บทที่ 1 ปรมาจารย์นักดัดแปลงระดับ T1

บทที่ 1 ปรมาจารย์นักดัดแปลงระดับ T1

ในยุคแห่งการสำรวจดวงดาว เผ่าพันธุ์มนุษย์ต้องเผชิญกับภัยคุกคามจากเผ่าพันธุ์ต่างดาวหลากหลายสายพันธุ์ จึงได้ระดมพลประชากรทั้งหมดเข้าสู่ภาวะสงคราม ผู้บัญชาการเรือรบทุกรูปแบบต่างพากันผงาดขึ้นมาอย่างเนืองแน่น

พวกเขามีทักษะพรสวรรค์อันทรงพลังที่เปิดทางให้สามารถทำสัญญากับเรือรบได้ รวมถึงสัตว์ประหลาดและมนุษย์สัตว์อีกจำนวนหยิบมือ

จักรวรรดิถัวข่าซือ ดาวเคราะห์อวิ๋นเฟิง

สถาบันการศึกษาอวิ๋นเฟิง ชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ห้อง 3 ในช่วงปลายภาคเรียนที่หนึ่ง

"โจวจื่อหลาน!"

เฮ่าหลงที่กำลังหลับฟุบอยู่คาโต๊ะในห้องเรียนสะดุ้งตื่นขึ้นมา เมื่อเห็นสาวงามวัยใสกำลังฉีกยิ้มอยู่ข้างกาย หัวใจของเขาก็อ่อนระทวย

เธอส่งสายตาสุดน่ารักให้เขา ก่อนจะบุ้ยใบ้ให้เขามองไปข้างหน้า

"พญายม... เอ้ย อาจารย์หวังเหยียน คาบนี้อาจารย์เป็นคนสอนเหรอครับ?" เฮ่าหลงมองตามสายตาของเธอแล้วแทบจะโพล่งออกไป แต่ภายใต้สายตาพิฆาตของหวังเหยียน เขาก็รีบเปลี่ยนคำพูดแทบไม่ทัน

คนตรงหน้าคืออาจารย์ประจำภาควิชาการดัดแปลงของเด็กม.6 ห้อง 3 และยังเป็น "พญายม" ชื่อดังประจำโรงเรียน เขาคือคนที่ไม่ควรไปแหยมด้วยอย่างแท้จริง

"อะไรกัน เฮ่าหลง? คิดว่าปีกกล้าขาแข็งแล้วรึไง? ถึงกล้ามาแอบหลับในคาบเรียนของฉัน? ออกมาถอดประกอบโดรนระดับ T1 สองดาวตัวนี้ซะ ฉันให้เวลาแก 30 นาที และอัตราความเสียหายทุติยภูมิต้องไม่เกิน 5% ถ้าทำไม่ได้ตามมาตรฐานนี้ เลิกเรียนแล้วอยู่ซ่อมด้วย"

พอได้ยินคำพูดของเฮ่าหลง ใบหน้าของหวังเหยียนก็มืดครึ้มลง เขาชี้ไปที่โดรนบนโต๊ะ ทว่าประกายตาของเขากลับแฝงความนัยบางอย่างเอาไว้

เขาคิดในใจ 'ไอ้เด็กนี่เมื่อวานโหมงานหนักโต้รุ่งมาสินะ ถึงได้กล้ามาลูบคมฉันแบบนี้ ไม่รู้ว่าฝีมือจะไปถึงขั้นช่างเครื่องระดับ T1 สองดาวแล้วหรือยัง ถือโอกาสนี้ลองหยั่งเชิงขีดจำกัดของมันดูหน่อยก็แล้วกัน'

สำหรับโดรนระดับ T1 การรักษาระดับอัตราความเสียหายทุติยภูมิไว้ที่ 10% ผู้เชี่ยวชาญการดัดแปลงระดับ T1 หนึ่งดาวจะต้องใช้เวลา 40 นาที

ส่วนการรักษาระดับความเสียหายทุติยภูมิไว้ที่ 5% ภายในเวลา 30 นาที คือมาตรฐานของการเป็นช่างเครื่องระดับ T1 สองดาว

เท่าที่เขารู้ ในห้อง 3 ทั้งห้อง มีเพียงหัวหน้าห้องอย่าง หลี่ไป๋ เท่านั้นที่ทำได้

"ฮ่าๆ... เฮ่าหลง คืนนี้อย่าหวังว่าจะได้กลับหอพักก่อนเที่ยงคืนเลย" พวกนักเรียนในห้องเริ่มซ้ำเติมเขา "พญายม" ไม่ใช่คนที่ใครจะไปแหย่เล่นได้ นี่คือข้อตกลงที่รู้กันดีของคนทั้งห้อง

"นั่นสิ... ฉันหมั่นไส้มันมานานแล้ว โชว์หวานกันอยู่ได้ทุกวี่ทุกวัน" นักเรียนคนอื่นๆ ก็ซุบซิบนินทากันเบาๆ เฮ่าหลงกับโจวจื่อหลานตัวติดกันตลอดเวลา ทำเอาหลายคนอิจฉาตาร้อน

"พวกเรายังไม่ชินกันอีกเหรอ? ใครใช้ให้หมอนั่นเป็นราชันปืนใหญ่หนักระดับ T1 สี่ดาวกันล่ะ!" เสียงของหลี่ไป๋ดังขึ้น ทำเอาคนอื่นๆ เงียบกริบ

ท้ายที่สุดแล้ว ในหมู่พวกเขาก็ไม่มีใครกล้าหาเรื่องหลี่ไป๋ เฮ่าหลง หรือโจวจื่อหลาน ในการประลองเรือรบ เฮ่าหลงกับพรรคพวกมักจะติดท็อปเท็นเสมอ เขาคือกัปตันระดับ T1 สองดาว

ส่วนในด้านการต่อสู้ด้วยหุ่นรบ เฮ่าหลงนั้นทิ้งห่างคนอื่นไปไกลลิบ นักบินหุ่นรบระดับ T1 สี่ดาว เจ้าของฉายา "ปืนใหญ่หนักไร้พ่าย" เขาคือหนึ่งในยี่สิบนักสู้หุ่นรบระดับสี่ดาวของโรงเรียนอวิ๋นเฟิง พลังรบของเขาถูกจัดให้อยู่เป็นอันดับหนึ่งของสายชั้นและอันดับหนึ่งของทั้งโรงเรียน

เฮ่าหลงไม่เคยเปิดเผยฝีมือด้านการดัดแปลงมาก่อน แต่เขาก็เข้าเรียนคาบดัดแปลงทุกครั้ง นั่นทำให้ความสามารถในด้านนี้ของเขากลายเป็นปริศนาสำหรับคนอื่นๆ

อย่างไรก็ตาม การดัดแปลงเป็นทักษะที่สำคัญมากและเป็นวิชาบังคับ จึงไม่น่าแปลกใจเลยที่พวกเขาจะเห็นเฮ่าหลงเข้าเรียนในคาบนี้

หลังจากที่ผู้คนปลุกทักษะพรสวรรค์ของตนเองขึ้นมา พวกเขามักจะเลือกเรือรบโดยอิงจากทักษะเหล่านั้น เนื่องจากเรือรบส่วนใหญ่เป็นแบบมาตรฐาน ผู้คนจึงต้องอาศัยการดัดแปลงเพื่อปลดปล่อยพลังของทักษะออกมาให้ถึงขีดสุด

ด้วยเหตุนี้ อาชีพนักดัดแปลงจึงกลายเป็นที่ต้องการตัวอย่างมาก

"อาจารย์ครับ ไอ้เรื่องอัตราความเสียหายทุติยภูมิเนี่ย..." เฮ่าหลงทำหน้าหนักใจ เขาแค่อยากจะทำตัวกลมกลืนไม่เตะตา การแกล้งหมูเพื่อกินเสือคือสิ่งที่เขาโปรดปรานที่สุด

"ไม่ได้ อัตราความเสียหายทุติยภูมิของแกห้ามเกิน 5%" หวังเหยียนพูดแทรกเฮ่าหลง พร้อมกับโบกมือปฏิเสธอย่างเย็นชา

ไอ้เด็กนี่มันเจ้าเล่ห์และปิดบังอะไรไว้เยอะ ต่อให้ฝีมือยังไม่ถึงขั้นนักดัดแปลงระดับ T1 สองดาว ก็ไม่น่าจะห่างไกลจากระดับนั้นมากนัก วันนี้แหละ เขาจะงัดเอาฝีมือที่แท้จริงของเฮ่าหลงออกมาให้ได้

"ก็ได้ครับ ผมจะพยายามให้ดีที่สุด" เมื่อได้ยินคำพูดของอาจารย์หวังเหยียน เฮ่าหลงก็เดินออกไปข้างหน้าอย่างจนใจ แต่ก็ก้าวขาอย่างฉับไว

เขายังแอบปรายตามองโจวจื่อหลานที่กำลังหัวเราะคิกคัก รอยยิ้มผุดขึ้นบนใบหน้าของเขา นัยน์ตาเปี่ยมไปด้วยความรัก

โจวจื่อหลานที่มองเขาอยู่ตลอด ชูหมัดเล็กๆ สุดน่ารักของเธอขึ้นมาแล้วพูดเบาๆ "สู้ๆ นะ พี่หลง!"

ความอ่อนโยนและความน่ารักของเธอมีไว้เพื่อเฮ่าหลงแต่เพียงผู้เดียว ทว่าเมื่อยามที่เธอบัญชาการเรือรบในสมรภูมิ เธอไม่เคยปรานีแม้กระทั่งกับเฮ่าหลง บดขยี้เขาด้วยกลยุทธ์ต่างๆ นานา

ดังนั้น จึงไม่ควรประมาทโจวจื่อหลานที่ดูอ่อนโยนและน่ารักเวลาอยู่กับเฮ่าหลงคนนี้ เธอคือกัปตันเรือรบสองดาวระดับอัจฉริยะเช่นกัน

"...ทำไมสองคนนี้ถึงโชว์หวานกันบ่อยจัง แล้วอาจารย์ก็ไม่เห็นจะว่าอะไรเลย?" เมื่อนึกถึงตอนที่พวกตนมักจะโดนอาจารย์เทศนายืดยาวหากเผลอแสดงออกเรื่องความรักแม้แต่นิดเดียว พวกนักเรียนก็เริ่มหงุดหงิด

"นั่นสิ!"

"..."

"เอาเถอะ พวกคุณสองคนอยากจะหยั่งเชิงขีดจำกัดของฉันอีกแล้ว คราวนี้ฉันควรจะเผยฝีมือออกมาสักเท่าไหร่ดีนะ?" เฮ่าหลงเมินเฉยต่อความอิจฉาของคนอื่นๆ เขาเอามือขวาแตะกำไลข้อมือ พลางคำนวณในใจขณะที่ก้าวเดิน

"เริ่มได้!" ทันทีที่เฮ่าหลงก้าวขึ้นไปบนแท่น หวังเหยียนก็กดจับเวลาอย่างใจร้อน ไม่เปิดโอกาสให้เฮ่าหลงได้เตรียมตัวเตรียมใจเลยแม้แต่น้อย

"...ครับ!" เฮ่าหลงเองก็มึนงงไปชั่วขณะ เขาบอกตอนไหนว่าพร้อมแล้ว? เมื่อดึงสติกลับมาได้ เขาก็เริ่มลงมือทันที

ภายใต้สายตาของคนอื่นๆ ที่รอชมเรื่องสนุก สีหน้าของเฮ่าหลงกลับดูผ่อนคลาย มือของเขาถอดประกอบโดรนราวกับกำลังรังสรรค์งานศิลปะ บางจังหวะก็ดุดันทรงพลัง บางจังหวะก็พลิ้วไหวอ่อนโยน

แม้แต่หวังเหยียนเองก็ยังอึ้ง การถอดประกอบโดรนสามารถดูดีมีศิลปะได้ขนาดนี้เชียวหรือ

พอตัวจับเวลาแตะที่ 20 นาทีเป๊ะ เฮ่าหลงก็วางชิ้นส่วนชิ้นสุดท้ายลง แล้วส่งยิ้มให้หวังเหยียน "อาจารย์ครับ ผมถอดประกอบเสร็จแล้ว"

"ทำไมเสร็จไวจัง? ฉันยังดูไม่จุใจเลย"

"โห แค่ 20 นาทีเองเหรอ? ถ้าเป็นฉันอย่างน้อยๆ ก็ต้องมีสองชั่วโมงอะ" ก่อนที่หวังเหยียนจะได้เอ่ยปาก พวกนักเรียนก็เริ่มกระซิบกระซาบกันเอง สาเหตุหลักเป็นเพราะความเร็วของเฮ่าหลงนั้นน่าทึ่งเกินไป

ต้องเข้าใจก่อนว่าในฐานะนักเรียนม.6 พวกเขาเพิ่งจะไปถึงระดับผู้เชี่ยวชาญการดัดแปลงระดับ T1 หนึ่งดาวเท่านั้น และมีนักเรียนเพียงไม่กี่คนในโรงเรียนที่ไปถึงระดับ T1 สองดาว

"ก็แค่ทำโชว์พาวไปงั้นแหละ ทำเร็วขนาดนี้ อัตราความเสียหายพุ่งปรี๊ดไปถึง 30% ชัวร์" หลี่เค่อพูดเสียงดังด้วยความประสงค์ร้าย

"ก็เป็นไปได้นะ... ดูเหมือนเฮ่าหลงจะถอดใจแล้วมั้ง!"

"แก... ถ้าอัตราความเสียหายทุติยภูมิสูงกว่า 5% แกได้อยู่ซ่อมยันเที่ยงคืนแน่" หวังเหยียนเองก็คิดว่าเฮ่าหลงถอดประกอบแบบลวกๆ เช่นกัน จึงเอ่ยปากด้วยน้ำเสียงผิดหวัง

การถอดประกอบภายในเวลา 20 นาที โดยรักษาอัตราความเสียหายทุติยภูมิไว้ที่ 5% คือมาตรฐานที่ช่างเครื่องระดับ T1 สามดาวเท่านั้นที่ทำได้

และช่างเครื่องระดับ T1 สามดาวนั้นก็เป็นของหายากแม้แต่ในหมู่นักศึกษาปีหนึ่งของมหาวิทยาลัย ส่วนในระดับม.6 นั้นแทบจะเรียกได้ว่าสิบปีจะมีมาเกิดสักคน นั่นคือเหตุผลว่าทำไมหวังเหยียนถึงมีปฏิกิริยาเช่นนั้น

"อาจารย์ครับ เดี๋ยวลองทดสอบดูก็รู้แล้ว" เฮ่าหลงพูดด้วยความมั่นใจ พร้อมกับขยิบตาให้โจวจื่อหลานไปทีนึง

เขาทำเป็นมองไม่เห็นความโกรธของหวังเหยียน

เพราะลึกๆ ในใจแล้ว หวังเหยียนก็เป็นเหมือนผู้อาวุโสสุดเฮี้ยบที่คอยเป็นห่วงเป็นใยเขาเสมอมา

【ติ๊ง! อัตราความเสียหายทุติยภูมิรวม: 3%】

ท่ามกลางสายตาของคนทั้งห้อง ผลการถอดประกอบของเฮ่าหลงก็ปรากฏขึ้น

เสียงประสานแห่งความไม่เชื่อหูดังระงมไปทั่วบริเวณ!

"...นี่เฮ่าหลงเป็นผู้เชี่ยวชาญการดัดแปลงระดับ T1 สี่ดาวงั้นเหรอ?"

"มันจะเป็นไปได้ยังไง?"

"ถ้าถอดประกอบไวกว่านี้อีกนิด แล้วอัตราความเสียหายทุติยภูมิต่ำกว่านี้อีกหน่อย เขาจะไม่กลายเป็นปรมาจารย์นักดัดแปลงระดับ T1 ห้าดาวไปเลยเหรอไง?"

ขอบตาของโจวจื่อหลานแดงระเรื่อเล็กน้อย เมื่อนึกถึงความเหนื่อยยากของเฮ่าหลงในช่วงเวลาที่ผ่านมา และสิ่งที่กำลังจะเกิดขึ้นในวันพรุ่งนี้

จบบท