บทที่ 41 - มาเลยพวกนายสามคนมาช่วยกันทำงานหน่อย!

บทที่ 41 - มาเลยพวกนายสามคนมาช่วยกันทำงานหน่อย!

"ขอบคุณมากครับพี่คนขับ! ไม่ต้องห่วงหรอก! เรื่องผีมันก็แค่เรื่องหลอกเด็ก! บนโลกนี้ไม่มีผีจริงๆ หรอกครับ!"

"ฉันจะเชื่อแกก็ผีแล้ว!"

หน้าทางเข้าหมู่บ้านซิ่งฝู พี่คนขับรถแท็กซี่หน้าซีดเผือดโชว์ทักษะการขับรถอันไร้เทียมทานของเขาอีกครั้ง

เสียงเครื่องยนต์คำรามที่คุ้นเคยดังขึ้นอีกหน

"พี่คนขับจะกลัวอะไรขนาดนั้นนะ..."

หลินมู่เกอมองดูรถแท็กซี่ที่หายลับไปในความมืดพร้อมกับส่ายหน้าด้วยความงุนงง

เมื่อกี้ตอนอยู่บนรถเพื่อเป็นการสร้างบรรยากาศ เขาเลยเล่าประสบการณ์ตรงที่เคยเจอมาให้ฟังสองสามเรื่อง

มันก็แค่ประสบการณ์ที่ไปเจอมาจริงๆ

ไม่ใช่เรื่องเล่าผีสางอะไรเลยสักนิด...

"รุ่นพี่! ไม่เป็นไรใช่ไหมคะ!"

พอเขาเพิ่งกลับถึงบ้านอวี๋ซินหนิงในชุดนอนลายกระต่ายก็พุ่งพรวดเข้ามาหา

"ไม่เป็นไร เดี๋ยวพรุ่งนี้ฉันทำใยแมงมุมทอดให้เธอกินนะ!"

หลินมู่เกอรองน้ำใส่ถังแล้วนำใยแมงมุมหนึ่งในสี่ส่วนลงไปแช่ ส่วนที่เหลือเขานำไปแช่ในช่องฟรีซของตู้เย็น

"รุ่นพี่คะ ฉันกับพันมือแล้วก็เสี่ยวหรูดูไลฟ์สตรีมของคุณอยู่ตลอดเลยนะ"

"งั้นเหรอ?"

"ใช่ค่ะ ฉันจำได้หมดแล้วว่าตอนไหนคุณให้ความรู้เรื่องอะไร แล้วช่วงไหนที่เป็นช็อตเด็ด พรุ่งนี้ตอนตัดต่อวิดีโอจะได้ทำได้ง่ายๆ หน่อย"

"โอเค ลำบากเธอแล้วนะ"

"ไม่เป็นไรเลยค่ะ!"

พอสังเกตเห็นความเหนื่อยล้าของหลินมู่เกอ อวี๋ซินหนิงก็ไม่ได้พูดอะไรต่อ เธอกระโดดโลดเต้นกลับเข้าห้องของตัวเองไป

"ฟู่..."

หลินมู่เกออาบน้ำอย่างรวดเร็ว ก่อนจะล้มตัวลงนอนบนเตียงพับที่เพิ่งซื้อมาเมื่อวานพลางถอนหายใจยาว

"ยังสนุกไม่สุดเลยแฮะ..."

"ช่างเถอะ วันหลังค่อยไปใหม่แล้วกัน..."

เขานึกย้อนไปถึงความรู้สึกสนุกสนานตอนที่ได้กระโดดเด้งดึ๋งอยู่บนใยแมงมุมผืนยักษ์ ราวกับได้ย้อนกลับไปในวัยเด็กที่ตัวเขายังเล็กกว่าดวงตาข้างหนึ่งของแมงมุมบินยักษ์เสียอีก

ท่ามกลางความทรงจำในวัยเด็กพร้อมกับแอร์เย็นฉ่ำแบบธรรมชาติ หลินมู่เกอก็ดำดิ่งสู่ห้วงนิทราอันแสนหวาน

...

...

"เผลอแป๊บเดียวผู้ติดตามทะลุสองแสนคนแล้วเหรอเนี่ย..."

เช้าวันรุ่งขึ้น หลินมู่เกอกินมื้อเช้าไปพลางไถเว็บไซต์สตรีมมิ่งไปพลาง

เมื่อวานแค่วันเดียวผู้ติดตามของเขาเพิ่มขึ้นตั้งเก้าหมื่นห้าพันคน ยอดผู้ติดตามรวมพุ่งทะยานไปถึงสองแสนห้าหมื่นสองพันคนแล้ว

แฟนคลับส่วนใหญ่กดติดตามเพราะดูวิดีโอของเขา

ถึงยังไงเว็บไซต์สตรีมมิ่งก็เน้นเรื่องวิดีโอเป็นหลักอยู่แล้ว

อวี๋ซินหนิงตัดต่อวิดีโอออกมาสองคลิป คลิปแรกคือตอนที่ไปตึกหนานเฉิงกับเจ้าแห่งความหลอน ส่วนอีกคลิปคือตอนที่เขาไปโรงพยาบาลจิตเวชร้างครั้งแรก

ตอนนี้ยอดวิวของทั้งสองคลิปทะลุล้านไปเรียบร้อยแล้ว ยอดไลก์ก็อยู่ราวๆ สองแสน ข้อความวิ่งบนหน้าจอก็มีมากกว่าหนึ่งหมื่นข้อความ แถมยังมีคนโดเนทแบตเตอรี่ให้ตั้งห้าร้อยกว่าครั้ง

แค่สองคลิปนี้ก็ทำให้หลินมู่เกอมีรายได้เพิ่มมาถึงสามพันหยวน

คลิปโรงพยาบาลจิตเวชร้างเมื่อวานนี้ยังถูกจัดให้อยู่ในหมวดคลิปที่ต้องดูประจำสัปดาห์ ยอดวิวก็คงจะพุ่งขึ้นเรื่อยๆ

เรียกได้ว่าการมีหนิงหนิงมาช่วยงานทำให้เขาสบายขึ้นเยอะ แถมยอดผู้ติดตามยังเพิ่มขึ้นเป็นเท่าตัวอีกต่างหาก

"ซี๊ดดด สบายจังเลย..."

หลินมู่เกอบิดคอไปมา

มองดูหนิงหนิงที่กำลังใส่หูฟังตั้งใจตัดต่อวิดีโออยู่ด้านหน้า พร้อมกับรับบริการทุบหลังบีบไหล่จากพันมือทั้งสามชิ้นที่อยู่ด้านหลัง จู่ๆ เขาก็รู้สึกเหมือนตัวเองได้กลายเป็นเถ้าแก่เลยแฮะ...

"เหล่าหลิน ฉันได้รับน้ำเห็ดของเห็ดพ่นสปอร์ยักษ์แล้วนะ มีเนื้อเห็ดชิ้นหนึ่งแล้วก็ตุ๊กตาแกะน้อยซีหยางหยางด้วย"

ผู้อำนวยการจิ้งจอกทิเบตที่กำลังป่วยเป็นโรคอีสุกอีใสและดูอิดโรยส่งข้อความส่วนตัวมาหาหลินมู่เกอ

"ปากของแกะตัวนี้มันเบี้ยวแบบนี้มาตั้งแต่แรกแล้วเหรอ..."

เขามองตุ๊กตาแกะน้อยซีหยางหยางที่เขาหายไปข้างหนึ่ง ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกขนลุกขนพองจนเผลอสั่นสะท้านขึ้นมาตามสัญชาตญาณ

บรรยากาศในห้องสมุดภูมิศาสตร์ดูเหมือนจะเย็นยะเยือกตกลงไปหลายองศา

"ส่งไวขนาดนั้นเลยเหรอครับ?"

"อืม ขนส่งเจ้านี้ทำงานดีมาก แล้วเนื้อเห็ดส่วนก้านนั่นต้องใช้ยังไงเหรอ?"

"เอาเนื้อเห็ดส่วนก้านอมไว้ในปากครับ ห้ามกลืนลงไปเด็ดขาด มันจะค่อยๆ หดเล็กลง พอเหลือขนาดเท่าเล็บมือและเริ่มรู้สึกขมขื่นนิดๆ ก็บ้วนทิ้งได้เลยครับ"

หลินมู่เกอที่กำลังอ่านข้อความอยู่พอดีรีบตอบกลับไปทันที "ทางที่ดีให้อมไว้ตอนกำลังแช่น้ำครับ"

"โอเค เดี๋ยวฉันจะไปเตรียมน้ำให้ลูกแช่เดี๋ยวนี้แหละ"

ผู้อำนวยการจิ้งจอกทิเบตที่โดนโรคอีสุกอีใสเล่นงานจนแทบทนไม่ไหวหยิบขวดของเหลวสีม่วงขวดเล็กๆ ขึ้นมา

"น้ำเห็ดนี่ต้องเทลงไปหมดเลยใช่ไหม?"

"ใช่ครับ ใช้ให้หมดในครั้งเดียวเลย ถ้าเด็กที่บ้านภูมิคุ้มกันดี ไม่เกินสามวันหรอกครับ คืนนี้ก็น่าจะเห็นผลแล้ว พรุ่งนี้ก็คงจะหายเกือบเป็นปกติ"

"เยี่ยมเลย ขอบใจมากนะ!"

"ด้วยความยินดีครับ"

หลินมู่เกอลูบจมูกตัวเอง

นี่เป็นครั้งแรกที่มีคนเรียกเขาว่าเหล่าหลิน ถึงแม้ระดับผู้บัญชาการคนนี้จะมีลูกแล้วแต่ใจเขาก็ยังวัยรุ่นอยู่มาก

เขากดเข้าไปอ่านข้อความของกัปตันคนอื่นๆ ต่อ

เวลาผ่านไปแค่ไม่กี่วัน จำนวนกัปตันของเขาก็เพิ่มจากสามสิบสองคนเป็นห้าสิบเอ็ดคนแล้ว

เพิ่มมาตั้งสิบเก้าคนเชียวนะ

"เอาไว้ก่อนดีกว่า เดี๋ยวค่อยตอบทีหลังตอนถ่ายคลิปทำใยแมงมุมทอดเสร็จแล้วกัน จะได้ส่งใยแมงมุมไปให้พวกเขานิดหน่อยด้วย"

เขาโพสต์แจ้งเตือนว่าจะไลฟ์สดทำใยแมงมุมทอดตอนสิบเอ็ดโมงตรง จากนั้นก็กดเข้าไปดูโพสต์ที่เคยเปิดรับความคิดเห็นเพื่ออ่านคอมเมนต์คร่าวๆ

มีคนถามว่าเทพเจ้าคธูลูมีจริงไหม

มีคนถามว่าราชาชุดเหลืองเอามาย่างกินได้หรือเปล่า

มีคนถามว่าเขามีความคิดเห็นยังไงกับสถานการณ์ในซีเรีย

มีคนถามว่าเขาสามารถอัญเชิญทหารผีไปเตะฟุตบอลทีมชาติได้ไหม...

ชักจะไปกันใหญ่แล้ว!

สิบเอ็ดโมงตรง มีคนมารอชมการไลฟ์สดกว่าสองพันคน หลินมู่เกอก็เปิดไลฟ์สดตรงเวลาเป๊ะ

"สวัสดีตอนเที่ยงครับทุกคน! ผ่านไปไม่ถึงสิบสองชั่วโมงผมก็กลับมาไลฟ์สดอีกแล้ว!"

"เพราะผมไม่อยากเพิ่มภาระให้หนิงหนิงในการตัดต่อวิดีโอ การไลฟ์สดครั้งนี้ผมจะพูดไร้สาระให้น้อยลง จะเน้นแต่เนื้อหาสาระเน้นๆ เลยครับ"

"ทุกคนดูสิครับว่าตอนนี้หนิงหนิงทำงานหนักขนาดไหน"

เขาแพนกล้องไปทางอวี๋ซินหนิงที่กำลังขดตัวอยู่บนเก้าอี้ในชุดนอนลายกระต่าย

หูกระต่ายที่ตกลงมากับหางก้อนกลมๆ ด้านหลังดูน่ารักน่าเอ็นดูสุดๆ

"ฮือๆๆ ภรรยาของฉันต้องมาเป็นแรงงานฟรีอยู่ในบ้านของมู่เกอเหรอเนี่ย อีโมจิหมาน้อยปกป้องชีวิต"

"ชุดนอนของหนิงหนิงน่ารักจังเลย!"

"พูดไร้สาระให้น้อยลง"

"การได้ดูหนิงหนิงตัดต่อวิดีโอนี่ถือเป็นเนื้อหาสาระด้วยเหรอ? อีโมจิหมาน้อยปกป้องชีวิต"

"ไม่อยากเพิ่มภาระให้หนิงหนิงในการตัดต่อวิดีโอ"

ทันทีที่หลินมู่เกอเริ่มไลฟ์ ผู้คนนับหมื่นก็หลั่งไหลเข้ามาในห้องไลฟ์สดทันที

ทุกคนช่างว่างกันจนน่าเหลือเชื่อจริงๆ...

"เอาล่ะ ไม่พูดพร่ำทำเพลงแล้ว ไลฟ์สดครั้งนี้ผมจะมาสอนทุกคนกินใยแมงมุมกันครับ"

"ก่อนอื่นให้ทุกคนดูเห็ดพ่นสปอร์ยักษ์กันก่อน"

"ดูสิครับ มันยังพ่นฟองอากาศอยู่เลย สิบเอ็ดโมงแล้วก็ยังเอาแต่นอน"

เห็ดพ่นสปอร์ยักษ์ในกระถางกำลังอาบแดดที่นานๆ จะมีสักครั้งอย่างสบายอารมณ์

มันพ่นฟองอากาศสีม่วงออกมาเป็นระยะๆ ถ้าตั้งใจฟังดีๆ จะได้ยินเสียงกรนดังครอกฟี้ๆ ของมันด้วย

"ไม่พูดพร่ำทำเพลง"

"แบบนี้ไม่ยิ่งไปเพิ่มภาระให้หนิงหนิงของเราต้องตัดต่อวิดีโอเหนื่อยกว่าเดิมหรือไง?"

"บ้านของมู่เกอดูสงบสุขอย่างไม่น่าเชื่อแฮะ"

"แล้วพันมือสามชิ้นนั้นล่ะหายไปไหน?"

"เสี่ยวหรูก็ไม่ยอมโผล่หน้ามาเลย"

"เมื่อวานฉันยังนึกว่ามู่เกอจะพากลับมาเลี้ยงสักตัวซะอีก"

"พันมืออยู่ข้างบนครับ"

พอเห็นคอมเมนต์ถาม หลินมู่เกอก็ยกกล้องขึ้นไปถ่ายด้านบน

พันมือสามชิ้นเกาะติดอยู่บนเพดานและโบกสะบัดไปมาราวกับสาหร่ายทะเล

ภาพที่เห็นดูสยองขวัญพิลึก แต่มันกลายเป็นเรื่องปกติไปแล้วในบ้านของหลินมู่เกอ

"นี่คือใยแมงมุมครับ วัตถุดิบหลักของเราในวันนี้ เมื่อวานผมเอาแช่น้ำทิ้งไว้ทั้งคืนแล้ว"

หลินมู่เกอยกถังใบใหญ่ที่เต็มไปด้วยใยแมงมุมสีขาวสะอาดออกมาจากห้องน้ำ

"ใยของแมงมุมบินยักษ์มีคุณสมบัติดูดซับน้ำครับ"

"เพราะฉะนั้นตอนนี้เราต้องบิดน้ำออกจากใยแมงมุมให้หมด"

"การบิดน้ำออกต้องใช้แรงเยอะมาก ทุกคนจับตาดูให้ดีๆ นะครับ!"

เขาวางโทรศัพท์มือถือลงแล้วถลกแขนเสื้อขึ้น ยืดอกสองสามทีเพื่อขยับเส้นสาย จากนั้นก็ดึงพันมือสามชิ้นที่กำลังรอดูเรื่องสนุกๆ อยู่บนเพดานลงมา

"มาเลยพวกนายสามคนมาช่วยกันทำงานหน่อย!"

[จบแล้ว]