บทที่ 33 พี่น้องร่วมสาบาน

ส่วนลึกของป่าหลังเขา

หลี่ชิงซานถูกมัดติดอยู่กับต้นไม้ใหญ่ต้นหนึ่ง

ตามร่างกายของเขาเหวอะหวะไปด้วยบาดแผล เลือดสดๆ ไหลอาบจนเนื้อหนังปลิ้นขาด

เพียะ!

เสียงแส้ฟาดผ่านอากาศ ทิ้งรอยแผลลึกเพิ่มขึ้นบนตัวของหลี่ชิงซานอีกรอย

ทว่าหลี่ชิงซานกลับไม่ปริปากร้องออกมาสักคำ มีเพียงดวงตาทั้งคู่ที่แดงก่ำราวกับโลหิต

"ร้องสิ! ไอ้สวะ แกดิ้นรนร้องออกมาให้ข้าฟังเดี๋ยวนี้!"

ชายหน้าตาเหี้ยมเกรียมคนหนึ่งกำแส้เหล็กหนามในมือแน่น ก่อนจะฟาดลงบนตัวหลี่ชิงซานอย่างแรงอีกครั้ง

ชายผู้นี้มีเค้าโครงหน้าตาคล้ายกับเฉินหมิงที่ตายด้วยน้ำมือของเยี่ยฝานอยู่หลายส่วน

เขาคือพี่ชายของเฉินหมิง นามว่าเฉินหยาง

และพลังของเขาก็เหนือล้ำกว่าเฉินหมิงไปมาก โดยอยู่ในระดับขอบเขตทะเลเทพขั้นที่หนึ่ง

ในยามนี้ใบหน้าของเขาบิดเบี้ยวถมึงทึง ดวงตาเต็มไปด้วยความกระหายเลือดและบ้าคลั่ง

แส้เหล็กหนามที่เต็มไปด้วยเข็มแหลมคมฟาดลงบนร่างหลี่ชิงซาน พลางกระชากเอาเศษเนื้อและหนังติดออกมาเป็นแถบกว้าง

ร่างกายของหลี่ชิงซานสั่นเทิ้มอย่างรุนแรง เลือดไหลทะลักออกจากบาดแผลจนเขากลายเป็นมนุษย์โลหิต

แต่เขากลับกัดฟันแน่น ใช้ดวงตาสีเลือดคู่นั้นจ้องเขม็งไปที่เฉินหยางด้วยความเคียดแค้น

"เฉินหยาง! แกเป็นผู้หญิงหรือไง? ทำได้แค่เกาแก้คันให้ปู่เท่านั้นแหละ ออกแรงหน่อยสิ!"

เมื่อได้ยินเช่นนั้น ใบหน้าของเฉินหยางก็ยิ่งดูดุร้ายขึ้น

เขาคิดไม่ถึงเลยว่าหลี่ชิงซานคนนี้จะใจเด็ดเดี่ยวเพียงนี้

โดนฟาดไปนับร้อยแส้ แต่ฝ่ายตรงข้ามกลับยังไม่ยอมก้มหัวให้

หากไม่ใช่เพราะต้องเก็บมันไว้เป็นเหยื่อล่อ เกรงว่าเฉินหยางคงระงับอารมณ์ไม่อยู่และฟาดมันให้ตายคามือไปแล้ว

"ไอ้หนู แกมันใจแข็งนัก!"

"แต่ความใจแข็งของแกนี่แหละจะพาแกไปตาย"

"ข้ากับแกไม่มีความแค้นต่อกัน คนที่ข้าต้องการจัดการจริงๆ คือเยี่ยฝาน"

"มันฆ่าน้องชายข้า ข้าต้องให้มันชดใช้ด้วยเลือด"

"ขอเพียงแกยอมร่วมมือ ไม่เพียงข้าจะไว้ชีวิตแก แต่ข้ายังจะมอบหินวิญญาณให้แกอีกหนึ่งล้านก้อนด้วย"

เฉินหยางหยุดฟาดแส้ เปลี่ยนมาใช้วิธีข่มขู่และหลอกล่อด้วยผลประโยชน์แทน

หลี่ชิงซานเป็นเพียงเหยื่อล่อ เยี่ยฝานต่างหากที่เป็นปลาตัวใหญ่ที่แท้จริง

หากหลี่ชิงซานยอมร่วมมือ การดักสังหารเยี่ยฝานในคืนนี้ย่อมราบรื่นยิ่งขึ้น

"ถุย!"

พอเฉินหยางพูดจบ หลี่ชิงซานก็พ่นน้ำลายผสมเลือดใส่หน้าเขาทันที

"อย่าคิดว่าข้าไม่รู้ว่าใครอยู่เบื้องหลังแก"

"ไอ้สารเลวฉินฉางชิงนั่น พอมันโดนเยี่ยฝานอัดจนต้องคุกเข่าขอชีวิต ก็เที่ยวมาลอบกัดลับหลัง ช่างเป็นคนถ่อยที่ไร้ยางอายจริงๆ"

"ส่วนแกที่ป่าวประกาศว่าล้างแค้นให้น้องชาย แท้จริงแล้วก็แค่หาโอกาสประจบสอพลอฉินฉางชิงหวังจะเกาะแข้งเกาะขาเขาล่ะสิ"

"พวกแกมันก็คนถ่อยเหมือนกันหมด ข้าไม่มีวันร่วมสังฆกรรมกับพวกแกหรอก"

"มีปัญญา ก็ฆ่าข้าให้ตายสิ วันนี้ถ้าแกฆ่าข้าไม่ตาย วันหน้าปู่คนนี้แหละจะกลับมาปลิดชีพแกเอง!"

หลี่ชิงซานแกล้งยั่วโทสะเฉินหยาง หวังจะให้อีกฝ่ายฆ่าตนเองทิ้งเสีย

เขารู้ดีว่าที่นี่ถูกวางข่ายฟ้าดินไว้แล้ว เพื่อรอให้เยี่ยฝานมาติดกับตาย

เขาไม่อยากให้เยี่ยฝานต้องมารับเคราะห์เพราะเขา

ถ้าเขาตาย เยี่ยฝานก็จะได้ไม่ต้องมา

ในฐานะเพื่อนเล่นกันมาตั้งแต่เด็ก นี่คือสิ่งเดียวที่เขาพอจะทำให้เยี่ยฝานได้ในตอนนี้

"ไอ้หนู แกฉลาดนักนะ ถึงขั้นคิดจะปั่นหัวให้ข้าโกรธ!"

"เสียใจด้วย ข้าไม่หลงกลแกหรอก!"

"ถ้าแกตาย ข้าจะเอาอะไรไปล่อเยี่ยฝานมาล่ะ?"

"แต่แกวางใจได้ เมื่อเยี่ยฝานมาถึง ข้าจะส่งพวกแกสองคนลงนรกไปด้วยกันเองกับมือ!"

เฉินหยางปาดเลือดออกจากใบหน้า แม้ในใจจะเดือดดาลเพียงใดแต่เขาก็ยังไม่ลืมหน้าที่ของตนเอง

เรื่องนี้ทำให้ใจของหลี่ชิงซานหล่นวูบ

เขาคิดไม่ถึงว่าแผนยั่วโมโหจะถูกมองออก

"หึ! ลำพังแค่แกน่ะรึจะจัดการเยี่ยฝาน?"

"ข้าว่าคนที่จะตายไม่ใช่พวกเรา แต่เป็นแกต่างหาก!"

หลี่ชิงซานยังคงพยายามยั่วยุต่อ

ทว่าเฉินหยางมองอุบายออกแล้ว ย่อมไม่หลงกล

"หึๆ!"

"แค่สวะตัวหนึ่งคิดจะฆ่าข้า? น่าขำสิ้นดี!"

"ต่อให้มันจะได้รับการสนับสนุนจากสตรีศักดิ์สิทธิ์จนทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างฐานได้ แต่ข้าคือขอบเขตทะเลเทพ มันย่อมไม่มีทางต้านทานข้าได้แน่"

"ยิ่งไปกว่านั้น ข้ายังวางข่ายฟ้าดินไว้รอรับมันแล้ว ในเมื่อแกเป็นนักรบอาคม แกก็น่าจะสัมผัสได้นี่!"

มุมปากของเฉินหยางยกขึ้นเป็นรอยยิ้มดูแคลน เขาไม่เห็นเยี่ยฝานอยู่ในสายตาเลยแม้แต่น้อย

พลังของเขาเหนือกว่าเยี่ยฝานอยู่แล้ว

บวกกับสารพัดท่าไม้ตายสังหาร

ต่อให้เยี่ยฝานจะมีสามเศียรหกกร ก็ต้องตายอย่างแน่นอน

ยิ่งไปกว่านั้น เขายังจงใจเลือกสถานที่นี้ในป่าหลังเขา

จะเห็นได้ว่าในเงามืดโดยรอบ มีอักขระค่ายกลกะพริบวูบวาบอยู่รางๆ

แม้หลี่ชิงซานจะเป็นเพียงนักรบอาคมระดับต่ำ แต่หลังจากที่เขาได้รับ 【คำอธิบายค่ายกลระดับจิตวิญญาณฉบับละเอียด】 ที่เยี่ยฝานซื้อให้ วิสัยทัศน์ของเขาก็กว้างไกลขึ้นมาก

"นี่... นี่มันค่ายกลระดับสูงสุด: ค่ายกลเบญจพิษกักสังหาร!"

รูม่านตาของหลี่ชิงซานหดเกร็ง เขารีบจำแนกที่มาของค่ายกลนี้ได้ทันที

"ถูกต้องแล้ว มันคือค่ายกลเบญจพิษกักสังหาร!"

"ค่ายกลนี้ไม่เพียงแต่มีอานุภาพในการกักขังและลอบสังหาร แต่ยังแฝงไปด้วยพลังแห่งเบญจพิษ ขอเพียงก้าวเท้าเข้ามา ต่อให้เป็นนักรบขอบเขตทะเลเทพก็ต้องตายสถานเดียว"

เฉินหยางแสยะยิ้มอย่างผู้ชนะ

ยามนี้สีหน้าของหลี่ชิงซานกลับกลายเป็นเคร่งเครียดถึงขีดสุด

ในฐานะนักรบอาคม เขารู้ซึ้งถึงความน่ากลัวของค่ายกลเบญจพิษกักสังหารนี้ยิ่งกว่าใคร

ต่อให้เยี่ยฝานจะมีกายศักดิ์สิทธิ์บรรพกาล และทะลวงเข้าสู่ขอบเขตสร้างฐานแล้ว แต่หากถูกขังอยู่ในค่ายกลนี้ ย่อมมีโอกาสรอดเพียงหนึ่งในสิบ

เมื่อคิดได้ดังนั้น สีหน้าของหลี่ชิงซานก็ยิ่งย่ำแย่ลง

เขาอยากช่วยเยี่ยฝาน แต่แผนยั่วโมโหถูกเฉินหยางมองออกเสียแล้ว

ตอนนี้เขาถูกมัดติดอยู่กับต้นไม้ บาดเจ็บสาหัสทั่วร่าง ไร้ซึ่งกำลังจะดิ้นรน ทำได้เพียงเฝ้ามองทุกอย่างด้วยตาตัวเอง

เขาไม่กลัวความตาย แต่เขากลัวว่าตัวเองจะเป็นตัวถ่วงของเยี่ยฝาน

ในยามนี้เขาได้แต่ภาวนาอยู่ในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

"เยี่ยฝาน นายอย่ามาเลยนะ!"

ทว่าดูเหมือนสวรรค์จะไม่ได้ยินคำอ้อนวอนของเขา

ร่างที่คุ้นตาปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว นั่นคือเยี่ยฝานนั่นเอง

เพียงแวบเดียว เยี่ยฝานก็เห็นหลี่ชิงซาน

ยามนี้หลี่ชิงซานถูกทรมานจนแทบจะสิ้นลม

เสื้อผ้าบนกายขาดวิ่นไม่มีชิ้นดี รอยแส้แต่ละรอยลึกจนเห็นกระดูก

โลหิตสีแดงฉานไม่เพียงชโลมจนพื้นดินเปียกชุ่ม แต่ยังสะท้อนเข้าไปในดวงตาของเยี่ยฝานจนแดงก่ำ

สภาพอันน่าเวทนาของหลี่ชิงซานทำให้หัวใจของเยี่ยฝานสั่นสะท้านอย่างรุนแรง จิตสังหารที่มีต่อเฉินหยางพุ่งสูงขึ้นถึงขีดสุด

"บังอาจแตะต้องพี่น้องของข้า แกตายแน่!"

เยี่ยฝานจ้องมองเฉินหยางด้วยดวงตาแดงก่ำ จิตสังหารอันเยือกเย็นพุ่งทะลักออกมา

ชั่วพริบตานั้น บรรยากาศรอบตัวพลันหนาวเหน็บและเงียบงัน

ประหนึ่งเทพสังหารที่กำลังพิโรธ!

"เยี่ยฝาน..."

เมื่อมองดูเยี่ยฝานที่รีบรุดมา หลี่ชิงซานที่ก่อนหน้านี้ไม่เคยร้องโอดครวญออกมาสักคำ บัดนี้กลับหลั่งน้ำตาออกมา

เขารู้สึกว่าตนเองเป็นคนทำร้ายเยี่ยฝาน

ถ้าไม่ใช่เพราะเขาถูกจับ เยี่ยฝานก็คงไม่ต้องมาที่นี่

และไม่ต้องมาตกอยู่ในที่อันตรายเช่นนี้!

"ช่างเป็นความรักพี่น้องที่ซึ้งกินใจเสียนี่กระไร น่าประทับใจจริงๆ!"

เมื่อเห็นเยี่ยฝานปรากฏตัว เฉินหยางไม่เพียงไม่หวาดกลัว แต่กลับยิ่งตื่นเต้นมากขึ้น สายตาที่เขามองเยี่ยฝานนั้นประหนึ่งกำลังมองดูเหยื่อที่ตกลงไปในกับดัก

"เยี่ยฝาน แกฆ่าน้องชายข้า ข้าจะให้แกชดใช้ด้วยเลือด!"

"วันนี้อย่าหวังเลยว่าแกจะรอดชีวิตไปจากที่นี่ได้"

"แต่ถ้าแกอยากช่วยหลี่ชิงซาน ข้าจะให้โอกาสแกสักครั้ง"

"ขอเพียงแกคุกเข่าลงต่อหน้าข้าตอนนี้ แล้วหักแขนตัวเองทั้งสองข้างเสีย บางทีข้าอาจจะใจดีไว้ชีวิตมันสักหน่อย"

"มิฉะนั้น ข้าจะฟาดมันให้ตายคามือต่อหน้าแกทีละแส้อย่างช้าๆ เอง!"