ตอนที่ 1928 ใจเย็นๆ เอาไว้!

ตอนที่ 1928 ใจเย็นๆ เอาไว้!

อันซิน สูดลมหายใจเข้าลึก เธอตวัดสายตาค้อน เจียงเฉิง ด้วยความเขินไปหนึ่งที ก่อนจะอุ้ม แอนนี่ ลงมาจากกระโปรงรถ

“แอนนี่ ดึกมากแล้ว หนูควรไปนอนได้แล้วลูก”

“แต่หนูเพิ่งออกมาเองนะคะ…”

“ไปนอนเถอะจ้ะ เดี๋ยวแม่กับพี่เจียงเฉิงมีธุระต้องไปทำข้างนอก” พอจัดการลูกสาวเสร็จ อันซิน ก็หันมาหา เจียงเฉิง: “นี่คุณ... ขับรถคันนี้มาจริงเหรอคะ?”

“ใช่ครับ”

อันซิน เงียบไปครู่หนึ่ง สายตากวาดมองตั้งแต่หน้ารถไปจนถึง ‘ท่อไอเสีย’ ทั้งสี่ท่อที่ แอนนี่ เพิ่งพูดถึง จากนั้นเธอก็เลื่อนสายตากลับมามองหน้าเขา

“สรุปคืนนี้คุณจะพาฉันไปผับ หรือจะพาไปลงสนามแข่งรถกันแน่คะ?”

เจียงเฉิง หลุดหัวเราะ: “ทำไมครับ หรือคุณรู้สึกว่ามันดูโอเวอร์เกินไป?”

แม้เธอจะไม่ได้ตอบตรงๆ แต่สีหน้าและอากัปกิริยาก็อธิบายทุกอย่างได้ชัดเจนแล้ว

เมื่อเห็นผู้ใหญ่คุยกันโดยไม่สนใจ แอนนี่ ก็รีบร้องเรียกขึ้นมาอีกครั้ง: “คุณแม่คะ! รถคันนี้เท่ระเบิดไปเลย หนูขอนั่งดูหน่อยได้ไหมคะ?!”

อันซิน ก้มมองลูกสาวตัวน้อย: “หนูยังนั่งไม่ได้หรอกลูก”

“ทำไมล่ะคะ?!” ใบหน้าเล็กๆ ของ แอนนี่ บูดบึ้งขึ้นมาทันที

“ก็เพราะหนูยังเป็นเด็กอยู่น่ะสิจ๊ะ”

“เป็นเด็กแล้วทำไมถึงนั่งไม่ได้ล่ะคะ?”

“ก็เพราะว่า...” อันซิน นิ่งคิดหาเหตุผล: “เพราะรถคันนี้มันเร็วและอันตรายเกินไปสำหรับเด็กน่ะสิ แถมไม่มีคาร์ซีทให้หนูนั่งด้วย”

แอนนี่ กะพริบตาปริบๆ ก่อนหันขวับไปหา เจียงเฉิง: “คุณพ่อเจียงคะ รถของคุณพ่อไม่มีคาร์ซีทจริงๆ เหรอคะ?”

“ไม่มีหรอกครับ”

“อ้าว... แล้วทำไมคุณพ่อไม่ยอมติดสักอันล่ะคะ?”

“……”

อันซิน ที่ยืนฟังอยู่ถึงกับกลั้นขำไม่อยู่จนต้องหัวเราะออกมาเบาๆ

ให้เอา Pagani Zonda มาติดคาร์ซีทเนี่ยนะ? ลำพังแค่ลองจินตนาการถึงภาพนั้น มันก็น่าจะเรียกเสียงฮือฮาได้ยิ่งกว่าการขับรถสปอร์ตควงสาวสวยเสียอีก!

แอนนี่ ยังไม่ยอมลดละ: “ถ้าอย่างนั้นหนูต้องรอให้โตเป็นผู้ใหญ่ก่อนใช่ไหมคะถึงจะได้นั่งรถคันนี้? ถ้าหนูโตขึ้นเมื่อไหร่นะ หนูจะหาแฟนที่หล่อและเพอร์เฟกต์เหมือนคุณพ่อเจียงให้ได้เลย! แล้วหนูจะสั่งให้เขาขับรถเท่ๆ แบบนี้มารับหนูไปเที่ยวด้วย!”

อันซิน: “……”

เจียงเฉิง: “……”

ทันทีที่ได้ยินประโยคนั้น สีหน้าของ เจียงเฉิง ก็พลันเคร่งขรึมขึ้นมาทันที!

เขาย่อตัวลงนั่งยองๆ จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของ แอนนี่ ด้วยสีหน้าจริงจัง: “แอนนี่... ถ้าหนูอยากได้รถแบบนี้ เดี๋ยวรอให้หนูโตเมื่อไหร่ พ่อจะซื้อให้หนูขับเองเลย เข้าใจไหม?”

“อ้าว... แล้วทำไมหนูต้องเป็นคนขับเองด้วยล่ะคะ?”

เขาจะอธิบายให้แม่หนูน้อยคนนี้เข้าใจได้อย่างไรว่าความรู้สึกตอนจับพวงมาลัยพาสาวซิ่งมันเท่ขนาดไหน

แต่ทว่าพอจินตนาการว่าในอนาคตเด็กแสบคนนี้ต้องไปนั่งเป็น ‘ตุ๊กตาหน้ารถ’ ให้ผู้ชายหน้าไหนก็ไม่รู้ จู่ๆ เขาก็รู้สึกปวดหนึบและจุกอกอย่างบอกไม่ถูก!

อาการของเขาเหมือนคนเป็นพ่อที่กำลังจะถูก ‘ไอ้หนุ่มหัวทอง’ ที่ไหนก็ไม่รู้มาพรากลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนไปจากอกไม่มีผิด

ใช่แล้ว... มนุษย์เรามันก็มักจะสองมาตรฐานและเห็นแก่ตัวแบบนี้แหละ!

“ไม่ต้องถามเหตุผลครับ เอาเป็นว่าหนูจำให้ขึ้นใจเลยนะว่า... ไม่ได้ก็คือไม่ได้! เข้าใจไหมครับ?”

เมื่อเห็น เจียงเฉิง ลงทุนคุกเข่าสั่งสอน แอนนี่ ด้วยน้ำเสียงเฉียบขาดและจริงจังขนาดนั้น มุมปากของ อันซิน ก็อดไม่ได้ที่จะยกโค้งขึ้น

ก่อนหน้านี้ตอนที่ยังไม่เจอ เจียงเฉิง เธอไม่เคยจินตนาการออกเลยว่าหากต้องแต่งงานใช้ชีวิตคู่ร่วมกับใครสักคน ผู้ชายคนนั้นจะมีหน้าตาหรือนิสัยอย่างไร

แต่ในเวลานี้ เมื่อเห็นภาพตรงหน้า เธอก็ตระหนักได้ทันทีว่าการมีครอบครัวที่อบอุ่นและน่ารักแบบนี้ มันเป็นสิ่งที่วิเศษสุดๆ ไปเลย

“อ้าว... ก็ในเมื่อคุณพ่อเป็นคนขับรถคันนี้มารับคุณแม่ไปเที่ยวไม่ใช่เหรอคะ? ถ้าอย่างนั้นเดี๋ยวพอหนูโตขึ้น คุณพ่อก็มารับหน้าที่ขับรถพาหนูไปเที่ยวบ้างสิคะ!”

เมื่อได้ยินคำตอบใสซื่อของ แอนนี่ อันซิน ถึงกับต้องยกมือกุมขมับนวดคลึงหัวคิ้วเบาๆ

ช่วงหลังมานี้เธอเริ่มสังเกตเห็นว่าลูกสาวตัวน้อยชักจะติดนิสัยชอบเอาคำว่า ‘แฟน’ มาพูดติดปาก แถมทุกครั้งที่พูดถึงเรื่องนี้ เธอมักจะใช้ เจียงเฉิง เป็นบรรทัดฐานในการเปรียบเทียบเสมอ

อันซิน ย่อตัวลงจ้องมองดวงตากลมโตของ แอนนี่: “ที่รักจ๊ะ การที่เราจะเลือกใครสักคนมาเป็นแฟน เราไม่ได้ดูกันที่รถของเขาเท่หรือหรูหราแค่ไหนหรอกนะ”

“อ้าว... ถ้าอย่างนั้นเราต้องดูที่อะไรล่ะคะ?”

“เราก็ต้องดูที่นิสัยใจคอ ดูความประพฤติ แล้วก็ดูที่...”

“ถ้าต้องดูเรื่องพวกนั้นด้วยล่ะก็ คุณพ่อเจียงของหนูนิสัยดีและเพอร์เฟกต์ไปหมดทุกอย่างเลยนี่คะ! แถมรถของคุณพ่อก็ยังเท่ระเบิดอีกด้วย!!” แอนนี่ สวนกลับด้วยน้ำเสียงฉะฉานมั่นใจ

อันซิน ถึงกับสะอึกจนเถียงไม่ออก

ส่วน เจียงเฉิง ที่ยืนรับบทเป็น ‘ผู้ชม’ อยู่ด้านข้าง รอยยิ้มบนมุมปากก็ยิ่งขยายกว้างขึ้นเรื่อยๆ จนแทบถึงใบหูอยู่แล้ว

อันซิน สูดลมหายใจเข้าลึกก่อนจะหยัดกายลุกขึ้นยืน เธอตวัดสายตาจ้องหน้าเขา: “คุณขำอะไรคะ?”

“เปล่าครับ ไม่มีอะไร” เจียงเฉิง แสร้งกระแอมไอปรับสีหน้าให้เป็นปกติ: “ผมแค่รู้สึกว่าลูกสาวของพวกเราเนี่ย ช่างเป็นเด็กที่ตาถึงและมีรสนิยมจริงๆ เลยนะครับ”

อันซิน ถลึงตาค้อนใส่เขาไปอีกหนึ่งที แต่สายตาที่เธอใช้ค้อนนั้น มองอย่างไรก็ให้ความรู้สึกเหมือนเธอกำลังออดอ้อนใส่เขาเสียมากกว่า

“แอนนี่... รีบกลับเข้าบ้านได้แล้วลูก ผมยังไม่ทันแห้งสนิทเลยนะ ขืนออกมายืนตากลมดึกๆ แบบนี้เดี๋ยวจะเป็นหวัดเอาได้”

แอนนี่ ทำปากเบะแสดงท่าทีอิดออด ก่อนจะเอื้อมมือไปกระตุกขากางเกงของ เจียงเฉิง เบาๆ: “คุณพ่อเจียงคะ”

“หืม? ว่าไงครับ?”

“ปกติคุณแม่ไม่เคยแต่งตัวแบบนี้เลยนะ แต่วันนี้ที่ยอมลงทุนแต่งตัวสวยขนาดนี้ก็เพื่อคุณพ่อโดยเฉพาะเลยค่ะ เพราะฉะนั้นคุณพ่อต้องตั้งใจ ‘จ้องมอง’ คุณแม่ให้ดีๆ นะคะ!”

พูดจบเธอก็รีบหมุนตัววิ่งสับเท้ากลับเข้าไปในบ้าน ทิ้งไว้เพียงเสียงฝีเท้าที่ค่อยๆ จางหายไปในความมืด

คำแฉที่ตรงไปตรงมาของลูกสาวทำเอา อันซิน หน้าแดงซ่านด้วยความอายจนแทบแทรกแผ่นดินหนี!

เจียงเฉิง มองท่าทางทำตัวไม่ถูกของเธอแล้วหลุดหัวเราะออกมาอย่างอารมณ์ดี: “แอนนี่เนี่ย ช่างเป็นเด็กที่รู้ความและฉลาดจริงๆ เลยนะครับ”

อันซิน สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามกดข่มความขวยเขินและปรับสีหน้าให้กลับมาเรียบเฉยตามเดิม: “แอนนี่ก็แค่เด็กช่างพูดไปหน่อยเท่านั้นเองค่ะ”

เจียงเฉิง พยักหน้าเห็นด้วย ก่อนจะกวาดสายตามองเรือนร่างของเธอตั้งแต่หัวจรดเท้าอีกครั้ง

“แต่ผมว่าสิ่งที่แกพูดเมื่อครู่ถูกต้องและมีเหตุผลทุกอย่างเลยนะครับ”

อันซิน ชะงักไปครู่หนึ่ง: “เรื่องอะไรคะ?”

เจียงเฉิง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเธอ แววตาอัดแน่นไปด้วยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์: “ก็เรื่องที่คุณในตอนนี้ดูสวยและเซ็กซี่มากยังไงล่ะ”

ใบหูของ อันซิน เริ่มแดงระเรื่อขึ้นมาอีกครั้ง แต่คราวนี้เธอไม่เบือนหน้าหนี กลับตัดสินใจประสานสายตากับเขาตรงๆ พลางเม้มริมฝีปาก

“ถ้าอย่างนั้น... สรุปว่าฉันแต่งชุดนี้แล้ว ‘ผ่าน’ ใช่ไหมคะ?”

เจียงเฉิง หัวเราะเบาๆ: “แน่นอนครับ ไม่ใช่แค่ผ่านนะ แต่มันยอดเยี่ยมมากเลยล่ะ”

อันซิน เม้มมุมปาก พยายามกดข่มความรู้สึกดีใจเอาไว้ก่อนจะพยักหน้ารับ: “เอาเข้าจริงฉันก็รู้สึกประหม่าและไม่ค่อยชินเท่าไหร่ค่ะ”

เจียงเฉิง เลิกคิ้วขึ้นเป็นเชิงคำถาม

เธอจึงอธิบายต่อ: “ตั้งแตเรียนจบกลับมาจากต่างประเทศ ฉันแทบไม่มีโอกาสใส่เสื้อผ้าลุคแบบนี้เลย เวลาไปทำงานหรือเจรจาธุรกิจ ภาพลักษณ์ก็ต้องดูเป็นทางการและสุภาพเสมอ พอผ่านไปนานเข้า เสื้อผ้าในตู้ก็เลยมีแต่ชุดเดรสสั่งตัดหรือไม่ก็ชุดสูททำงานไปหมด”

“ถ้าอย่างนั้น หลังจากนี้ถ้าผมว่างจะหาเวลาพาคุณออกไปเที่ยวให้บ่อยขึ้น คุณจะได้มีข้ออ้างหยิบเสื้อผ้าลุคสบายๆ แบบนี้ออกมาใส่บ่อยๆ ไงครับ”

เมื่อพูดจบ เจียงเฉิง ก็จงใจยื่นมือไปลูบศีรษะของ อันซิน อย่างแผ่วเบาและอ่อนโยน!

แม้มันจะเป็นเพียงการสัมผัสสั้นๆ ไม่กี่วินาที แต่มันกลับทำให้ อันซิน กะพริบตาและเบิกกว้างด้วยความประหลาดใจทันที

นี่เป็นครั้งแรกที่มีผู้ชายกล้าแตะเนื้อต้องตัวเธอด้วยท่าทีสนิทสนมและเอ็นดูถึงขนาดนี้!

ไม่ใช่ว่าที่ผ่านมาไม่มีผู้ชายคนไหนมาตกหลุมรักหรือตามจีบเธอหรอกนะ

แต่เป็นเพราะผู้ชายเหล่านั้นขาดความ ‘กล้า’ มากพอที่จะก้าวเข้ามาใกล้ชิดเธอถึงขนาดนี้ต่างหากล่ะ!

น่าเจ็บใจจริงๆ!

ทำไมเธอถึงถูกชักจูงอารมณ์ความรู้สึกไปตามเกมของ เจียงเฉิง ได้ง่ายดายขนาดนี้?

ไม่ได้การ ขืนปล่อยไว้แบบนี้ เธอต้องเสียศูนย์จนสูญเสียความเป็นตัวเองไปจนหมดแน่!

หลังจากสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อกดข่มอาการใจเต้นตึกตักที่น่ารำคาญไว้ได้สำเร็จ อันซิน ก็ตวัดสายตาจ้องเขม็งใบหน้าของ เจียงเฉิง อย่างเอาเรื่อง

เธอทอดสายตามองเขาอยู่หลายวินาที ก่อนจะยอมเปิดปากตอบกลับด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา

“ตกลงค่ะ...”

………………………………………………

ในเวลาเดียวกัน ณ บริเวณชั้นสองของคฤหาสน์ อัน จิ่งเซิ่ง นั่งเอนหลังทิ้งตัวอยู่บนเก้าอี้นวมตัวใหญ่ริมหน้าต่างในห้องหนังสือ ในมือกางหนังสือเล่มหนึ่งค้างไว้

ทว่า... หากสังเกตจากสีหน้าและแววตาของเขาในตอนนี้ จะเห็นได้ชัดเจนว่าเขาไม่มีสมาธิจะซึมซับตัวอักษรบนหน้ากระดาษเหล่านั้นเลยแม้แต่นิดเดียว!

เพราะสายตาของเขาเอาแต่เพ่งมองลงไปยังซูเปอร์คาร์สีสันฉูดฉาดเสียงกระหึ่มคันนั้น สลับกับใบหน้าหล่อเหลาอ่อนเยาว์ของชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างรถอย่างไม่วางตา

นี่สรุปว่า... อีกสักพักลูกสาวหัวแก้วหัวแหวนของเขา จะต้องก้าวขึ้นไปนั่งบนซูเปอร์คาร์สไตล์วัยรุ่นคันนั้น แล้วออกไปตระเวนราตรีกับไอ้หนุ่มคนนั้นงั้นเหรอ?!

ในวินาทีนี้ สภาพจิตใจของ อัน จิ่งเซิ่ง ไม่ได้แตกต่างจากความรู้สึกของ เจียงเฉิง เมื่อครู่เลยสักนิด!

เพราะในสายตาคนเป็นพ่อ ภาพเหตุการณ์เบื้องล่างช่างเหมือนกับลูกสาวสุดที่รักที่เฝ้าทะนุถนอมมาอย่างดี กำลังจะถูก ‘ไอ้หนุ่มหัวทอง’ หน้าไหนก็ไม่รู้มาล่อลวงพรากตัวไปซิ่งในยามวิกาลไม่มีผิดเพี้ยน!

แต่ที่น่าเจ็บปวดที่สุดคือเขากลับไม่สามารถเอ่ยปาก ‘สกัดกั้น’ อะไรได้เลยสักอย่างเดียว!

ก็เพราะว่าไอ้ผู้ชายที่ยืนอยู่ตรงนั้นคือ ‘เจียงเฉิง’ ยังไงล่ะ!

นอกจากชายคนนี้จะเป็นถึงบุคคลระดับ VVIP ที่มีอำนาจอิทธิพลล้นฟ้าจนเขาไม่กล้าต่อกรด้วยแล้ว… มันก็ยังเป็นผู้ชายที่ลูกสาวของเขาตกหลุมรักและมีใจให้อีกต่างหาก!

อัน จิ่งเซิ่ง ปิดหนังสือในมือลงเสียงดังปัง! เขาสูดลมหายใจเข้าลึก หลับตาลงอย่างช้าๆ พร่ำบอกและสะกดจิตตัวเองในใจซ้ำแล้วซ้ำเล่า

ใจเย็นๆ...

ใจเย็นๆ เอาไว้... ท่องเอาไว้ว่าต้องใจเย็นๆ…