บทที่ 111 - เอ๊ะ อยู่นี่ไง ผมอยู่นี่!

บทที่ 111 - เอ๊ะ อยู่นี่ไง ผมอยู่นี่!

"《งานเลี้ยงสังสรรค์แห่งยมโลก》"

"ทำไมรอบตัวพีเจ้นถึงมีคนเยอะจัง..."

"พีเจ้นงานยุ่งมากเลยนะ ไม่มีเวลาแม้แต่จะกินข้าว"

"สิ่งลี้ลับในห้องไลฟ์สดอย่าลืมจดเลกเชอร์กันด้วยนะ [อีโมจิหมาน้อย]"

"《สิ่งลี้ลับโบราณ》"

ทันทีที่เขาเปิดไลฟ์สด ก็มีคนแห่เข้ามาดูกว่าห้าหมื่นคนในพริบตา

เมื่อกี้เพราะรีบออกมามากเกินไป หนิงหนิงที่บ้านเพิ่งจะกดปิดไลฟ์ เขาก็เปิดไลฟ์ใหม่ขึ้นมาต่อเลย

"ก่อนที่จะเข้าไปในงานเลี้ยง ขออธิบายให้ทุกคนเข้าใจก่อนนะครับ"

"ไอ้พวกที่อ้างตัวว่าเป็นปรมาจารย์หรือหมอดูในยุทธภพเนี่ย ทุกคนก็ดูไว้เป็นเรื่องตลกก็พอ อย่าไปหลงเชื่อเป็นตุเป็นตะนะ"

"เวลาแบบนี้เราต้องเชื่อมั่นในหลักวิทยาศาสตร์ ปฏิเสธความงมงายครับ"

"ยิ่งไปกว่านั้น นี่มัน... รวมมิตรสารพัดสำนักในยุทธภพเลยนะเนี่ย เกิดวิชาอาคมมันตีกันเองจะทำยังไงล่ะ..."

หลินมู่เกอปรายตามองเหล่าปรมาจารย์รูปพรรณสัณฐานแปลกประหลาดสารพัดรูปแบบที่อยู่ด้านนอก

ดูจากเสื้อผ้าหน้าผมแล้ว เรียกได้ว่าเป็นการประชันวิทยายุทธ์ร้อยสำนักเลยทีเดียว...

"《ปฏิเสธความงมงาย》"

"แบบนี้มัน... เหมือนหกสำนักใหญ่ล้อมปราบยอดเม้งก่าชัดๆ [อีโมจิหมาน้อย]"

"การจะรวมตัวปรมาจารย์ได้เยอะขนาดนี้ก็ไม่ใช่เรื่องง่ายเหมือนกันนะ"

"กลายเป็นว่าพีเจ้นดันเป็นตัวแทนฝ่ายวิทยาศาสตร์ซะงั้น..."

"พี่หลินของฉันนี่สุดยอดจริงๆ!"

บอสเฉาแห่งเมืองเซี่ยงไฮ้ดูไลฟ์สดไปก็ส่ายหน้าไปพลาง ยกนิ้วโป้งให้ผ่านหน้าจออย่างชื่นชม

"งั้นเดี๋ยวเรามาทำความเข้าใจเกี่ยวกับงานเลี้ยงสังสรรค์แห่งยมโลกกันต่อนะครับ"

หลินมู่เกอหันกล้องมือถือกลับไปที่วิลล่าหมายเลขสามอันแสนจะวังเวง

พอมองดูเผินๆ ท่ามกลางแสงจันทร์ วิลล่าตกแต่งสไตล์ตะวันตกหลังนี้กลับให้ความรู้สึกเหมือนปราสาทแวมไพร์โบราณอย่างน่าประหลาด...

"งานเลี้ยงสังสรรค์แห่งยมโลกก็ตรงตามชื่อเลยครับ คือการรวมตัวกันของคนที่ตายไปแล้วและกลายสภาพเป็นสิ่งลี้ลับ แถมยังเป็นสิ่งลี้ลับประเภทที่ไม่มีกายหยาบทั้งสิ้นด้วย"

"อย่างเช่นถ้าทุกคนในห้องไลฟ์สดบังเอิญตายพร้อมกันหมด ตายปุ๊บก็มารวมตัวกัน แบบนี้ก็ถือว่าเป็นงานเลี้ยงเหมือนกัน"

"แต่สถานที่สำหรับจัดงานเลี้ยงของสิ่งลี้ลับไม่ได้เลือกกันส่งเดชหรอกนะครับ อย่างน้อยๆ ก็ต้องตรงตามเงื่อนไขสองข้อนี้"

"ข้อแรกคือต้องแทบจะไม่มีคนเป็นอาศัยอยู่เลย"

"ข้อสองคือสภาพแวดล้อมต้องดี"

หลินมู่เกอชูนิ้วขึ้นมาสองนิ้ว

"ฟังแค่สองข้อนี้ทุกคนอาจจะสับสนใช่ไหมครับ เพราะว่า... บ้านของผมนี่แหละที่ตรงตามเงื่อนไขมากที่สุด ทำไมพวกสิ่งลี้ลับพวกนี้ถึงได้ตาบอดไม่ยอมเลือกบ้านผมล่ะ"

เขาถอนหายใจ

วิลล่าหมายเลขสิบเอ็ดของพวกเขาแทบจะไม่มีคนเป็นอาศัยอยู่เลย พลังหยินก็เต็มเปี่ยม การตกแต่งก็ประณีตงดงาม ตรงตามเงื่อนไขทุกประการ แต่...

"นี่ก็เป็นหนึ่งในเป้าหมายที่ผมเข้าไปสำรวจเหมือนกันครับ คือจะไปดูว่าวิลล่าหมายเลขสามมันมีดีกว่าวิลล่าหมายเลขสิบเอ็ดของพวกเราตรงไหน"

พูดจบหลินมู่เกอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วผลักประตูวิลล่าหมายเลขสามเข้าไป ก่อนจะติดนิสัยล็อกประตูลงกลอนจากด้านในทันที

"ให้ตายสิ ดันไปกระตุกต่อมความอยากเอาชนะของพีเจ้นเข้าซะแล้ว..."

"สิ่งลี้ลับ: ทั้งๆ ที่เพิ่งมาโลกมนุษย์แท้ๆ แต่ทำไมพอมองไปที่วิลล่าหมายเลขสิบเอ็ดถึงรู้สึกเหมือนได้กลับบ้านเลยล่ะ [อีโมจิหมาน้อย]"

"เงื่อนไขข้อแรกที่ว่าแทบจะไม่มีคนเป็นอาศัยอยู่เลยนี่บ้านพีเจ้นตรงเป๊ะสุดๆ"

"ฉันว่าแล้วเชียวว่าสิ่งแรกที่พีเจ้นทำตอนเข้าบ้านก็คือการล็อกประตู..."

"คนข้างนอกคงยืนงงกันเป็นแถว"

วิลล่าหมายเลขสามรับแสงสว่างได้ค่อนข้างดี

คืนนี้แสงจันทร์ก็สว่างนวลตาเป็นพิเศษ พอเดินเข้ามาในวิลล่าเขาจึงไม่ได้เปิดไฟด้วยซ้ำ อาศัยแสงจันทร์กลับยิ่งทำให้ดูมีมนต์ขลังมากขึ้นไปอีก

สไตล์การตกแต่งก็สะท้อนรสนิยมส่วนตัวของเจ้าของบ้านได้เป็นอย่างดี มีภาพวาดโบราณและกระถางต้นไม้ที่ดูมีราคาค่างวดวางเรียงรายอยู่เป็นทิวแถว

แม้รูปลักษณ์ภายนอกของวิลล่าจะค่อนไปทางตะวันตก แต่การตกแต่งภายในกลับให้กลิ่นอายแบบจีนโบราณเมื่อมีของเก่ามาช่วยเสริมบารมี

"ทุกคนดูสิครับ!"

พอเข้าประตูมาหลินมู่เกอก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ มองสำรวจไปรอบๆ อย่างรวดเร็วก่อนจะออกเดินด้วยความตื่นเต้น

"ดูสิ ทุกครั้งที่ผมก้าวเดินเหมือนผมกำลังเดินวนเป็นวงกลมเลย ผมอยากจะเดินไปที่โซฟาตรงนั้นแต่ก็ไปไม่ถึงสักที นี่แหละครับที่เขาเรียกกันว่าผีบังตาในตำนาน"

เขาสาธิตให้ดู

มันเป็นอย่างที่เขาพูดเป๊ะๆ แม้เฟอร์นิเจอร์รอบๆ จะดูเหมือนตั้งอยู่ที่เดิม และหลินมู่เกอก็กำลังเดินอยู่จริงๆ แต่เขากลับไปไม่ถึงจุดหมายที่ต้องการสักที...

"วิชาผีบังตานี่ถือเป็นทักษะชั้นสูงเลยนะครับ สิ่งลี้ลับยุคใหม่ในห้องไลฟ์สดก็หัดเรียนรู้จากรุ่นพี่พวกนี้ไว้บ้างนะ!"

หลินมู่เกอเคาะหน้ากล้องมือถือ

"วิชาผีบังตานี้ทำออกมาได้สวยงามและลื่นไหลมากๆ เลยครับ!"

"ปกติวิชาผีบังตามักจะเจอตามป่าเขาลำเนาไพร ในแถบชานเมืองตอนกลางคืนที่ไม่มีผู้คนพลุกพล่านอะไรทำนองนั้น"

"แต่ตอนนี้ผมกลับเจอวิชานี้ในวิลล่าหรูเลย สิ่งลี้ลับพวกนี้ถ้าตายไม่ถึงห้าร้อยหรือหกร้อยปีไม่มีทางมีวิชาขั้นสูงแบบนี้หรอกครับ โชคดีจริงๆ เลยเรา"

"โห! สุดยอดไปเลยครับ!"

เขาถือโทรศัพท์มือถือพลางเอ่ยชมเปาะไม่ขาดปาก

"ความจริงวิชาผีบังตาก็คือการที่สิ่งลี้ลับเข้าไปบิดเบือนการมองเห็น หรือจะเรียกว่าปิดบังการมองเห็นและประสาทสัมผัสของเราก็ได้ครับ"

"ตอนนี้ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเดินไปข้างหน้า แต่จริงๆ แล้วผมกำลังย่ำอยู่กับที่ หรือไม่ก็เดินวนเป็นวงกลม สิ่งลี้ลับทำให้คุณรู้สึกว่าทางตรงกลายเป็นทางโค้ง อารมณ์ประมาณนั้นแหละครับ"

หลินมู่เกอจัดมุมกล้องมือถือให้คงที่

"พอให้ความรู้เรื่องหลักการไปแล้ว ทีนี้เรามาเรียนรู้เรื่องที่มีสาระกันบ้างดีกว่า"

"ปกติเวลาเจอผีบังตา ผมชอบวิ่งเหยาะๆ ครับ เพราะมันไม่กินพื้นที่ แถมยังสบายกว่าวิ่งบนลู่วิ่งเยอะเลย"

"ดูสิครับ นี่แหละคือการออกกำลังกาย สะดวกและง่ายดายสุดๆ"

เขาถึงกับออกตัววิ่งจริงๆ

"《เรื่องที่มีสาระ》"

"ผีกำลังบังตาอยู่ แต่พีเจ้นกำลังออกกำลังกาย"

"ผี: ให้ตายเถอะ นี่ข้ากลายเป็นลู่วิ่งไปแล้วเหรอ"

"รุ่นพี่ที่ตายมาห้าหกร้อยปีคงคาดไม่ถึงว่าเด็กวัยรุ่นสมัยนี้จะเล่นพิเรนทร์ขนาดนี้..."

"ให้ความรู้แบบนี้มีสาระจริงๆ เหรอเนี่ย [อีโมจิหมาน้อย]"

"สิ่งลี้ลับ: ทักษะดั้งเดิมที่สืบทอดกันมาต้องมาตกต่ำถึงเพียงนี้เชียวหรือ"

คนทั่วไปถ้าเจอวิชาผีบังตาแบบนี้ร้อยทั้งร้อยต้องตกใจจนทำอะไรไม่ถูกแน่ๆ

แต่หลินมู่เกอกลับไม่ตื่นตระหนกแม้แต่น้อย หนำซ้ำยังวิ่งออกกำลังกายอย่างสนุกสนานอีกต่างหาก

แม้ว่านี่จะเป็นสไตล์การไลฟ์สดที่คุ้นเคยของเขา แต่การเอาวิชาผีบังตามาทำเป็นลู่วิ่งแบบนี้... ใครมันจะไปคิดออกล่ะ!

"แฮ่ก เหนื่อยจังเลยครับพี่น้อง ถึงผมจะดูเหมือนวิ่งเป็นเส้นตรง แต่ความเป็นไปได้สูงคือผมกำลังวิ่งวนเป็นวงกลมอยู่ แถมยังเป็นวงกลมเล็กๆ ด้วย ก็เลยทำให้เหนื่อยกว่าการวิ่งปกติ"

"ขอถือโอกาสประกาศรับสมัครงานตรงนี้เลยนะครับ สิ่งลี้ลับตนไหนในห้องไลฟ์สดที่มีวิชาผีบังตา สามารถมาสมัครงานที่สำนักงานของเราได้เลยนะครับ พอดีที่บ้านขาดลู่วิ่งอยู่พอดี"

หลินมู่เกอหอบหายใจสองสามทีก่อนจะหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมาพูดต่อ

"แน่นอนครับ นอกจากเอามาทำลู่วิ่งแล้ว วิชาผีบังตายังสามารถนำไปประยุกต์ใช้ทำอะไรได้อีกเยอะแยะ ใครคิดอะไรออกก็พิมพ์ส่งมาในช่องคอมเมนต์ได้เลยนะครับ"

"แล้วถ้าเกิดผมเหนื่อย อยากกินน้ำขึ้นมา ผมจะออกจากเขตแดนผีบังตานี้ได้ยังไงล่ะ"

"ง่ายมากครับ แค่เดินเป็นวงกลม อย่างเช่นแจกันใบใหญ่ตรงนั้นเป็นต้น"

เขามองไปรอบๆ เพื่อหาจุดอ้างอิง

"ตอนนี้ระหว่างผมกับแจกันใบนั้นดูเหมือนจะเป็นเส้นตรง แต่ผมจะไม่เดินเป็นเส้นตรงหรอกครับ ผมจะเดินวนเป็นวงกลม"

หลินมู่เกอจงใจเดินเบี่ยงออกนอกเส้นทาง

หลังจากเดินไปได้ไม่ถึงหนึ่งนาที เขาก็ไปถึงข้างแจกันใบนั้นจริงๆ

"พอเดินมาถึงจุดอ้างอิงก็ถือว่าหลุดออกมาได้แล้วครับ หลักการมันง่ายมาก วิชาผีบังตาก็คือการที่สิ่งลี้ลับทำให้การกะระยะทางและทิศทางของคุณผิดเพี้ยนไป ทำให้คุณเดินอ้อมแต่คุณกลับคิดว่าตัวเองกำลังเดินเป็นเส้นตรง"

"เพราะงั้นเราก็แค่ทำในสิ่งตรงกันข้ามก็พอครับ ผมทำให้ตัวเองรู้สึกว่ากำลังเดินเป็นทางโค้ง แต่ที่จริงแล้วผมกำลังเดินเป็นเส้นตรงต่างหาก"

เขาวางแขนพาดบนแจกันพลางอธิบายอย่างง่ายๆ

"《ง่ายมาก》"

"สิ่งลี้ลับ: ฉันคิดไม่ถึงเลยว่าคนสมัยนี้มันจะร้ายกาจขนาดนี้"

"《ที่บ้านขาดลู่วิ่งอยู่พอดี》"

"ฟังดูมีหลักการทางวิทยาศาสตร์มารองรับเฉยเลย"

"นี่มันวิทยาศาสตร์แบบสุดโต่งไปแล้วมั้ง"

จำนวนผู้ชมในห้องไลฟ์สดทะลุหนึ่งล้านคนไปแล้ว ซึ่งถือเป็นยอดผู้ชมปกติของหลินมู่เกอหลังจากที่ถูกผู้อำนวยการจิ้งจอกทิเบต "รับรอง" ให้แล้ว

"อย่างที่ทุกคนทราบกันดี วิธีการหลอกคนของสิ่งลี้ลับยุคใหม่ส่วนใหญ่ก็มีแค่มุกเดิมๆ สามอย่าง นั่นก็คือ เส้นผม เลือด แล้วก็อวัยวะมนุษย์"

"ส่วนวิชาผีบังตานี่ถือเป็นหนึ่งในวิธีการหลอกคนสุดคลาสสิกของสิ่งลี้ลับโบราณครับ ซึ่งเห็นได้ชัดว่าต้องใช้ทักษะมากกว่า"

หลินมู่เกอนั่งลงบนโซฟาข้างๆ พลางวิจารณ์สั้นๆ

"ทุกคนมองไม่เห็น ตัวผมเองก็มองไม่เห็น แต่ที่จริงผมรู้ดีว่ารอบๆ ตัวมีแต่สิ่งลี้ลับโบราณเต็มไปหมด ตอนนี้พวกมันอาจจะกำลังบินทะลุตัวผมไปมาอยู่ก็ได้"

"ตอนแรกพวกเขากำลังสังสรรค์ดื่มเหล้า เล่นบทกวีวาดรูปอะไรทำนองนั้นกันอย่างสนุกสนาน แต่การปรากฏตัวของผมไปรบกวนพวกเขา พวกเขาก็เลยอยากจะหลอกให้ผมกลัวจนหนีไป"

"วิชาผีบังตาเมื่อกี้ จริงๆ แล้วรุ่นพี่สิ่งลี้ลับท่านนี้จงใจเปิดทางรอดไว้ให้ผมครับ ถ้าผมเดินตรงไปที่ประตูเรื่อยๆ ก็สามารถออกไปได้เลย"

เขาชี้ไปที่ประตูด้านหลังพลางอธิบาย

"แต่ผมไม่ทำแบบนั้นหรอกครับ ไม่ใช่ว่าผมไม่ให้เกียรติรุ่นพี่นะ แต่ที่ผมทำไปก็เพื่อทุกคนต่างหาก"

"ลองคิดดูสิครับ ถ้ารุ่นพี่คนอื่นเห็นผมทำลายวิชาผีบังตาของท่านนี้ได้ พวกเขาจะต้องแห่กันเข้ามาร่วมวงด้วยแน่ๆ แล้วก็คงจะตั้งเป้าหมายใหม่เป็นเกม 'ไล่ล่ามนุษย์หน้าโง่คนนี้ให้เตลิดเปิดเปิงไปซะ' อย่างแน่นอน"

"แบบนี้ก็นับว่าได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย รุ่นพี่ในห้องก็จะได้เล่นสนุกสนานกันอย่างเต็มที่ ปลุกเร้าความสนใจของพวกเขาให้งัดเอาสารพัดวิธีมาหลอกผม แล้วผมก็จะถือโอกาสอธิบายเทคนิคการหลอกคนของพวกเขาให้ทุกคนฟังไปพร้อมๆ กันเลยครับ"

หลินมู่เกอตบมือพลางพูดด้วยสีหน้าจริงจัง

เขาจัดแจงโทรศัพท์มือถือให้เข้าที่ ก่อนจะเดินไปรินน้ำเย็นๆ มาดื่มอย่างคล่องแคล่วราวกับคุ้นเคยเป็นอย่างดี จากนั้นก็ไปยืนลังเลอยู่หน้าต่าง

ดูจากท่าทางแล้ว ถ้าไม่ได้กำลังไลฟ์สดอยู่ เขาคงจะดึงผ้าม่านปิดทึบเพื่อบดบังแสงจันทร์ไปแล้วแหละ...

"พีเจ้นอัปสกิลจิตวิทยาสิ่งลี้ลับจนเต็มหลอดแล้วสินะ..."

"《ได้ประโยชน์กันทั้งสองฝ่าย》"

"สิ่งลี้ลับรีบหนีไปเถอะ!"

"ทำไมฉันถึงรู้สึกกลัวขึ้นมานิดๆ แล้วล่ะ..."

"รอไลฟ์จบแล้วรบกวนหัวหน้าห้องสรุปความแตกต่างระหว่างวิธีการหลอกคนของสิ่งลี้ลับยุคใหม่กับโบราณให้หน่อยนะ"

"เวลาอยู่ในสภาพแวดล้อมสไตล์ยมโลกแบบนี้ทีไร พีเจ้นทำตัวเหมือนได้กลับบ้านทุกที ฉันเริ่มสงสัยแล้วนะว่าพีเจ้นใช่คนจริงๆ หรือเปล่า..."

ข้อความมากมายวิ่งผ่านไปบนหน้าจอ

แม้หลินมู่เกอจะเตือนไว้ล่วงหน้าแล้วว่าเดี๋ยวจะมีการหลอกกันแน่ๆ และคนที่ถูกหลอกก็คือหลินมู่เกอเอง

แต่การต้องอยู่ใน "ห้องว่างเปล่าอันแสนแออัด" แบบนี้ ทุกคนก็ยังอดรู้สึกหวาดกลัวตามสัญชาตญาณไม่ได้อยู่ดี...

"อ้อ ผมชื่อหลินมู่เกอนะครับ"

หลินมู่เกอที่นั่งพักอยู่ครู่หนึ่งก็โพล่งขึ้นมาอย่างกะทันหัน ทำเอาคนในห้องไลฟ์สดสะดุ้งกันเป็นแถว

สิ้นเสียงของเขา บรรยากาศภายในห้องก็มืดมิดและหนาวเหน็บลงถนัดตา ราวกับมีม่านหมอกสีดำบางๆ ปกคลุมไปทั่ว

เสียงรบกวนเล็กๆ น้อยๆ รอบข้างก็เงียบหายไปจนหมดสิ้น ทั้งห้องตกอยู่ในความเงียบงันที่น่าขนลุก ภายใต้ความมืดมิดเช่นนี้ก็ชวนให้ผู้คนรู้สึกตึงเครียดขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว

มีเพียงหลินมู่เกอคนเดียวที่ทำหน้าตารอคอยอย่างมีความสุข แถมยังเรอออกมาอีกต่างหาก

"หลิน... มู่... เกอ..."

จู่ๆ เสียงแหบพร่าเบาๆ ก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหลินมู่เกอ

เสียงนี้ชวนให้นึกถึงตำนานที่ว่า เวลาเดินคนเดียวในซอยเปลี่ยวตอนกลางคืน ถ้าได้ยินเสียงคนเรียกชื่อจากด้านหลัง ห้ามหันกลับไปมองเด็ดขาด ต้องรีบจ้ำอ้าวเดินหนีไปให้เร็วที่สุด อย่ามัวลังเล ไม่เช่นนั้นจะถูกผีเข้าสิงแล้วสูบพลังชีวิตจนแห้งตาย

"เอ๊ะ อยู่นี่ไง ผมอยู่นี่!"

แต่หลินมู่เกอกลับทำตัวเหมือนเตรียมตัวมาเป็นอย่างดี ยังไม่ทันที่เสียงแหบพร่านั้นจะจางหายไป เขาก็รีบหันขวับกลับไปมองความมืดด้านหลังอย่างกระตือรือร้นทันที

แววตาของเขาเป็นประกายวิบวับ

"ผมอยู่นี่แล้ว!"

เขาลุกพรวดขึ้นจากโซฟา ตบอกตัวเองดังปุๆ แล้วยืนหลังตรงด้วยความดีใจสุดขีด

[จบแล้ว]