บทที่ 43 - แหจับอสูรโรคระบาดธาตุไม้ เผ่ามนุษย์บาดเจ็บสาหัส ทักษะโอสถรักษา และเหลียนซานขอฝากตัวเป็นศิษย์!

บทที่ 43 - แหจับอสูรโรคระบาดธาตุไม้ เผ่ามนุษย์บาดเจ็บสาหัส ทักษะโอสถรักษา และเหลียนซานขอฝากตัวเป็นศิษย์!

มุกอัคคีถูกซัดออกไป ระเบิดกลางอากาศ กลายเป็นเปลวเพลิงม้วนตัวเข้าใส่อสูรโรคระบาดธาตุไม้อย่างบ้าคลั่ง

เปลวเพลิงนี้คือเพลิงแท้ซานเม่ย ที่สามารถแผดเผาได้ทุกสรรพสิ่ง

บวกกับการที่ฮวากวงใช้อิทธิฤทธิ์วิชาหวนคืนวายุย้อนกลับอัคคีซัดออกไป

ชั่วพริบตาเดียว แสงเพลิงก็พุ่งทะยานสู่ท้องฟ้า เกิดเสียงลมและฟ้าร้องดังกึกก้อง

แม้ว่าอสูรโรคระบาดธาตุไม้จะอยู่ในขั้นต้าหลัว แต่ก็เป็นอสูรโรคระบาดธาตุไม้

ไม้ก่อเกิดไฟ ในขณะเดียวกัน ไฟก็สะกดข่มไม้เช่นกัน

อสูรโรคระบาดธาตุไม้รู้ดีถึงความร้ายกาจ เมื่อเห็นเพลิงแท้ซานเม่ยม้วนตัวเข้ามา ก็ไม่กล้าปะทะตรงๆ มันกลายร่างเป็นหมอกสีเขียว พุ่งหลบหนีไปไกลสุดลูกหูลูกตา

เช่นเดียวกับอสูรโลภ โกรธ หลง ทั้งสามตน

อสูรโรคระบาดธาตุไม้ตนนี้เกิดจากปราณแห่งโรคระบาด จึงไม่มีร่างกายเนื้อแท้ หากต้องการจะหลบหนี ย่อมจับตัวได้ยากยิ่งนัก

ใครจะรู้ว่า ฮวากวงได้มองออกถึงความเร้นลับของมันนานแล้ว จึงใช้ตาข่ายบุญบารมีปิดผนึกฟ้าดินบริเวณนี้เอาไว้

เมื่อเห็นอสูรโรคระบาดธาตุไม้พยายามหลบหนี ฮวากวงก็กระตุ้นการทำงานของตาข่ายบุญบารมี

ทันใดนั้น ในความว่างเปล่าก็ปรากฏตาข่ายยักษ์ที่ถักทอจากเส้นด้ายแห่งบุญบารมีอันหนาแน่น

พลังอันยิ่งใหญ่ของบุญบารมีที่ไม่มีที่สิ้นสุดกำลังพลุ่งพล่านอยู่บนตาข่ายนั้น เพียงชั่วพริบตา ก็รวบจับหมอกปราณโรคระบาดที่อสูรโรคระบาดธาตุไม้จำแลงร่างไว้ได้อย่างแน่นหนา ขังอสูรโรคระบาดธาตุไม้เอาไว้

ภายใต้ตาข่ายบุญบารมีนี้ ไม่ว่าอสูรโรคระบาดธาตุไม้จะดิ้นรนเพียงใด ก็เปล่าประโยชน์

ฮวากวงเก็บอสูรโรคระบาดธาตุไม้เอาไว้ แต่ไม่ได้สังหารมัน

นี่คือบุญบารมีของเสินหนง หากเขากำจัดมันไป จะทำให้บุญบารมีของเสินหนงเสื่อมเสีย เกรงว่าจะเป็นการผูกกรรมต่อกัน

ในตอนนี้ เขาเป็นผู้ถือครองตราประทับคงถง รับผิดชอบในการแต่งตั้งเหรินหวง

หากบุญบารมีของเสินหนงไม่เพียงพอที่จะได้รับการแต่งตั้งเป็นเหรินหวง เกรงว่าจะส่งผลกระทบต่อโชคชะตาของเผ่ามนุษย์ได้

ด้วยเหตุนี้ ฮวากวงจึงเพียงใช้ตาข่ายบุญบารมีขังอสูรโรคระบาดธาตุไม้เอาไว้ แล้วไปปรากฏตัวเหนือภูเขาหม่าเอ่อร์

สำแดงอิทธิฤทธิ์กลางอากาศ

ผลแห่งวิถีขั้นต้าหลัวที่เกิดจากแหล่งกำเนิดปฐมอัคคีพ่นเปลวเพลิงอันร้อนแรงออกมา แผดเผาปราณโรคระบาดในภูเขาหม่าเอ่อร์จนหมดสิ้น จากนั้นจึงเดินทางออกจากภูเขาหม่าเอ่อร์

ตลอดการเดินทาง เขาหลอมโอสถเพื่อช่วยเหลือราษฎร และใช้เปลวเพลิงเผาผลาญปราณโรคระบาด เพื่อขจัดโรคระบาดและป้องกันไม่ให้กลับมาแพร่ระบาดอีก

ในใจของฮวากวงค่อยๆ เกิดความเข้าใจ ทักษะอิทธิฤทธิ์ชนิดหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในทะเลวิญญาณของเขา

จากนั้น เสียงแจ้งเตือนก็ดังขึ้นในทะเลวิญญาณของเขา

[ท่านช่วยเหลือราษฎรเผ่ามนุษย์ สร้างบุญบารมีอันยิ่งใหญ่ บังเกิดความเข้าใจ บรรลุทักษะโอสถรักษา]

จากนั้น ข้อมูลของทักษะโอสถรักษาก็ปรากฏขึ้นในทะเลวิญญาณของฮวากวง

ทักษะโอสถรักษานี้ลึกล้ำยิ่งนัก ครอบคลุมความรู้ด้านหลักโอสถต่างๆ ความรู้ในการจำแนกสมุนไพร และยังมีตำรับยารักษาโรคอีกมากมาย

หากใช้ทักษะนี้ ก็จะสามารถขจัดความเจ็บปวดของอีกฝ่ายได้จนหมดสิ้น ขอเพียงยังมีลมหายใจอยู่แม้เพียงเฮือกเดียว ก็สามารถใช้ทักษะนี้ช่วยชีวิตกลับมาได้

เดิมทีฮวากวงก็มีความเชี่ยวชาญด้านความรู้เรื่องหลักโอสถอยู่แล้ว

ท้ายที่สุดแล้ว หากต้องการจะฝึกฝนวิชาโอสถ ย่อมต้องรู้จักจำแนกสมุนไพรและเข้าใจหลักโอสถ

และทักษะโอสถรักษานี้ก็ครอบคลุมทุกสรรพสิ่ง ลึกล้ำกว่าความรู้ด้านหลักโอสถที่เขาครอบครอง ทำให้ความเข้าใจในวิถีแห่งโอสถของฮวากวงยกระดับขึ้นไปอีกขั้น

เมื่อบรรลุทักษะโอสถรักษา ความเร็วในการช่วยเหลือราษฎรของฮวากวงก็รวดเร็วยิ่งขึ้น

เมื่อเวลาผ่านไป เผ่ามนุษย์ที่ฮวากวงช่วยเหลือก็มีจำนวนเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆ ในขณะเดียวกัน ในใจของเขาก็เกิดความเข้าใจใหม่ขึ้นอีก

ทักษะอิทธิฤทธิ์อีกชนิดหนึ่งค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในทะเลวิญญาณของเขา

เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นในทะเลวิญญาณของฮวากวงอีกครั้ง

[ท่านช่วยเหลือราษฎร ต่อต้านโรคระบาด สร้างบุญบารมีอันยิ่งใหญ่ บังเกิดความเข้าใจ บรรลุทักษะขับไล่โรคระบาด]

เมื่อเสียงแจ้งเตือนสิ้นสุดลง ข้อมูลของทักษะขับไล่โรคระบาดก็ปรากฏขึ้นในทะเลวิญญาณของฮวากวงเช่นกัน

ทักษะขับไล่โรคระบาดคือวิธีการต่างๆ ในการรับมือกับโรคระบาด

ไม่เพียงเท่านั้น ทักษะนี้ยังแฝงไปด้วยอิทธิฤทธิ์ เมื่อสำแดงออกไป ก็จะสามารถขจัดโรคระบาดในบริเวณหนึ่งได้

เรียกได้ว่า ทักษะนี้มีประโยชน์อย่างยิ่ง

เมื่อมีทักษะขับไล่โรคระบาด ฮวากวงก็สามารถช่วยเหลือราษฎรไปพร้อมๆ กับการขับไล่ปราณโรคระบาด ทำให้โรคระบาดไม่สามารถแพร่กระจายและเกิดขึ้นได้อีก

ชื่อเสียงอันโด่งดังของเขาก็แพร่สะพัดไปในหมู่เผ่ามนุษย์อย่างรวดเร็ว

ในเวลาเดียวกัน!

เผ่าอูแห่งยมโลกก็รับรู้ถึงโรคระบาดที่กำลังแพร่กระจายในโลกมนุษย์เช่นกัน

พวกเขาต้องการที่จะแย่งชิงตำแหน่งตี้หวงด้วย

ด้วยเหตุนี้ มหาอูซือโอสถจี้ขู่ จึงไปเกิดใหม่ในเผ่ามนุษย์

แน่นอนว่าเรื่องนี้ ฮวากวงไม่รู้เรื่องเลย

วันหนึ่ง!

ฮวากวงเดินทางมาถึงบริเวณใกล้เคียงกับตระกูลเหลียนซาน

เขานึกขึ้นได้ว่าในตระกูลเหลียนซาน ตี้หวงได้ถือกำเนิดขึ้นแล้ว ป่านนี้คงเติบโตเป็นเด็กหนุ่มแล้ว

เขาก็อยากจะเห็นท่าทีสง่างามของตี้หวงในอนาคตเช่นกัน

ดังนั้น เขาจึงมุ่งหน้าไปยังตระกูลเหลียนซาน

เขาเหาะมาตลอดทาง ไม่นานก็มองเห็นตระกูลเหลียนซานอยู่เบื้องหน้า

ทว่า ฮวากวงกลับหยุดฝีเท้าลงอย่างกะทันหัน

เขาพบว่าเบื้องล่างมีชาวเผ่ามนุษย์กำลังรุมล้อมสัตว์ยักษ์ตนหนึ่งอยู่

สัตว์ยักษ์ตนนั้นดุร้ายยิ่งนัก เดิมทีมันติดอยู่ในกับดัก แต่กลับดิ้นหลุดออกมาได้ และทำร้ายผู้คนจนได้รับบาดเจ็บไปหลายคน

เมื่อฮวากวงเห็นดังนั้น เขาก็ไม่ได้ตามสัตว์ยักษ์ตนนั้นไป แต่กลับร่อนลงบนพื้นดิน

ชายชาวเผ่ามนุษย์กลุ่มหนึ่งกำลังล้อมรอบชายหนุ่มชาวเผ่ามนุษย์ที่ได้รับบาดเจ็บอยู่ ทุกคนต่างมีสีหน้าร้อนใจยิ่งนัก

เมื่อฮวากวงเห็นดังนั้น เขาจึงเดินเข้าไปในฝูงชน

พบว่ามีชายหนุ่มสามคนได้รับบาดเจ็บจากสัตว์ยักษ์ตนนั้น

ในจำนวนนั้น มีคนหนึ่งบาดเจ็บสาหัสที่สุด ที่ท้องของเขามีรูกลวงขนาดใหญ่ อาการร่อแร่เต็มที

ฮวากวงร้องบอกเสียงดัง "ทุกท่านโปรดอย่าได้ตื่นตระหนก นักพรตยากไร้ผู้นี้มีวิธีช่วยพวกเขา"

ชาวเผ่ามนุษย์ทั้งหลายเมื่อเห็นฮวากวงร่อนลงมาจากท้องฟ้า ก็รู้ว่าเขาต้องเป็นผู้บำเพ็ญเพียรอย่างแน่นอน จึงรีบหลีกทางให้

ฮวากวงเดินไปหาผู้บาดเจ็บทั้งสาม หยิบสมุนไพรบางส่วนมาพอกลงบนบาดแผลของคนที่มีอาการบาดเจ็บเล็กน้อยทั้งสองคน

จากนั้นจึงเดินไปหาชายหนุ่มที่อาการร่อแร่ สำแดงทักษะโอสถรักษา อาการบาดเจ็บของชายผู้นั้นก็ฟื้นฟูด้วยความเร็วที่มองเห็นได้ด้วยตาเปล่า ไม่นานก็ลุกขึ้นยืนได้อย่างกระฉับกระเฉง

"ขอบคุณท่านเซียนที่ช่วยชีวิต" ชายผู้นั้นคุกเข่าลงเบื้องหน้าฮวากวง

"ไม่ต้องมากพิธี!"

ฮวากวงสะบัดมือเบาๆ ปราณเวทสายหนึ่งก็พยุงชายผู้นั้นให้ลุกขึ้น

คราวนี้ ทุกคนต่างเข้ามารุมล้อม ร้องอุทานด้วยความอัศจรรย์ใจ เรียกขานฮวากวงว่าท่านเซียน

ชายหนุ่มคนหนึ่งเอ่ยถามว่า "ขอเรียนถามฉายาของท่านนักพรต"

ฮวากวงตอบว่า "นักพรตยากไร้คือศิษย์สำนักเหรินเจี้ยว นามว่าฮวากวง"

ฮวากวง!

เมื่อทุกคนได้ยิน ก็ต่างตกตะลึงระคนดีใจ

ชื่อเสียงเรื่องการช่วยเหลือราษฎรของฮวากวง ได้แพร่สะพัดมาถึงตระกูลเหลียนซานนานแล้ว

เมื่อได้เห็นฮวากวงตัวเป็นๆ ในตำนาน ทุกคนต่างตกใจและดีใจพากันก้าวเข้ามาทำความเคารพ

สำหรับเรื่องนี้ ฮวากวงชาชินเสียแล้ว เขายิ้มรับและตอบสนองทีละคน

"ท่านนักพรต ท่านช่วยสอนวิชารักษาคนป่วยให้ข้าได้หรือไม่ ตอนนี้เผ่ามนุษย์กำลังประสบภัยพิบัติ ญาติพี่น้องของข้าหลายคนล้วนตายเพราะโรคระบาด ข้าก็อยากจะเรียนรู้วิชารักษาคนป่วย เพื่อช่วยเหลือราษฎรเช่นกัน"

ฮวากวงเห็นว่าชายหนุ่มผู้นั้นมีใบหน้าหล่อเหลา บนร่างมีกลิ่นอายอันยากจะอธิบายแผ่ซ่านออกมา

เขาจึงเปิดเนตรสวรรค์ มองไปยังชายหนุ่มผู้นั้น ทันใดนั้นก็มองออกว่า คนผู้นี้คือตี้หวงในอนาคต

จึงเอ่ยขึ้นว่า "เจ้ามีใจมุ่งมั่นเช่นนี้ นับว่าหาได้ยากยิ่ง เอาล่ะ ข้าจะสอนวิชาโอสถรักษาให้เจ้าสักหน่อย เจ้ามีชื่อว่าอะไร"

ชายหนุ่มผู้นั้นดีใจยิ่งนัก รีบคุกเข่าลง "ข้าชื่อเหลียนซานขุยเหว่ย ขอบคุณท่านอาจารย์"

ฮวากวงโบกมือ "ข้าแค่รับปากว่าจะสอนทักษะโอสถรักษาให้เจ้าบ้าง ไม่ได้รับปากว่าจะรับเจ้าเป็นศิษย์เสียหน่อย"

ชายหนุ่มรีบตอบ "ในเมื่อท่านสอนทักษะให้ข้า ท่านก็คืออาจารย์ของข้า"

นี่!

ฮวากวงส่ายหัว เขาถูกเหลียนซานต้อนจนมุมเสียแล้ว

แต่ฮวากวงก็ทำใจยอมรับได้ในเวลาไม่นาน

การที่ตี้หวงต้องการจะกราบเขาเป็นอาจารย์ บางทีนี่อาจจะเป็นโชคชะตาที่ถูกลิขิตไว้

ประจวบเหมาะกับที่เขามีความเชี่ยวชาญด้านความรู้เรื่องหลักโอสถและรู้วิชาโอสถอยู่บ้าง ก็สามารถถ่ายทอดให้เหลียนซานได้

เขาพยักหน้า "เอาเถอะ ในเมื่อเจ้าดึงดันจะกราบข้าเป็นอาจารย์ ข้าก็จะรับเจ้าเป็นศิษย์ผู้นี้เอาไว้!"

เมื่อเหลียนซานขุยเหว่ยได้ยินดังนั้น ก็ดีใจเป็นล้นพ้น "กราบคารวะท่านอาจารย์อีกครั้งด้วยพิธีกราบไหว้"

[จบแล้ว]