บทที่ 250 - ไดโกะผู้น่าสงสาร การแก้แค้นจากแฟนเก่า!

บทที่ 250 - ไดโกะผู้น่าสงสาร การแก้แค้นจากแฟนเก่า!

ไดโกะที่ถูกคลุมหัวและมัดตัวมาอย่างแน่นหนา ถูกแก๊งสามคนคามิลล่าพาตัวมายังโกดังร้างแห่งหนึ่งอย่างรวดเร็ว จากนั้นฮิวดร้าและดารัมก็จับเขาไปแขวนห้อยต่องแต่งไว้กับตะขอเครน ก่อนจะดึงถุงพลาสติกที่คลุมหัวเขาอยู่ออก

และเมื่อถุงพลาสติกถูกดึงออก ไดโกะที่เห็นชายสองหญิงหนึ่งยืนอยู่ตรงหน้าก็เผยสีหน้าที่บ่งบอกว่า 'เป็นอย่างที่คิดไว้ไม่มีผิด' ออกมา

"เป้าหมายที่พวกเธอจับตัวฉันมาคืออะไรกันแน่ ถ้าคิดจะบังคับให้ฉันไปร่วมมือทำเรื่องชั่วช้ากับพวกเธอล่ะก็ เลิกล้มความตั้งใจไปได้เลย"

"คนอย่างมาโดกะ ไดโกะ ไม่มีวันทรยศต่อมนุษยชาติ และจะไม่มีวันยอมก้มหัวให้กับความมืดมิดเด็ดขาด..."

ไดโกะนึกย้อนไปถึงตอนที่อยู่ในโบราณสถานรูลูเย ซึ่งคามิลล่าเคยส่งกระแสจิตมาคุยกับเขา เขาจึงปักใจเชื่อว่าแก๊งสามคนคามิลล่ามาที่นี่เพื่อจะชักจูงให้เขาละทิ้งแสงสว่างแล้วหันไปเข้ากับฝ่ายมืด เขาจึงรีบทำหน้าขึงขังและประกาศจุดยืนอันหนักแน่นออกไป

"เพียะ——————!"

ทว่าไดโกะยังพูดไม่ทันจบ เขาก็สัมผัสได้ถึงความเจ็บปวดที่แล่นปลาบเข้ามาที่ลำตัว คามิลล่าที่ถือแส้หนังเส้นเล็กอยู่ในมือไม่ได้มีความคิดที่จะเสวนาด้วยเลยสักนิด เธอขอหวดแส้ใส่ไอ้ผู้ชายเฮงซวยสักสองสามทีเพื่อระบายความโกรธก่อนก็แล้วกัน

"ต่อให้พวกเธอจะทรมานฉันยังไง ฉันก็ไม่มีทาง..."

"เพียะ———!"

"ถึงฉันจะเป็นมนุษย์ แต่ฉันก็เป็นแสงสว่างด้วย พวกเธอคิดจะ..."

"เพียะ———!"

"พอได้แล้ว! ฉันไม่เคยเห็นใครหน้าไหนชวนคนไปเข้าพวกด้วยวิธีแบบนี้มาก่อนเลยนะ! ต่อให้ฉันจะไม่ยอมตกลงไปร่วมมือด้วย แต่ตามหลักการทั่วไปแล้ว พวกเธอไม่ควรจะใช้ไม้อ่อนสลับกับไม้แข็งเข้าข่มขู่หรือล่อหลอกฉันก่อนเหรอ"

"นี่เล่นไม่เปิดโอกาสให้ฉันได้อ้าปากพูดเลย เอาแต่หวดแส้ใส่ฉันลูกเดียว ตีเอาๆ แต่ไม่ยอมให้ฉันพูด แบบนี้มันผิดคิวจากที่ตัวร้ายทั่วไปเขาทำกันชัดๆ!"

"มีแต่ขู่ให้กลัว แต่ไม่มีของรางวัลมาล่อใจเลยเหรอ ทำไมพวกเธอไม่ลองดูล่ะ เผลอๆ ฉันอาจจะยอมตกลงก็ได้นะ"

ท่ามกลางห่าพายุแส้หนังที่คามิลล่ากระหน่ำฟาดลงมาดั่งสายฝน ทั่วทั้งร่างของไดโกะในตอนนี้เต็มไปด้วยรอยริ้วแผลแตกที่มีเลือดซิบๆ ปรากฏให้เห็น

ถึงแม้ว่าเขาจะไม่มีทางยอมร่วมมือกับพวกคามิลล่าไปจัดการกับพวกมนุษย์ก็เถอะ แต่การจะดึงตัวใครสักคนไปเป็นพวก ปกติมันก็ต้องมีทั้งไม้เรียวและแครอทมาล่อไม่ใช่หรือไง

แต่นี่แครอทเขายังไม่ได้กินสักคำ กลับโดนคามิลล่ายัดเยียดเซ็ตไม้เรียวคอมโบชุดใหญ่ให้แทนซะงั้น โดนแบบนี้เข้าไปใครมันจะไปรับไหวล่ะ...

"เรื่องที่จะดึงนายกลับเข้าสู่ความมืดน่ะเอาไว้ก่อนเถอะ เรื่องที่นายทำกับพวกเราเมื่อสามสิบล้านปีก่อน นายคงไม่ได้ลืมไปแล้วใช่ไหม"

"เมื่อเทียบกับความเจ็บปวดที่พวกเราต้องถูกช่วงชิงพลังไป แถมยังโดนผนึกมานานถึงสามสิบล้านปีแล้ว สิ่งที่นายกำลังโดนกระทำอยู่ในตอนนี้มันยังเทียบไม่ได้กับเศษเสี้ยวความทรมานของพวกเราเลยด้วยซ้ำ"

"การแก้แค้นมันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นเท่านั้น แกก็แหกปากร้องโวยวายซะแล้ว ทีก้า ฉันได้ยินมานะว่าตอนที่อยู่ข้างนอกนี่แกใช้ชีวิตได้สุขสบายดีนี่นา แถมยังมีแฟนใหม่แล้วด้วยใช่ไหม"

ในตอนแรกพวกคามิลล่าก็ตั้งใจจะดึงทีก้ากลับเข้าสู่ความมืดจริงๆ แล้วค่อยแย่งชิงพลังของเขามาเพื่อเป็นการล้างแค้น

แต่แผนการมันดันเปลี่ยนไปแล้วไง ในเมื่อพวกเธอเองก็ตั้งใจจะฟอกขาวกลับใจเป็นคนดี แล้วเรื่องอะไรจะต้องไปผลักไสให้ทีก้าตกลงสู่ความมืดด้วยล่ะ

การสั่งสอนทีก้าให้หลาบจำน่ะไม่มีปัญหา แต่ถ้าขืนไปบีบบังคับให้เขาเข้าสู่ด้านมืดจริงๆ มีหวังเฮร่าเจ้านั่นได้โผล่มาสอดแน่ๆ ถึงเวลานั้นคนที่โดนจับแขวนแล้วโดนหวดด้วยแส้อาจจะไม่ใช่ทีก้า แต่กลายเป็นพวกเธอแทนน่ะสิ

"รีนะไม่เกี่ยวอะไรกับเรื่องนี้นะ เธอเป็นแค่ผู้หญิงธรรมดาและไม่รู้เรื่องอะไรทั้งนั้น พวกเธอมีอะไรก็มาลงที่ฉันคนเดียว แต่อย่าไปทำร้ายเธอเด็ดขาด!"

พอได้ยินคำพูดของคามิลล่า ไดโกะก็เริ่มร้อนรนขึ้นมาทันที เขาเองก็นึกไม่ถึงเลยว่าพวกคามิลล่าที่เพิ่งจะหลุดพ้นจากผนึกมาได้ไม่นาน จะสืบข้อมูลของเขาได้ละเอียดถี่ยิบขนาดนี้!

เรื่องที่เขาแอบชอบรีนะเนี่ย ต่อให้เป็นคนในหน่วย GUTS เองก็แทบจะไม่มีใครรู้เรื่องนี้เลยนะ!

สมาชิกหน่วย GUTS คนอื่นๆ : มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ดูไม่ออก

และพอลองมาคิดทบทวนดูดีๆ เมื่อกี้เขาโดนดักจับตัวอยู่หน้าบ้านตัวเองเลยไม่ใช่เหรอ มนุษย์ยักษ์แห่งความมืดทั้งสามคนนี้ นอกจากจะสืบเรื่องความสัมพันธ์ส่วนตัวของเขาได้ในเวลาอันสั้นแล้ว แม้แต่ที่อยู่บ้านของเขาก็ยังสืบรู้มาได้อีก

ทักษะการลงพื้นที่และประสิทธิภาพในการทำงานระดับนี้มันน่าสะพรึงกลัวเกินไปแล้ว เขาโดนซ้อมปางตายยังไงก็ไม่เป็นไร ต่อให้คามิลล่าอยากจะขึ้นคร่อมแล้วหยามเกียรติเขา ไดโกะก็พร้อมจะกัดฟันยอมรับกรรมแทนทีก้า! แต่ถ้าหากนางฟ้าในดวงใจต้องมาตกอยู่ในเงื้อมมือของพวกคามิลล่าล่ะก็...

คามิลล่ายังพอว่า แต่ฮิวดร้ากับดารัมสองคนนี้ดูยังไงก็ไม่ใช่คนดีแน่ๆ... ถ้าเกิดมีเรื่องบัดสีบัดเถลิงที่ไม่อาจบรรยายได้เกิดขึ้นมาล่ะก็ เขาคงต้องเสียใจไปตลอดชีวิต หรือเผลอๆ อาจจะเข้าทางพวกคามิลล่าจนทำให้เขาสติแตกและกลายเป็นสายดาร์กไปจริงๆ ก็ได้!

"ให้มาลงที่แกคนเดียวงั้นเหรอ ดีมาก ฮิวดร้า ดารัม เอาของเล่นสนุกๆ ที่พวกแกหาเจอออกมายัดออปชันเสริมให้ท่านฮีโร่ของเราหน่อยสิ!"

ถ้าไดโกะปิดปากเงียบก็คงไม่เป็นไร แต่พอคามิลล่าได้ยินว่าเขาเป็นห่วงเป็นใยรีนะขนาดนั้น เธอก็โกรธจนลมออกหูและหันไปสั่งการฮิวดร้ากับดารัมที่ยืนอยู่ข้างๆ ทันที

"ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ฮี่ ต้องขอยอมรับเลยนะว่า ถึงอารยธรรมของมนุษย์ในยุคนี้จะสู้มนุษย์ยุคโบราณไม่ได้ แต่เรื่องรสนิยมบางอย่างเนี่ย ถือว่าเล่นกันได้พิสดารสุดๆ ไปเลยล่ะ"

"ก๊ากก๊ากก๊ากก๊าก ฮิวดร้า ฉันเห็นด้วยกับแกเลยว่ะ ของพวกนี้ถ้าไม่ได้อ่านคู่มือการใช้งานก่อน ฉันก็ไม่รู้จริงๆ นะเนี่ยว่ามันเอาไว้ทำอะไร"

วันต่อมา เมื่อไดโกะมาถึงฐานทัพของหน่วย GUTS และเห็นรีนะปลอดภัยดี เขาก็ลอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก

"ซี๊ดดดดดดดดดดด!"

แต่ในขณะที่ไดโกะกำลังแอบดีใจที่พวกคามิลล่าไม่ได้ไปยุ่งกับรีนะ จู่ๆ เซย์ยะที่โผล่มาจากไหนก็ไม่รู้ก็เอามือมาตบไหล่เขาอย่างจัง ทำเอาไดโกะถึงกับสะดุ้งสุดตัวและซี๊ดปากด้วยความเจ็บปวด

"ไดโกะ วันนี้นายเป็นอะไรไปเนี่ย ทำไมสภาพถึงดูอิดโรยเหมือนคนโดนสูบวิญญาณแบบนี้ล่ะ"

"ฉันไม่ได้จะว่านายหรอกนะ ถึงพวกเราจะยังวัยรุ่นกันอยู่ แต่ก็ต้องรู้จักความพอดีบ้าง ถ้านายเล่นหักโหมแบบนี้ ระวังไตจะทำงานหนักจนรับไม่ไหวนะเพื่อน"

เมื่อได้ยินคำแซวของเซย์ยะ ไดโกะก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ และพอหันไปเห็นว่ารีนะกำลังมองมาทางนี้พอดี ด้วยความกลัวว่านางฟ้าในดวงใจจะเข้าใจผิด เขาจึงรีบแก้ตัวเป็นพัลวัน "นายอย่ามาพูดซี้ซั้วนะ ที่ฉันเป็นแบบนี้ก็เพราะเมื่อคืนต้องอยู่ทำโอทีดึก แถมยังนอนไม่ค่อยหลับ ร่างกายมันก็เลยล้าๆ ไปหน่อยเท่านั้นเอง..."

เมื่อคืนนี้หลังจากที่โดนพวกคามิลล่ารุมทรมานอย่างหนัก ตอนแรกไดโกะก็คิดว่าตัวเองคงไม่รอดแน่ๆ แต่เรื่องที่เขาคาดไม่ถึงก็คือ สุดท้ายพวกคามิลล่ากลับไม่ได้ลงมือฆ่าเขาเพื่อปิดบัญชีแค้น

และตอนที่เขาลืมตาตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เขาก็พบว่าตัวเองกลับมานอนอยู่หน้าประตูบ้านแล้ว ถ้าไม่ใช่เพราะรอยฟกช้ำดำเขียวที่เต็มไปหมดทั้งตัวล่ะก็ เขาคงคิดว่าเรื่องทั้งหมดมันเป็นแค่ความฝันแน่ๆ

หลังจากผ่านการเข้ารับการอบรมด้วยแส้หนังของคามิลล่ามาอย่างหนักหน่วง เดิมทีวันนี้เขาตั้งใจจะลางานพักผ่อนอยู่บ้านแล้วเชียว แต่พอคิดถึงคำขู่ของพวกคามิลล่าเมื่อคืน ไดโกะก็อดเป็นห่วงความปลอดภัยของรีนะไม่ได้ วันนี้เขาเลยต้องฝืนลากสังขารที่สะบักสะบอมมาทำงาน

นกปีศาจโซก้าและพวกลูกนกจำนวนมหาศาลถูกกองกำลังของ TPC และหน่วย GUTS ช่วยกันกวาดล้างจนสิ้นซากไปตั้งแต่เมื่อวานแล้ว ทว่าเรื่องราวของมนุษย์ยักษ์แห่งความมืดทั้งสามคนและโบราณสถานรูลูเยยุคโบราณกลับยังไม่จบลงง่ายๆ

หลังจากการประชุมที่เกี่ยวข้องจบลง ไดโกะก็แอบลากเซย์ยะออกมาคุยกันข้างนอกด้วยท่าทีลับๆ ล่อๆ จากนั้นเขาก็ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อออกพลางสารภาพความจริง "เซย์ยะ เมื่อคืนนี้แก๊งสามคนคามิลล่ามาดักรอฉันที่บ้าน"

เรื่องที่พวกคามิลล่าจะไปดักรอเล่นงานไดโกะนั้นไม่ได้อยู่เหนือความคาดหมายของเซย์ยะเลยสักนิด เขาแค่แปลกใจที่พวกนั้นลงมือรวดเร็วทันใจขนาดนี้ต่างหาก

เซย์ยะกวาดสายตามองรอยแส้บนหน้าอกของไดโกะ ก่อนจะโพล่งออกมาด้วยความตกใจ "ไดโกะ ไม่คิดเลยนะว่านายจะรสนิยมซาดิสม์ขนาดนี้ ถึงขั้นไปเล่นบท SM กับแฟนเก่าเลยเหรอเนี่ย ถ้าเกิดรีนะรู้เรื่องนี้เข้า นายจะไม่..."