บทที่ 336 ก้าวขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดี สูงส่งกว่าหมื่นตำแหน่ง!
บทที่ 336 ก้าวขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดี สูงส่งกว่าหมื่นตำแหน่ง!
[แปลโดยแฟนเพจ BamแปลNiyay มาติดตามในแฟนเพจเพื่อติดตามข่าวสารได้นะ]
[Thai-novel ลงไวกว่าที่อื่นทุกที่ 5 ตอน แต่จะราคาแพงที่สุด]
[คนอ่านแต่ละตอนไม่ถึง 10 คน ขอร้องอย่า copy ไปเลยนะ อันนี้แปลเพราะอยากแปลจริง ๆ ไม่งั้นทิ้งไปนานแล้ว ,เพราะไปทำงานอื่นได้เงินกว่าเยอะ ที่แปลเนี่ยได้วันละ 20 บาทเอง]
[หลังแปลจบจะมีการแก้ไขคำอ่านใหม่ตั้งแต่ต้นอีกครั้ง ถ้าอ่านแบบเถื่อนจะไม่มีการกลับมาแก้ให้นะครับ]
บทที่ 336 ก้าวขึ้นเป็นอัครมหาเสนาบดี สูงส่งกว่าหมื่นตำแหน่ง!
[อัครมหาเสนาบดี=สมุหนายก=เสนาบดีผู้ช่วย > สรุปรวมแล้ว ขอย่อเป็นเสนาบดีผู้ช่วยนะครับ]
ด้วยเหตุนี้ อ๋องเหอเป่ยเหนือที่ดื้อรั้นที่สุดในบรรดาสามกษัตริย์ก็สิ้นท่าเช่นกัน!
ต่อไปก็ถึงเวลาให้รางวัล!
จักรพรรดินีอยู่ในอารมณ์ที่เบิกบานมาก “ท่านแม่ทัพฝ่ายซ้าย ข้าแต่งตั้งท่านเป็นแม่ทัพใหญ่แห่งทางเหนือ นำทหารชั้นยอดสองแสนนาย ออกเดินทางไปฟื้นฟูดินแดนเหอเป่ยเหนือในทันที!”
“พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!” แม่ทัพชราก้าวออกมาข้างหน้าอย่างมีความสุขเพื่อรับพระราชโองการ นี่เกือบจะเป็นความดีความชอบที่ได้มาง่าย ๆ เลย
จักรพรรดินีตรัสอีกครั้ง “องครักษ์หลวง แมวหลวงเย่เซียง ท่านอยู่ที่ไหน?”
“อยู่ตรงนี้พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!” เย่เซียงตอบรับ
“ในศึกครั้งนี้ ท่านเป็นผู้นำทัพ ช่วยเหลือเสนาบดีหลินเป่ยฟานผู้เป็นขุนนางคนสำคัญเอาไว้ได้! ในขณะเดียวกัน ท่านยังสังหารเฉิงรั่วเฉิน ผู้นำนิกายประตูสวรรค์ผู้ก่อความวุ่นวายในนครหลวงได้ด้วยมือเดียว ความดีความชอบของท่านนั้นใหญ่หลวงนัก! ท่านจะได้รับการเลื่อนขั้นเป็นองครักษ์หลวงขั้นที่หนึ่ง ได้รับรางวัลเป็นที่ดินอุดมสมบูรณ์หนึ่งร้อยไร่ ทองคำหมื่นตำลึง และผ้าไหมอย่างละสิบพับ…”
หลังจากให้รางวัลอย่างฟุ่มเฟือยแล้ว เหล่าขุนนางก็เต็มไปด้วยความอิจฉา!
ในขณะที่เย่เซียงค่อนข้างประหลาดใจ เขาก็มีความรู้สึกไม่สบายใจอยู่บ้าง “ฝ่าบาท กระหม่อม…กระหม่อมไม่ได้ฆ่าเฉิงรั่วเฉินจริง ๆ ! กระหม่อมเป็นแค่ยอดฝีมือต้นกำเนิดตัวเล็ก ๆ จะเอาชนะปรมาจารย์ได้อย่างไร?”
จักรพรรดินียิ้มและส่ายพระเศียร “เย่เซียง ท่านไม่จำเป็นต้องถ่อมตน! ทุกคนรู้ว่ามีดเป็นอาวุธคู่ใจของท่าน มีดบินออกมาจากมือของท่าน ถ้าไม่ใช่ท่าน แล้วจะเป็นใคร?”
เย่เซียงอธิบายด้วยสีหน้าเหนื่อยหน่าย “แต่จริง ๆ แล้วไม่ใช่ข้า! มีดมันบินออกไปเอง ข้าไม่มีความสามารถนั้น…”
ตั้งแต่ก่อนหน้านี้จนถึงตอนนี้ เขาอธิบายมาหลายครั้งแล้ว แต่ไม่มีใครเชื่อเขา
จักรพรรดินีทรงหัวเราะ แน่นอนว่าพระนางรู้ว่าใครเป็นคนทำ
แต่พระนางไม่ต้องการเปิดเผย พระนางทำได้เพียงให้รางวัลเขา!
ต้องอย่าลืมว่า เขาก็อยู่ภายใต้อิทธิพลของพระนาง การให้รางวัลเขาเป็นเพียงส่วนหนึ่งของแผนการ
“เย่เซียง อย่าปฏิเสธเลย สิ่งที่เป็นของท่านก็คือของท่าน ท่านหนีมันไม่พ้นหรอก!” จักรพรรดินีตรัสด้วยรอยยิ้ม
เย่เซียงรับพระราชโองการอย่างช่วยไม่ได้
“ต่อไปคือเสนาบดีหลิน ก้าวออกมาข้างหน้าเพื่อรับตำแหน่ง!”
หลินเป่ยฟานโค้งคำนับ “กระหม่อมมาแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
สายตาของทุกคนในราชสำนักจับจ้องมาที่เขา
ตอนนี้ หลินเป่ยฟานได้กลายเป็นขุนนางขั้นหนึ่งของราชสำนักและดำรงตำแหน่งอ๋องซื่อสัตย์กล้าหาญ เขาสามารถพูดได้ว่าเป็นขุนนางชั้นยอด ถึงจุดสูงสุดของอำนาจ
ส่วนเรื่องการใช้ชีวิตประจำวันและเครื่องแต่งกาย เขาเหนือกว่าทุกคนไปนานแล้ว
ทุกคนต่างอยากรู้ว่าจักรพรรดินีจะประทานอะไรให้เขา?
จักรพรรดินีมองหลินเป่ยฟานด้วยความพึงพอใจ “ท่านขุนนางหลิน ในการต่อสู้ครั้งนี้ ท่านใช้คำพูดของท่านสร้างความแตกแยกในกองทัพเหอเป่ยเหนือ ทำให้พวกเขาหันมาต่อสู้กันเอง และแก้ไขวิกฤตให้กับราชสำนัก ความดีความชอบของท่านมีมากมาย!”
“ในขณะเดียวกัน นับตั้งแต่ต้นปีนี้ ท่านได้นำทัพแปดแสนนายต่อต้านกองกำลังอาณาจักรเซี่ยทางตะวันออก กดทัพห้าแสนนายลงใต้เพื่อพิชิตดินแดนเจียงหนาน ป้องกันแนวรบด้านตะวันตกจากพันธมิตรล้านนายจากอู๋ซีและเยว่อันยิ่งใหญ่ และปราบกบฏทางเหนือ สิ้นสุดความวุ่นวายในอาณาจักรอาณาจักรอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ ท่านทำให้อาณาจักรอาณาจักรอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ของเรามีชื่อเสียงไปทั่วแผ่นดินไม่มีใครกล้าต่อต้านเรา!”
“ยิ่งไปกว่านั้น นับตั้งแต่ท่านเข้ารับตำแหน่งเจ้านคร สภาพอากาศก็เอื้ออำนวย ผู้คนอยู่เย็นเป็นสุข และแผ่นดินก็อุดมสมบูรณ์ นครหลวงเต๋อเทียนมีความเจริญรุ่งเรืองอย่างต่อเนื่อง นี่ทำให้เราพอใจอย่างมาก!”
“กล่าวได้ว่าความสามารถและความสำเร็จของท่าน ทำให้ท่านเป็นบุคคลสำคัญที่สุดในบรรดาขุนนางฝ่ายบู๋และบุ๋นทั้งหมดในราชสำนัก! ดังนั้น หลังจากพิจารณาอย่างถี่ถ้วนแล้ว ข้าเชื่อว่าถึงเวลาแล้วที่จะให้ท่านรับผิดชอบมากขึ้น!”
จักรพรรดินีประกาศอย่างสง่าผ่าเผย “ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไป ท่านขุนนางหลินจะรับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีแห่งอาณาจักรอาณาจักรอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ ดูแลขุนนางทั้งหมด กำกับดูแลความประพฤติของพวกเขา และช่วยเหลือข้าในการปกครองอาณาจักรเพื่อให้เกิดความมั่นคงและปลอดภัย จงน้อมรับพระบัญชาเถิด!”
ความตื่นตะลึงแผ่ไปทั่วห้องโถงในหมู่ขุนนางทั้งฝ่ายบู๋และบุ๋น!
ด้วยการที่หลินเป่ยฟานได้เป็นอัครมหาเสนาบดี เขาย่อมมีอำนาจเหนือพวกเขาทั้งหมดอย่างแท้จริง ตอนนี้ไม่มีใครสามารถควบคุมเขาได้แล้ว!
เหล่าขุนนางแสดงความกังวลอย่างลังเล “ฝ่าบาท โปรดทบทวนอีกครั้ง…”
จักรพรรดินีตรัสตอบ “มีอะไรให้ทบทวน? เป็นเพราะขุนนางหลินขาดความสามารถ หรือเป็นเพราะความดีความชอบของเขาไม่เพียงพอ?”
“ฝ่าบาท ท่านหลินมีทั้งความสามารถและความดีความชอบ อย่างไรก็ตาม เขายังเด็กเกินไป ไม่สามารถบังคับบัญชาให้คนเคารพได้!”
จักรพรรดินีแย้งว่า “แม้ว่าท่านขุนนางหลินจะยังเด็ก แต่ความทะเยอทะยานของเขาไม่ได้ถูกจำกัดด้วยอายุ! ความสามารถของเขาไม่ธรรมดา และเราควรต้อนรับผู้มีความสามารถทุกวัย ข้าเลือกที่จะเลื่อนตำแหน่งท่านขุนนางหลิน เพื่อให้เขาได้ใช้ความสามารถอย่างเต็มที่!”
“ฝ่าบาท ท่านขุนนางหลินอยู่ในตำแหน่งไม่นาน และประสบการณ์ของเขามีจำกัด ไม่ควรหรือที่เขาจะได้รับประสบการณ์มากกว่านี้ก่อนที่จะรับตำแหน่งสำคัญเช่นนี้?”
จักรพรรดินีทรงเยาะหยัน “ประสบการณ์จำกัด? พวกท่านอยู่ในตำแหน่งมานานกว่ายี่สิบปี และยังทำไม่ได้ในหนึ่งปีเท่าที่คนอื่นทำ แล้วท่านยังกล้าอ้างว่าประสบการณ์ของเขามีจำกัดอีกหรือ? ดังนั้น เหตุผลนี้จึงรับไม่ได้!”
“ฝ่าบาท เป็นเวลานานแล้วที่เราไม่มีอัครมหาเสนาบดีในอาณาจักรอู๋อันแสนยิ่งใหญ่! หกกรมและเก้าเสนาบดีต่างปฏิบัติหน้าที่ของตน รับรองการดำเนินงานของหลวงอย่างราบรื่น บทบาทของอัครมหาเสนาบดีดูเหมือนจะซ้ำซ้อน และอาจไม่เหมาะสมที่จะนำกลับมาใช้อีก”
จักรพรรดินีแย้งอีกครั้ง “ไม่ต้องกังวล! ท่านขุนนางที่รักของเราซื่อสัตย์และไว้วางใจได้ และเรามีความเชื่อมั่นในตัวเขามาก! ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อเทียบกับพวกท่านทั้งหมด เขาเหนือกว่ามาก อย่างน้อยเขาก็ไม่เข้าร่วมฝักฝ่ายหรือแสวงหาผลประโยชน์ส่วนตัวโดยไม่คำนึงถึงส่วนรวม!”
“ฝ่าบาท…”
จักรพรรดินีโบกพระหัตถ์อย่างใจร้อน “พอแล้ว หยุดพูด การตัดสินใจของเราสิ้นสุดแล้ว มาถวายความเคารพแก่อัครมหาเสนาบดีคนใหม่! นี่พวกท่านตั้งใจจะขัดพระราชโองการของเราจริง ๆ หรือ?”
“ขอบพระทัยในความกรุณาของฝ่าบาท กระหม่อมจะอุทิศตนอย่างเต็มที่เพื่อภารกิจนี้จนกว่าลมหายใจสุดท้าย!” หลินเป่ยฟานรับพระราชโองการ ยิ้มให้เหล่าขุนนาง
บรรดาขุนนางทั้งหลายหมดหนทางไม่สามารถทำอะไรได้นอกจากกล่าวพร้อมเพรียงกันว่า "ถวายความเคารพ ท่านอัครมหาเสนาบดี!"
หลินเป่ยฟานยิ้มและโบกมือ "ท่านทั้งหลายไม่ต้องมากพิธี ด้วยความไว้วางพระทัยจากฝ่าบาท ข้าจึงได้รับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี ต่อไปนี้ ขอให้พวกเราทำงานร่วมกัน ช่วยเหลือฝ่าบาท และสร้างอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ขึ้นมาใหม่!"
ขุนนางทั้งหลายก้มหัวคำนับอีกครั้ง "คำกล่าวท่านอัครมหาเสนาบดีนั้นถูกต้องยิ่งนัก!"
นับตั้งแต่วันนั้นเป็นต้นมา หลินเป่ยฟานได้ขึ้นสู่ตำแหน่งอัครมหาเสนาบดี กลายเป็นผู้นำที่ไม่มีใครโต้แย้งได้ของราชสำนัก เป็นที่เคารพของขุนนางทั้งปวง!
ต่ำกว่าหนึ่ง สูงกว่าหมื่น!
องค์จักรพรรดินีทรงรู้สึกปลาบปลื้มเป็นอย่างยิ่ง "ท่านหลินเป่ยฟาน ตั้งแต่ท่านเข้าร่วมราชสำนัก เราเชื่อว่าท่านเป็นคนมีความสามารถ ท่านไม่เคยทำให้เราผิดหวัง แสดงความสามารถที่โดดเด่นและมีส่วนสำคัญต่อราชสำนัก ตอนนี้ ท่านเติบโตเป็นขุนนางที่ซื่อสัตย์ที่เราให้ความสำคัญอย่างสูง เราดีใจและพอใจอย่างยิ่ง!"
"ทั้งหมดนี้เป็นเพราะพระมหากรุณาธิคุณของฝ่าบาท กระหม่อมสำนึกในพระมหากรุณาธิคุณอย่างหาที่สุดมิได้!" หลินเป่ยฟานกล่าวเสียงดัง
"ท่านเสนาบดีหลิน ท่านมีหน้าที่สำคัญมากมาย หลังจากรับตำแหน่งอัครมหาเสนาบดีแล้ว ท่านจะยังคงดำรงตำแหน่งเจ้านคร ดูแลเรื่องต่าง ๆ ในนครหลวง ในฐานะศูนย์กลางเศรษฐกิจและการบริหารของอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ นครหลวงต้องไม่ตกอยู่ในความวุ่นวาย! นอกจากนี้ ท่านจะยังคงเป็นผู้อำนวยการใหญ่ของสำนักศึกษาหลวง เพราะสำนักศึกษาหลวงเป็นตัวแทนของอนาคตของอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ และต้องได้รับการอนุรักษ์ดูแลไว้!"
"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท!" หลินเป่ยฟานรับพระราชโองการ
"ท่านเสนาบดี ท่านมีปรัชญาหรือแนวคิดในการปกครองที่อยากจะแบ่งปันกับทุกคนหรือไม่?" องค์จักรพรรดินีทรงกระตุ้น
"ฝ่าบาท ในการพูดถึงปรัชญาการปกครองของกระหม่อม กระหม่อมต้องไตร่ตรองถึงการสู้รบในวันนี้ก่อน! พูดตามตรง การสู้รบครั้งนี้ส่งผลกระทบต่อกระหม่อมอย่างมาก!" หลินเป่ยฟานถอนหายใจยาว "อ๋องเหอเป่ยเหนือลุกขึ้นก่อกบฏ โดยอ้างว่าจะปลดจักรพรรดิ แต่มันไม่มีมูลความจริง อย่างไรก็ตาม มันได้รับการสนับสนุนจากราษฎร จากนี้ เราจะเห็นได้ว่าเป็นเพราะการกระทำของขุนนางในราชสำนักของเรายังไม่เป็นที่พอใจของราษฎรมากพอ นี่จึงเปิดช่องให้ศัตรูของเรา!"
องค์จักรพรรดินีทรงรู้สึกสะท้อนใจอย่างยิ่ง "สิ่งที่ท่านพูดนั้นถูกต้องทุกประการ!"
"ดังคำกล่าวที่ว่า 'จะแก้ไขผู้อื่น ต้องแก้ไขตนเองก่อน จะปกครองผู้อื่น ต้องปกครองตนเองก่อน!'" หลินเป่ยฟานประกาศเสียงดัง "เราต้องตรวจสอบตนเองอย่างถี่ถ้วนเพื่อทำสิ่งที่ดีและเรียกร้องจากตัวเองอย่างเข้มงวดก่อนที่เราจะสามารถจัดการผู้อื่นได้ เราไม่ควรละเว้นจากการทำความดีเพียงเพราะมันเป็นเรื่องเล็กน้อย หรือทำความชั่วเล็ก ๆ น้อย ๆ ! เมื่อเวลาผ่านไป สิ่งนี้จะได้รับความไว้วางใจจากราษฎร ทำให้อาณาจักรมั่นคง และราษฎรผาสุข!"
องค์จักรพรรดินีเห็นด้วยอย่างสุดใจ "ท่านเสนาบดี ท่านพูดถูกทุกอย่าง!"
"ดังนั้น แนวคิดของข้าคือ..."
ในที่สุดหลินเป่ยฟานก็เผยรอยยิ้มท่านเล่ห์ "ให้ข้าตรวจสอบเรือนของขุนนาง! ประการแรก เราสามารถระบุขุนนางที่ทุจริต ข่มขู่ผู้ไร้ศีลธรรม เพื่อชำระล้างสิ่งสกปรกให้ขจัดออกจากราชสำนัก ประการที่สอง การทำเช่นนี้จะทำให้เราสามารถแสดงออกว่าเราชอบธรรมและบริสุทธิ์ รักษาชื่อเสียงของราชสำนัก!"
"ตรวจสอบอีกครั้งหรือ?" ขุนนางหน้าซีดเมื่อได้ยินเช่นนั้น พวกเขารู้แล้วว่าเรื่องนี้ต้องเกิดขึ้น!
เมื่อขุนนางทุจริตผู้นี้ได้ตำแหน่งสูง เขาจะต้องเล็งเป้าไปที่พวกเขาอย่างแน่นอน!
องค์จักรพรรดินีครุ่นคิดอย่างลึกซึ้ง "ท่านเสนาบดี สิ่งที่ท่านเสนอมานั้นสมเหตุสมผลมาก..."
ขุนนางทั้งหลายร้องขออย่างร้อนใจ "ฝ่าบาท โปรดทบทวนอีกครั้งด้วยเถิด..."
องค์จักรพรรดินีประกาศเสียงดัง "เราตัดสินใจแล้ว!"
"ไม่ได้นะพ่ะย่ะค่ะ!" ขุนนางทั้งหลายตอบด้วยความสิ้นหวัง...
"ขอบพระทัยฝ่าบาท!" หลินเป่ยฟานดีใจมาก หันไปหาขุนนางทั้งหลายแล้วพูดว่า "ท่านขุนนางทั้งหลาย ใครจะเป็นคนแรก?"
หลังจากได้รับพระราชโองการ หลินเป่ยฟานก็พูดกับขุนนางทั้งหลายด้วยความกระตือรือร้น
ในขณะเดียวกัน เนื่องจากความสำเร็จครั้งสำคัญของหลินเป่ยฟานเมื่อเร็ว ๆ นี้ และการแต่งตั้งให้เป็นอัครมหาเสนาบดีของอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ ข่าวนี้จึงแพร่กระจายไปทั่วอาณาจักรอย่างรวดเร็ว!
"หลินเป่ยฟานได้เป็นอัครมหาเสนาบดีแล้ว! ยืนอยู่เหนือคนอื่นอย่างแท้จริง!"
"อัครมหาเสนาบดีอายุยี่สิบกว่าปี เป็นครั้งแรกในประวัติศาสตร์!"
"ชื่อของเขาจะต้องถูกบันทึกไว้ในประวัติศาสตร์ ชื่อของเขาจะคงอยู่ตลอดไป!"
"ไม่รู้ว่าชีวิตของเราจะดีขึ้นบ้างไหมนะ ตอนนี้เขาได้เป็นอัครมหาเสนาบดีแล้ว?"
"ชีวิตจะแย่ลงได้อย่างไร? อย่างน้อยท่านหลินก็มีความสามารถในการบริหารที่โดดเด่น นับตั้งแต่เขาได้เป็นเจ้านคร ชีวิตของพวกเราก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ !"
"จริงด้วย!" ...
เกี่ยวกับการแต่งตั้งหลินเป่ยฟานเป็นอัครมหาเสนาบดี ราษฎรทั่วไปมีความคาดหวังอยู่บ้าง ต้องอย่าลืมว่า ความสามารถและความสำเร็จของหลินเป่ยฟานก็เป็นที่ประจักษ์แก่ทุกคน ตั้งแต่ได้เป็นเจ้านคร ชีวิตของชาวนครก็ดีขึ้นเรื่อย ๆ สภาพอากาศเอื้ออำนวย อาหารอุดมสมบูรณ์ เศรษฐกิจเฟื่องฟู ทุกคนมีงานทำ ทุกคนมีกิน และตอนนี้พวกเขาก็มีบ้านเรือน
ถึงแม้ว่าเขาจะค่อนข้างโลภเงินทอง แต่เขาก็ไม่ได้ยื่นมือออกไปหาราษฎร
แค่นั้นก็พอแล้ว พวกเขาจะหวังอะไรได้อีก?
อย่างไรก็ตาม สำหรับขุนนางคนอื่น ๆ อารมณ์ของพวกเขาไม่ได้สดใสเช่นนั้น!
คน ๆ นี้โลภมากจริง ๆ และวิธีการของเขาก็โหดเหี้ยมไม่ว่าทองคำ เงิน หรืออัญมณีจะซ่อนอยู่ที่ไหน เขาสามารถเปิดโปงได้ แล้วให้คนส่งไปที่เรือนสกุลหลินของเขา
ไม่ทำตาม? เตรียมตัวสูญเสียตำแหน่งและหัวได้เลย!
เหล่าขุนนางไม่กล้าแสดงความโกรธ!
พวกเขาจึงเกลียดชังหลินเป่ยฟานจนถึงแก่น!
แต่หลินเป่ยฟานกลับไม่ใส่ใจเลย เขากล่าวด้วยรอยยิ้มร่าเริงว่า "ท่านสุภาพบุรุษทั้งหลาย ดั่งคำโบราณว่า เปลี่ยนของเก่าเป็นของใหม่! ทรัพย์สินที่ท่านฉ้อราษฎร์บังหลวงมานั้นเป็นของโจร! ตามกฎหมายแห่งอู๋อันแสนยิ่งใหญ่ ท่านได้สูญเสียตำแหน่งและหัวของท่านควรจะหลุดจากบ่าไปนานแล้ว แต่ข้าได้เมตตาให้ท่านเกินกว่ากฎหมาย อนุญาตให้ท่านรักษาตำแหน่งและชีวิตของท่านไว้ได้ ท่านยังสามารถรับใช้ราชสำนัก สนุกสนานกับเกียรติยศและความเจริญรุ่งเรือง พวกท่านควรสำนึกในบุญคุณข้านะ!"
ทุกคนโกรธแค้น!
เจ้าริบทรัพย์สินที่พวกเราอุตส่าห์หามาด้วยความยากลำบาก แล้วตอนนี้ยังอยากให้พวกเราสำนึกบุญเจ้าอีกหรือ?
เจ้าจะหน้าด้านไปถึงไหน?
ข้าจะขอบคุณบรรพบุรุษของเจ้าไปแปดชั่วโคตรเลย!
ในระบบการทหารจีนโบราณ "อัครมหาเสนาบดี" (丞相) เป็นตำแหน่งทางทหารระดับสูง บางราชวงศ์แบ่งเป็นสองตำแหน่งเช่น ฝ่ายซ้ายและฝ่ายขวา ตำแหน่งนี้ที่เห็นบ่อย ๆ จะมี โจโฉ ขงเบ้ง สรุปคือ เป็นรองแค่ผู้ครองแคว้น , จักรพรรดินี