บทที่ 96: ข้าแทบต้องสละชีวิต เช่นนั้น 1 ล้านตำลึงมันผิดตรงไหนกัน?
บทที่ 96: ข้าแทบต้องสละชีวิต เช่นนั้น 1 ล้านตำลึงมันผิดตรงไหนกัน?
ติดตามเป็นกำลังใจให้ผู้แปลได้ที่แฟนเพจ:BamแปลNiyay
บทที่ 96: ข้าแทบต้องสละชีวิต เช่นนั้น 1 ล้านตำลึงมันผิดตรงไหนกัน?
“คุณชายได้ส่งยอดฝีมือไปช่วยคุณชายใหญ่แล้ว!”
“ทว่าราชสำนักก็มีทหารและผู้แข็งแกร่งมากมาย คนของท่านอ๋องจึงได้กลับมามือเปล่าหลายครั้ง อีกทั้งยังได้รับบาดเจ็บและสูญเสียไปมากจนไม่อาจทำสิ่งใดต่อได้ ดังนั้นคุณชายจึงขอให้ท่านหลินช่วยพูดในนามของท่านอ๋องในราชสำนัก และเกลี้ยกล่อมให้ทางราชสำนักปล่อยตัวเขาออกมา!”
“หลังจากเรื่องนี้ได้ถูกแก้ไขเรียบร้อยแล้ว ท่านจะตอบแทนด้วยรางวัลอย่างมากมาย! ท่านหลิน ข้าขอร้องล่ะ ได้โปรดช่วยคุณชายใหญ่ด้วย!”
โม่หรูซวงและกัวเส้าส้วยเข้ามาขอร้องอย่างจริงใจ
หลินเป่ยฟานจึงกล่าวไปว่า “พวกเจ้าใจดีเกินไป ท่านอ๋องก็ใจดีเกินไปเช่นกัน การช่วยเหลือคุณชายใหญ่เป็นหน้าที่ของข้า ข้าไม่สามารถหลบเลี่ยงได้อยู่แล้ว แม้ว่าท่านอ๋องจะไม่ได้ขอ ข้าก็จะทำทุกอย่างด้วยอำนาจที่ข้ามี!”
โม่หรูซวงและกัวเส้าส้วยรู้สึกยินดียิ่งเมื่อได้ยินเช่นนี้
โม่หรูซวงดูซาบซึ้งใจยิ่ง “ท่านหลิน ขอบคุณที่ท่านจะให้การช่วยเหลือ! หลังจากเรื่องนี้จบลง ข้าจะพูดถึงท่านต่อหน้าท่านอ๋องให้มาก จะบอกให้เขารู้ถึงความพยายามและการช่วยเหลือของท่าน!”
กัวเส้าส้วยเองก็กล่าวว่า “ข้าจะพูดคำดีๆ ชมท่านสักสองสามคำด้วย!”
หลินเป่ยฟานโบกมือและกล่าวอย่างนอบน้อมว่า “ไม่จำเป็นต้องทำเช่นนั้นเลย นี่คือสิ่งที่ข้าควรทำอยู่แล้ว!”
เมื่อกล่าวมาถึงจุดนี้ น้ำเสียงของหลินเป่ยฟานพลันเปลี่ยนไป เขากล่าวออกมาด้วยความยากลำบาก “แต่การช่วยคุณชายไม่ใช่เรื่องง่าย! มันคงต้องใช้ความอย่างมากและค่าใช้จ่ายที่สูง ดังนั้นข้าจึงหวังว่า...”
“ท่านหวังว่าอะไรหรือ?” โม่หรูซวงและศิษย์น้องของนางกล่าวอย่างพร้อมเพรียงกัน
“ประการแรก ข้าหวังว่าท่านอ๋องจะสามารถให้รางวัลล่วงหน้าได้ ข้าไม่ได้ขออะไรมาก เพียงแค่ 1 ล้านตำลึงเท่านั้น!”
โม่หรูซวงและกัวเส้าส้วยถึงกับตกตะลึง
พวกเขาคิดว่าจะสามารถเปลี่ยนอีกฝ่ายได้ แต่ไม่คิดเลยว่าเจ้านี้ยังเป็นขุนนางผู้โลภหลงมัวเมาในเงินตราไม่เคยผันแปร!
เขาขอเงิน 1 ล้านตำลึงทั้งที่ยังไม่เริ่มงานและบอกว่ามันไม่ใช่จำนวนเงินที่มาก...
เจ้ารู้ไหมว่ามันเป็นเงินเท่าไรกัน?
โม่หรูซวงจึงกล่าวออกมาด้วยความโกรธ “คุณชาย ท่านจะไม่เรียกมากไปหน่อยหรือ? นี่ท่านขอเยอะเกินไปแล้ว! 1 ล้านตำลึงเท่ากับค่าประทังชีวิตของสามัญชนนับ 100,000 คนได้เลย ท่านอ๋องจะมีเงินมากมายขนาดนี้ได้อย่างไรกัน?”
กัวเส้าส้วยก็กล่าวเสริมอีกว่า “ท่านหลิน ท่านโลภเกินไปจริงๆ ข้าทนดูต่อไปไม่ไหวแล้ว!”
หลินเป่ยฟานกล่าวออกมาด้วยความรู้สึกผิดอย่างมาก “พวกเจ้าคิดว่ามันง่ายสำหรับข้าหรือ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าเหตุใดราชสำนักจึงชะลอการปล่อยตัวคุณชายใหญ่ออกมา?”
"ทำไมกันเล่า?" ทั้งคู่ถามพร้อมกัน
“นั่นเป็นเพราะราชสำนัก รวมถึงจักรพรรดินีได้เห็นผ่านความตั้งใจของท่านอ๋องและคิดเขาจะก่อกบฏขึ้นมา ดังนั้นพวกเขาจึงไม่เห็นด้วยกับการปล่อยคุณชายใหญ่ออกไป! พวกเขาต้องการกักขังคุณชายใหญ่ไว้ในเมืองหลวงและใช้เขาเป็นตัวประกัน เพื่อข่มขู่บังคับท่านอ๋อง!”
"เรื่องมันเป็นอย่างนี้เองสินะ" พวกเขาต่างตกตะลึง
หลินเป่ยฟานยกนิ้วขึ้นและกล่าวว่า “ในยามนั้น ข้าพูดในนามของคุณชายใหญ่ไปแล้ว! แต่ใครจะคิดกันเล่าว่า...”
“เกิดอะไรขึ้นกัน?” ทั้งคู่ถามพร้อมกันอีกครั้ง
“ข้าเกือบจะถูกเปิดโปงแล้ว!” หลินเป่ยฟานกล่าวด้วยความกลัว
“ในยามนั้น ขุนนางฝ่ายพลเรือนและทหารทั้งหมดในราชสำนักมองมาที่ข้าด้วยความสงสัย คิดว่าข้าทรยศต่ออาณาจักรและเข้าข้างคุณชายแห่งเหอเป่ยทางเหนือ! กระทั่งจักรพรรดินีที่มักจะโปรดปรานข้าก็ยังมองมาที่ข้าด้วยความสงสัย!”
"มันแย่ขนาดนั้นเลยหรือ?" พวกเขาตกใจมาก
"ไม่เพียงเท่านั้น!" หลินเป่ยฟานยังคงตะโกนออกมาเสียงดังสนั่น “เพียง 1 ล้านตำลึงแล้วมันผิดตรงไหนกัน? ข้าเกือบจะสูญเสียความมั่งคั่ง ความรุ่งโรจน์และความโปรดปรานทั้งหมดจากจักรพรรดินี เกือบจะสูญเสียชีวิตของข้า! กล่าวอีกนัยหนึ่งคือ ข้าแทบสูญเสียทุกอย่าง!”
“ข้าเพียงต้องการ 1 ล้านตำลึง นั่นมันเยอะมากหรือไงกัน?”
“ท่านอ๋องสูญเสียเพียง 1 ล้าน แต่ข้าต้องสูญเสียทุกอย่าง!”
“ลองมองในมุมที่แตกต่างกัน ชีวิตของคุณชายใหญ่จะไม่มีค่าถึง 1 ล้านเลยหรือ?”
โม่หรูซวงรู้สึกละอายใจอย่างยิ่ง “ท่านหลิน ข้าเข้าใจท่านผิดไป! ข้าไม่เคยคิดเลยว่าท่านจะเสียสละเพื่อท่านอ๋องมากขนาดนี้ 1 ล้านไม่ถือว่าเป็นจำนวนเงินที่มากเลย! ข้าขออภัยจริงๆ...”
กัวเส้าส้วยก็รู้สึกละอายใจเช่นกัน “ท่านหลิน ข้าขอโทษ ข้าเข้าใจท่านผิดไป!”
ใบหน้าของหลินเป่ยฟานยังคงกลับกลายเป็นน่าเกลียด "อืม! ดีเหลือเกินที่พวกเจ้าเข้าใจ! แล้วพวกเจ้าคิดว่าเงิน 1 ล้านจะเข้ากระเป๋าข้าทั้งหมดจริงๆ หรือ?”
เมื่อมองไปที่สีหน้าสับสนของทั้งสอง หลินเป่ยฟานก็กล่าวอย่างหมดความอดทน “พวกเจ้านี้โง่เขลากันมาก เพียงเท่านี้กลับยังคิดไม่ออก! ไม่มีใครในราชสำนักเห็นด้วย ดังนั้นข้าจึงต้องใช้เงินเพื่อเกลี้ยกล่อมพวกเขา มิฉะนั้นใครจะเป็นคนพูดแทนข้ากัน?”
“โอ้ ถูกต้องเลย! ท่านหลิน ท่านพูดถูกแล้ว!” ในที่สุดทั้งสองก็เข้าใจแล้ว
หลินเป่ยฟานหยิบลูกคิดเล็กๆ ออกมาจากที่ไหนสักแห่งและคำนวณ “ข้าคำนวณแล้วว่ามีประมาณ 30 คนในราชสำนักที่สามารถกล่าวเรื่องนี้แทนข้าได้! พวกเขาทั้งหมดล้วนคดโกง แต่ละคนต้องการเงินอย่างน้อยสามถึงสี่แสนเพื่อเปลี่ยนใจ! ดังนั้นอย่างน้อยที่สุด ข้าควรจะต้องใช้เงิน 900,000 ตำลึง!”
“แต่ถ้าหากข้าพบคนที่โลภมากกว่านี้ สามหรือสี่แสนอาจไม่พอ! ยกตัวอย่างเช่นเสนาบดีเจ้ากรมครัวเรือนเกาเทียนเย่าและเสนาบดีกรมพระคลังเฉียนหยวนเซิน พวกเขาทั้งหมดโลภมากและมีความแค้นต่อข้า! หากพวกเขาไม่สามารถซื้อได้ด้วยเงิน 8 หมื่นหรือ 9 หมื่นตำลึง บางทีอาจต้องใช้ถึงหลักแสน!”
“เมื่อพิจารณาจากทั้งหมดนี้แล้ว กระทั่งเงิน 1 ล้านยังห่างไกลมาก ข้าเองก็ต้องนำเงินของข้ามาใช้ด้วย!”
หลินเป่ยฟานเก็บลูกคิดและถอนหายใจออกมาด้วยความสิ้นหวัง “พวกเจ้าคิดว่าข้าช่วยเจ้าชายเพียงเพื่อเรื่องเงินหรือ ข้านั้นเสียไปมากแล้ว การถูกผู้อื่นเข้าใจผิดเช่นนี้ คิดว่ามันง่ายสำหรับข้านักหรือไง?”
ทั้งโม่หรูซวงและกัวเส้าส้วยต่างรู้สึกอับอาย
โม่หรูซวงได้แต่ขอโทษอีกครั้ง “ท่านหลิน ข้ามันโง่มากและไม่รับรู้อะไรเลย ข้าเข้าใจท่านผิดไป ข้าขอโทษด้วย! ข้าจะไม่สงสัยท่านอีกแล้วในอนาคต!”
กัวเส้าส้วยโค้งคำนับและกล่าวขอโทษเช่นกัน “ท่านหลิน ข้าขอโทษด้วย! ท่านไม่ได้ทำอะไรผิดไป เป็นข้าเอง!”
“ดีเหลือเกินที่พวกเจ้าเข้าใจ!” หลินเป่ยฟานได้แต่ถอนหายใจออกมา
เมื่อมองไปที่หลินเป่ยฟานที่ดูทั้งเศร้าและทุกข์ใจ โม่หรูซวงก็รู้สึกทุกข์ใจมากจึงแนะนำเขาว่า “ท่านหลิน ท่านทำเพื่อคุณชายและท่านอ๋องมามากแล้ว พวกเราทุกต่างประจักษ์ได้! ถ้า 1 ล้านตำลึงไม่พอ เช่นนั้นก็ขอเพิ่มเถิด ข้าคิดว่าท่านอ๋องคงจะเข้าใจ!”
ดวงตาของหลินเป่ยฟานพลันเบิกกว้างขึ้น “ข้าจะทำได้จริงหรือ?”
เมื่อเห็นสีหน้าที่เปลี่ยนไปของหลินเป่ยฟาน อารมณ์ของโม่หรูซวงก็ดีขึ้นมาก “ท่านหลิน ท่านทำมามากพอแล้ว อย่าทำร้ายตนเองมากกว่านี้เลย! แม้ว่าท่านจะไม่ขออะไรเพิ่มอีก แต่ข้าก็ยังจะช่วยท่านได้รับในสิ่งที่ท่านควรได้! 1.5 ล้านตำลึงเพียงพอหรือไม่?”
หลินเป่ยฟานรู้สึกซาบซึ้งใจมาก เขาคว้ามือของโม่หรูซวงด้วยความตื่นเต้น “หรูซวง เป็นคนที่ดีที่สุดสำหรับข้าเสมอ! ขอบคุณมาก!”
“อ-อืม!” โม่หรูซวงหน้าแดงและพยักหน้าตอบไป
เมื่อรู้สึกถึงความอบอุ่นบนมือของนาง หัวใจของนางก็เต็มไปด้วยความสุข
ในยามนั้นเอง กัวเส้าส้วยก็ขยับเข้ามาและกล่าวอย่างจริงจังว่า “ท่านหลิน ข้าก็จะพูดแทนท่านด้วยเช่นกัน!”
หลินเป่ยฟานผลักใบหน้าใหญ่ของเขาออกไป “หลีกไปเลย!”
กัวเส้าส้วยได้แต่เงียบกริบไป
หลังจากนั้น โม่หรูซวงและกัวเส้าส้วยก็ออกไป
จดหมายได้ถูกเขียนและส่งผ่านช่องทางพิเศษไปยังมือของท่านอ๋องโดยเร็วที่สุด
เมื่อท่านอ๋องอ่านแล้ว เขาก็ตัวสั่นด้วยความโกรธ “นี่มันบ้าอะไรกัน! ขอ 1.5 ล้านตำลึงทั้งที่ยังไม่ช่วย คิดจะปล้นกันหรือไง?”
“เป็นอะไรไปหรือท่านอ๋อง?” จูกัดถามด้วยความสับสน
ท่านอ๋องยื่นจดหมายให้จูกัดดูด้วยความโกรธเกรี้ยว “เจ้าลองอ่านมัน ดูสิว่าหลินเป่ยฟานผู้นี้โลภแค่ไหน! เขาต้องการ 1.5 ล้านตำลึงเพื่อช่วยข้าช่วยลูกชายของข้า!”
จูกัดมองไปที่จดหมายอย่างถี่ถ้วน“1.5 ล้านตำลึงเป็นจำนวนมากจริงๆ แต่ถ้ามันสามารถใช้ติดสินบนขุนนางและแก้ไขสถานการณ์ของเราได้ มันก็ไม่ใช่เงินมากเกินไปเลยขอรับ”
ท่านอ๋องดูไม่เต็มใจอย่างยิ่ง “แต่ถ้าเขารับเงินไปแล้วไม่สามารถทำงานให้สำเร็จได้เล่า? ถ้าอย่างนั้นข้าก็จะเสียเงินไปเป็นจำนวนมาก”
จูกัดยิ้มออกมา “เราตกลงที่จะจ่ายเงินล่วงหน้าก่อนสามในสิบเมื่อเราทำข้อตกลงกับหลินเป่ยฟานไม่ใช่หรือขอรับ? เราสามารถจ่ายส่วนที่เหลือได้เมื่องานเสร็จสิ้น ด้วยวิธีนี้เราก็จะลดความสูญเสียของเราไปได้”
ท่านอ๋องพยักหน้า เขาดูมีความสุขขึ้นมาก
“ยิ่งไปกว่านั้น ท่านอ๋อง เราสามารถใช้โอกาสนี้ทดสอบความสามารถของหลินเป่ยฟานได้ ยามนี้คุณชายใหญ่กำลังถูกคุมขังโดยราชสำนัก และเหล่าขุนนางก็ปฏิเสธที่จะปล่อยตัวเขาออกมา ถ้าหลินเป่ยฟานสามารถช่วยคุณชายใหญ่ได้ในสถานการณ์ที่ไม่เอื้ออำนวยเช่นนี้ มันก็พิสูจน์ว่าเขาเป็นผู้ที่มากด้วยความสามารถ ผู้ที่มีความสามารถเช่นนี้ ย่อมคุ้มค่ากับเงินที่เสียไปไม่ใช่หรือขอรับ?”
ท่านอ๋องพยักหน้า เขามองไปที่จูกัดเพื่อบอกให้อีกฝ่ายกล่าวต่อมาได้เลย
“เงินสามารถหาคืนมาได้ แต่ผู้มีพรสวรรค์เป็นสิ่งที่หาได้ยากยิ่ง! ถ้าเราสามารถได้ใจเขาและทำให้เขาได้ทำสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่านี้ในอนาคต มันก็คงจะช่วยท่านได้อย่างแน่นอน!” จูกัดกล่าว
“เจ้าพูดถูก” ท่านอ๋องกล่าวตอบ “เช่นนั้นก็ทำแบบที่เจ้าว่ามาได้เลย”
“ท่านอ๋องทรงปราดเปรื่องยิ่ง!” จูกัดโค้งคำนับ
ด้วยเหตุนี้ ธนบัตรเงินมูลค่า 450,000 ตำลึงจึงถูกส่งไปยังมือของหลินเป่ยฟานอย่างรวดเร็ว
“เจ้าชายบอกว่านี่เป็นเงินล่วงหน้าสามในสิบ! เมื่อท่านช่วยคุณชายได้ พวกเขาจะจ่ายเงินที่เหลือตามที่สัญญาไว้! ท่านหลิน เราหวังพึ่งท่านอยู่ยามนี้ ท่านต้องช่วยคุณชายมาให้ได้นะ!” โม่หรูซวงกล่าวออกมาอย่างเคร่งเครียด
หลินเป่ยฟานรับธนบัตรเงินไปและกล่าวอย่างจริงจังว่า “เมื่อได้เงินมาแล้ว ย่อมไม่มีปัญหาอะไร! เตรียมไปแจ้งข่าวดีจากข้าให้ท่านอ๋องทราบได้เลย!”
ส่วนในใจของเขากลับไม่ได้คิดเช่นนั้น เขาต้องการที่จะถอนขนแกะท่านอ๋องผู้นี้ให้มากที่สุดเท่าที่จะเป็นไปได้!
เมื่อมองไปที่สีหน้าที่มั่นใจของหลินเป่ยฟาน โม่หรูซวงที่ยังคงกังวลจึงกล่าวว่า “ท่านหลิน ท่านต้องระวังด้วย! อย่าฝืนทำในสิ่งที่เป็นไปไม่ได้! ในสายตาของข้า ชีวิตของท่านสำคัญกว่า ดังนั้นโปรดอย่าเสี่ยงมากไป!”
“อืม ข้าเข้าใจแล้ว!” หลินเป่ยฟานให้สัญญา
วันถัดมา หลินเป่ยฟานก็ยืนขึ้นอย่างมั่นในใจราชสำนักช่วงรุ่งสาง กล่าวออกมาด้วยเสียงดังสนั่น “ฝ่าบาท วันนี้ข้าได้คิดอย่างหนัก เชื่อว่าเพื่อประโยชน์ของท่านและเพื่อความเจริญรุ่งเรืองของอาณาจักร ควรปล่อยตัวคุณชายใหญ่โดยเร็วที่สุด!”