา

พวกเขากำลังจะออกเดินทางไปยังแดนโบราณหลิงยางแล้ว

"คุณชายจวินจะไปอ้วยกันหรือไม่เพคะ?"

เจียงหว่านอี๋เป็นฝ่ายเอ่ยปากชวน นัยน์ตาของนางทอประกายคาดหวัง

หากจวินเซียวเหยียนเดินทางไปแดนโบราณหลิงยางด้วย นั่นจะไม่กลายเป็นหมาป่าหลุดเข้าไปในฝูงแกะ กวาดล้างทุกสิ่งทุกอย่างหรอกหรือ?

เจียงเทียนหลานเองก็มีแววตาตื่นเต้นเช่นกัน

หากได้ติดตามตัวตนระดับบิ๊กบอสอย่างจวินเซียวเหยียน ราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ของพวกเขาย่อมสามารถเดินกร่างในแดนโบราณหลิงยางได้อย่างแน่นอน

แดนโบราณหลิงยางในฐานะสถานที่ฝึกฝนที่มีชื่อเสียงในดินแดนชางหมังตะวันออก

ย่อมไม่ได้ถูกผูกขาดโดยราชวงศ์เซียนเทียนอวี้เพียงฝ่ายเดียว

รวมถึงราชวงศ์เซียนต้าเหยี่ยน ราชวงศ์เซียนจื่อเย่า

หรือแม้กระทั่งเผ่าพันธุ์ที่แข็งแกร่งหลายร้อยเผ่าก็ล้วนมีอัจฉริยะเข้าไปฝึกฝนอยู่ภายในนั้น

แม้ราชวงศ์เซียนเทียนอวี้จะแข็งแกร่ง ทว่าในอดีตก็ไม่อาจครอบครองดินแดนวาสนาในแดนโบราณหลิงยางได้ทั้งหมด

แต่หากจวินเซียวเหยียนลงมือ ทุกอย่างย่อมแตกต่างออกไป

ทว่าจวินเซียวเหยียนกลับเอ่ยขึ้น

"พวกเจ้าไปกันเถอะ ข้าไม่มีความสนใจอันใด"

หากบอกว่าไปแดนโบราณหลิงยางเพียงเพื่อดินแดนฝึกฝนวาสนา

ในราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ก็มีอยู่แล้ว จวินเซียวเหยียนไม่จำเป็นต้องดั้นด้นไปไกลถึงเพียงนั้น

เมื่อเห็นจวินเซียวเหยียนปฏิเสธ แม้เจียงเทียนหลานและคนอื่นๆ จะรู้สึกผิดหวังเล็กน้อย แต่ก็คิดว่าเป็นเรื่องที่สมเหตุสมผล

วิสัยทัศน์ของจวินเซียวเหยียนก้าวข้ามพวกเขาไปไกลแล้ว

คาดว่าคงไม่มีความสนใจที่จะมาเล่นสนุกกับพวกเขา

และเมื่อเจียงเฉินได้รับรู้ข่าวนี้ มุมปากของเขาก็เผยรอยยิ้มบางๆ ออกมา

นี่ตรงกับความต้องการของเขาพอดี

เมื่อไม่มีตัวเกะกะอย่างจวินเซียวเหยียน

เขาย่อมสามารถบรรลุเป้าหมายได้อย่างราบรื่น

ภายในแดนโบราณหลิงยาง เขาจะทำให้เจียงอวิ้นหรานได้เห็นตัวเขาที่ผลัดเปลี่ยนไปแล้ว

เขาไม่ใช่คนสายรองตระกูลเจียงที่แสนธรรมดาและไร้ตัวตนในอดีตอีกต่อไป

แต่เป็นถึงนายน้อยหอสังเกตฟ้า

สถานะและฐานะย่อมคู่ควรกับนาง

เจียงเฉินคาดหวังอย่างยิ่งที่จะได้พบกับเจียงอวิ้นหรานในแดนโบราณหลิงยาง

เขาจะต้องไขว่คว้าไข่มุกแห่งราชวงศ์เซียนเม็ดนี้มาครอบครองให้จงได้

หลังจากนั้นกลุ่มของเจียงเทียนหลานและเจียงหว่านอี๋ก็เตรียมตัวออกเดินทาง

และในตอนนั้นเอง เจียงเฉินกลับได้รับข้อความสื่อสารสายหนึ่งอย่างคาดไม่ถึง

แววตาของเขาทอประกายลึกล้ำ

จากนั้นเขาจึงแอบเดินทางออกจากนครหลวงเทียนอวี้อย่างลับๆ

ณ มุมสงัดแห่งหนึ่งท่ามกลางห้วงดารา

เหนือผืนดาวดวงหนึ่ง แสงจากค่ายกลเคลื่อนย้ายเปล่งประกายขึ้น

ร่างของเจียงเฉินปรากฏตัว

และในบริเวณไม่ไกลนัก มีร่างสายหนึ่งยืนเอามือไพล่หลังรอคอยอยู่ก่อนแล้ว

เขาสวมชุดคลุมสีทอง ท่วงท่าดูไม่ธรรมดา

คนผู้นั้นก็คือองค์ชายสิบแห่งราชวงศ์เซียนต้าเหยี่ยน อวี่ฮั่วเทียน!

"อวี่ฮั่วเทียน มีเรื่องอันใดทำไมถึงไม่ส่งข้อความมาตรงๆ เหตุใดจึงต้องให้ข้ามาพบด้วยตนเอง?" เจียงเฉินกล่าวเสียงเรียบ

เขาไม่กลัวว่าอวี่ฮั่วเทียนจะวางกับดักลอบทำร้ายเขาแต่อย่างใด

อย่างน้อยในตอนนี้ เขากับอวี่ฮั่วเทียนก็มีเป้าหมายเดียวกัน

"เพราะเป็นเรื่องสำคัญมาก ดังนั้นจึงต้องมาเจรจากันต่อหน้าถึงจะดีที่สุด"

"ก่อนหน้านี้ เจ้าเป็นคนเสนอเองไม่ใช่หรือว่าพวกเราสามารถร่วมมือกันได้?"

มุมปากของอวี่ฮั่วเทียนประดับด้วยรอยยิ้มบาง

"พูดมาเถอะ เรื่องอันใด?" เจียงเฉินถาม

"ง่ายมาก การเปิดแดนโบราณหลิงยางในครั้งนี้"

"พวกเราตัดสินใจที่จะลงมือกับเหล่าอัจฉริยะแห่งราชวงศ์เซียนเทียนอวี้"

"แต่ว่าสถานที่ปิดด่านขององค์ชายใหญ่ องค์หญิงเก้า และคนอื่นๆ แห่งราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ ล้วนมีค่ายกลพิทักษ์อยู่รอบนอก"

"เจ้าในฐานะนายน้อยหอสังเกตฟ้า ย่อมรู้จุดอ่อนของค่ายกลเหล่านั้นใช่หรือไม่?"

เมื่อได้ยินคำพูดของอวี่ฮั่วเทียน สีหน้าของเจียงเฉินก็เปลี่ยนไปทันที

"เจ้าหมายความว่าอย่างไร?"

อวี่ฮั่วเทียนยิ้มบาง "ก็หมายความตามที่พูดนั่นแหละ"

เจียงเฉินสะบัดแขนเสื้อพลางเอ่ยเสียงเย็น "ข้าคิดว่าเจ้าคงเข้าใจผิดแล้ว"

"ก่อนหน้านี้ที่ข้าเสนอให้ร่วมมือกัน เป็นเพียงการรับมือกับจวินเซียวเหยียนเท่านั้น"

"ไม่ใช่ให้ข้ามาทรยศราชวงศ์เซียนเทียนอวี้"

สำหรับปฏิกิริยาของเจียงเฉิน อวี่ฮั่วเทียนไม่ได้ประหลาดใจแต่อย่างใด

เขาเพียงแต่กล่าว "ข้าคิดว่าคนที่เข้าใจผิดน่าจะเป็นเจ้า ครั้งนี้พวกเราไม่ได้ต้องการจะสังหารพวกเขา"

"เพียงแค่ต้องการทำให้พวกเขาบาดเจ็บสาหัสและส่งผลกระทบต่อสภาพร่างกาย"

"ทำให้พวกเขาไม่อาจเข้าร่วมสมรภูมิจักรพรรดิร่วงหล่นในรอบถัดไปได้"

ในยุคแห่งการแก่งแย่งช่วงชิง ช้าก้าวหนึ่งย่อมช้าไปทุกก้าว

หากพลาดวาสนาไปหนึ่งครั้งก็อาจจะล้าหลังผู้อื่นไปตลอดกาล

เป้าหมายของกลุ่มอวี่ฮั่วเทียนไม่ใช่การลอบสังหารองค์ชายองค์หญิงแห่งราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ให้หมดสิ้น

เพราะนั่นจะนำมาซึ่งความโกรธเกรี้ยวของราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ หรืออาจถึงขั้นจุดชนวนสงครามอมตะ

ดังนั้นเป้าหมายของพวกเขาจึงเป็นเพียงการทำร้ายองค์ชายใหญ่และองค์หญิงเก้าให้บาดเจ็บสาหัส

เพื่อสกัดกั้นโอกาสในการก้าวหน้าและทำให้พวกเขาหมดสิทธิ์เข้าร่วมการแย่งชิงวาสนา

เมื่อได้ยินเช่นนี้ รูม่านตาของเจียงเฉินก็หดเกร็งเล็กน้อย

เขารู้ดีว่าสมรภูมิจักรพรรดิร่วงหล่นหมายถึงสิ่งใด

นั่นคือสถานที่ที่ซ่อนเร้นโอกาสแห่งการพิสูจน์มรรคาเอาไว้เชียวนะ

และภายในนั้นยังอาจค้นพบต้นกำเนิดมหาจักรพรรดิที่หาได้ยากยิ่งอีกด้วย!

"พวกเจ้าถึงกับคิดแผนการเช่นนี้เชียวหรือ..." น้ำเสียงของเจียงเฉินแฝงความเย็นชา

วิธีการของกลุ่มอวี่ฮั่วเทียนนับว่าเหี้ยมเกรียมยิ่งนัก

ไม่ได้เข่นฆ่าอัจฉริยะแห่งราชวงศ์เซียนเทียนอวี้ให้ตกตาย

แต่กลับเป็นการบีบคั้นตัดทอนโอกาสในการก้าวหน้าของพวกเขา ทำให้พวกเขาไม่อาจเข้าร่วมช่วงชิงวาสนาได้

"แล้วเหตุใดเจ้าถึงคิดว่าข้าจะยอมช่วยพวกเจ้า?" เจียงเฉินเอ่ยถามอย่างเย็นชา

อวี่ฮั่วเทียนกล่าวเสียงเรียบ "ความแข็งแกร่งของจวินเซียวเหยียน ข้าได้ประจักษ์มาแล้ว"

"ในภายภาคหน้าสถานะของเขาในราชวงศ์เซียนเทียนอวี้จะมีแต่สูงขึ้นเรื่อยๆ"

"และนอกจากนี้ก็ยังมีองค์ชายใหญ่ผู้นั้นที่เป็นดั่งมังกรในหมู่คน"

"ภายใต้การกดทับของคนเหล่านี้ การที่เจ้าจะผงาดขึ้นมาย่อมยากเย็นแสนเข็ญ"

"ทว่าหากอัจฉริยะแห่งราชวงศ์เซียนเทียนอวี้เหล่านี้ล้วนได้รับบาดเจ็บสาหัสจนไม่อาจก้าวต่อไปได้"

"วันแห่งการผงาดขึ้นมาของเจ้า ก็มาถึงแล้วไม่ใช่หรือ?"

คำพูดของอวี่ฮั่วเทียนทำให้สีหน้าของเจียงเฉินแปรเปลี่ยนไปมา

ถูกต้อง!

ต่อให้ไม่มีจวินเซียวเหยียน

ก็ยังมีองค์ชายใหญ่คอยกดทับอยู่เหนือหัวเขา

เขาจะไม่มีวันได้เป็นจุดสนใจที่สุด

ทว่าหากเขาต้องการจะคู่ควรกับเจียงอวิ้นหราน เขาจำเป็นต้องเป็นตัวตนที่โดดเด่นที่สุดในราชวงศ์เซียน

ไม่ว่าใครหน้าไหนก็ไม่อาจมาบดบังประกายแสงของเขาได้!

ไม่ว่าจะเป็นจวินเซียวเหยียน หรือองค์ชายใหญ่ก็ตาม!

อาจกล่าวได้ว่าหลังจากได้รับวาสนาที่พลิกผันโชคชะตาของเขาแล้ว

สภาพจิตใจของเจียงเฉินก็เริ่มพองโตขึ้นเรื่อยๆ

เขาไม่ยอมตกเป็นรองผู้ใด

"ในเมื่อเป็นเช่นนี้..."

เจียงเฉินพึมพำในใจ

ประกายแสงหม่นมืดพาดผ่านนัยน์ตาของเขา

เขานึกแผนการหนึ่งออกแล้ว!

[จบแล้ว]