บทที่ 62: ในฤดูร้อนที่แสนร้อนระอุ สตรีโฉมงามทุกนางในอาณาจักรล้วนสวมกระโปรงสั้น!
บทที่ 62: ในฤดูร้อนที่แสนร้อนระอุ สตรีโฉมงามทุกนางในอาณาจักรล้วนสวมกระโปรงสั้น!
บทที่ 62: ในฤดูร้อนที่แสนร้อนระอุ สตรีโฉมงามทุกนางในอาณาจักรล้วนสวมกระโปรงสั้น!
แม้แต่เจ้าหญิงน้อยก็ทนไม่ไหวอีกต่อไปแล้ว
“หลินเป่ยฟาน เจ้าช่วยหยุดทำแบบนี้เสียทีได้ไหม? พวกเขาเป็นแขก และเจ้าก็กำลังทำให้เงินในกระเป๋าของพวกเขาหมดนะ!”
หลินเป่ยฟานทำตัวไร้เดียงสามาก “ก็องค์ชายแฮมบอกว่าถ้าข้าชอบอะไรก็ไม่ต้องเกรงใจ ไม่เช่นนั้นเราอาจไม่ถือว่าเป็นสหายกันอีก หากเราเป็นสหายกันไม่ได้ จะเกิดอะไรขึ้นกับการเจรจาสันติภาพระหว่างสองดินแดนกัน? ข้าน่ะทำเพื่อชาติของเราอยู่ ทำไมท่านถึงไม่เข้าใจข้าเลย?”
เจ้าหญิงน้อยโกรธมากจนได้แต่กลอกตา “เจ้ากำลังทำสิ่งนี้เพื่อตัวเจ้าเองต่างหาก ไม่ใช่เพื่อชาติของเราสักหน่อย เจ้าชายแฮมจ่ายเงินให้เจ้าไปเกือบหมื่นตำลึง เจ้าควรจะเกรงใจได้แล้ว!”
หลินเป่ยฟานยิ่งทำตัวไร้เดียงสามากขึ้นไปอีก "อืม! แต่สำหรับข้าที่เป็นขุนนางฉ้อราฏร์บังหลวง เงินจำนวนนี้ก็ไม่ได้มากอะไรเลยนะ!"
เจ้าหญิงน้อยถึงกับเงียบไปพักหนึ่งเลย
"เหอะ! ข้าไม่เถียงกับเจ้าแล้ว! หากเรื่องมันผิดเพี้ยนไป เจ้าก็รอพี่สาวจักรพรรดินีตำหนิเจ้าได้เลย!"
เมื่อเห็นเช่นนี้ หลินเป่ยฟานจึงได้มอบกำไลอันวิจิตรให้กับเจ้าหญิงตัวน้อย
"เจ้ากำลังตั้งใจที่จะทำอะไร?" เจ้าหญิงตัวน้อยถึงกับตกตะลึง
หลินเป่ยฟานยิ้มออกมา “ข้าสังเกตเห็นว่าท่านชอบกำไลเหล่านี้ ข้าจึงซื้อมันจากเจ้าชายแฮมและมอบให้กับท่าน! ลองสวมมันดูเร็วๆ สิ!”
หัวใจของเจ้าหญิงน้อยพลันเต้นระรัวขึ้น
นางแหงนหน้าขึ้นมองรอยยิ้มอันสดใสของหลินเป่ยฟาน ใบหน้าของนางกลับเริ่มแดงระเรื่อเล็กน้อย
นางไม่คิดเลยว่าเขาผู้นี้...
จะมีน้ำใจมากขนาดนี้!
นางเพียงชำเลืองมองมันชั่วครู่ เขาก็รู้ได้ว่านางชอบเจ้านี้
หลินเป่ยฟานส่ายกำไลไปมา “ท่านต้องการมันไหม? ถ้าหากท่านไม่ต้องการ ข้าจะได้นำมันไปให้ผู้อื่น!”
"ข้าต้องการมัน!"
เจ้าหญิงน้อยคว้ากำไลมาสวมมือของตนอย่างมีความสุข
และแล้วเจ้าหญิงก็ถูกติดสินบนไปเช่นนั้น
พวกเขาเที่ยวเล่นกันจนมืดค่ำโดยไม่รู้ตัว
เจ้าชายแฮมพลันยิ้มออกมา "ท่านหลิน คงถึงเวลาอาหารเย็นกันแล้ว! ข้าจองร้านอาหารที่ดีที่สุดในเมืองหลวงไว้ อีกทั้งยังมีการแสดงอีกด้วย! นอกจากนี้ข้ายังเชิญสตรีที่ดูเจริญหูเจริญตามาเพิ่มความสนุก!”
หลินเป่ยฟานรู้สึกตื่นเต้นยิ่ง "ราวกับฤดูร้อนที่แสนร้อนระอุ สตรีโฉมงามทุกนางในอาณาจักรล้วนสวมกระโปรงสั้น!"
ทุกคนถึงกับสับสน “ที่ท่านกล่าวมาหมายความว่าเช่นไรหรือ?”
หลินเป่ยฟานหัวเราะ “ก็แค่รสนิยมของข้าน่ะ!”
“ฮ่าฮ่าฮ่า…” ทุกคนหัวเราะออกมา
มีเพียงเจ้าหญิงตัวน้อยที่อยู่ข้างหลังพวกเขาเท่านั้นที่สบถออกมาอย่างแผ่วเบา “พวกบุรุษนี้เลวร้ายกันนัก”
จากนั้นทุกคนก็ได้ไปร้านอาหารกันอย่างกระตือรือร้น
“ว่าแต่ท่านจองร้านอาหารไหนไว้เหรอ?”
“เรือนร้อยบุปผา!”
หลินเป่ยฟานได้หยุดชะงักไป
“ท่านหลิน ทำไมท่านถึงยังไม่รีบเดินต่อล่ะ?”
หลินเป่ยฟานกล่าวออกมาด้วยความลังเล “พูดตามตรง ด้วยความที่ข้าเป็นเหมือนหน้าตาของสถาบันจักรพรรดิ มันคงไม่เหมาะสมสำหรับข้านักที่จะไปหอนางโลม ยิ่งไปกว่านั้น ข้าเคยสัญญากับฝ่าบาทและเหล่าขุนนางแล้วว่าข้าจะไม่เข้าไปในหอนางโลมอีก ดังนั้น…”
"อะไรนะ? เช่นนั้นเราจะทำยังไงกันดีล่ะ?"
“สตรีที่ข้าเชิญทั้งหมดรออยู่ภายในหอนางโลมแล้วนะ!”
ทุกคนต่างกังวลกันมาก
"แก้ไขได้ง่ายมาก!" หลินเป่ยฟานหัวเราะออกมา “เราเพียงแค่ต้องเช่าร้านอาหารที่ดีและเชิญพวกนางมาก็สิ้นเรื่อง ไม่เห็นจะยากเลยใช่ไหมล่ะ?”
“เป็นความคิดที่ดี เราจะทำตามที่ท่านหลินแนะนำแล้วกัน!” เจ้าชายแฮมเปล่งเสียงตะโกนออกมาด้วยความยินดี
ไม่นานหลังจากนั้น ทุกคนก็ได้มานั่งในร้านอาหารสุดหรู เพลิดเพลินกับอาหารหาเลิศรสและไวน์นุ่มละมุน ทั้งยังได้ชมการแสดงของสตรีในเรือนร้อยบุปผา
นอกจากนี้ แต่ละคนยังมีสตรีโฉมงามคอยบริการรินไวน์ให้พวกเขา มันช่างน่ายินดีเหลือเกิน
ทว่ามีบางสิ่งที่ไม่คาดคิดได้เกิดขึ้นกับหลินเป่ยฟาน
ผู้ที่จะมารินไวน์ให้เขากลับถูกเจ้าหญิงน้อยไล่ตะเพิดออกไป
“หลินเป่ยฟาน เจ้าบอกว่าเจ้าไม่สนใจสตรี เช่นนั้นข้าจึงช่วยเจ้าไล่พวกนางออกไปให้เอง เจ้าไม่จำเป็นต้องขอบคุณข้าหรอก!” เจ้าหญิงน้อยพอใจกับการกระทำของตนเองมาก
"ท่านหลิน ไม่ใช่ว่าข้าไม่อยากช่วยท่านนะ แต่ข้าเองก็ไร้หนทาง” คนจากคณะทูตผู้หนึ่งกล่าวขึ้นมา
“หากเราเข้าไปช่วย เราคงได้ทำให้เจ้าหญิงน้อยขุ่นเคืองแน่!”
“เราจึงได้แต่ชื่นชมสตรีโฉมงามเหล่านี้โดยไม่อาจแบ่งให้ท่านได้ ท่านเองก็อดใจหน่อยนะ!” ทุกคนหัวเราะและกล่าวออกมาด้วยความติดตลก
เสียงหัวเราะของพวกเขาดังมากคล้ายเยาะเย้ยเขา
หลินเป่ยฟานได้แต่ถอนหายใจออกมา มองดูใบหน้าบูดบึ้งของเจ้าหญิงน้อย
“เจ้าหญิงน้อย ข้าเคยทำให้ท่านรู้สึกแย่ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมาบ้างไหม? ทำไมท่านถึงต้องพยาบาทข้าขนาดนี้?”
ด้วยการจ้องมองอันแสนเศร้าโศกของหลินเป่ยฟาน เจ้าหญิงตัวน้อยก็รู้สึกผิด
ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมานี้ หลินเป่ยฟานได้ปฏิบัติต่อนางอย่างดีมากจริงๆ ไม่ว่าจะเป็นพานางออกไปกิน ดื่มและเล่น อีกทั้งยังมอบของขวัญที่ทำให้นางมีความสุขมากด้วย
“เช่นนั้นข้าจะรินไวน์ให้เจ้าเอง ตกลงไหม?”
เมื่อพูดจบไป เจ้าหญิงน้อยก็นั่งลงข้างหลินเป่ยฟานและรินไวน์ให้เขาด้วยความนอบน้อม “เชิญเพลิดเพลินกับมันเถิด!”
ครานี้ เป็นฝ่ายผู้อื่นต้องอิจฉาแล้ว
สตรีใดจะสวยกว่าเจ้าหญิงตัวน้อยเล่า? สตรีใดจะมีสถานะสูงกว่าเจ้าหญิงตัวน้อยกัน?
การที่เจ้าหญิงน้อยรินไวน์ให้หลินเป่ยฟานเป็นการส่วนตัวถือ ถือว่าเป็นเกียรติและสิ่งที่ควรค่าแก่การเพลิดเพลินอย่างยิ่ง!
เมื่อมองดูเหล่าสตรีที่อยู่รอบตัว พวกเขากลับรู้สึกว่าพวกนางธรรมดาและเทียบไม่ติดเลย
ในทางตรงกันข้าม หลินเป่ยฟานรู้สึกพึงพอใจอย่างยิ่ง
แม้ว่าเด็กสาวผู้นี้ที่เป็นเจ้าหญิงน้อยมักจะสร้างปัญหาให้กับเขา แต่นางก็ยังไว้หน้าเขาบ้าง ท่านก็พอจะเอาอกเอาใจผู้อื่นเป็นด้วยสินะ!
หลินเป่ยฟานยกแก้วไวน์ที่เจ้าหญิงน้อยรินให้เขาเป็นการส่วนตัวแล้วกล่าวออกมาด้วยรอยยิ้มว่า “ขอข้าดื่มอวยพรให้ทุกท่าน!”
พวกเขากินดื่มกันจนถึงเที่ยงคืน เจ้าหญิงน้อยจึงกลับเรือนของตนไป ทางด้านเจ้าชายแฮมก็ส่งนักเต้นรำกลับไป
มีเพียงหลินเป่ยฟานและคณะทูตจากอาณาจักรดาร์โรเท่านั้นที่ยังอยู่ที่นี่กันต่อ