บทที่ 55: ปรมาจารย์คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์และเคมีมิได้เกรงกลัวที่จะข้ามผ่านมาสู่ต่างโลก!
บทที่ 55: ปรมาจารย์คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์และเคมีมิได้เกรงกลัวที่จะข้ามผ่านมาสู่ต่างโลก!
บทที่ 55: ปรมาจารย์คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์และเคมีมิได้เกรงกลัวที่จะข้ามผ่านมาสู่ต่างโลก!
ในยามนั้นเอง หลินเป่ยฟานลุกขึ้นยืนอย่างเชื่องช้าและโค้งคำนับพร้อมกับกล่าวว่า “ฝ่าบาท ข้ารับใช้ของพระองค์ผู้นี้อาจมีวิธีที่สามารถลองได้อยู่!”
"ดี! เช่นนั้นก็เชิญเลย!" จักรพรรดินีกล่าวเสียงดัง
หลินเป่ยฟานยังคงก้มศีรษะลง “แต่วิธีการของข้าต้องมีการเตรียมการบางอย่าง ได้โปรดทรงอนุญาตด้วยพะยะค่ะ ฝ่าบาท!”
"เจ้าต้องการอะไร? บอกเรามาได้เลย!" จักรพรรดินีกล่าว
“ขอรับฝ่าบาท!” หลินเป่ยฟานกล่าวตอบเสียงดัง “ข้ารับใช้ผู้นี้ของท่านต้องการเห็ดหูหนูดำหลังขาวและน้ำใส!”
ในเวลาไม่ถึงครึ่งก้านธูป ขันทีตัวร่างเล็กสองคนก็นำเห็ดหูหนูดำหลังขาวและน้ำมา
หลินเป่ยฟานรีบบดเห็ดหูหนูดำหลังขาวให้เป็นผงและเทลงในรูกุญแจของกล่องพันลี้แห่งแม่น้ำและขุนเขาทันที จากนั้นเขาก็หยดน้ำใสสองสามหยดลงบนผงเห็ดอย่างรวดเร็ว เพื่อให้มันดูดซับน้ำ สุดท้าย เขาก็กดรูกุญแจของกล่องด้วยมือของเขา
ในเวลาไม่ถึงนาที กล่องส่งเสียงคลิกและเปิดออกมาด้วยตัวเอง เผยให้เห็นสิ่งที่อยู่ภายใน
เสนาบดีทุกคน รวมถึงเหล่าราชทูตของอาณาจักรดาร์โรต่างรู้สึกประหลาดใจ
“กล่องพันลี้แห่งแม่น้ำและขุนเขาเปิดเองได้ยังไงกัน?”
“เขาเปิดมันโดยไม่มีกุญแจได้ยังไง?”
"เขาใช้มนตราอะไรลงไป?"
“ช่างน่าสับสนยิ่งนัก!”
หลินเป่ยฟานยื่นกล่องและจดหมายข้างในให้ขันทีเฒ่าแล้วโค้งคำนับด้วยความอ่อนน้อม “ฝ่าบาท ข้ารับใช้ผู้ต้อยต่ำของพระองค์ได้เปิดกล่องพันลี้แห่งแม่น้ำและขุนเขาเป็นอันสำเร็จแล้ว!”
"ยอดเยี่ยม ยอดเยี่ยมมาก!" จักรพรรดินีอุทานออกมาสองครั้งติดต่อกัน ก่อนที่จะถามอย่างกระตือรือร้นว่า "ท่านทำได้ยังไงหรือ ท่านเสนบาดี? บอกเรามาทีเถิด!"
ทุกคนเงี่ยหูฟังอย่างตั้งใจ
"แท้จริงแล้ววิธีทำนั้นง่ายมาก" หลินเป่ยฟานยิ้มและกล่าวตอบ “เหมือนดั่งคำกล่าวที่ว่า แม้นทุกสิ่งแปรเปลี่ยน แต่เนื้อในยังคงเป็นเฉกเช่นเดิม ไม่ว่าจะออกแบบการป้องกันอย่างชาญฉลาดเพียงใด หลักการปลดไขมันก็เหมือนกัน! ตราบใดที่ขดลวดภายในทั้งหมดถูกผลักออก ตัวแม่กุญแจก็สามารถเปิดออกได้!”
“ดังนั้นข้ารับใช้ผู้ต้อยต่ำผู้นี้จึงได้ใช้เห็ดหูหนูดำหลังขาว! เห็ดหูหนูดำหลังขาวมีลักษณะที่สามารถขยายตัวได้อย่างรวดเร็วเมื่อดูดซับน้ำ! ดังนั้นข้ารับใช้ที่ต่ำต้อยของพระองค์จึงได้บดเห็ดหูหนูดำหลังขาวให้เป็นผงและเทลงในแม่กุญแจ! จากนั้นข้ารับใช้ที่ต้อยผู้นี้จึงได้เพิ่มน้ำลงไปและปิดรูกุญแจ! ผงเห็ดดูดซับน้ำและขยายตัว เมื่อไม่มีที่ไปนอกจากดันสปริงให้เปิดด้านใน มันจึงปลดแม่กุญแจออกได้ตามธรรมชาติ!”
กุญแจโบราณไม่ได้ซับซ้อนเหมือนกุญแจสมัยใหม่ พวกมันถูกสร้างขึ้นจากขดลวดและกุญแจใดๆ ก็ตามที่ถูกใส่เข้าไปในตัวแม่กุญแจล้วนสามารถเปิดมันได้ ถึงแม้ว่ากุญแจของตัวกล่องจะหายไป แต่หากมีกุญแจอีกดอก ก็สามารถเปิดออกได้เช่นกัน ทำให้การป้องกันโจรกรรมของยุคสมัยนี้ไม่ค่อยดีนัก หากมันออกแบบซับซ้อนมากกว่านี้ เพียงแค่หยดน้ำลงไปมากกว่าเดิมก็สามารถไขออกแล้ว
ดังนั้นหลินเป่ยฟานจึงสามารถเปิดกล่องได้อย่างง่ายดาย
นี่แหละคือพลังของวิทยาศาสตร์!
ความรู้ของปรมาจารย์คณิตศาสตร์ ฟิสิกส์และเคมีมิได้เกรงกลัวที่จะข้ามผ่านมาสู่ต่างโลก!
"เป็นเช่นนั้นเองสินะ! ทุกคนพยักหน้า ไม่ว่าพวกเขาจะเข้าใจหรือไม่ก็ตาม
องค์ชายแฮมจ้องเขม็งไปทางหลินเป่ยฟานและถามว่า “สุภาพบุรุษท่านนี้เป็นใครหรือ?”
จักรพรรดินียิ้มอย่างภาคภูมิใจและกล่าวตอบว่า “เขามีนามว่าหลินเป่ยฟาน ขุนนางคนใหม่ที่สามารถสอบจอหงวนได้ระดับสูงสุด! เขาทำคะแนนได้สามปีซ้อนติดต่อกัน มีความรู้ ความสามารถ พบเห็นสิ่งต่างๆ มามากมายและมีฝีมือที่โดดเด่น เขาเป็นผู้ติดตามที่เชื่อถือได้และเป็นคนที่ข้าโปรดปรานมากที่สุด!”
“ฝ่าบาทเอ่ยชมเกินไป ข้ามิกล้ารับคำชมเช่นนี้เลย!” หลินเป่ยฟานก้าวถอยหลัง
หลังจากพูดจบ เขาก็เดินออกไปโดยทิ้งไว้เพียงนามและฝีมือที่ซ่อนเร้นไว้!
หากเป็นในยุคสมัยใหม่มันคือการ "ทำเท่แล้วเดินหนี!"
จักรพรรดินีเปิดจดหมายจากอาณาจักรดาร์โร นางพยักหน้าอย่างพึงพอใจและกล่าวว่า “ข้ายอมรับจดหมาย แต่เรื่องค่าตอบแทนต้องมีการพูดคุยกันต่อไป!”
"ขอรับ! นี่เป็นเรื่องสำคัญ เราทราบดีว่ามันต้องใช้เวลา เช่นนั้นพวกเราจะเตรียมตัวรอเมื่อท่านพร้อมแล้ว!”
“ถ้าอย่างนั้นก็เชิญไปพักผ่อนเถิด!” จักรพรรดินีกล่าว
เจ้าชายแฮมคำนับและนำคณะราชทูตออกไป แต่ก่อนที่จะจากไป เขามองลึกลงไปตัวหลินเป่ยฟาน
หลินเป่ยฟานรู้สึกได้เลยว่าพวกเขาจะได้พบกันอีกครั้งในอนาคต
ในยามนั้นเอง จักรพรรดินีก็กล่าวอีกว่า “ท่านหลิน จงออกมาข้างหน้าและมารับรางวัลเถิด!”
“ฝ่าบาท กระหม่อมอยู่ที่นี่แล้ว!” หลินเป่ยฟานพลันก้าวไปข้างหน้า
“ในการพบปะกับเหล่าราชทูตของอาณาจักรดาร์โร ท่านหลินได้เผยความรอบรู้และกล้าหาญ ปกป้องศักดิ์ศรีของอาณาจักรเรา ข้ารู้สึกพึงพอใจเป็นอย่างยิ่ง!” จักรพรรดินีกล่าวออกมาเสียงดังสนั่น “ให้รางวัลเขาด้วยเงินหนึ่งหมื่นตำลึง ผ้าไหมและผ้าแพรสิบม้วน เหล้าหยกทองสิบไห จี้หยกประณีตหนึ่งคู่และอาชาเหงื่อโลหิตสองตัว…”
กองรางวัลมากมายได้พุ่งออกมาจากพระโอษฐ์ของจักรพรรดินี
ดวงตาของหลินเป่ยฟานเบิกกว้างด้วยความไม่อยากจะเชื่อ!
จักรพรรดินีเป็นอะไรไป? เขาทำเพียงเรื่องเล็กน้อยเท่านั้น ไฉนนางให้รางวัลเขามากขนาดนี้!
มันมากเกินไปด้วยซ้ำ!
เหล่าเสนบาดีพลเรือนและทหารถึงกับรู้สึกมวนท้อง
เจ้าสารเลวนี้มันทำเพียงแค่เล็กน้อย แต่ทำไมเขาได้รับรางวัลมากมายกัน?
ลำเอียงเกินไปแล้ว!
เราทำหน้าที่เป็นขุนนางมานานหลายทศวรรษ กลับไม่เคยได้รับรางวัลแบบนี้มาก่อนเลย
อิจฉาจนฟันแทบจะร่วงหมดปาก!
เมื่อใจมันเหลืออด พวกเขาจึงต้องเปิดปากพูดแย้งขึ้นมา
“ฝ่าบาท มันไม่จำเป็นต้องให้มากขนาดนั้นเลย!”
“ฝ่าบาท ได้โปรดทรงถอนพระทัยด้วย!”
…
จักรพรรดินีขมวดคิ้วและกล่าวออกมาอย่างไม่มีความสุขนัก “ท่านหลินสร้างคุณงามความดี การให้รางวัลเขาย่อมไม่ผิดไม่ใช่หรือ?”
“ฝ่าบาท ท่านหลินได้สร้างคุณงามความดีจริง การให้รางวัลเขาไม่มีสิ่งใดผิด! แต่รางวัลนั้นมากเกินไปกับสิ่งที่เขาทำลงไป! ด้วยเหตุนี้ฝ่าบาท ได้โปรดทรงถอนพระทัยด้วย!” ขุนนางชราคนหนึ่งกล่าว
“ฝ่าบาท ได้โปรดทรงถอนพระทัยด้วย!” เหล่าขุนนางทุกคนกล่าวอย่างพร้อมเพรียงกัน
จักรพรรดินีโกรธมาก นางต้องการฆ่าพวกเขาทั้งหมดเดี๋ยวนี้!
นางอุตส่าห์หาเหตุผลให้รางวัลหลินเป่ยฟานได้แล้ว ทว่าคนพวกนี้กลับสร้างแต่ปัญหา
“มากเกินไปยังไงกัน? ข้าไม่คิดว่ามันจะมากเกินไปสักนิดเดียว!” จักรพรรดินีแค่นเสียงและทุบโต๊ะ “ยามนี้ราชทูตจากอาณาจักรดาร์โรได้สร้างปัญหา แต่กลับไม่มีผู้ใดสามารถแก้ไขได้ จนอาณาจักรของเราเกือบต้องเสียหน้า! ข้าอภัยพวกเจ้าโดยการไม่ลงโทษไปแล้ว แต่พวกเจ้ายังหยุดข้าจากการที่จะมอบรางวัลให้ผู้ที่สร้างคุณงามความดี พวกเจ้าตั้งใจจะทำอะไรกันแน่?”