บทที่ 28 : สัญญาเดิมพันสิบล้าน

เฉินเกาเซิงในตอนนี้เรียกได้ว่าตกกระไดพลอยโจน หรือพูดให้ชัดเจนกว่านั้นคือถูกเสิ่นมู่หยางจูงจมูกเดินตามเกม

เขาจึงทำได้เพียงไปขอกระดาษและปากกาจากเจ้าของร้าน ไม่นานนักสัญญาเดิมพันก็เขียนเสร็จสิ้น

สัญญาทำขึ้นสองฉบับ ทั้งคู่ต่างเซ็นชื่อและประทับลายนิ้วมือ ข้อตกลงการพนันจึงถือว่าเสร็จสมบูรณ์อย่างเป็นทางการ

“ไอ้หนู วันนี้ฉันจะทำให้แกแพ้จนไม่เหลือแม้แต่กางเกงในให้ใส่!”

พูดจบเฉินเกาเซิงก็เริ่มลงมือเลือกหินหยกดิบ ส่วนเสิ่นมู่หยางยังคงท่าทีสงบเยือกเย็นและไปชำระเงินค่าหินหยกดิบ 5 ก้อนที่เขาเลือกไว้ก่อนหน้านี้

สำหรับเขาแล้ว การพนันในวันนี้เปรียบเสมือนการเป่ายิ้งฉุบ

แถมยังเป็นแบบที่ให้อีกฝ่ายออกหมัดก่อน แล้วเขาค่อยออกตามทีหลัง

ในร้านนี้ หินหยกดิบราคาไม่เกินห้าแสนหยวนก้อนที่ทำกำไรได้มากที่สุด 5 ก้อนถูกเขาเหมาไปหมดแล้ว

ดังนั้นตอนนี้เขาสามารถนั่งรอรับชัยชนะได้อย่างมั่นใจ โดยแทบไม่ต้องเสียเวลาไปเลือกใหม่เลย เพราะหิน 5 ก้อนนี้ไม่ว่าจะหยิบก้อนไหนมาสู้ เขาก็ชนะใสๆ

จูหลิงหลิงยืนดูอยู่ข้างๆ เธอสังเกตเห็นตอนที่เสิ่นมู่หยางไปจ่ายเงิน

หมอนี่ซื้อหิน 5 ก้อน ราคารวมสูงกว่าหนึ่งล้านหยวน และที่น่าเหลือเชื่อคือเสิ่นมู่หยางรูดบัตรจ่ายเงินจำนวนล้านกว่าหยวนนั้นในทันที

เรื่องนี้ทำให้มุมมองของเธอที่มีต่อเขาเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง เพราะเธอรู้ดีว่าเสิ่นมู่หยางมีเงินติดตัวอยู่เท่าไหร่

ทั้งคู่คบหากันมาเกือบสามปี นอกจากค่าใช้จ่ายในชีวิตประจำวันแล้ว เสิ่นมู่หยางยังต้องจ่ายค่าใช้จ่ายทุกอย่างของจูหลิงหลิงด้วย

ตลอดสามปีที่ผ่านมา เสิ่นมู่หยางเก็บเงินสะสมได้เพียงห้าหมื่นกว่าหยวน แต่ตอนนี้กลับรูดบัตรจ่ายไปทีเดียวล้านกว่าหยวน

เงินพวกนี้มาจากไหน?

หรือว่าหมอนี่จะเป็นเศรษฐีซ่อนรูป?

แต่มันก็ดูไม่ถูก เพราะบ้านเกิดของเสิ่นมู่หยาง จูหลิงหลิงเคยไปมาสองครั้ง แม่ของเขาก็เป็นแค่เกษตรกรซื่อๆ คนหนึ่ง

เมื่อปีที่แล้วยังล้มป่วยจนตอนนี้ยังต้องพักฟื้นอยู่ที่บ้าน

พ่อของเขาก็พอๆ กัน ดีหน่อยที่พอจะมีฝีมือทำอาหารรสชาติใช้ได้ เมื่อก่อนก็คอยเป็นพ่อครัวช่วยงานในหมู่บ้าน ต่อมาเมื่อมีการปฏิรูปในชนบท

พ่อของเขาก็ไปเข้าร่วมทีมรับจัดเลี้ยง เพราะในชนบทเรื่องงานมงคลงานอวมงคลเป็นเรื่องปกติ และเดี๋ยวนี้ไม่ได้ทำเลี้ยงกันเองวุ่นวายเหมือนเมื่อก่อน

เดี๋ยวนี้งานเลี้ยงในชนบทส่วนใหญ่จะจ้างเหมาข้างนอก ดังนั้นพ่อของเสิ่นมู่หยางจึงทำงานเป็นพ่อครัวในทีมนั้น

ฐานะครอบครัวถือว่าอยู่ในระดับปานกลางเท่านั้น แทบจะไม่มีทางไปเกี่ยวข้องกับคำว่าเศรษฐีได้เลย

หรือว่าหมอนี่จะถูกใครเลี้ยงดู?

คิดมาถึงตรงนี้ จูหลิงหลิงก็เหลือบมองฉู่เชียนสวิน จะว่าไปก็มีความเป็นไปได้จริงๆ

แม้เธอจะไม่เข้าใจว่าผู้หญิงที่เพียบพร้อมอย่างฉู่เชียนสวินจะมาหลงรักไอ้กระจอกอย่างเสิ่นมู่หยางได้ยังไง แต่อยู่ดีๆ ก็ยอมควักเงินสิบล้านมาค้ำประกันให้

ถ้าจะบอกว่าระหว่างสองคนนี้ไม่มีอะไรลึกซึ้ง จูหลิงหลิงไม่มีทางเชื่อเด็ดขาด

โลกคนรวยอาจจะเป็นแบบนี้ ชอบหาอะไรตื่นเต้นทำ อย่างเช่นเฉินเกาเซิง

ที่เฉินเกาเซิงมาติดพันเธอ นอกจากเพราะเธอมีหน้าตาผิวพรรณดีในระดับหนึ่งแล้ว อีกเหตุผลหนึ่งก็คือเพื่อหาความตื่นเต้นไม่ใช่หรือ?

ความจริงจูหลิงหลิงเองก็รู้ว่าคนอย่างเฉินเกาเซิงไม่มีทางแต่งงานกับเธอ เหมือนกับที่เจ้าชายไม่มีวันแต่งงานกับซินเดอเรลล่าตัวจริง

แต่นั่นไม่สำคัญ ตราบใดที่หมอนี่ยอมเปย์ให้เธอก็พอ

พูดไปจะหาว่าคุย แค่เวลาเดือนกว่าๆ นี้ เธอได้เงินจากเฉินเกาเซิงไปแล้วรวมๆ เกือบหนึ่งล้านหยวน

ต้องรู้ว่านี่แค่เดือนเดียว และเงินหนึ่งล้านนี้อาจจะเป็นเงินที่เสิ่นมู่หยางเก็บทั้งชีวิตก็ยังไม่ได้เลย

ตอนแรกจูหลิงหลิงก็ไม่ได้คิดจะเลิกกับเสิ่นมู่หยาง แต่ในเมื่อเรื่องบางอย่างถูกฝ่ายชายจับได้ ย่อมไม่มีทางให้หันหลังกลับไปแก้ไข

นั่นคือเหตุผลที่จูหลิงหลิงจงใจกลั่นแกล้งเสิ่นมู่หยางหลังเลิกกัน สาเหตุหลักก็เพราะตอนที่ทะเลาะกัน เสิ่นมู่หยางด่าว่าเธอหน้าด้านนั่นเอง

ในขณะที่จูหลิงหลิงกำลังคิดเรื่องไร้สาระเหล่านี้ ฉู่เชียนสวินเองก็กำลังสังเกตผู้หญิงคนนี้อยู่เช่นกัน

จูหลิงหลิงไม่ใช่คนตัวสูงนัก แต่ในบรรดาผู้หญิงด้วยกันก็ไม่ถือว่าเตี้ย หน้าตาก็จัดว่าใช้ได้ แต่แต่งหน้าจัดเกินไปหน่อย

ซึ่งจุดนี้ก็ดูเหมาะสมกับฐานะของเธอดี

โดยรวมแล้ว จูหลิงหลิงอาจจะได้คะแนน 80 คะแนน แน่นอนว่าฉู่เชียนสวินให้คะแนนตัวเองเต็ม 100

ถ้าเธอแต่งหน้าแต่งตาเพิ่มอีกนิด อาจจะทะลุไปถึง 120 คะแนนเลยด้วยซ้ำ

แต่นั่นก็เป็นแค่การให้คะแนนตัวเอง คนอื่นจะมองยังไงเป็นอีกเรื่องหนึ่ง

แต่ต้องยอมรับว่า การที่ฉู่เชียนสวินกล้าให้คะแนนตัวเองแบบนั้น ย่อมมาจากความมั่นใจในตัวเองที่มีอยู่จริง

ฉู่เชียนสวินไม่เข้าใจว่า เสิ่นมู่หยางที่ดูยอดเยี่ยมขนาดนี้ จูหลิงหลิงตัดใจทิ้งเขาไปได้ยังไง?

เธอหาคำตอบไม่ได้ จึงตัดสินใจว่าวันหลังถ้ามีเวลา จะต้องแอบเผือกเรื่องนี้ให้ได้ ต้องขุดคุ้ยที่มาที่ไปออกมาดูให้เห็นชัดๆ

เวลาผ่านไปประมาณสิบนาที ในที่สุดเฉินเกาเซิงก็เลือกหินหยกดิบมาได้หนึ่งก้อน

หินก้อนนี้มองจากภายนอกดูสวยงามมากจริงๆ ขนาดฉู่เชียนสวินเห็นแล้วยังมีความรู้สึกอยากจะซื้อขึ้นมาแวบหนึ่ง

“ไอ้หนู เตรียมตัวกราบเท้าฉันได้เลย!”

เสิ่นมู่หยางส่งเสียง “เหอะ” ในลำคอ

การที่เขากล้าเดิมพันแบบนี้ แถมยังมีเงื่อนไขเพิ่มเติมอย่างการกราบเท้าเรียกปู่

นั่นแสดงว่าเขามั่นใจว่าจะไม่แพ้การแข่งครั้งนี้แน่นอน ทั้งหมดเป็นเพียงการล่อให้หมอนี่ติดกับเท่านั้น

เพราะผลประโยชน์ยิ่งมาก คนเราก็ยิ่งกล้าเสี่ยงภัยมากขึ้นเป็นธรรมดา

เหมือนตอนนี้ หินที่เฉินเกาเซิงเลือกมา เขาได้สังเกตเห็นก่อนหน้านี้แล้ว หากจะใช้สำนวนที่เหมาะสมอธิบายก็คือ——“ภายนอกสุกใส ภายในเป็นโพรง!”

ใช่แล้ว หยกก้อนนี้แม้จะไม่ใช่หินไร้ค่า แต่ข้างในมีเพียงหยกชนิดเนื้อข้าวเหนียว (หนั้วจ่ง) ธรรมดาๆ เท่านั้น ซึ่งตาทิพย์ของเขาประเมินราคาไว้ที่——3,500 หยวน

“คุณเริ่มก่อน หรือผมเริ่มก่อน?”

เสิ่นมู่หยางหยิบหินหยกดิบออกมาจากรถเข็นก้อนหนึ่งแบบไม่ใส่ใจนัก แล้วเดินไปที่เครื่องผ่าหินพร้อมกับเอ่ยถาม

“ฉันเริ่มก่อน!”

เฉินเกาเซิงพูดจบก็นำหินวางลงข้างเครื่องผ่าหิน แล้วเริ่มทำท่าทางขีดเส้นอย่างมีมาด

พอขีดเส้นเสร็จเรียบร้อย จึงให้ช่างผ่าหินช่วยลงมือผ่า

“มู่หยาง มั่นใจไหม?”

ฉู่เชียนสวินเชื่อใจเสิ่นมู่หยางมาก แต่ความเชื่อใจกับความจริงบางครั้งก็คนละเรื่องกัน

ยิ่งเมื่อหินที่เฉินเกาเซิงเลือกมานั้นดูดีมีสง่าราศีมาก ในทางกลับกัน หินที่เสิ่นมู่หยางหยิบมากลับให้ความรู้สึกเหมือนหินที่เติบโตไม่เต็มที่

ดังนั้นการที่เธอถามด้วยความกังวลจึงเป็นเรื่องปกติ

“วางใจเถอะ ต่อให้ผมต้องเสียศักดิ์ศรี ผมก็จะไม่ยอมให้คุณต้องเสียเงินสิบล้านเด็ดขาด!”

ฉู่เชียนสวินค้อนให้เขาทีหนึ่ง เธอฟังออกว่าเสิ่นมู่หยางกำลังกวนประสาท

แต่ในขณะเดียวกัน เธอก็สัมผัสได้ถึงอีกสิ่งหนึ่ง นั่นคือความมั่นใจ

ผู้ชายที่มีความมั่นใจนั้นมีเสน่ห์เสมอ

เฉินเกาเซิงเห็นท่าทางหยอกล้อของทั้งคู่ก็รู้สึกโกรธจัดอยู่ในใจ

แต่ตอนนี้เขาไม่มีอารมณ์จะสนใจเรื่องพวกนี้ เขากำลังเฝ้ารอให้หยกมูลค่ามหาศาลถูกผ่าออกมา

นอกจากจะทำให้เสิ่นมู่หยางอับอายขายหน้าอย่างหนักแล้ว ยังทำให้ฉู่เชียนสวินสูญเงินสิบล้านด้วย

แถมยังจะทำให้ผู้หญิงคนนี้ต้องหันมามองเขาใหม่ด้วยความนับถือ

ในตอนนั้นเอง เครื่องผ่าหินก็หยุดทำงาน เห็นได้ชัดว่าผิวหน้าด้านหนึ่งถูกตัดออกมาแล้ว และต่อจากนี้คือช่วงเวลาแห่งการพิสูจน์ความจริง!