บทที่ 230 - จะทำให้เจ้าเป็นคนที่เฟี้ยวที่สุดในโลกผู้บำเพ็ญ

บทที่ 230 - จะทำให้เจ้าเป็นคนที่เฟี้ยวที่สุดในโลกผู้บำเพ็ญ

"หลินเอิน ยาพิษของเจ้าปรุงเสร็จหรือยัง" เชียนเหรินว่างถามด้วยความตื่นเต้น

หลินเอินยื่นมือออกมาแล้วชูนิ้วโป้งให้ มุมปากยกยิ้มจนฟันส่องประกายวับแล้วเอ่ยว่า

"สมบูรณ์แบบครับ! ข้ารับรองเลยว่าภายในสิบนาที ตระกูลคุนหลุนจะต้องยอมส่งกุญแจอีกครึ่งซีกมาให้อย่างแน่นอน!"

เชียนเหรินว่างดีใจสุดขีดพลางเอ่ย "จริงเหรอ! หลินเอิน งั้นรีบเริ่มเลยเถอะ!"

หลินเอินพยักหน้าพลางยิ้มน้อยๆ

เขาหันกลับไปจ้องมองกระบี่เซวียนหยวนที่ยังคงติดคาอยู่ในค่ายกลป้องกันจากนั้นก็เดินตรงเข้าไปหาทันที

ผู้นำตระกูลคุนหลุนที่อยู่ด้านในถึงกับเคราสั่นพลางจ้องมองหลินเอินแล้วตะคอก "ไอ้เด็กเมื่อวานซืน คิดจะใช้พิษสังหารพวกเรางั้นเหรอ? หึหึ เจ้าช่างไร้เดียงสาเสียจริง!"

หลินเอินถามกลับอย่างไม่ใส่ใจ "งั้นเหรอครับ"

ผู้นำตระกูลคุนหลุนแค่นหัวเราะ "ค่ายกลของข้าสามารถปิดกั้นได้ทุกสรรพสิ่ง พิษกระจอกๆ ของเจ้าคิดจะเล็ดลอดเข้ามาในค่ายกลของข้างั้นเหรอ ฝันไปเถอะ!"

หลินเอินไม่พูดพร่ำทำเพลง

ในชั่วพริบตามีแสงสีทองสว่างวาบขึ้น

หลินเอินปรากฏตัวขึ้นภายในโลกใบเล็กของกระบี่เซวียนหยวนทันที

วินาทีต่อมา กระบี่เซวียนหยวนส่วนที่ติดอยู่ภายในค่ายกลป้องกันก็พลันเปล่งแสงสีทองออกมาเป็นระลอก

คนของตระกูลคุนหลุนต่างพากันอึ้งไป

"นี่มัน ..."

ในวินาทีถัดมา กลุ่มควันสีม่วงดำอมเขียวก็พวยพุ่งออกมาจากแสงสีทองเหล่านั้นอย่างต่อเนื่อง

ผู้นำตระกูลคุนหลุนหน้าถอดสีพลางแผดเสียงตะโกน "แย่แล้ว!!"

ทว่าทุกอย่างมันสายเกินไปเสียแล้ว

ค่ายกลป้องกันเป็นพื้นที่ปิดตาย ทำให้ควันพิษเหล่านั้นไม่สามารถระบายออกไปที่ไหนได้เลย

ภายใต้การควบคุมของหลินเอิน ควันพิษจึงปกคลุมไปทั่วทั้งหอคอยสูงในเวลาเพียงไม่นาน

ภายในโลกใบเล็กของกระบี่

หลินเอินกำลังควบคุมสายลมพลางเร่งเปลวเพลิงให้โหมกระหน่ำ

เขากำลังเปลี่ยนของเหลวพิษให้กลายเป็นไอควันแล้วขับเคลื่อนมันออกไปสู่ภายนอกอย่างต่อเนื่อง

"วันนี้ข้าจะให้พวกเจ้าได้ลิ้มรสความรู้สึกที่เรียกว่าฟินจนอยากตาย! จนถอนตัวไม่ขึ้นเลยทีเดียว!"

ในพริบตานั้นเอง เสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นก็ดังออกมาจากภายในค่ายกลป้องกันอย่างต่อเนื่อง

ทางด้านนอกค่ายกล เชียนเหรินว่างและคนอื่นๆ ยืนมองดูควันพิษที่ลอยคลุ้งอยู่ข้างในพลางลอบกลืนน้ำลายลงคอตามสัญชาตญาณ

"น่ากลัวเกินไปแล้ว! มันน่ากลัวจริงๆ!"

"พิษที่เข้มข้นขนาดนั้น ไม่มีทางรอดชีวิตออกมาได้แน่ๆ!"

ไม่กี่นาทีต่อมา

ท่ามกลางแสงสีทองที่สว่างขึ้น หลินเอินปรากฏตัวออกมาด้านนอกค่ายกลด้วยท่าทางพึงพอใจ

ใช่แล้ว

ถึงแม้กระบี่เซวียนหยวนจะติดอยู่

แต่เขาสามารถใช้โลกใบเล็กภายในกระบี่เชื่อมต่อช่องว่างระหว่างภายในและภายนอกค่ายกลได้อย่างง่ายดาย

ส่วนสาเหตุที่เขาไม่พาทุกคนบุกเข้าไปโดยตรงนั้น หลินเอินย่อมมีแผนการของเขาอยู่แล้ว

"เรียบร้อยครับ!" หลินเอินเอ่ยอย่างอารมณ์ดี

"เรารออีกสักครึ่งชั่วโมงครับ หลังจากนั้นตระกูลคุนหลุนจะเดินมาอ้อนวอนขอยาแก้พิษจากข้าเอง ถึงตอนนั้นกุญแจก็จะมาอยู่ในมือเราแบบง่ายๆ เลย!"

ทุกคนต่างพากันดีใจ

เชียนเหรินว่างถามอย่างสงสัย "หลินเอิน สรุปแล้วพิษของเจ้านี่มันคือพิษอะไรกันแน่ ดูเหมือนมันจะร้ายกาจมากเลยนะ!"

หลินเอินลูบคางพลางบอก "เรื่องนี้ ... พวกท่านอย่ารู้จะดีกว่าครับ!"

ทุกคนต่างพากันงุนงง

ทำเป็นลึกลับไปได้

แต่มันชัดเจนว่าสิ่งนี้ย่อมไม่ใช่ของดีแน่นอน

ในตอนนั้นเอง พวกเขาก็ได้ยินเสียงระเบิดหัวเราะดังออกมาจากภายในค่ายกลป้องกันเป็นระยะๆ

ทุกคนต่างพากันอึ้ง

หรือว่ายาพิษชนิดนี้จะทำให้คนหัวเราะออกมากันนะ?

หลินเอินกระแอมแก้เก้อ "เป็นปรากฏการณ์ปกติครับ ปรากฏการณ์ปกติ"

ผ่านไปอีกห้านาที

ทันใดนั้นภายในค่ายกลก็มีเสียงที่ยากจะอธิบายดังลอดออกมาเป็นระยะ

เสียงเหล่านั้นดังสลับกันไปมา มีทั้งเสียงสูงเสียงต่ำสลับกันดูชวนพิศวงยิ่งนัก

ทั่วทั้งลานกว้างตกอยู่ในความเงียบสงัด

เหล่าชายชุดดำทุกคนต่างพากันหน้าแดงก่ำ

โดยเฉพาะลูกศิษย์หญิงต่างพากันหน้าแดงเขินอายพลางรีบเอามืออุดหูไว้

จีอู๋เหยียนเบิกตากว้างพลางกัดฟันเอ่ย "พวกเขากำลังทำบ้าอะไรอยู่! ถึงได้ส่งเสียงที่น่ารังเกียจแบบนั้นออกมา! ช่างไร้ยางอายที่สุด!"

เชียนเหรินว่างถึงกับหน้าแดงแก้เก้อ

ให้ตายสิ!

หลินเอิน เจ้านี่เล่นพิเรนทร์เก่งจริงๆ!

ที่แท้พิษร้ายที่เจ้าทำขึ้นมามันคือยาปลุกกำหนัดงั้นเหรอเนี่ย!

เชียนเหรินว่างเดินเข้ามาใกล้พลางใช้ไหล่สะกิดหลินเอินเบาๆ เขาจ้องมองไปข้างหน้าพลางกระแอมไอแล้วกระซิบถาม

"หลินเอิน ยาของเจ้านี่มันน่าสนใจดีนะ! ยังพอมีเหลืออยู่บ้างไหม? แบ่งให้ข้าสักครึ่งชั่งได้หรือเปล่า"

หลินเอินลูบคางพลางตอบ "เรื่องนี้ก็ใช่ว่าจะเป็นไปไม่ได้ครับ หากท่านเจ้าสำนักอยากจะลองสัมผัสดูด้วยตัวเอง ..."

เชียนเหรินว่างรีบเอ่ย "ของดีๆ แบบนี้ก็ควรจะแบ่งปันกันสิ"

หลินเอินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "สองพันหินวิญญาณครับ"

"แพงขนาดนั้นเลยเหรอ?"

"ของดีก็ย่อมต้องมีราคาแพงเป็นธรรมดาครับ!"

"ตกลง ข้าให้เจ้า!"

หลินเอินรับแหวนมิติมาพลางทำสีหน้าเคร่งขรึมจ้องมองไปข้างหน้า จากนั้นเขาก็แอบหยิบขวดเล็กๆ ออกมาจากอกเสื้อแล้วส่งให้พลางเอ่ยเบาๆ

"ตอนจะใช้ก็แค่เอามาดมดูครับ ของดีเลยล่ะ"

เชียนเหรินว่างแอบชูนิ้วโป้งให้หลินเอินหนึ่งทีเป็นอันเข้าใจกัน!

เวลาผ่านไปเนิ่นนานเพียงใดไม่มีใครทราบ

จู่ๆ ภายในค่ายกลป้องกันก็มีเสียงร้องไห้คร่ำครวญของตระกูลคุนหลุนดังออกมา

"ทนไม่ไหวแล้ว! ทนไม่ไหวแล้วโว้ย! เอายาแก้พิษมาให้ข้าที ข้าต้องการยาแก้พิษ! ข้ายอมแพ้แล้ว!!"

จากนั้นพวกเขาก็เห็นชายชราคนหนึ่งถอดเสื้อเปลือยท่อนบนถือธงสีขาวพลางร้องไห้โฮหมอบราบอยู่กับผนังด้านในค่ายกลพลางทุบผนังอย่างบ้าคลั่ง

เมื่อเห็นภาพนี้

ทุกคนต่างพากันตกตะลึงและดีใจสุดขีด

ที่ตกตะลึงก็คืออานุภาพที่น่าหวาดกลัวของพิษร้ายของอาวุโสหลินที่สามารถทรมานจนผู้นำตระกูลต้องยอมสยบได้!

ส่วนที่ยินดีก็คือ ในที่สุดพวกเขาก็จะได้กุญแจซีกที่สองมาครองเสียที!

เชียนเหรินว่างเอ่ยอย่างตื่นเต้น "เป็นพิษที่ร้ายกาจจริงๆ! หลินเอิน เจ้าคือยอดคนผู้ไร้เทียมทานของสำนักโต้วหมอเราจริงๆ! สำนักเรามีเจ้าอยู่ด้วยนับว่าเสือติดปีกโดยแท้!"

หลินเอินยกยิ้มที่มุมปากพลางบอก "พวกท่านรออยู่ที่นี่นะครับ เดี๋ยวข้าจะเข้าไปเอากุญแจมาเอง!"

ทุกคนต่างมองหลินเอินด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความเคารพพลางพยักหน้ารับอย่างว่าง่าย

ปัญหาที่ค้างคาใจพวกเขามาเนิ่นนานกลับถูกอาวุโสหลินจัดการได้ง่ายดายถึงเพียงนี้

อาวุโสหลินช่างแข็งแกร่งเหลือเกิน!

ค่าชื่อเสียงสำนักโต้วหมอเพิ่มขึ้น 1,000 แต้ม

ในวินาทีต่อมาพร้อมกับแสงสีทองที่สว่างวาบ

หลินเอินสวมหน้ากากกันก๊าซปรากฏตัวขึ้นภายในค่ายกลป้องกันทันที

ผู้นำตระกูลคุนหลุนพยายามสะกดกลั้นความทรมานทางจิตใจไว้พลางเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "เจ้าคนเจ้าเล่ห์จอมวางแผน!! เจ้าทำอะไรกับพวกเรากันแน่!"

หลินเอินทำตาขวางพลางบอก "ก็แค่ลงพิษนิดหน่อยเองครับ! ท่านเองก็กำลังสัมผัสกับมันอยู่ไม่ใช่เหรอ?"

สภาพจิตใจของผู้นำตระกูลคุนหลุนใกล้จะพังทลายเต็มทีแล้ว

เวลาเพียงครึ่งชั่วโมงที่ผ่านมานี้ เขารู้สึกราวกับได้ก้าวผ่านขุมนรกมาเลยทีเดียว

หากเป็นพิษที่ทำให้ตายได้โดยตรง พวกเขาคงไม่มีทางหวาดหวั่นเลยแม้แต่น้อย

เพราะสำหรับตระกูลที่มีอุดมการณ์และความเชื่ออันสูงส่งเช่นพวกเขา ความตายไม่ใช่เรื่องน่ากลัวเลย

แต่ทว่า!

เขาสั่นสะท้านพลางหันกลับไปมองภายในหอคอยสูง เห็นเหล่าอาวุโสและลูกศิษย์ที่ปกติต่างเคร่งขรึมและน่านับถือ ในตอนนี้กลับถอดเสื้อผ้าออกจนหมดพลางทำพฤติกรรมแปลกๆ ใส่ความว่างเปล่าอยู่ไม่หยุดหย่อน เขาก็รู้สึกสะท้านไปถึงขั้วหัวใจ!

นี่มันคือการดูหมิ่น! นี่คือการลบหลู่คนทั้งตระกูลอย่างรุนแรงที่สุด!

หากไม่ใช่เพราะเขามีระดับพลังที่สูงส่งและพยายามสะกดกลั้นแรงขับเคลื่อนเหล่านั้นไว้สุดชีวิต ป่านนี้เขาก็คงมีสภาพไม่ต่างจากลูกศิษย์เหล่านั้นไปแล้ว!

"เอายาแก้พิษมาให้ข้า!" เขาเอ่ยด้วยเสียงสั่นเครือ "รีบเอายาแก้พิษมาให้ข้าเดี๋ยวนี้!"

หลินเอินยื่นมือออกมาพลางทำหน้าเซ็ง "เอากุญแจมาให้ข้าก่อนสิครับ"

"อย่าหวังเลย!" ผู้นำตระกูลคุนหลุนคำรามลั่นพลางพยายามรีดเค้นพลังปราณพุ่งเข้าโจมตีหลินเอินหวังจะสังหารทิ้ง

หลินเอินหลบหลีกการโจมตีได้อย่างรวดเร็ว

จากนั้นเขาก็ยื่นมือออกมาพร้อมกับพายุหมุนขนาดเล็กที่วนเวียนอยู่รอบฝ่ามือ

"หยุด!" หลินเอินเอ่ยด้วยสีหน้าจริงจัง "ถ้าท่านยังกล้าโจมตีข้าอีก ข้าจะเป่าควันพิษพวกนี้ให้กระจายตัวออกไปนะ! ท่านลองคิดดูให้ดี ด้านนอกนั่นมีคนยืนดูพวกท่านอยู่เป็นพันคนเลยนะครับ!"

"ท่านอยากจะให้ข้าปล่อยภาพเหตุการณ์ที่น่าสมเพชภายในตระกูลของพวกท่านออกไปให้คนข้างนอกเห็นจริงๆ งั้นเหรอ?"

คำพูดนี้ทำเอาผู้นำตระกูลคุนหลุนสั่นสะท้านไปทั้งตัว ใบหน้าพลันกลายเป็นสีขาวซีดทันที

เขาหันไปมองเหล่าลูกศิษย์ที่กำลังทำท่าทางแปลกๆ ใส่ความว่างเปล่าด้วยความลุ่มหลงแล้วรู้สึกราวกับเพิ่งกินแมลงวันตายเข้าไปก็ไม่ปาน

"เจ้ากล้าเหรอ!" เขาชี้นิ้วใส่หลินเอินด้วยมือที่สั่นเทา

หลินเอินจ้องกลับพลางบอก "ทำไมข้าจะไม่กล้าล่ะ? แถมข้าจะไม่ได้แค่ให้พวกเขาดูเปล่าๆ นะ แต่ข้าจะถ่ายคลิปไว้ด้วย แล้วจะเอาไปลงในอินเทอร์เน็ต รับรองว่าวันพรุ่งนี้ภาพเหตุการณ์อันรุ่งโรจน์ของตระกูลพวกท่านจะถูกถ่ายทอดไปทั่วโลกพร้อมๆ กันเลยล่ะ เชื่อไหมล่ะ!"

พูดจบหลินเอินก็หยิบโทรศัพท์มือถือออกมาพลางเปิดฟังก์ชันการถ่ายวิดีโอขึ้นมาทันที

"แถมข้าจะตั้งชื่อคลิปด้วยนะว่า 'ตระกูลคุนหลุนผู้เร้นกายในเทือกเขาฉีเหลียนเสพยาจนหลอน พากันทำกิจกรรมกลุ่มกันทั้งวันคืนแบบไม่หยุดหย่อน!'"

ผู้นำตระกูลคุนหลุนเอ่ยด้วยความหวาดกลัว "เจ้า ... เจ้า ..."

หลินเอินจ้องมองเขม็งพลางข่มขู่ต่อ "และข้าไม่ได้จะลงแค่ในเน็ตนะ แต่ข้าจะส่งวิดีโอนี้ไปให้ทุกตระกูลและทุกสำนักผู้บำเพ็ญเพียรที่รู้จักพวกท่านได้ดูวนไปวนมาด้วย จะทำให้พวกท่านโด่งดังชั่วข้ามคืนและกลายเป็นคนที่เฟี้ยวที่สุดในโลกผู้บำเพ็ญไปเลย!"

[จบแล้ว]