บทที่ 50 - ช่างเป็นเด็กดีอะไรขนาดนี้

บทที่ 50 - ช่างเป็นเด็กดีอะไรขนาดนี้

"ห้ามลอกเลียนแบบเด็ดขาด"

"ขอตำหนิตัวเองออกสื่อ"

"ถึงแกจะไม่ใช่คนแต่ก็หัดมีมารยาทบ้างสิ"

"เงือกน้อยตัวนี้คงไม่ใช่เทพแห่งแม่น้ำในตำนานหรอกนะ?"

"ฮือๆๆ เงือกน้อยน่ารักจังเลย!"

"น่าสงสารจัง..."

"แกเรียกน้องว่าสิ่งมีชีวิตลี้ลับเนี่ยนะ?"

"แต่ศพพวกนั้นคงไม่ใช่ฝีมือน้องกินหรอกใช่ไหม?"

ท่าทางร้องไห้กระซิกๆ ของเงือกน้อยบวกกับชื่อนี้ทำให้ผู้คนนึกเชื่อมโยงไปถึงตำนานปรัมปราได้อย่างง่ายดาย ความประทับใจแรกของทุกคนที่มีต่อเงือกน้อยก็เลยพุ่งปรี๊ดจนทะลุปรอท

สภาพแวดล้อมรอบด้านดูเหมือนจะไม่น่ากลัวอีกต่อไปเพราะความน่ารักของเงือกน้อย

แต่ในจังหวะที่ทุกคนกำลังคลายความระแวดระวังอยู่นั้นเอง

เงือกน้อยก็อ้าปากงับเข้าที่ท่อนแขนที่โผล่พ้นเสื้อของหลินมู่เกออย่างจัง

ฟันหยักราวกับใบเลื่อยแทงทะลุผิวหนังและเนื้อของเขาได้อย่างง่ายดาย เลือดสดๆ ซึมทะลักออกมาในพริบตาและสาดกระเซ็นไปโดนเกล็ดหลากสีบนใบหน้าของเงือกน้อย

นัยน์ตาสีฟ้าครามของเธอหรี่ลงเล็กน้อย ลิ้นที่เต็มไปด้วยหนามแหลมหันกลับมาเลียท่อนแขนของหลินมู่เกอ

หลังจากกลืนเศษเนื้อลงคอต่อหน้าต่อตาหลินมู่เกอ เธอก็มุดลงไปในแม่น้ำภายใต้การคุ้มกันของมือวารีนับไม่ถ้วนทันที

"!!!"

"มู่เกอไม่เป็นไรใช่ไหม!"

"คราวนี้มีเรื่องแน่ๆ!"

"นี่คือกัดเนื้อหลุดไปทั้งก้อนเลยเหรอ?!"

"เห็นแล้วเจ็บแทนเลย!"

"ฉันขอถอนคำพูดที่บอกว่าอยากเลี้ยงเงือกเมื่อกี้"

"ไม่เป็นไรครับ ไม่เจ็บเลย"

หลินมู่เกอมองดูบาดแผลของตัวเองอย่างไม่ใส่ใจนัก

"ทุกคนดูสิครับ ตรงบริเวณรอบๆ บาดแผลของผม"

เขาเอากล้องที่แตกเป็นรอยร้าวไปจ่อที่บาดแผลบนแขนซึ่งดูเหมือนโดนกับดักหนูหนีบ

ตรงกลางแผลเป็นรอยถลอกที่เกิดจากหนามแหลมขูด

"เห็นไหมครับ เลือดนี่มันเป็นสีแดงเข้ม ออกจะคล้ำๆ ดำๆ หน่อย"

หลินมู่เกอเปิดไฟฉาย บาดแผลไม่ได้ลึกอย่างที่คิด แค่เลือดไหลเยอะไปหน่อยก็เลยดูร้ายแรง

แถมเลือดที่ไหลออกมาก็เป็นสีดำคล้ำจริงๆ ด้วย

"นี่เป็นแผลตอนที่ผมเล่นกับพวกมือวารีเมื่อกี้แล้วโดนบาดเข้าแบบไม่ระวังครับ"

"เพราะแม่น้ำสายนี้มีต้นกำเนิดมาจากภูเขาฉีซาน แล้วภูเขาฉีซานเมื่อก่อนก็เป็นสุสานไร้ญาติ มีศพที่กลายสภาพเป็นซอมบี้ฝังอยู่เยอะมาก"

"เพราะงั้นนอกจากบางทีฝนตกหนักแล้วจะมีศพลอยตามน้ำมา มันก็ทำให้มือวารีบางส่วนเกิดการกลายพันธุ์ด้วยครับ"

"เมื่อกี้ผมโดนมือวารีที่มีพิษศพข่วนผิวหนังจนถลอกครับ"

"เงือกน้อยกัดตรงรอยที่ผมติดเชื้อก็เพื่อหยุดการแพร่กระจายของพิษศพ เลือดสีดำที่เห็นก็คือพิษศพครับ"

"ฟันของเงือกมีฤทธิ์เป็นยาชาครับ ตอนนี้ผมก็เลยไม่รู้สึกเจ็บแถมยังไม่รู้สึกถึงแขนข้างนี้เลยด้วยซ้ำ"

เขาแกว่งแขนไปมาพลางอธิบาย

"ช่างเป็นเด็กดีอะไรขนาดนี้ ตัวเองเจ็บอยู่แท้ๆ แต่ก็ยังอุตส่าห์เป็นห่วงผมอีก..."

หลินมู่เกอมองแผ่นหลังของเงือกน้อยที่หายลับไปท่ามกลางฝูงมือวารีนับไม่ถ้วนพลางเอ่ยอย่างซาบซึ้งใจ

"ที่แท้ก็เป็นแบบนี้นี่เอง..."

เยี่ยจื่อเข่อที่ซุกตัวดูไลฟ์สดอยู่ในผ้าห่มมีประกายแห่งความเข้าใจพาดผ่านแววตา

ข้อเท้าของเธอพอโดนกัดก็ชาไปในทันที แถมเลือดที่ไหลออกมาก็เป็นสีดำด้วย

ตอนนั้นเธอยังนึกว่าตัวเองโดนพิษอะไรเข้าไปซะอีก หวาดผวาอยู่ตั้งหลายวัน

พอได้ดูไลฟ์สดของหลินมู่เกอครั้งนี้เธอถึงได้รู้ว่า ที่แท้เธอไม่ได้โดนพิษ แต่กำลังถูกถอนพิษต่างหากล่ะ...

"ช่างเป็นเด็กดีอะไรขนาดนี้"

"ถ้าโดนพิษศพแล้วจะติดเชื้อกลายเป็นซอมบี้ไหม?"

"สรุปว่าความจริงแล้วเงือกน้อยหวังดีใช่ไหม?"

"ถึงจะอย่างนั้นก็เถอะ แต่ถ้าฉันเป็นมู่เกอฉันคงตกใจตายไปแล้ว"

"เรื่องที่เกิดขึ้นในวันนี้เปิดโลกทัศน์ใบใหม่ให้ฉันอีกแล้ว"

"โลกทัศน์ของฉันโดนมู่เกอเปิดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าจนพรุนไปหมดแล้ว"

ระหว่างที่ทุกคนกำลังคุยกัน เลือดบนแขนของหลินมู่เกอก็หยุดไหลแล้ว

บาดแผลดูไปดูมาก็ไม่ต่างอะไรกับแผลถลอกเวลาวิ่งเร็วๆ แล้วหกล้มไถลไปกับพื้นเลย

"ถ้าคนเป็นๆ โดนพิษศพเข้าไป อาการเบาหน่อยก็จะไข้ขึ้นสูงหลายวัน ถ้าหนักหน่อยก็จะค่อยๆ หมดสติไปครับ"

"วิธีถอนพิษศพนอกจากเล็บของซอมบี้น้อยที่ผมเก็บมาคราวที่แล้ว ก็คือต้องรีบรีดเลือดออกตอนที่พิษศพยังไม่ทันแพร่กระจายครับ"

"แน่นอนครับ ขอแค่ทุกคนไม่เลียนแบบผมไปขุดหาซอมบี้น้อย หรือมาเล่นกับพวกมือวารีที่แม่น้ำหนานเหอ ชาตินี้พวกคุณก็ไม่มีทางโดนพิษศพแน่นอนครับ"

หลินมู่เกอเดินเลียบไปตามริมแม่น้ำพลางให้ความรู้ไปพลาง

ความจริงแล้วเขาก็แค่ผิวถลอกนิดหน่อยเท่านั้นแหละ ด้วยภูมิคุ้มกันของเขาแล้วนอกจากจะไม่เป็นอะไร มันยังช่วยปรับสมดุลหยินหยางให้ร่างกายอีกต่างหาก

"วันนี้บังเอิญจริงๆ ครับ ไม่คิดเลยว่าจะได้มาเจอเงือกด้วย"

"ถือโอกาสนี้ให้ความรู้กับทุกคนเลยแล้วกันครับ เงือกกับซอมบี้จัดอยู่ในสิ่งมีชีวิตประเภทเดียวกัน ทั้งคู่เกิดจากศพของคนที่ตายไปแล้วครับ"

"ทุกคนเข้าใจง่ายๆ ว่าซอมบี้คือผลผลิตจากการฝังศพลงดิน ส่วนเงือกคือผลผลิตจากการลอยอังคารหรือฝังศพลงน้ำครับ และเพราะการฝังศพลงน้ำมันหาดูได้ยากมาก เงือกก็เลยเป็นอะไรที่พบเห็นได้ยากมากๆ เช่นกัน"

หลินมู่เกอย่อตัวลงจับมือวารีข้างหนึ่งที่บังเอิญเกยตื้นโยนกลับลงไปในแม่น้ำ

แถมยังใจดีช่วยจัดทรงผมอันยาวสลวยให้มันด้วย

"มือวารีตัวเมื่อกี้มันป่วยครับ ตัวก็เลยแข็งๆ หน่อย น่าจะเป็นมือวารีแก่ๆ อายุสิบกว่าปีได้แล้วล่ะมั้ง สายตาฝ้าฟางหมดแล้ว แต่ผมของมันก็ยังพลิ้วสลวยอยู่เลย"

เขาพูดบ่นปนหยอกล้อไปประโยคหนึ่ง

"มือวารีแก่ๆ"

"สายตาฝ้าฟางหมดแล้ว"

"โลกใบนี้น่าอัศจรรย์เกินไปแล้ว"

"ที่แท้เงือกก็เป็นผลผลิตจากการฝังศพลงน้ำนี่เอง..."

"ถ้าไม่มีมู่เกอมาให้ความรู้ ใครจะไปคิดว่าจะมีสิ่งมีชีวิตอย่างเงือกอยู่บนโลกด้วย?"

"ไม่ใช่แค่รู้หน้าไม่รู้ใจนะ สิ่งมีชีวิตก็ตัดสินจากภายนอกไม่ได้เหมือนกัน ตั้งแต่หนิงหนิงมาจนถึงเงือกในตอนนี้"

"ใครจะไปคาดคิดล่ะว่าเงือกไม่ใช่คนและไม่ใช่ปลา แต่ดันจัดอยู่ในหมวดหมู่ของซอมบี้?"

ภายใต้การให้ความรู้ของหลินมู่เกอ ทุกคนก็เริ่มมีความเข้าใจเกี่ยวกับสิ่งมีชีวิตลี้ลับสายพันธุ์ใหม่อย่างเงือกกันคร่าวๆ แล้ว

นี่แหละคือสิ่งที่เขาอยากเห็น และเขาก็อยากจะทำมันให้สำเร็จ

"อีกเรื่องหนึ่งก็คือระดับสติปัญญาของเงือกจะอยู่ในระดับเดียวกับโลมาเลยครับ ถือว่าฉลาดมาก ถ้าได้รับการฝึกฝนก็สามารถฉลาดเทียบเท่ากับเด็กมนุษย์อายุสี่ห้าขวบได้เลย"

"แถมเงือกยังมีความอ่อนไหวต่อการเปลี่ยนแปลงของสภาพแวดล้อมเป็นพิเศษด้วยครับ"

"เมื่อกี้ทุกคนก็คงเห็นแล้ว เพราะมลภาวะทางสิ่งแวดล้อม เกล็ดของเงือกน้อยถึงได้เปราะบางมาก ขนาดก้อนหินธรรมดาๆ แบบนี้ก็ยังบาดจนเลือดออกได้เลย"

"เพราะฉะนั้นทุกคนต้องช่วยกันรักษาสิ่งแวดล้อมนะครับ! คนเขากลายเป็นอย่างอื่นไปแล้วยังต้องมาโดนสภาพแวดล้อมเล่นงานอีก ทุกคนคงไม่อยากให้พอตัวเองตายไปแล้วต้องมาถูกสภาพแวดล้อมที่ตัวเองทำลายกลับมาฆ่าซ้ำอีกรอบหรอกใช่ไหมครับ?"

พอคิดถึงแววตาที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวของเงือกน้อยเมื่อครู่นี้ ร่างกายที่สั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้เหมือนลูกแมวน้อยหลงทางท่ามกลางพายุฝน หลินมู่เกอก็รู้สึกปวดใจเป็นอย่างมาก

"แล้วตอนนี้ผมก็จะไปตามหาเงือกน้อยตัวนั้นแล้วครับ แถวนี้คงเหลือแค่น้องตัวเดียวแล้วล่ะ"

"ถ้าขืนปล่อยให้น้องอยู่คนเดียวที่นี่ต่อไปล่ะก็ ดูจากระดับและแนวโน้มมลภาวะของแม่น้ำหนานเหอในตอนนี้แล้ว น้องคงอยู่ได้ไม่เกินสามปีหรอกครับ"

"ดังนั้นด้วยจุดประสงค์ในการปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพ ผมจึงจำเป็นต้องพาน้องกลับบ้านครับ"

"ก็ถือซะว่าเลี้ยงโลมาน้อยตัวหนึ่งเท่านั้นแหละครับ ทุกคนอย่าคิดลึกสิ!"

หลินมู่เกอเดินกลับขึ้นฝั่งสูดลมหายใจเข้าลึกๆ แล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงจริงจังหนักแน่น

"จุดสำคัญ: จำเป็นต้องพาน้องกลับบ้าน"

"ด้วยจุดประสงค์ในการปกป้องความหลากหลายทางชีวภาพ"

"ก็ถือซะว่าเลี้ยงโลมาน้อยตัวหนึ่งเท่านั้นแหละ"

"ไม่คิดลึกหรอกน่า อีโมจิหมาน้อยปกป้องชีวิต"

"โลมานี่เป็นสัตว์เลี้ยงที่ถูกกฎหมายด้วยเหรอ?"

"คุกสินะ! ชีวิตมีแววจะได้ไปนอนกินข้าวแดงแล้ว!"

"ถ้าเงือกคือเทพแห่งแม่น้ำในตำนานของแม่น้ำหนานเหอจริงๆ การถูกมู่เกอพากลับไปเลี้ยงมันก็ดีเหมือนกันนะ..."

"เมืองหนานเฉิงยังมีตำนานลี้ลับอะไรเหลืออยู่อีกบ้างเนี่ย? คงใกล้จะโดนมู่เกอตามเก็บคอลเลกชันจนครบแล้วมั้ง?"

[จบแล้ว]