บทที่ 48 - ผมก็เลยแวะอาบน้ำมานิดหน่อยน่ะ

บทที่ 48 - ผมก็เลยแวะอาบน้ำมานิดหน่อยน่ะ

"!!!"

"มู่เกอ!"

"มันคือสิ่งลี้ลับ!"

"มู่เกอตกน้ำไปแล้วเหรอ??"

"ต่อให้มู่เกอจะไม่กลัวสิ่งลี้ลับแต่ตกลงไปในน้ำดึกป่านนี้ก็คง..."

"ฉันเห็นมีตัวอะไรก็ไม่รู้โผล่มางับมู่เกอลงไปในน้ำด้วยล่ะ!"

"จะกะทันหันเกินไปไหมเนี่ย?"

แค่จู่ๆ หลินมู่เกอขุดเจอแขนคนตายขึ้นมาจากใต้ดินมันก็ดูน่ากลัวมากพออยู่แล้ว

ยิ่งพอมาบวกกับตำนานลี้ลับของแม่น้ำหนานเหอ การที่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอย่างกะทันหันก็ยิ่งทำให้ทุกคนรู้สึกหวาดผวาจนถึงขีดสุด

ยิ่งไปกว่านั้นมุมกล้องในตอนนี้ก็มองไม่เห็นเลยว่าหลินมู่เกอเป็นตายร้ายดียังไงบ้าง

ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอไลฟ์สดมีเพียงทิวทัศน์ยามค่ำคืนของชานเมืองที่อาบไล้ไปด้วยแสงจันทร์ นอกจากเสียงน้ำไหลเชี่ยวกรากและเสียงหล่นน้ำของหลินมู่เกอเมื่อครู่นี้ก็ไม่ได้ยินเสียงอื่นใดอีกเลย

อุณหภูมิบริเวณโดยรอบแม่น้ำหนานเหอลดต่ำลงอย่างรวดเร็วจนน่าเหลือเชื่อ

"จะครบหนึ่งนาทีแล้วนะ!"

"ไม่มีวี่แววความเคลื่อนไหวอะไรเลย!"

"มู่เกอ! อย่าทำให้ฉันกลัวสิ!"

"ไม่เป็นไรๆ ถ้าเป็นมู่เกอล่ะก็จะต้องปลอดภัยแน่นอน"

"ใช่แล้ว ทุกคนวางใจเถอะ"

"แต่กระแสน้ำในแม่น้ำตอนกลางคืนมันเชี่ยวมากเลยนะ น้ำก็ลึกตั้งสี่ห้าเมตรแถมข้างในยังมีทั้งโคลนทรายและเศษหินจากภูเขา ถึงฉันจะแอบหวังให้มีสิ่งลี้ลับโผล่มาก็เถอะ แต่อันตรายที่สุดก็คือแม่น้ำนี่แหละ!"

หนึ่งนาทีผ่านไป สองนาทีผ่านไป

กล้องยังคงตั้งตระหง่านอยู่กับที่อย่างโดดเดี่ยว ภาพบนหน้าจอก็มีเพียงวิวทิวทัศน์อันแสนอ้างว้าง

"ไม่มั้ง ไม่หรอกมั้ง..."

ภายในบ้านพักตากอากาศหลังใหญ่ในหมู่บ้านเทียนฝูเจียหยวนเขตเมืองใหม่ของเมืองหนานเฉิง เยี่ยจื่อเข่อกำลังกัดเล็บตัวเองด้วยความตื่นตระหนก

สาเหตุที่เธอรู้เรื่องตำนานลี้ลับของแม่น้ำหนานเหอเป็นอย่างดีก็เพราะเมื่อสามปีก่อนตอนที่เธอไปตกปลากับคุณปู่ เธอได้เห็นสัตว์ประหลาดในแม่น้ำด้วยตาตัวเอง

แถมยังเคยได้สัมผัสกับมันอย่างใกล้ชิดอีกด้วย

เยี่ยจื่อเข่อใช้มือที่สั่นเทาเลิกชายชุดนอนของตัวเองขึ้น

บริเวณน่องของเธอมีรอยแผลเป็นปรากฏให้เห็นอย่างชัดเจน

สัตว์ประหลาดในแม่น้ำตัวนั้นกัดเอาเนื้อตรงน่องของเธอหลุดไปทั้งก้อน

"เยี่ยจื่อ! ลองทายดูสิว่าวันนี้ปู่ตกปลาอะไรมาได้!"

"คงไม่ใช่ปลาตะลุมพุกหรอกใช่ไหมคะ?"

เยี่ยจื่อเข่อปรับสีหน้าให้เป็นปกติแล้วยิ้มถามชายชราที่ผลักประตูเดินเข้ามา

"โอ้โห! สมกับเป็นหลานรักของปู่ ทายทีเดียวก็ถูกเลย!"

"แต่ปู่ไม่ได้เป็นคนตกได้เองหรอกนะ มีพ่อหนุ่มคนหนึ่งใช้เบ็ดตรงตกขึ้นมาได้ หลานว่ามันแปลกไหมล่ะ?"

...

...

"ห้านาทีแล้วนะ..."

"มู่เกอหายไปไหนแล้วล่ะ!"

"ฉันชักจะเริ่มกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้วนะ..."

"แจ้งตำรวจเถอะ"

"คราวนี้สิ่งลี้ลับได้เปรียบเรื่องสถานที่ซะด้วยสิ..."

"ถึงมู่เกอจะชอบทำตัวเหมือนไม่กลัวอะไรเลยก็เถอะ แต่ถึงยังไงเขาก็ยังเป็นคนอยู่นะ!"

"เชี่ย ตัวอะไรน่ะ!"

"!!!"

"มีตัวอะไรก็ไม่รู้ขึ้นมาแล้ว!"

บนหน้าจอที่เคยมีแต่ภาพทิวทัศน์ จู่ๆ ร่างเงาเลือนรางที่มีกระดูกสีขาวสวมคล้องอยู่ที่คอก็พุ่งพรวดขึ้นมาจากน้ำโดยไม่มีปี่มีขลุ่ย

เสียงน้ำสาดกระเซ็นตามหลังมาทำให้ทุกคนรู้สึกเย็นวาบไปถึงขั้วหัวใจ

"ฟู่! รอกันนานเลยใช่ไหมครับทุกคน! ผมก็เลยแวะอาบน้ำมานิดหน่อยน่ะ สบายตัวสุดๆ น้ำเย็นชื่นใจมากเลยครับ!"

"แถมยังมีผลพลอยได้ติดมือมาด้วยนะ"

"นี่เป็นสร้อยคอที่พวกสิ่งลี้ลับทำขึ้นมาจากกระดูกคน กระดูกปลา แล้วก็กระดูกสัตว์อื่นๆ แบบงานแฮนด์เมดล้วนๆ เลยนะ! สวยไหมล่ะครับ?"

"ผมเห็นสวยดีก็เลยหยิบติดมือมาโดยยังไม่ได้ขออนุญาตเจ้าของเขาเลย"

"เดี๋ยวสักพักค่อยเอาลงไปคืนก็แล้วกัน"

หลินมู่เกอปัดเส้นผมสีดำกระจุกใหญ่ที่ติดอยู่ตามตัวออก ก่อนจะถอดสร้อยกระดูกที่คอออกมาโชว์ให้กล้องดูแบบชัดๆ

"ตรงนี้คือฟันของมนุษย์ ส่วนนี้คือกะโหลกศีรษะมนุษย์ นี่ก็กระดูกข้อนิ้วมือมนุษย์ แล้วนี่ก็ชิ้นส่วนของกระดูกสะบ้าหัวเข่าครับ"

เขาอธิบายรายละเอียดอย่างถี่ถ้วน

"..."

"ฉันว่าแล้วเชียว"

"โชคดีนะที่คุณตำรวจหาว่าฉันเป็นพวกบ้าบอคอแตก"

"สรุปว่าเมื่อกี้นี้..."

"แวะอาบน้ำมานิดหน่อย"

"เดี๋ยวสักพักค่อยเอาลงไปคืนก็แล้วกัน"

"แกรู้ไหมว่าพวกเราเป็นห่วงแกขนาดไหน? โมโหจนแทบบ้าแล้วนะเนี่ย ขอเลิกติดตามแล้ว!"

"ถึงปากจะบ่นว่าเลิกติดตาม แต่พอเห็นหน้าโฮมเพจทีไรก็อดใจไม่ไหวกดเข้ามาดูทุกที"

พอเห็นหลินมู่เกอมีท่าทีสบายใจเฉิบขนาดนี้ ทุกคนก็ทั้งดีใจแล้วก็อึดอัดใจไปพร้อมๆ กัน

ดูเหมือนว่าความห่วงใยที่พวกเขามีให้หลินมู่เกอในทุกๆ ครั้งมันจะเป็นเรื่องเปล่าประโยชน์ไปซะหมด

"แล้วก็กระดูกพวกนี้ล้วนเป็นเศษอาหารที่เหลือจากการกัดกินของสิ่งมีชีวิตลี้ลับใต้น้ำนะครับ ดูสิ กินได้เกลี้ยงเกลาสุดๆ"

"ไม่เหลือเศษเนื้อคนติดอยู่เลยสักนิด"

หลินมู่เกอสวมสร้อยคอกลับคืนไป ก่อนจะสะบัดผมไปมา

"ทุกคนครับ สิ่งลี้ลับที่อาศัยอยู่ใต้แม่น้ำสายนี้มันมีความแปลกประหลาดเป็นพิเศษเลย เดี๋ยวผมจะให้พวกคุณดู"

เขาหยิบกล้องวิดีโอขึ้นมาแล้วเดินไปที่ริมฝั่งแม่น้ำโดยไม่สนใจพื้นดินที่เพิ่งจะแยกตัวออกเลยแม้แต่น้อย

กระแสน้ำไหลเชี่ยวกรากราวกับไม่ใช่แม่น้ำสายเดียวกับเมื่อครู่นี้เลย

แถมบริเวณโดยรอบยังมีลมพัดเย็นยะเยือกมาจากไหนก็ไม่รู้พัดโชยมาเป็นระลอกๆ ต้นไม้ใบหญ้าส่งเสียงดังสวบสาบไปหมด

"เนื้อคน"

"!!! รู้ทั้งรู้ว่าเป็นสิ่งลี้ลับที่กินคนแกยังไม่รีบหนีไปอีก!"

"ตอนนี้รีบกลับบ้านไปซะเถอะ อย่าหาทำอะไรแผลงๆ อีกเลย"

"กระแสน้ำแรงขนาดนั้นแกก็ยืนให้มันห่างๆ หน่อยสิ!"

"รีบกลับไปได้แล้ว!"

"เมื่อกี้มู่เกอแค่ลงไปอาบน้ำมาจริงๆ งั้นเหรอ???"

บรรยากาศสุดแสนจะอึมครึมแบบนี้ บวกกับตำนานลี้ลับที่คนในห้องไลฟ์สดเพิ่งจะเล่าให้ฟังอย่างละเอียด ทำให้ทุกคนต่างก็เกิดความหวาดกลัวขึ้นมาอย่างอดไม่ได้

"บุ๋งๆๆ..."

ในขณะเดียวกัน บนผิวน้ำที่ไหลเชี่ยวกรากก็มีศพซีดเผือดที่ถูกแช่น้ำจนเปื่อยยุ่ยลอยโผล่ขึ้นมาอย่างกะทันหัน

"ทุกคนดูสิ นี่คือศพครับ ในแม่น้ำสายนี้มีคนตายเยอะแยะเต็มไปหมดเลย! แถมยังมีกระดูกคนอีกเพียบ!"

หลินมู่เกอชี้ไปที่ศพที่กำลังลอยตามน้ำไปอย่างรวดเร็วพลางแนะนำอย่างตื่นเต้น

"นี่เป็นหนึ่งในวิธีที่สิ่งลี้ลับใช้เพื่อต่อต้านพวกเราครับ และก็..."

เขายังพูดไม่ทันจบ เลือดสีแดงฉานก็ทะลักพุ่งขึ้นมาจากใต้น้ำราวกับมีคนทำสีหกใส่ ย้อมแม่น้ำทั้งสายให้กลายเป็นสีเลือดไปในพริบตา

มือที่ซีดเผือดโผล่พ้นผิวน้ำขึ้นมาทีละข้าง ก่อนจะตีลังกากลิ้งตรงดิ่งมาหาหลินมู่เกอที่ยืนอยู่บนฝั่งด้วยความเร็วแสง

ตามซอกนิ้วของพวกมันเต็มไปด้วยเส้นผมเปื้อนเลือดที่พันกันยุ่งเหยิงไปหมด เห็นแล้วชวนให้รู้สึกวิงเวียนศีรษะเป็นอย่างมาก

"ดูสิครับ ก็ยังมีแค่สามอย่างเดิมๆ นี่แหละ ศพ เส้นผม เลือด"

"ถ้าทุกคนเคยดูคลิปตอนที่ผมไปตึกหนานเฉิง ตอนแรกหนิงหนิงก็ใช้วิธีนี้หลอกผมเหมือนกัน"

"เห็นพวกมือพวกนี้พุ่งเข้ามาหาแบบเอาเป็นเอาตายขนาดนี้ แต่ความจริงมันก็แค่ทำท่าทางขู่ไปอย่างนั้นแหละครับ"

"ผมจะยืนอยู่ตรงนี้แหละ ทุกคนลองสังเกตดูดีๆ นะครับ"

ถึงปากจะบอกว่าจะยืนอยู่เฉยๆ แต่พอได้เห็นภาพสุดสยองแบบนี้หลินมู่เกอก็อดไม่ได้ที่จะขยับตัวตามสัญชาตญาณ

เพียงแต่เขาดันขยับเดินหน้าเข้าไปหามันนี่สิ

ท่ามกลางสายตาของทุกคนที่จับจ้องมอง เขาไม่เพียงแต่จะไม่วิ่งหนี แต่กลับเดินดุ่มๆ เข้าไปหามือพวกนั้นทีละก้าวๆ อย่างไม่เกรงกลัว

"ขอบคุณยานอวกาศจากคุณ @เจ้าพ่อฟาร์มเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ด้วยนะครับ!"

"ขอบคุณตำแหน่งกัปตันจากคุณ @น่าหน้านา ด้วยครับ!"

"ขอบคุณแบตเตอรี่จากคุณ @ฉันโดดเรียนทีไรโป๊ะแตกตลอด ด้วยนะครับ!"

"ขอบคุณตำแหน่งกัปตันจากคุณ @แฟนพันธุ์แท้เบอร์เจ็ดของมู่เกอ ด้วยครับ!"

หลินมู่เกอเดินก้าวเท้ายาวๆ ตรงไปข้างหน้าพลางกล่าวขอบคุณสำหรับของขวัญจากทุกคนไปพลาง

"สักวันหนึ่งทุกคนจะต้องหวนนึกถึงความหวาดกลัวจากการถูกครอบงำในห้องไลฟ์สดของมู่เกอ!"

"นี่มันไม่ใช่ไลฟ์สดตกปลาหรอกเหรอวะเนี่ย??!"

"ได้ความรู้สึกเหมือนตอนดูไลฟ์สดครั้งแรกกลับมาแล้ว!"

"รีบวิ่งหนีไปเถอะขอร้องล่ะ!"

"ฉันไม่กล้าดูต่อแล้วจริงๆ!"

"มือพวกนั้นกำลังจะมาถึงแล้วอ๊ากก!"

"แม่จ๋า! หนูกลัว!!!"

ความรู้สึกขัดแย้งชนิดที่ว่ารู้ทั้งรู้ว่าข้างหน้าคือนรกแต่กลับไม่รู้สึกกลัวแถมยังเดินหน้าพุ่งชนเข้าใส่อย่างจัง ทำให้บรรยากาศในห้องไลฟ์สดพุ่งทะยานไปสู่ระดับที่ทั้งบิดเบี้ยวและน่าสะพรึงกลัวสุดๆ

และทุกคนก็เกิดเข้าใจประโยคหนึ่งขึ้นมาอย่างน่าประหลาด

สิ่งที่น่ากลัวที่สุดบนโลกใบนี้ก็คือการที่คุณไม่รู้ว่าตัวเองควรจะรู้สึกกลัวดีหรือเปล่า...

[จบแล้ว]