บทที่ 160 - ปล่อยมือลูกพี่ของพวกเราเดี๋ยวนี้นะไอ้สารเลว!

บทที่ 160 - ปล่อยมือลูกพี่ของพวกเราเดี๋ยวนี้นะไอ้สารเลว!

วิชาแปลงโฉมของจ้าวหมิ่นนั้นยอดเยี่ยมมาก ผู้เชี่ยวชาญด้านการแปลงโฉมของจวนหรูหยางอ๋องผู้นี้ มีฝีมือพอๆ กับอาจูเลยทีเดียว

เฉินอวี้จ้องมองอีกฝ่ายอย่างละเอียด แต่ก็หาจุดบกพร่องไม่เจอเลยแม้แต่น้อย

ก็แค่ขอทานเนื้อตัวมอมแมม หน้าตาธรรมดาๆ คนหนึ่งเท่านั้น

แต่เพราะเขามีความสามารถในการมองเห็นความปรารถนาร้ายน่ะสิ ถึงได้สะดุดตานางท่ามกลางฝูงชนในพริบตา

จ้าวหมิ่นเองก็กำลังประเมินเฉินอวี้อยู่เช่นกัน

นางคิดไม่ถึงเลยว่า จะต้องมาเผชิญหน้ากันในระยะประชิดแบบนี้

เมื่อวันก่อนที่นอกเมืองเซียงหยาง คนผู้นี้สลัดทหารนับพันนายหลุด แถมยังฆ่ายอดฝีมือไปได้อีกกว่ายี่สิบคน

ตอนนั้นคนหนึ่งอยู่บนเนินเขา อีกคนหนึ่งอยู่ด้านล่าง

และก่อนหน้านี้ นางก็ไม่เคยได้ยินเสียงของเฉินอวี้มาก่อนเลย

"พี่เฉินล้อข้าเล่นหรือเปล่า ข้าไม่เคยพบท่านมาก่อน ท่านเองก็ไม่รู้ว่าข้าชื่ออะไร จะสาบานเป็นพี่น้องกันได้อย่างไร" จ้าวหมิ่นใช้สายตาส่งสัญญาณห้ามไม่ให้ลูกน้องที่ตั้งใจจะเข้ามาคุ้มกันขยับตัว นางหรี่ตาลง แล้วพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

【เป้าหมายปัจจุบัน: จ้าวหมิ่น】

【ความปรารถนาร้าย 1: หวังว่าแผนการจะดำเนินไปอย่างราบรื่น สามารถกวาดล้างพวกจอมยุทธ์แคว้นซ่งพวกนี้ให้สิ้นซากได้】 รางวัลระดับพิเศษ

【ความปรารถนาร้าย 2: ฆ่าเฉินอวี้ซะ ไอ้หัวขโมยตีสนิท บังอาจมาไร้มารยาทกับข้า】 รางวัลระดับพิเศษ

【ความปรารถนาร้าย 3 (รีเฟรชขึ้นมาแล้วก็หายไปอย่างรวดเร็ว): หน้าตาของเขาก็หล่อเหลาเอาการอยู่... หากได้มารับใช้ข้า...】 รางวัลระดับสูง

เฉินอวี้มองเห็นความปรารถนาร้ายของนางจนหมดเปลือก

สมกับเป็นจ้าวหมิ่น มีเหตุมีผลจริงๆ

เขายิ้มและถามว่า "แล้วเจ้าชื่ออะไรล่ะ?"

"ไม่บอกได้ไหม" จ้าวหมิ่นรู้สึกไม่ชินเอามากๆ ที่เฉินอวี้เอามือมาวางบนไหล่ของนาง

ตั้งแต่เกิดมา นอกจากตอนเป็นทารกแล้ว ก็ไม่เคยมีผู้ชายคนไหนเข้าใกล้นางได้ขนาดนี้มาก่อนเลย

เฉินอวี้หน้าตึง "เจ้าคิดว่ากำลังปฏิเสธคำขอสาบานเป็นพี่น้องของใครอยู่ เจ้าขอทานน้อย เจ้ากำลังเล่นกับไฟอยู่นะ"

วิญญาณประธานบริษัทจอมเผด็จการเข้าสิง

เขารวบรวมลมปราณ แล้วหัวเราะหึๆ "ไม่เชื่อ..."

"ข้าจะไปฟ้องประมุขหวงเดี๋ยวนี้แหละ!" ท่าไม้ตาย ฟ้องครู

???

จ้าวหมิ่นรู้สึกโมโหขึ้นมาทันที ในใจคิดว่าในเมื่อคนผู้นี้สามารถฆ่าอาอู่ ทำให้ทหารบาดเจ็บสาหัส และยังสามารถต่อสู้กับจินหลุนฝ่าหวังได้ "อย่างสูสี" ก็ย่อมต้องเป็นวีรบุรุษอยู่แล้ว

เหตุใดถึงได้มีพฤติกรรมและคำพูดที่หยาบคายไร้มารยาทเช่นนี้

เพื่อไม่ให้แผนการเสียกระบวน นางจึงรีบตอบไปว่า "ข้าชื่อจ้าวต้าซาน"

เป็นชื่อที่นางเพิ่งจะแต่งขึ้นมาสดๆ ร้อนๆ แต่จ้าวหมิ่นเป็นคนฉลาดหลักแหลม มีไหวพริบเป็นเลิศ นางจึงแต่งเรื่องราวภูมิหลังของตัวเองขึ้นมาได้อย่างรวดเร็ว

บอกว่าพลัดหลงกับครอบครัว ระหกระเหินมาจนถึงเมืองเซียงหยาง แล้วก็มาเข้าร่วมกับพรรคกระยาจกใต้ อะไรเทือกนั้น

ทักษะการแสดงก็ยอดเยี่ยม เวลาพูดแววตาก็หม่นหมอง แฝงไปด้วยความเศร้าสร้อยอย่างสุดซึ้ง

เฉินอวี้ขยี้ตา ราวกับซาบซึ้งใจ

จู่ๆ เขาก็คว้ามือของนางมากุมไว้ แล้วร้องไห้ฟูมฟาย "ต้าซาน น้องรักผู้น่าสงสาร ข้าเห็นใจเจ้าเหลือเกิน~"

ร่างของจ้าวหมิ่นสั่นสะท้าน ในแววตาฉายแววฆ่าฟัน

นางพยายามจะชักมือเล็กๆ ของนางกลับ แต่ก็ถูกเฉินอวี้กุมไว้แน่นจนดึงไม่ออก

"พี่เฉิน... ปล่อยเถอะ" จ้าวหมิ่นโกรธจนอกกระเพื่อม ถึงแม้ตอนนี้ในใจจะกัดฟันกรอด อยากจะสับเฉินอวี้ให้เป็นหมื่นๆ ชิ้นก็ตาม

แต่คำพูดที่เปล่งออกมากลับนุ่มนวลและแผ่วเบา

สายตาของเฉินอวี้สั่นไหวเล็กน้อย เขามองเห็นความขวยเขินและอับอายของอีกฝ่ายได้อย่างชัดเจน

ลอบหัวเราะเยาะอยู่ในใจ

เขากวาดสายตามองเหล่ายอดฝีมือของจวนหรูหยางอ๋องอย่างรวดเร็ว

แน่นอนว่าเขาไม่ยอมปล่อยมือหรอก

ไม่เพียงแต่ไม่ปล่อยเท่านั้น เฉินอวี้ยังตั้งใจจะแหย่นางเล่นอีกสักสองสามประโยค

เขาแสร้งทำเป็นตกใจ "ต้าซาน ทำไมมือของเจ้าถึงได้ขาวสะอาดขนาดนี้ล่ะ? ทั้งขาวทั้งเนียนเลย?"

จ้าวหมิ่นหน้าแดงก่ำ

【ความปรารถนาร้าย 2: เจ้านี่หน้าหนาจริงๆ ไอ้โจรเด็ดบุปผา ข้าจะฆ่าเจ้าให้ได้】 รางวัลระดับพิเศษ

แต่ปากกลับยิ้มและพูดว่า "ข้าได้มาจากท่านแม่น่ะสิ ใครๆ ก็บอกแบบนี้ทั้งนั้น... พี่เฉิน ข้ามีธุระ ขอตัวก่อนนะ..."

คิดจะหนีงั้นรึ?

เฉินอวี้กุมมือนางไว้แน่น แล้วยิ้ม "จะไปขี้เหรอ ให้ข้าไปเป็นเพื่อนไหม"

จ้าวหมิ่นชะงักไป โกรธจนบีบมือเฉินอวี้ตอบ

นางฝืนข่มความโกรธแล้วพูดด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "ไม่เป็นไร ข้าไม่อยากไปแล้ว"

"อยากไปก็ไปเถอะ เดี๋ยวก็อั้นจนไส้แตกหรอก" เฉินอวี้พูดประชด

จ้าวหมิ่นแค่นเสียงเย็น หันหน้าหนี ในใจรู้สึกกังวลใจแปลกๆ นึกในใจว่าทำไมล่ะ

ทำไมคนผู้นี้ถึงได้มาตอแยกับนาง หรือว่าการปลอมตัวของนางมีพิรุธจนถูกจับได้แล้ว?

【ความปรารถนาร้าย 3: กลับไปจะสั่งประหารไอ้ช่างแต่งหน้านั่นซะ】 รางวัลระดับกลาง

ท่านหญิงเซ่าหมิ่น ท่านกำลังพาลอยู่นะ

มุมปากของเฉินอวี้ยกขึ้น แกล้งพูดว่า "น้องรัก เจ้าไม่รู้จักคนที่นั่งอยู่สองฝั่งนั้นใช่ไหม เดี๋ยวข้าจะแนะนำให้รู้จักเอง คนนั้นคือเยลวี่ฉี รูปหล่อ พกเพลงกระบี่ชวนเจินไว้ฆ่าหมามองโกลโดยเฉพาะ... อ้อ ส่วนคนนั้นก็คือจูจื่อหลิว เจ้าคงเคยได้ยินชื่อเสียงพู่กันผู้พิพากษาของเขามาบ้าง หมามองโกลที่ตายด้วยน้ำมือเขามีไม่ต่ำกว่าพันก็ต้องแปดร้อยคน... ส่วนคนนั้นยิ่งสำคัญเลย อู่ซานทง! ดัชนีเอกสุริยันของเขาฝึกจนบรรลุขั้นสุดยอดแล้ว ฆ่าหมามองโกลทีละคนๆ... เสียอย่างเดียวที่ลูกชายไม่ค่อยระวังตัว เลยถูกพวกต๋าจื่อจับตัวไป เจ้าว่าพวกต๋าจื่อจะฆ่าพี่น้องตระกูลอู่ไหมล่ะ..."

จ้าวหมิ่นโดนด่าจนหน้าชา ส่ายหน้าปฏิเสธ "ข้าไม่รู้"

【ความปรารถนาร้าย 3 (รีเฟรช): หึ ไอ้พวกไม่ได้เรื่องสองคนนั้นยังไม่ตายหรอก ถึงจะไร้ประโยชน์ แต่ก็เป็นศิษย์ของกัวต้าเสีย ถึงจะเอาไปต่อรองกับกัวต้าเสียไม่ได้ แต่พอถึงเวลาสำคัญ เอามาใช้ป่วนประสาทเขาก็ยังดี】 รางวัลระดับสูง

เสียดายจัง

เฉินอวี้ลอบถอนหายใจ

จากนั้นเขาก็ชี้ไปที่คนอื่นๆ บนลานประลอง "กัวต้าเสีย เจ้าก็คงจะรู้จักแล้ว ฝ่ามือสยบมังกรสิบแปดท่าไร้เทียมทานในใต้หล้า หมามองโกลที่ตายด้วยน้ำมือเขาก็น่าจะเป็นพันคนได้แล้วมั้ง ฮูหยินกัว เพลงไม้ตีสุนัขไร้เทียมทาน ฟังชื่อก็รู้แล้วว่าเอาไว้ตีหมามองโกลโดยเฉพาะ นั่นกัวฝู... เราข้ามไปพูดถึงคนต่อไปกันเลยดีกว่า..."

จ้าวหมิ่นถูกเขาด่าว่าหมามองโกลคำแล้วคำเล่าจนตัวสั่น โชคดีที่นางเป็นคนสุขุมเยือกเย็น จึงสามารถซ่อนอารมณ์ของตัวเองไว้ได้เป็นอย่างดี

สรุปก็คือ นางไม่พูดอะไรเลยสักคำ

【ความปรารถนาร้าย 3 (รีเฟรช): ไร้สาระสิ้นดี คนพวกนี้ที่เจ้าพูดถึง ข้ารู้จักหมดนั่นแหละ และจำไว้ ข้าจะตัดลิ้นเจ้าออกให้ได้!】 รางวัลระดับพิเศษ

สายข่าวของจวนหรูหยางอ๋องทำงานได้ดีจริงๆ

เฉินอวี้แอบพยักหน้า

"ประมุขเฉินล่ะ? ทำไมเขายังไม่มาอีกล่ะ?" บนอัฒจันทร์ ฮูหยินกัวขมวดคิ้วมุ่น หันไปถามกัวฝู "ฝูเอ๋อร์ เจ้าไม่ได้มาพร้อมกับเขาหรอกหรือ?"

เมื่อเห็นสายตาทุกคู่จับจ้องมาที่นาง กัวฝูก็หน้าแดงก่ำ หันหน้าหนี "ทำไมถึงมองข้าล่ะ ข้าไม่รู้สักหน่อย"

กัวเซียงมองพี่สาวด้วยความสงสัย เมื่อเห็นว่าด้านล่างมีคนพลุกพล่านเต็มไปหมด ในใจก็เริ่มรู้สึกกังวลขึ้นมา

ขณะที่กัวต้าเสียกำลังจะเอ่ยปาก จู่ๆ ก็เห็นทหารกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามาจากอีกฝั่งของฝูงชน

ขบวนแห่ดูอลังการงานสร้างมาก มีขุนนางวัยกลางคนสวมชุดขุนนางสีเขียว ดูมีฐานะ นั่งลงมาจากเกี้ยว

ไว้หนวดเครายาว ท่าทางดูน่าเกรงขาม

เมื่อชาวยุทธภพในเมืองเซียงหยางเห็นคนผู้นี้ ต่างก็มีสีหน้ารังเกียจ

มีเพียงกัวต้าเสียเท่านั้นที่เดินเข้าไปต้อนรับ พร้อมกับประสานมือคารวะ "คารวะใต้เท้าหลี่ว์"

เขาคือหลี่ว์เหวินเต๋อ ข้าหลวงใหญ่แห่งเมืองเซียงหยางนั่นเอง

เฉินอวี้ยืนอยู่ในฝูงชน สายตาจับจ้องไปที่เจ้าเมืองเซียงหยางผู้นี้

อีกฝ่ายดูเป็นมิตรมาก พูดคุยกับกัวต้าเสียด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม

"เจ้าเป็นอะไรไป?" จ้าวหมิ่นยังคงสะบัดมือให้หลุดจากการเกาะกุมของเฉินอวี้ไม่ได้ และตอนนี้ก็ยอมแพ้ที่จะขัดขืนแล้ว

เมื่อเห็นเฉินอวี้จ้องมองหลี่ว์เหวินเต๋อเขม็ง นางก็อดไม่ได้ที่จะถามขึ้น

"ข้าไม่ค่อยเข้าใจน่ะ" เฉินอวี้ยิ้ม "เจ้าว่าพวกต๋าจื่อมองโกลกับแมนจูเนี่ย ไม่เคยคิดจะลอบสังหารใต้เท้าหลี่ว์บ้างเลยหรือ?"

จ้าวหมิ่นทำเสียงจิ๊จ๊ะในลำคอ แต่ก็ไม่พูดอะไร

【ความปรารถนาร้าย 3 (รีเฟรช): ให้คนผู้นี้มีชีวิตอยู่ต่อไปน่ะดีแล้ว ต้าหยวนของข้าจะได้ยึดเมืองเซียงหยางได้ง่ายขึ้น...】 รางวัลระดับสูง

หลี่ว์เหวินเต๋อนั่งลงที่ตำแหน่งประธาน กัวต้าเสียหลีกทางให้ และไปนั่งอยู่ข้างๆ เขา

เมื่อเห็นว่าได้เวลาพอสมควรแล้ว จึงให้เยลวี่ฉีขึ้นไปประกาศว่า งานชุมนุมชาวยุทธภพเมืองเซียงหยางได้เริ่มต้นขึ้นอย่างเป็นทางการแล้ว

กัวฝูและคนอื่นๆ รอเฉินอวี้มาตั้งนานแล้ว ตอนนี้เริ่มกระวนกระวายใจ

เฉินอวี้ใช้หางตามองจ้าวหมิ่น

จู่ๆ เขาก็ลากนางฝ่าฝูงชนเดินตรงไปที่ลานประลอง

พลางเดินพลางตะโกนเสียงดัง "ทุกท่าน เฉินอวี้อยู่นี่แล้ว"

สายตาของทุกคนในที่นั้นต่างจับจ้องไปที่เขาทันที

แน่นอนว่าต้องมองจ้าวหมิ่นด้วย

ท่ามกลางฝูงชนที่มีคนมากมายจนมองไม่ชัด เวลานี้เหล่ายอดฝีมือของทัพพันธมิตรชิง-มองโกลกว่าสองร้อยคนที่แฝงตัวเข้ามาในงานชุมนุมต่างพากันตกตะลึง

เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!

ปล่อยมือลูกพี่ของพวกเราเดี๋ยวนี้นะไอ้สารเลว!

(จบแล้ว)