บทที่ 141 - มิตรภาพพี่น้องสุดซึ้งอะไรขนาดนี้

บทที่ 141 - มิตรภาพพี่น้องสุดซึ้งอะไรขนาดนี้

"สิ่งลี้ลับที่พวกคุณพูดถึงน่าจะอยู่หลังกระดูกไก่กองนี้แหละ เดี๋ยวผมไปอธิบายให้ฟัง พวกคุณใจเย็นๆ ไว้ก่อนนะ"

หลินมู่เกอยืดเส้นยืดสายเล็กน้อย

"หืม?"

เขาก้าวเท้าออกไปได้เพียงก้าวเดียว เถาวัลย์บนพื้นที่จ้องเล่นงานเขามานานก็ตวัดรัดข้อเท้าของเขาดังขวับ

ไม่ใช่แค่เขา ฉงซินและฉงเต๋อที่อยู่ข้างๆ ก็ถูกรัดเอาไว้ในเวลาเดียวกัน

"พี่น้องทั้งหลาย แม้ว่ามันจะดูเหมือนเถาวัลย์ แต่จริงๆ แล้วมันคือพืชลี้ลับชนิดหนึ่งชื่อว่าเถาวัลย์อสูร เพราะมันดุร้ายเอามากๆ เลยล่ะ"

หลินมู่เกอหันกล้องไปที่เท้าของตัวเอง

"ตอนนี้มันกำลังดึงผมอยู่ ถ้าเจอสถานการณ์แบบนี้ห้ามเหยียบหรือพยายามดิ้นให้หลุดเด็ดขาด พอคุณไปโจมตีมัน มันก็จะ..."

"ตุบ!"

เขายังพูดไม่ทันขาดคำ ฉงซินที่พยายามดิ้นรนและกระทืบเถาวัลย์ไปสองทีก็ล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้นดังตุบ

เถาวัลย์ที่รัดเขาไว้ลอยขึ้นไปในอากาศแล้วจับเขาห้อยหัวลงมาอยู่ข้างๆ ไก่ป่าผู้โชคร้ายตัวนั้นทันที

"...มันก็จะกลายเป็นแบบนี้แหละครับ"

หลินมู่เกอถอนหายใจแล้วค่อยๆ นั่งยองๆ ลง

"แน่นอนว่าคุณจะปล่อยไว้นิ่งๆ ไม่ตอบโต้เลยก็ไม่ได้ ถ้าไม่ขัดขืนเลยมันก็จะรู้สึกเหมือนถูกเมิน แล้วมันก็จะโกรธมากๆ จากนั้นก็จะ..."

"ตุบ!"

เขายังพูดไม่ทันขาดคำอีกรอบ ฉงเต๋อที่ยืนนิ่งสงบจิตใจราวกับสายน้ำนิ่งอยู่ที่เดิมก็ล้มก้นจ้ำเบ้าลงไปกองกับซากกระดูกไก่เหมือนก๊อปปี้ฉงซินมาเป๊ะๆ

จากนั้นเถาวัลย์ที่รัดเขาไว้ก็ลอยขึ้นไปในอากาศอีกครั้ง จับเขาห้อยหัวลงมาอยู่ข้างๆ ฉงซินทันที

"...ก็จะกลายเป็นแบบนี้แหละครับ..."

มุมปากของหลินมู่เกอกระตุกเล็กน้อย

"คุณต้องแกล้งทำเป็นดิ้นรนขัดขืนนิดหน่อย ทำเหมือนกำลังออดอ้อนมัน เพื่อสนองความเย่อหยิ่งของมันไงล่ะครับ"

เขาใช้มือข้างหนึ่งถือกล้อง ส่วนอีกข้างดีดเถาวัลย์อสูรไปทีหนึ่ง แล้วก็หาท่าสบายๆ ลงไปนอนกลิ้งบนพื้นซะเลย

"ทำแบบนี้มันจะคิดว่าคุณเป็นแค่ไก่อ่อน แล้วมันก็จะลดความระมัดระวังตัวลง จังหวะนั้นแหละให้รีบคว้าจับตรงจุดตายของมัน ก็จะดิ้นหลุดออกมาได้อย่างง่ายดาย"

"แต่ครั้งก่อนที่ได้ดูมุมมองโดรนจากกัปตันผมว่ามันเข้าท่าดีนะ ผมเลยอยากลองโดนจับห้อยหัวเพื่อไลฟ์สดในมุมมองสูงๆ แบบนั้นดูบ้าง"

หลินมู่เกอทำท่ากะระยะให้ดูคร่าวๆ ว่าจุดตายของมันอยู่ตรงไหน แต่ก็ยังไม่ยอมลงมือสักที

เถาวัลย์อสูรที่รัดเขาไว้ค่อยๆ ลอยขึ้นไปในอากาศอย่างนุ่มนวล แล้วก็จับหลินมู่เกอไปห้อยหัวไว้อีกฝั่งของไก่ป่าผู้โชคร้ายอย่างทะนุถนอม แถมยังตวัดฟาดฉงซินกับฉงเต๋อที่ดิ้นไปมาไม่ค่อยจะอยู่นิ่งไปหนึ่งทีด้วย

รวมถึงไก่ป่าตัวนั้นด้วย

"สุดยอด"

"《ปล่อยจอย》"

"ฮ่าๆๆ ถึงกล้องจะมองไม่เห็นภาพรวม แต่พอนึกภาพเกอเกอ พระสองรูป แล้วก็ไก่ป่าถูกจับห้อยหัวเรียงกันแล้วฉันก็อยากจะขำให้ฟันร่วง"

"《มุมมองโดรนแบบฮาร์ดคอร์》"

"ทุกคนรีบดูหลังกองกระดูกไก่นั่นสิ!"

พอถูกจับห้อยหัวอยู่กลางอากาศ มุมมองของหลินมู่เกอก็กว้างขวางขึ้นมากจริงๆ สามารถมองเห็นภายในถ้ำได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

เขาปรับมุมกล้องหันไปทางด้านหลังกองกระดูกขาวโพลนเมื่อครู่นี้

หลังจากปรับโฟกัสใหม่ เงาสีขาวขนปุยฟูฟ่องก็ปรากฏขึ้นบนหน้าจอไลฟ์สด

"นี่แหละครับสัตว์ประหลาดที่พวกคุณพูดถึง"

หลินมู่เกอมองไปทางฉงซินกับฉงเต๋อที่อยู่ข้างๆ "น่ารักสุดๆ ไปเลยใช่ไหมล่ะครับ"

"สิ่งลี้ลับชนิดนี้มีชื่อเรียกว่าจิ้งจอกขนปุย ตอนนี้มันกำลังจะคลอดลูกครับ แล้วพี่ไก่ตัวนี้น่าจะถูกเตรียมไว้เป็นอาหารบำรุงหลังคลอด"

"ส่วนเถาวัลย์อสูรพวกนี้ก็น่าจะเป็นแก๊งเพื่อนสาวสุดซี้ของมัน ที่จับพวกเราสามคนมาแขวนไว้ก็ไม่ได้ประสงค์ร้ายอะไรหรอกครับ แค่อยากให้จิ้งจอกขนปุยคลอดลูกเสร็จแล้วก็จับพวกเรากินไปพร้อมๆ กันเลยต่างหาก"

"เฮ้อ มิตรภาพพี่น้องสุดซึ้งอะไรขนาดนี้ ช่างน่าประทับใจจริงๆ ครับ"

เขาถอนหายใจพลางเอ่ยขึ้น

"บ้าเอ๊ย เถาวัลย์พวกนี้..."

ยิ่งฉงซินดิ้นรนมากเท่าไหร่ก็ยิ่งถูกเถาวัลย์อสูรรัดแน่นขึ้นเท่านั้น

ส่วนฉงเต๋อที่อยู่ข้างๆ เรียนรู้วิธีจากหลินมู่เกอได้ไวมาก เขาแค่แกล้งทำเป็นขัดขืนเป็นพิธีเป็นพักๆ เพื่อให้เถาวัลย์อสูรลดความระมัดระวังตัวลง

"《ไม่ได้ประสงค์ร้ายอะไร》"

"《มิตรภาพลูกผู้หญิงสะท้านฟ้าสะเทือนดิน》"

"มาเลย! ฆ่าฉันแล้วเอาไปเป็นของขวัญฉลองให้สองพี่น้องคู่นี้เลย!"

"พี่ไก่!"

"สิ่งลี้ลับก็สืบพันธุ์ได้ด้วยเหรอ???"

"สิ่งลี้ลับไม่ใช่สิ่งที่เกิดจากความตายหรอกเหรอ? ของที่ตายไปแล้วสืบพันธุ์ได้ด้วย? แล้วสิ่งที่เกิดมาจะเรียกว่าอะไรล่ะ??"

"ไม่น่าจะสืบพันธุ์ได้มั้ง?"

ภายในพิพิธภัณฑ์ภูมิศาสตร์ ผู้อำนวยการจิ้งจอกทิเบตถือปากกาไว้ในมือพร้อมกับแสดงสีหน้าเคลือบแคลงใจ

บนหน้าจอคอมเมนต์ก็มีคนตั้งคำถามนี้ขึ้นมาเหมือนกัน

ถ้าหากสิ่งลี้ลับสามารถสืบพันธุ์ได้ ชีวิตใหม่ที่ถือกำเนิดขึ้นมาจะถือว่าเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีชีวิตจริงๆ หรือว่าเป็นสิ่งลี้ลับกันแน่

"อ๊ะ ขอโทษด้วยครับ ขอโทษจริงๆ! ผมพูดกำกวมไปหน่อย"

หลินมู่เกอที่กำลังสนุกกับการแกว่งไปแกว่งมาในมุมมองแบบโดรนชำเลืองมองคอมเมนต์

"การสืบพันธุ์ที่ผมพูดถึงไม่ใช่การคลอดลูกหรอกครับ แต่ว่า... จริงๆ จะนับว่าเป็นแบบนั้นก็ได้เหมือนกัน"

"ก่อนอื่นต้องขอแนะนำจิ้งจอกขนปุยให้ทุกคนรู้จักก่อน มันเป็นสิ่งลี้ลับที่มหัศจรรย์มากๆ เกิดจากซากศพของจิ้งจอกที่ตายไปแล้ว"

"ถึงตรงนี้คงมีนักเรียนสงสัยแล้วใช่ไหมครับว่า ทำไมพอจิ้งจอกตายไปแล้วถึงไม่กลายเป็นศพที่เน่าเปื่อยเหมือนสัตว์เลี้ยงทั่วไป แต่กลับกลายเป็นสิ่งลี้ลับที่สวยงามขนาดนี้"

หลินมู่เกอหยุดชะงักไปครู่หนึ่งเพื่อรอจังหวะให้คอมเมนต์ตอบรับ

"นั่นก็เพราะผลของเถาวัลย์อสูรครับ เถาวัลย์อสูรจะออกดอกทุกๆ สามสิบปี และจะออกผลทุกๆ หกสิบปี แถมยังไม่แน่ว่าจะออกผลหรือเปล่าด้วย ผลไม้ที่มีโอกาสออกผลน้อยนิดแบบนี้ ถ้าสัตว์กินเข้าไปรับรองว่าตายสนิทแน่นอน แต่ศพของพวกมันจะกลายสภาพเป็นครึ่งพืชครึ่งสัตว์แบบนี้แหละครับ"

"ถูกต้องแล้วครับ นี่เป็นแนวคิดใหม่เลย จิ้งจอกขนปุยไม่ใช่ทั้งสัตว์ลี้ลับและพืชลี้ลับ แต่เป็นสิ่งลี้ลับประเภทลูกผสมที่อยู่กึ่งกลางระหว่างพืชและสัตว์ครับ"

"ทุกคนลองดูหางพวงใหญ่ๆ ขนปุยๆ ของมันสิครับ พวกคุณคงคิดว่านี่คือขนสัตว์ล่ะสิ ไม่ใช่นะครับ แต่มันคล้ายกับเชื้อราที่ขึ้นบนอาหารหรือผลไม้ที่เน่าเสียแล้วมากกว่า"

เขาปรับมุมกล้องเพื่อซูมภาพให้ใหญ่ขึ้นอีกนิด

และก็เป็นอย่างนั้นจริงๆ เมื่อภาพขยายใหญ่และชัดเจนขึ้น ขนของจิ้งจอกขนปุยก็ดูแตกต่างจากขนของสิ่งมีชีวิตทั่วไปจริงๆ

"ส่วนที่ผมบอกว่ามันกำลังตั้งท้อง คำที่ถูกต้องกว่านี้น่าจะเรียกว่ากำลังออกผลครับ ตอนนี้ที่จิ้งจอกขนปุยนอนนิ่งไม่ไหวติง ก็เพราะมันกำลังออกผลอยู่นั่นเอง"

"และผลไม้ของมัน ก็คือตัวมันเองครับ"

"เรื่องนี้ทุกคนอาจจะเข้าใจยากนิดนึง ผมขอยกตัวอย่างให้เห็นภาพชัดๆ ก็แล้วกันครับ มันเหมือนกับการลอกคราบของสัตว์นั่นแหละ"

"การออกผลของจิ้งจอกขนปุยก็เทียบเท่ากับการลอกคราบทิ้งร่างกายที่เต็มไปด้วยเชื้อราขนปุยในตอนนี้ทิ้งไป แล้วถือกำเนิดขึ้นมาใหม่ วนเวียนเป็นวัฏจักรแบบนี้ซ้ำๆ มันถึงสามารถมีชีวิตอยู่ได้นานแสนนานหลายต่อหลายปี กินไก่ป่าได้เยอะแยะมากมายมหาศาล"

"แล้วทำไมผมถึงเรียกกระบวนการนี้ว่าการตั้งท้องและคลอดลูกล่ะ ก็เพราะว่าเดี๋ยวจะมีจิ้งจอกขนปุยตัวน้อยมุดออกมาจากท้องของมันจริงๆ ซึ่งก็คือตัวมันเองในร่างใหม่ที่แบกรับความทรงจำทั้งหมดในอดีตเอาไว้นั่นแหละครับ"

หลินมู่เกอมองจิ้งจอกขนปุยที่นอนนิ่งไม่ไหวติง มีเพียงเส้นขนบนร่างที่สั่นระริกแผ่วเบาพลางอธิบาย

"อืม... คล้ายๆ กับการเกิดใหม่ในนิยาย หรือไม่ก็การถ่ายโอนความทรงจำของตัวเองไปใส่ในสมองของเด็กแรกเกิดในหนังไซไฟอะไรทำนองนั้นแหละครับ"

เขาเรียบเรียงคำพูดแล้วอธิบายต่อ

บนโลกใบนี้ไม่ได้มีแค่จิ้งจอกขนปุยเพียงชนิดเดียวเท่านั้นที่เป็นสิ่งลี้ลับที่สามารถตั้งท้องได้ การอธิบายอย่างละเอียดในครั้งนี้จะช่วยให้คราวหน้าเจอสิ่งลี้ลับแบบนี้อีกก็จะเข้าใจได้ง่ายขึ้น

"ทำไมฉันก็ยังงงๆ อยู่นะ..."

"เกอเกออธิบายได้ชัดเจนมากเลยนะ!"

"เพราะจิ้งจอกขนปุยเป็นสิ่งมีชีวิตที่อยู่กึ่งกลางระหว่างสัตว์กับพืชไง ก็เลยอาจจะทำความเข้าใจยากไปสักนิด"

"เดี๋ยวรอไปดูคลิปที่หนิงหนิงตัดต่ออีกรอบดีกว่า!"

"มหัศจรรย์จังเลย..."

"ผู้อำนวยการจิ้งจอก เลิกซุ่มได้แล้ว เห็นนะว่าคุณพิมพ์คอมเมนต์น่ะ"

คอมเมนต์มากมายไหลผ่านหน้าจออย่างต่อเนื่อง คนส่วนใหญ่ยังอยู่ในอาการกึ่งเข้าใจกึ่งงุนงง หลินมู่เกอก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม กะว่ารอเดี๋ยวพอมีจิ้งจอกขนปุยตัวน้อยมุดออกมาจากด้านล่าง ทุกคนก็น่าจะเข้าใจกันไปเอง

"คร่อก..."

เสียงสั่นเครือดังขึ้นอย่างกะทันหัน

"หืม?"

หลินมู่เกอที่กำลังคุยเล่นกับพี่ไก่อย่างออกรสขมวดคิ้วมุ่น

"อึก..."

"นี่มันภาวะคลอดยากนี่นาพี่น้อง! ฉงเต๋อช่วยถือกล้องถ่ายมุมสูงให้ผมหน่อย ผมต้องไปทำคลอดแล้วล่ะ ถ้าไม่เข้าไปช่วยโอกาสรอดของมันริบหรี่แน่!"

[จบแล้ว]