ตอนที่ 1934 เมาแล้วก็ดีเหมือนกันครับ...

ตอนที่ 1934 เมาแล้วก็ดีเหมือนกันครับ...

หลังจากลอบแค่นเสียงในลำคอ อันซิน ก็ตัดสินใจแน่วแน่ว่าจะแสร้งทำเป็นเมาหลับ และเล่นละครตบตาต่อไปให้ถึงที่สุด

ในขณะที่ เจียงเฉิง เฝ้ารอและบีบคั้นให้เธอเป็นฝ่ายเริ่มก่อน ตัวเธอเองก็เฝ้ารอให้เขาเป็นฝ่าย ‘รุกจู่โจม’ เช่นกัน

เพราะในมุมมองของเธอ ข้างกาย เจียงเฉิง เต็มไปด้วยผู้หญิงในฮาเร็มมากมายมหาศาลซะขนาดนั้น! ขืนเธอทำตัวใจง่ายพุ่งเข้าหาเขาก่อน สุดท้ายคงกลายเป็นเพียง ‘หนึ่งในคอลเลกชัน’ ของเขาเท่านั้น

ต่อให้ เจียงเฉิง จะปฏิบัติกับเธอดีเพียงใด แต่ข้างกายเขาก็ยังมีผู้หญิงที่ทั้งสาวและสวยกว่าเธออีกตั้งหลายคน

เธอจึงไม่มีความมั่นใจเลยสักนิดว่าจะสามารถเข้าไปชิงความโปรดปราน หรือครอบครองพื้นที่พิเศษในก้นบึ้งหัวใจของเขาได้จริงๆ หรือเปล่า!

ใช่แล้ว... เธอไม่มีความมั่นใจในตัวเองเลยสักนิด!

ก่อนจะได้พบ เจียงเฉิง เธอไม่เคยจินตนาการเลยว่าจะมีวันหนึ่งที่เธอต้องเผชิญกับความรู้สึกหวาดกลัวและสั่นคลอนในเรื่องความรักได้ถึงขนาดนี้

ตลอดชีวิตที่ผ่านมาเธอไม่เคยคิดว่าตนเองจะต้องพ่ายแพ้ หรือสู้ผู้หญิงคนอื่นไม่ได้เลยสักครั้งเดียว!

ด้วยชาติตระกูล รูปร่างหน้าตา และการอบรมสั่งสอนระดับชนชั้นสูงที่ได้รับมาตั้งแต่เกิด หล่อหลอมให้เธอเติบโตขึ้นเป็น ‘เจ้าหญิง’ ที่ถูกประคบประหงมมาโดยตลอด

เธอคุ้นชินกับการเป็นผู้กุมเกมที่เยือกเย็น เป็นคนที่ใครต่อใครต้องเกรงใจและให้ความสำคัญ เป็นผู้ที่ถือไพ่เหนือกว่าในทุกสถานการณ์!

ความมั่นใจและความหยิ่งทระนงที่ติดตัวมาตั้งแต่เกิดทำให้เธอไม่เคยรู้สึกตกเป็นรองผู้หญิงหน้าไหน

ทว่าโชคชะตากลับเล่นตลก ส่งผู้ชายที่ชื่อ เจียงเฉิง เข้ามาในชีวิตของเธอซะอย่างนั้น!

พูดกันตามตรง หาก เจียงเฉิง เป็นแค่เพลย์บอยเสเพลที่หลอกฟันผู้หญิงไปวันๆ แล้วเขี่ยทิ้งเมื่อหมดความท้าทาย เธอคงไม่ต้องมานั่งปวดหัวกับความรู้สึกตัวเองขนาดนี้หรอก

ด้วยประสบการณ์ที่คลุกคลีในสังคมระดับสูงมานาน เธอย่อมเห็นธาตุแท้ของผู้ชายประเภทนั้นมานักต่อนักแล้ว

ผู้ชายเหล่านั้นน่ะ มักจะมองผู้หญิงเป็นเพียง ‘เสื้อผ้า’ หรือ ‘เครื่องประดับ’ ที่สับเปลี่ยนและโยนทิ้งได้ตลอดเวลาเมื่อความสดใหม่หมดลง

แต่ปฏิกิริยาที่ เจียงเฉิง มีต่อผู้หญิงของเขานั้นแตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิง เขาทะนุถนอมและให้ความสำคัญกับพวกเธอจน อันซิน สัมผัสได้ว่านั่นคือความรักจากใจจริง

ยิ่งคิดทบทวน เธอก็ยิ่งหวาดกลัวและไม่กล้าตัดสินใจข้ามเส้นแบ่งความสัมพันธ์นั้น…

ตลอดชีวิตเธอใช้ชีวิตด้วยความภาคภูมิใจและเย่อหยิ่งมาโดยตลอด... แต่เมื่ออยู่ต่อหน้า เจียงเฉิง กลับเป็นครั้งแรกที่เธอต้องลิ้มรสความรู้สึกต่ำต้อยและกระวนกระวายอย่างลึกซึ้งถึงขนาดนี้!

เมื่อเห็น อันซิน ยังนอนนิ่งไม่ยอมตอบสนอง เจียงเฉิง ก็หลุดหัวเราะเบาๆ ก่อนจะยื่นมือไปใช้ปลายนิ้วเชยคางเรียวเล็กของเธอขึ้นมาอย่างแผ่วเบา

เขาออกแรงบังคับให้ใบหน้าของเธอหันมาหาเขา สัมผัสนั้นส่งผลให้ขนตาของ อันซิน สั่นระริกถี่รัว

เมื่อรู้ตัวว่าแผนแกล้งหลับถูกเปิดโปง เธอจึงจำต้องลืมตาขึ้นอย่างหลีกเลี่ยงไม่ได้

ทันทีที่ลืมตา เธอก็สบเข้ากับใบหน้าของ เจียงเฉิง ที่กำลังจ้องมองด้วยรอยยิ้มลึกล้ำเจ้าเล่ห์

แววตาของเขาเหมือนมองทะลุทุกความคิดจนหัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะในชั่วพริบตา

อันซิน กลอกตาไปมาครู่หนึ่งก่อนจะแสร้งทำงัวเงียเพื่อกลบเกลื่อนความขวยเขิน

เธอปรับน้ำเสียงให้แหบพร่าอิดโรยราวกับคนเมาที่ไร้สติ: "คุณ... เจียงเฉิง... มาบีบคางฉันทำไมกันคะ..."

เธอพยายามสะบัดหน้าหนีจากการกอบกุม แต่ เจียงเฉิง กลับเพิ่มแรงบีบให้กระชับยิ่งขึ้น

สายตาของเขาจับจ้องใบหูที่แดงระเรื่อของเธอครู่หนึ่ง ก่อนที่มุมปากจะยกโค้งเป็นรอยยิ้มที่ทั้งเจ้าเล่ห์และดุดัน

น้ำเสียงของเขากดต่ำแฝงความคุกคามขณะโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ริมฝีปากของเธอช้าๆ เขาจงใจ ‘ย้อนศร’ เลียนแบบคำพูดที่เธอเคยใช้กับเขาที่ผับ

“ผมแค่ไม่คาดคิดมาก่อนเลยจริงๆ ว่าเวลาคุณเมา... จะใจกล้าและแพรวพราวได้ขนาดนี้”

เมื่อต้องเผชิญหน้ากับริมฝีปากของ เจียงเฉิง ที่ขยับเข้ามาใกล้จนแทบแนบชิด ผสมผสานกับสายตาพร่ามัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์

จู่ๆ ภาพเหตุการณ์ที่เธอถูกเขากดจูบอย่างดูดดื่มบนโต๊ะอาหารในร้านคุณชายหวงก็พลันผุดขึ้นมาในหัวทันที!

เพียงแค่คิดถึงความเร่าร้อนครั้งนั้น ลำคอของเธอก็พลันแห้งผาก เธอเผลอกลืนน้ำลายโดยสัญชาตญาณก่อนจะแสร้งทำเป็นไม่รู้เรื่องต่อ: “น... นี่คุณพูดเรื่องอะไรคะ ฉันฟังไม่เห็นจะรู้เรื่องเลยสักนิด…”

“อ้อ... เมาแล้วสินะครับ” เจียงเฉิง หัวเราะหึๆ: “ก็ดีเหมือนกัน เพราะคืนนี้ผมเองก็ดื่มไปเยอะ และเริ่มจะ ‘เมา’ แล้วเหมือนกันครับ”

สิ้นประโยคนั้น โดยไม่เปิดโอกาสให้ อันซิน ได้ตั้งตัว เจียงเฉิง ก็โน้มตัวเข้าหาเธอทันที!

ฝ่ามือข้างหนึ่งของเขายันพนักพิงเบาะข้างกายเธอไว้ ส่วนอีกข้างสอดเข้าล็อกท้ายทอยของเธออย่างแน่นหนา เขาออกแรงดึงเพียงเล็กน้อยบังคับให้ใบหน้าของเธอแหงนรับ ก่อนจะก้มลงประทับจูบอย่างดูดดื่ม!

การจูบครั้งนี้ไม่ใช่เพียงการสัมผัสเพื่อหยั่งเชิงเหมือนที่ผ่านมา…

รสจูบของเขาทั้งลึกล้ำและหนักหน่วง แฝงไปด้วยความปรารถนาที่จะครอบครองอย่างเบ็ดเสร็จเด็ดขาด แต่ในขณะเดียวกันกลับนุ่มนวลจนสติสัมปชัญญะของเธอเตลิดและร่างกายอ่อนระทวยไปหมด

ภายในหัวของ อันซิน ขาวโพลนไปชั่วขณะ

สัญชาตญาณแรกคือการยกมือขึ้นดันแผงอกเพื่อต่อต้าน แต่ร่างกายที่ไร้เรี่ยวแรงกลับไม่สามารถผลักไสเขาให้ขยับเขยื้อนได้เลยแม้แต่นิดเดียว

“อื้อ…”

ทันทีที่เสียงครางแผ่วเบาเล็ดลอดออกมา กระจกกั้นห้องโดยสารของรถ Rolls-Royce ก็พลันเลื่อนขึ้นปิดกั้นความเป็นส่วนตัวระหว่างห้องโดยสารด้านหลังกับที่นั่งคนขับอย่างเงียบเชียบโดยอัตโนมัติ!

เมื่อเห็นดังนั้น ใบหน้าของ อันซิน ก็ยิ่งแดงซ่านเห่อร้อนจนควบคุมไม่ได้

ในเมื่อตอนนี้มือทั้งสองข้างของ เจียงเฉิง กำลังวุ่นวายอยู่บนร่างกายของเธอ กระจกบานนี้จะถูกเลื่อนขึ้นโดยใครได้อีก... นอกจากคนขับรถที่นั่งอยู่ข้างหน้านั่น!

เมื่อคราวก่อนในห้องวีไอพีร้านคุณชายหวงไม่มีบุคคลที่สามอยู่ด้วย ถึงเธอจะรู้ดีว่า หวังเซิ่ง เป็นเพียงบอดี้การ์ดคนสนิทของ เจียงเฉิง ก็เถอะ แต่การต้องทำเรื่องน่าอายโดยมีผู้ชายอีกคนนั่งอยู่ห่างไปเพียงไม่กี่คืบเช่นนี้ ก็ทำให้ อันซิน อับอายจนแทบอยากมุดแผ่นดินหนีอยู่ดี!

ใครจะคิดว่าพอเธอออกแรงผลักหน้าอกเขา เจียงเฉิง กลับฉวยโอกาสนั้นถอนริมฝีปากเปลี่ยนเป้าหมายมาลากไล้ซุกไซ้ซอกคอขาวเนียนของเธอแทน!

ชั่วพริบตานั้น ความรู้สึกเสียวซ่านพลันแล่นพล่านไปตามไขสันหลัง

มันทั้งวูบวาบหวิวไหวและผสมผสานความรู้สึกดีจนเธอแทบหลอมละลาย…

เธอไม่เคยคาดคิดเลยว่าการถูกผู้ชายที่ตนเองมีใจคลอเคลียที่ซอกคอ จะทำให้รู้สึกซาบซ่านได้ถึงเพียงนี้!

รสสัมผัสของเขานุ่มนวลแต่แฝงความดุดันจนเธอไร้ทางหนี จังหวะหายใจของเธอเริ่มปั่นป่วน อุณหภูมิภายในห้องโดยสารพุ่งสูงขึ้นอย่างต่อเนื่อง

ร่างกาย อันซิน อ่อนระทวยพิงไปกับเบาะรถ กำแพงความหยิ่งทระนงที่สร้างมานานพังทลายลง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวราวกับกลองรบเท่านั้น!

และในจังหวะที่สติกำลังจะหลุดลอย... ตัวรถก็พลันสั่นสะเทือนเบาๆ หนึ่งที

รถ... จอดสนิทแล้ว!

อันซิน สะดุ้งเฮือกได้สติกลับมาทันที ร่างกายแข็งทื่อเกร็งโดยอัตโนมัติ หัวใจเต้นรัวจนแทบกระดอนออกมาข้างนอก

จอดรถแล้วเหรอ?! ทำไมถึงมาจอดเอาตอนนี้ล่ะ?!

นี่อย่าบอกนะว่า... ถึงหน้าคฤหาสน์ตระกูลอันแล้ว!

หากพ่อของเธอมาเห็นภาพที่น่าอับอายนี้เข้า มีหวังเธอคงไม่กล้าสู้หน้าใครไปอีกนาน! เธอรีบดึงสติรวบรวมเรี่ยวแรงทั้งหมดผลักหน้าอก เจียงเฉิง สุดชีวิต น้ำเสียงสั่นเครือด้วยความหวาดกลัว

“ย... หยุดก่อนค่ะ! เจียงเฉิง รถจอดแล้วนะ... คุณรีบปล่อยฉันก่อนเถอะค่ะ!”

ทว่า เจียงเฉิง กลับไม่ยอมคลายอ้อมกอดง่ายๆ ในเมื่อของอร่อยมาจ่ออยู่ตรงหน้าขนาดนี้ ใครจะยอมปล่อยให้หลุดมือไป!

เจียงเฉิง ชะงักเพียงเสี้ยววินาทีเพื่อปรายตามองออกไปนอกหน้าต่างรถ ความมืดสนิทและเงียบสงัดภายนอกเป็นเครื่องยืนยันว่ารถยังขับ ‘ไม่ถึง’ คฤหาสน์ตระกูลอันแน่นอน

เมื่อพิจารณาจากร่มไม้ข้างทาง ดูเหมือนตอนนี้รถจะจอดซุ่มอยู่บริเวณไหล่เขาเสียมากกว่า

พอเข้าใจสถานการณ์ เจียงเฉิง ก็ลอบยิ้มชื่นชมความรู้ใจของ หวังเซิ่ง อยู่ในใจ สมกับที่เป็น ‘นักขับรุ่นเก๋า’ จริงๆ การตัดสินใจจอดรถในจังหวะนี้ช่างรู้กาลเทศะจนหาที่ติไม่ได้!

เจียงเฉิง ก้มหน้าลงซุกไซ้คลอเคลียบริเวณทรวงอกของ อันซิน ริมฝีปากปัดป่ายเสียดสีผิวเนียนละเอียดก่อนจะครอบครองจุดอ่อนไหวที่ชูชันของเธออย่างเอาแต่ใจ

น้ำเสียงของเขากดต่ำแหบพร่าจนเซ็กซี่ขยี้ใจ: “จะตื่นตระหนกไปทำไมครับ รถของเรายังขับไม่ถึงบ้านคุณเลยนะ...”

เพียงประโยคเดียวก็ทำให้อุณหภูมิบนพวงแก้มของ อันซิน ร้อนผ่าวจนแทบไหม้

ครั้งนี้เธอเริ่มหวาดกลัวขึ้นมาจริงๆ แล้ว แม้เธอจะโอนอ่อนไปกับรสจูบและปล่อยใจให้สั่นไหวไปกับสัมผัสของเขาได้

แต่ทว่าลึกๆ เธอยังไม่พร้อมและไม่ได้ตัดสินใจอย่างเด็ดขาดว่าจะมอบร่างกายและจิตวิญญาณทั้งหมดให้ผู้ชายคนนี้จริงๆ หรือไม่!

เธอยื่นมือทั้งสองข้างไปยึดข้อมือของเขาที่กำลังรุกรานร่างกายส่วนล่างของเธอไว้แน่น

“ฉ... ฉันอยากกลับบ้านแล้วค่ะ” น้ำเสียงของเธอสั่นเครือแฝงการอ้อนวอนอย่างชัดเจน: “คุณช่วย... ปล่อยฉันไปเถอะนะคะ...”

พูดกันตามตรง เขาไม่ใช่คนที่จะฝืนเอาแต่ใจตัวเองโดยไร้เหตุผล

แต่ในเมื่อบรรยากาศพาไปถึงขั้นนี้แล้ว จะให้หยุดลงดื้อๆ โดยไม่ได้ ‘สัมผัส’ เธอให้หนำใจ มีหวังเขาคงอกแตกตายแน่นอน!

โดยเฉพาะ… ‘ความสามารถพิเศษ’ ที่ติดตัวเขามา อันซิน… ยังไม่เคยได้สัมผัสมันอย่างแท้จริงเลยแม้แต่ครั้งเดียว

สิ่งนั้นไม่ใช่แค่เทคนิคธรรมดา แต่คือ ‘ไพ่ลับ’ ที่เขาใช้พลิกเกมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน

และทุกครั้งที่มันถูกนำออกมาใช้ ผลลัพธ์มักจะจบลงด้วยการที่อีกฝ่าย… ไม่อาจถอนตัวได้อีกต่อไป

เรื่องแบบนี้หากไม่เคยลองก็คงจินตนาการไม่ออกหรอกว่ามันยอดเยี่ยมมากมายขนาดไหน!

ทว่าขอเพียงได้ ‘เปิดใจ’ สัมผัสมันแค่ครั้งเดียวเท่านั้น รับรองได้เลยว่าเธอจะต้องติดใจจนต้องเรียกร้องขอลองซ้ำเป็นครั้งที่สองที่สามอย่างแน่นอน!

เจียงเฉิง แค่นหัวเราะเบาๆ ก่อนจะออกแรงกดทับร่างของเธอไว้ ริมฝีปากประกบจุมพิตลงไปอย่างดูดดื่ม

สัมผัสของเขานุ่มนวลแต่แฝงความดุดันเด็ดขาด จนไม่เปิดโอกาสให้เธอได้เอ่ยปากปฏิเสธหรือหลบหนีไปไหนได้เลย!