บทที่ 44 - คุณลุงนักตกปลาตามธรรมชาติของแท้แน่นอน

บทที่ 44 - คุณลุงนักตกปลาตามธรรมชาติของแท้แน่นอน

ตีสี่ ณ แม่น้ำหนานเหอ

"ท่านเทพแห่งแม่น้ำคุ้มครองด้วย!"

"ท่านเทพแห่งแม่น้ำคุ้มครองด้วย!"

"พวกเรานำเครื่องเซ่นไหว้มาถวายแล้ว คืนนี้ท่านต้องคุ้มครองพวกเราด้วยนะ!"

ริมฝั่งแม่น้ำท่ามกลางสายหมอกจางๆ ยามเช้าตรู่ ชายสองคนปีนข้ามรั้วกั้นที่มีป้ายเตือนว่า 'ห้ามปีนข้าม' พวกเขาคุกเข่าลงบนพื้นประนมมือมองไปยังแม่น้ำหนานเหออันกว้างใหญ่พลางเอ่ยปากด้วยความหวาดกลัวและเลื่อมใสศรัทธา

พวกเขาคนหนึ่งอ้วนคนหนึ่งผอม พอพูดจบก็หยิบผลไม้นานาชนิดออกมาจากกระเป๋าด้านหลังอย่างคล่องแคล่วแล้วนำไปวางเรียงบนเรือลำเล็กริมแม่น้ำอย่างระมัดระวัง

พวกเขาโขกศีรษะให้แม่น้ำหนานเหอเบื้องหน้าติดต่อกันสามครั้งก่อนจะค่อยๆ ดันเรือลำเล็กออกไปอย่างแผ่วเบา

"ท่านเทพแห่งแม่น้ำ คืนนี้พวกเราสองพี่น้องจะไปขโมยของที่หมู่บ้านซิ่งฝู ท่านต้องคุ้มครองพวกเราด้วยนะ!"

ชายร่างอ้วนมองดูเรือลำเล็กที่ลอยเคว้งอยู่กลางแม่น้ำแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะเอ่ยขึ้น

"บ้าเอ๊ย! แกจะไปบอกความจริงท่านเทพแห่งแม่น้ำทำไมเนี่ย พวกเราจะไปดูแลคนเฒ่าคนแก่ที่หมู่บ้านซิ่งฝูต่างหาก! ขอท่านเทพแห่งแม่น้ำช่วยอวยพรให้พวกคนแก่สุขภาพแข็งแรงด้วยเถิด!"

ชายร่างผอมก้มกราบอีกสองครั้งก่อนจะรีบดึงตัวชายร่างอ้วนให้ออกไปจากริมแม่น้ำอย่างรวดเร็ว

ทั้งที่เป็นช่วงฤดูร้อนแต่เมื่ออยู่ริมแม่น้ำพวกเขากลับสัมผัสได้เพียงความหนาวเหน็บ เป็นความเย็นยะเยือกที่ทำให้รู้สึกหวาดกลัวขึ้นมาเองตามธรรมชาติ

"บุ๋งๆๆ..."

หลังจากทั้งสองคนหายลับไป เงาร่างแปลกประหลาดก็ค่อยๆ โผล่พ้นผิวน้ำท่ามกลางสายหมอกจางๆ

ไม่กี่วินาทีต่อมา เรือลำเล็กกลางแม่น้ำก็ค่อยๆ ลอยมาเทียบท่าริมฝั่ง

ผลไม้ที่อยู่ด้านในอันตรธานหายไปจนหมดสิ้น

...

...

เก้าโมงครึ่ง

"ฟู่ ปั่นอีกแป๊บเดียวก็จะถึงเมืองหยางแล้ว"

บนถนนสายหลักริมแม่น้ำ นักท่องเที่ยวสะพายเป้คนหนึ่งจอดรถจักรยานพิงไว้กับต้นไม้

"อ้า! เมืองหนานเฉิง!"

เขาถอดหมวกกันน็อกออกแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะตะโกนใส่แม่น้ำหนานเหอสุดเสียง

หลังจากหอบหายใจอยู่สองสามที เขาก็ปีนข้ามรั้วกั้นเดินไปที่ริมแม่น้ำ คุกเข่าลงบนพื้น ถลกแขนเสื้อขึ้นแล้ววักน้ำล้างหน้า

"ซี๊ดดด... เย็นจัง! ทำไมน้ำถึงเย็นขนาดนี้เนี่ย?"

อุณหภูมิของน้ำที่เย็นเฉียบทำให้เขาชะงักไปชั่วครู่ ความเหนื่อยล้าจากการปั่นจักรยานติดต่อกันหลายชั่วโมงท่ามกลางอากาศร้อนจัดค่อยๆ มลายหายไป

"ฟู่ ชื่นใจจัง!"

เขาก้มตัวลงสระผม

วินาทีเดียวกับที่เขาก้มหัวลง ศพปริศนาก็ค่อยๆ ลอยขึ้นมากลางแม่น้ำอันเงียบสงบ

"ตู้ม!"

แต่วินาทีต่อมา มือของสิ่งมีชีวิตประหลาดก็ยื่นพรวดขึ้นมาจากใต้น้ำแล้วกดศพนั้นจมลงไปในพริบตา

"ฟู่ เมืองหยาง ฉันมาแล้ว"

นักท่องเที่ยวสะพายเป้ยืนขึ้นแล้วสูดลมหายใจเข้าลึกๆ โดยไม่ได้สนใจระลอกคลื่นกลางแม่น้ำเลยแม้แต่น้อย

หลังจากเขาปั่นจักรยานออกเดินทางต่อ เลือดสีแดงฉานก็พวยพุ่งขึ้นมาจากใต้ผิวน้ำพร้อมกับเสียงดังบุ๋งๆ

...

...

บ่ายสองโมงตรง เวลาที่แดดเมืองหนานเฉิงร้อนระอุที่สุด

ชายชราคนหนึ่งพาดชายหนุ่มในชุดอาสาสมัครเดินมาที่ริมแม่น้ำหนานเหอ

"อยู่ริมแม่น้ำนี่เย็นสบายดีจัง ไม่รู้ทำไมถึงไม่มีใครเลือกมาทำความสะอาดตรงนี้เลย"

"หลี่อีหาง เธอไม่ใช่คนเมืองหนานเฉิงใช่ไหม?"

ชายชราหยุดยืนอยู่ริมแม่น้ำแล้วเหลือบมองป้ายชื่อที่ชายหนุ่มห้อยคออยู่ก่อนจะเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงแหบพร่า

"ครับ"

หลี่อีหางพยักหน้ารับ

เขาเป็นนักศึกษาชั้นปีที่หนึ่งของมหาวิทยาลัยหนานเฉิงที่สมัครเข้าร่วมกิจกรรมอาสาสมัครพิทักษ์สิ่งแวดล้อมเมืองหนานเฉิง

คนอื่นพากันเลือกงานกวาดถนนอะไรเทือกนั้นไปหมดแล้ว ก็เลยเหลืองานเก็บขยะกับสาหร่ายบนผิวน้ำให้เขา

ตอนแรกเขาคิดว่างานนี้คงเหนื่อยที่สุด แต่ไม่นึกเลยว่าริมแม่น้ำจะเย็นสบายขนาดนี้ แถมเพราะเขาเพิ่งมาเป็นครั้งแรกก็เลยมีชายชราที่คอยทำความสะอาดผิวน้ำเป็นประจำมาคอยดูแล

"เดี๋ยวพอนั่งบนเรือ ห้ามพูดอะไรเด็ดขาดนะ"

ชายชราหรี่ตามองแม่น้ำหนานเหออยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะผลักรั้วกั้นที่มีป้ายเตือน 'ห้ามปีนข้าม' เปิดออก

"นี่มัน..."

หลี่อีหางชะงักไปนิดหนึ่ง ที่แท้คำว่าห้ามปีนข้ามก็หมายความว่าให้ผลักรั้วเปิดออกได้เลยนี่เอง...

เขาเกาหัวแกรกๆ แล้วเดินตามหลังชายชราไป

"ชู่ว"

ชายชรานั่งลงบนเรืออย่างชำนาญ ก่อนจะยกนิ้วชี้แตะริมฝีปากเป็นสัญญาณให้หลี่อีหางเงียบเสียง

"อึก..."

หลี่อีหางนั่งลงบนเรือด้วยท่าทางอึกอักเหมือนอยากจะพูดอะไรแต่ก็ไม่กล้าพูด

ชั่วพริบตานั้นเขาพลันรู้สึกเหมือนมีสายตาคู่หนึ่งแอบจ้องมองมาที่เขาอย่างเลือนราง

เรือลำเล็กแล่นห่างออกจากฝั่งไปเรื่อยๆ

กระแสน้ำที่เคยเชี่ยวกรากกลับสงบนิ่งลงตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้

ภายใต้แสงแดดเจิดจ้า เขากลับไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นเลยสักนิด มีเพียงความเหน็บหนาวที่ซึมลึกไปถึงขั้ววิญญาณ

ความรู้สึกต่ำต้อยและสิ้นหวังค่อยๆ คืบคลานเกาะกุมหัวใจของเขาโดยไม่รู้ตัว

"คุณตาครับ นั่นมัน..."

"ชู่ว!"

ใบหน้าของหลี่อีหางไม่มีเลือดฝาดหลงเหลืออยู่อีกต่อไป

เงาสีดำทะมึนขนาดมหึมาค่อยๆ โอบล้อมเรือลำเล็กของพวกเขาไว้อย่างเงียบเชียบ

...

...

หกโมงเย็น ใน 'กลุ่มวางแผนวันเกิด' ของอวี๋ซินหนิงมีสมาชิกปาเข้าไปสี่ร้อยกว่าคนแล้ว

หลังจากปรึกษาหารือกันมาหลายวัน ในกลุ่มก็เริ่มได้แผนการคร่าวๆ ออกมาแล้ว

"ว่าแต่มู่เกอจะไปตกปลาที่ไหนคืนนี้เนี่ย?"

"เขาจะใช้เบ็ดไม่มีเงี่ยงตกปลาจริงๆ เหรอ?"

"สถานที่ที่มู่เกอเลือกอย่างน้อยก็ต้องเคยมีคนตายบ้างแหละน่า?"

"ฉันรู้สึกว่ามันก็แค่คลิปตกปลาธรรมดาๆ คลิปหนึ่งเท่านั้นแหละ"

"คงไม่ใช่แม่น้ำหนานเหอหรอกมั้ง?"

สมาชิกในกลุ่มที่ใช้ชื่อว่าเยี่ยจื่อเข่อพิมพ์บอก เธอเป็นหนึ่งในกัปตันของหลินมู่เกอที่ติดตามดูไลฟ์สดของเขามาตั้งแต่คลิปโรงพยาบาลจิตเวช

ถึงแม้เธอจะถือเป็นแฟนพันธุ์แท้คนหนึ่ง แต่เจ้าตุ๊กตาผีนั่นเธอไม่กล้าเอามาเก็บไว้จริงๆ...

"แม่น้ำหนานเหอทำไมเหรอ?"

"เทพแห่งแม่น้ำหนานเหอคือหนึ่งในตำนานลี้ลับของเมืองหนานเฉิงน่ะสิ เพียงแต่มันไม่ได้โด่งดังเท่าโรงพยาบาลจิตเวชเท่านั้นเอง"

"แถมช่วงหลายปีมานี้แถวแม่น้ำหนานเหอกำลังสร้างสถานีรถไฟความเร็วสูงอยู่ด้วย ทุกคนก็เลยพยายามหลีกเลี่ยงที่จะพูดถึง ตอนนี้ก็มีแต่คนเฒ่าคนแก่บางคนเท่านั้นแหละที่รู้เรื่องนี้"

เยี่ยจื่อเข่อส่งอีโมจิรูปปลาเค็มสูบบุหรี่

"ฉันเคยอ่านเจอในเว็บบอร์ดเมื่อก่อนนี้ เหมือนจะมีคนบอกว่าตอนไปทำความสะอาดผิวน้ำดันไปเจอศพลอยขึ้นมาด้วยแหละ"

"ใช่ๆ ไม่ได้มีแค่คนเดียวนะ ช่วงแม่น้ำตรงนั้นเขาว่ากันว่ามีศพอยู่ตั้งสิบกว่าศพ ฉันเคยเห็นรูปด้วย โคตรน่ากลัวเลย"

"แล้วตอนหลังก็มีคนไปเจอโครงกระดูกมนุษย์เยอะแยะอยู่ริมแม่น้ำไม่ใช่เหรอ? เหมือนโดนตัวอะไรก็ไม่รู้แทะกินด้วย"

"ฉันก็เคยอ่านเจอเวอร์ชันนี้เหมือนกัน แต่ก็มีอีกเวอร์ชันที่บอกว่าในแม่น้ำหนานเหอมีเทพแห่งแม่น้ำสถิตอยู่ ถ้าไปกราบไหว้ท่านก็จะช่วยคุ้มครอง"

"ใช่ เขาว่ากันว่าผู้ก่อตั้งบริษัทยาหนานเฉิงก็เคยไปไหว้เทพแห่งแม่น้ำนี่แหละ หลังจากนั้นธุรกิจก็เจริญรุ่งเรืองราบรื่นสุดๆ"

"เมื่อก่อนตอนที่ข้าราชการระดับสูงของเมืองหนานเฉิงมารับตำแหน่งใหม่ก็ต้องไปไหว้ที่แม่น้ำหนานเหอกันทุกคนเลยนะ"

"สรุปก็คือแม่น้ำหนานเหอนี่มันแปลกประหลาดเอามากๆ เลยแหละ"

...

...

สามทุ่มตรง

"สวัสดีครับทุกคน! ไม่เจอกันแค่วันเดียวคิดถึงกันจังเลยครับ!"

หลินมู่เกอเพิ่งจะมาถึงริมแม่น้ำหนานเหอในเขตเมืองใหม่ของเมืองหนานเฉิงก็เปิดไลฟ์สดทันที

"ตอนนี้ผมอยู่ที่เขตเมืองใหม่ของเมืองหนานเฉิงครับ น่าจะถือเป็นเขตกึ่งชานเมืองได้เลย วิวทิวทัศน์สวยงามมาก เดี๋ยวผมจะไปตกปลาที่แม่น้ำสายใหญ่ข้างหน้านี้ครับ"

"แต่วันนี้อากาศร้อนไปหน่อย มืดป่านนี้แล้วอุณหภูมิยังตั้ง 28 องศาเซลเซียส แถมยุงแถวชานเมืองก็เยอะเป็นพิเศษด้วย เพราะงั้นนอกจากผมแล้วก็คงไม่มีใครมาที่นี่หรอกครับ"

"อ๊ะ ขอโทษทีครับ ยังมีคุณลุงอีกคนหนึ่ง"

"ซี๊ดดด... นั่นคุณลุงจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?"

เขาขมวดคิ้วพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ

"ใช่ครับ เป็นคนจริงๆ เป็นคุณลุงนักตกปลาตามธรรมชาติของแท้แน่นอน บนตัวเขามีกลิ่นอายของมนุษย์อยู่"

หลินมู่เกอลูบจมูกตัวเองด้วยความเขินอายเล็กน้อย

คุณลุงคนนี้มานั่งนิ่งไม่ไหวติงอยู่กลางดึกแบบนี้ แสดงว่าเป็นนักตกปลามือโปรแน่ๆ!

"เป็นคนจริงๆ"

"บนตัวเขามีกลิ่นอายของมนุษย์อยู่"

"ของแท้แน่นอน"

"คุณลุงนักตกปลาตามธรรมชาติ"

"? นี่มันแม่น้ำหนานเหอจริงๆ เหรอเนี่ย?"

"เชี่ย! นี่มันแม่น้ำหนานเหอที่คุยกันในกลุ่มเมื่อตอนบ่ายใช่ไหม?"

"กลุ่มอะไรเหรอ? มู่เกอมีกลุ่มแฟนคลับด้วยเหรอ?"

"ไม่จริงน่า... ฉันอุตส่าห์นึกว่านี่จะเป็นไลฟ์สดตกปลาธรรมดาๆ ซะอีก..."

การที่หลินมู่เกอเลือกมาตกปลาที่แม่น้ำหนานเหอเป็นเรื่องที่อยู่นอกเหนือความคาดหมายแต่ก็สมเหตุสมผลสำหรับทุกคน

ที่กลัวก็คือเขาบอกว่าจะมาตกปลาแต่ดันไม่ได้ตกปลา กลับไปตกได้ศพอะไรแบบนั้นแทน...

"วันนี้ผมก็แค่มาตกปลาตามปกติเท่านั้นแหละครับ ทุกคนอย่าคิดมากสิ"

"คราวที่แล้วเจ้าแห่งความหลอนก็เคยเล่าตำนานเกี่ยวกับแม่น้ำหนานเหอให้ผมฟังบ้างเหมือนกัน แต่วันนี้เป็นวันเสาร์ วันเสาร์เราจะเน้นการฟาร์มแบบสงบสุขครับ"

"ตราบใดที่สิ่งลี้ลับไม่ออกมาผมก็จะไม่ให้ความรู้เกี่ยวกับพวกมันหรอกครับ แน่นอนว่าถ้าทุกคนอยากฟังผมให้ความรู้ผมก็เรียกมันออกมาได้เหมือนกัน"

"เอาเป็นว่าที่นี่มีสิ่งลี้ลับอะไรสถิตอยู่ผมเองก็ไม่รู้เหมือนกัน มันน่าจะมีอยู่จริงๆ นั่นแหละ แต่ไม่รู้ทำไมอุณหภูมิรอบๆ ถึงได้สูงขนาดนี้"

หลินมู่เกอหยิบกิ่งไม้ข้างๆ ขึ้นมาแล้วย่อตัวลงขุดดินเล่นไปเรื่อยเปื่อย

"ทุกคนดูสิครับ นี่คือเศษกระดูกของคนตายครับ"

เขาแพนกล้องไปที่เศษชิ้นส่วนสีขาวบนพื้น

[จบแล้ว]