บทที่ 25: ชอบอวดเก่งนักใช่ไหม?

ตัดกลับมาทางฝั่งของหลี่ฟาน

หลี่ฟานเพิ่งจะถ่ายโอนคะแนนจากป้ายคะแนนอันสุดท้ายเสร็จพอดี

ในเวลานี้เขายังไม่รู้เรื่องการเข้ามาแทรกแซงของเหล่านักศึกษารุ่นพี่เลยแม้แต่น้อย

"ไปกันเถอะ เจ้าตัวโต"

หลี่ฟานกระโจนขึ้นไปบนหลังของอสูรพยัคฆ์ระเบิด และมุ่งหน้าไปยังภูเขาสูงที่อยู่ห่างออกไป

เขาสำรวจป่าทึบแห่งนี้ไปจนเกือบหมดแล้ว ครั้งนี้จึงอยากจะลองไปดูอีกฝั่งของภูเขาบ้าง บางทีเขาอาจจะได้เจอกับพวกรุ่นพี่ที่นั่นก็ได้

ต้องยอมรับเลยว่า

การมีสัตว์พาหนะมันต่างกันจริงๆ

การได้นั่งอยู่บนหลังเสือ สัมผัสสายลมเย็นสบาย และชมทิวทัศน์รอบข้าง ทำให้เขารู้สึกเหมือนกำลังออกมาเที่ยวพักผ่อนอย่างผ่อนคลาย สบายอารมณ์สุดๆ

แม้ว่าบางครั้งเขาจะเห็นผู้เข้าสอบบางคนถูกสัตว์ร้ายวิ่งไล่กวดจนต้องตะโกนขอความช่วยเหลือ ซึ่งเป็นภาพที่ทำลายบรรยากาศไปบ้างก็ตาม

แต่โดยรวมแล้วมันก็ยังค่อนข้างรื่นรมย์ดีทีเดียว

ไม่นานนัก

เขาก็มาถึงตีนเขา

ทางลาดชันนั้นเต็มไปด้วยเถาวัลย์ยักษ์และต้นไม้ใหญ่ สำหรับคนธรรมดา การปีนขึ้นไปคงเป็นเรื่องยากและต้องใช้ความพยายามอย่างมาก

ทว่าสำหรับอสูรพยัคฆ์ระเบิดซึ่งเป็นเจ้าแห่งป่าเขาแล้ว มันกลับง่ายดายราวกับเดินบนพื้นราบ

เพียงชั่วพริบตา พวกเขาก็มาถึงยอดเขา

บนยอดเขามีสัตว์ร้ายอยู่ไม่น้อย แต่เมื่อต้องเผชิญหน้ากับหมัดเหล็กของหลี่ฟาน พวกมันก็ยืนหยัดอยู่ได้ไม่ถึงสิบนาทีด้วยซ้ำ

หลังจากจัดการเคลียร์พื้นที่อย่างรวดเร็ว สายตาของหลี่ฟานก็หันไปมองยังอีกฝั่งของภูเขา

อีกฝั่งหนึ่งของภูเขายังคงเป็นเทือกเขา แถมยังสูงชันยิ่งกว่า

มองปราดเดียวก็รู้ว่าคงไม่มีใครกล้าบุกรุกเข้าไปที่นั่นมากนัก

ในขณะที่หลี่ฟานกำลังลังเลว่าจะไปต่อดีหรือไม่

จู่ๆ ก็มีเสาเพลิงพุ่งทะยานมาจากที่ไกลๆ พุ่งเข้าปะทะร่างของอสูรพยัคฆ์ระเบิดที่อยู่ใต้ร่างของหลี่ฟานอย่างจัง

"โฮก!"

อสูรพยัคฆ์ระเบิดแผดเสียงร้องอย่างน่าเวทนา ร่างอันใหญ่โตของมันไม่อาจทรงตัวอยู่ได้อีกต่อไป และหลังจากหอบหายใจรวยรินอยู่ไม่กี่เฮือก มันก็สิ้นใจลง

หลี่ฟานกระโดดลงมาดู ก็พบว่าบริเวณช่องท้องของอสูรพยัคฆ์ระเบิดถูกเจาะจนเป็นรูโหว่ขนาดใหญ่

สิ่งนี้ทำให้หลี่ฟานรู้สึกหงุดหงิดขึ้นมาทันที

ไอ้หน้าโง่ตาบอดคนไหนมันกล้ามาโจมตีสัตว์พาหนะของเขากันวะ?

ทว่ายังไม่ทันที่หลี่ฟานจะได้ออกตามหาตัวการ

ตัวการที่ว่าก็ดันเสนอหน้าออกมาเอง

"โอ๊ะ? มีคนอยู่ตรงนี้ด้วยเหรอเนี่ย?"

คนที่ปรากฏตัวขึ้นไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็นเหอเหวินกวงนั่นเอง!

เมื่อครู่นี้ เขากำลังล่าสัตว์ร้ายอยู่ในบริเวณใกล้ๆ

เขาบังเอิญเห็นอสูรพยัคฆ์ระเบิดกำลังพุ่งตัวมาแต่ไกล จึงรีบยิงปืนใหญ่เพลิงเข้าใส่ทันที

เขาไม่คาดคิดเลยว่าพอเดินมาถึง จะมีคนมาอยู่ที่นี่ก่อนแล้ว

ดูเหมือนว่าเขาจะประสบความสำเร็จในการฉกฉวยเหยื่อของคนอื่นมาได้สินะ

เห็นได้ชัดว่า

เหอเหวินกวงไม่ได้ตระหนักเลยว่าอสูรพยัคฆ์ระเบิดตัวนี้คือสัตว์พาหนะของหลี่ฟาน เขาคิดเอาเองว่าหลี่ฟานคงดักซุ่มอยู่แถวนี้เพื่อรอจังหวะล่ามันต่างหาก

และข้างกายของเหอเหวินกวงก็ยังมีชายอีกคนหนึ่งติดตามมาด้วย

หลี่ฟานพอจะคุ้นหน้าคนคนนี้อยู่บ้าง

เพราะตอนที่อยู่ในโรงยิม ตอนที่หลินโหย่วเวยและผู้มีพรสวรรค์ระดับ S อีกสองคนเพิ่งเดินเข้ามา หมอนี่คือคนแรกที่เข้าไปทักทายหลินโหย่วเวย

น่าเสียดายที่เขาถูกหลินโหย่วเวยเมินใส่อย่างไม่ไยดี

คนคนนี้ก็คือ หวังเสี่ยวเฉิน

สาเหตุที่เขามาโผล่อยู่กับเหอเหวินกวงได้ ก็เป็นเพราะตระกูลหวังของเขากับตระกูลเฮ่อมีความสัมพันธ์อันดีต่อกันมาเนิ่นนาน ตัวเขาและเหอเหวินกวงก็รู้จักกันมาตั้งแต่เด็กและค่อนข้างสนิทสนมกัน

เมื่อมีพวกรุ่นพี่เข้ามาร่วมวงด้วย เขาจึงเลือกที่จะมาเกาะใบบุญของเหอเหวินกวงเอาไว้

"นายเองเหรอ?!"

หวังเสี่ยวเฉินมองหลี่ฟานด้วยดวงตาเบิกกว้าง

เขาจำหลี่ฟานได้แม่นยำจนฝังใจเลยล่ะ

ก็เพราะหมอนี่แหละที่ทำให้หลินโหย่วเวยเมินเขา แล้วไปแย่งความสนใจไปจนหมด

แต่หลี่ฟานเป็นนักศึกษาโควตาพิเศษไม่ใช่เหรอ?

แล้วเขามาโผล่ที่นี่ได้ยังไง?

"นายรู้จักมันเหรอ?" เหอเหวินกวงมองหวังเสี่ยวเฉินพลางขมวดคิ้วเล็กน้อย

หวังเสี่ยวเฉินสีหน้ามืดครึ้มลง "ไม่รู้จักหรอก แค่เคยเห็นหน้า มันคือคนรู้จักของหลินโหย่วเวยไง"

เมื่อได้ยินดังนั้น เหอเหวินกวงก็นึกภาพบางอย่างออก

ดูเหมือนว่าเจ้านี่จะเป็นเพื่อนของหลินโหย่วเวยที่มาจากโซนโควตาพิเศษจริงๆ

ตอนนั้นในหัวของเขามีแต่เรื่องดินแดนเร้นลับ จึงไม่ได้ให้ความสนใจอะไรมากนัก

"แล้วไง? จะให้ฉันจัดการเลยไหม?" เหอเหวินกวงกอดอกและเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย็นชา

เขาย่อมมองเห็นอารมณ์ความรู้สึกของหวังเสี่ยวเฉินได้อย่างทะลุปรุโปร่ง

หวังเสี่ยวเฉินโบกมือพร้อมกับก้าวเดินไปข้างหน้า "พี่เหวินกวง ตัวกระจอกพรรค์นี้ไม่ถึงมือพี่หรอกน่า!"

แมัจะไม่รู้ว่านักศึกษาโควตาพิเศษอย่างหลี่ฟานมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง

แต่เขาก็มั่นใจว่าด้วยความแข็งแกร่งของเขา เขาสามารถจัดการหลี่ฟานได้อย่างง่ายดาย!

หากสถานการณ์เลวร้ายลง ก็ยังมีเหอเหวินกวงคอยหนุนหลังอยู่ข้างๆ!

ภายในดินแดนเร้นลับแห่งนี้ นอกจากเหล่านักศึกษารุ่นพี่แล้ว เขาก็ไม่เชื่อว่าจะมีใครรับมือเหอเหวินกวงได้

ทว่า

ในจังหวะที่หวังเสี่ยวเฉินเพิ่งจะก้าวเท้าออกไป

เสียงระเบิดโซนิคบูมอันน่าสะพรึงกลัวก็ดังสนั่นขึ้น

ร่างของหลี่ฟานได้มาปรากฏอยู่เบื้องหน้าเหอเหวินกวงด้วยความเร็วที่ไม่อาจเชื่อสายตา

เหอเหวินกวงจ้องมองหลี่ฟานที่อยู่ตรงหน้า สีหน้าของเขาเปลี่ยนไปอย่างฉับพลัน เขารีบตั้งรับราวกับเผชิญหน้ากับศัตรูตัวฉกาจ

ความเร็วระดับนี้!

มันบ้าบิ่นเกินไปแล้ว!

สัญชาตญาณแรกของเขาคือการปลดปล่อยเปลวเพลิงออกมาเพื่อถอยทิ้งระยะห่าง

แต่หลี่ฟานก็คว้าคอเสื้อของเขาเอาไว้ได้เสียแล้ว

ตามมาด้วยฝ่ามือที่กระหน่ำตบฉาดใหญ่เข้าที่ใบหน้าของเขาอย่างไม่ยั้ง

"ชอบอวดเก่งนักใช่ไหม?!"

"อยากจะลงมือนักใช่ไหม?!"

"ชอบเล่นกับไฟนักใช่ไหม?!"

"กล้าดีนักนะที่มาฆ่าสัตว์พาหนะของฉัน?!"

"มารดาแกเถอะ!"

หลี่ฟานสบถด่าอย่างเกรี้ยวกราด ในขณะที่ฝ่ามือของเขายังคงกระหน่ำตบไม่ยั้งราวกับรัวกลอง

ในตอนแรก เหอเหวินกวงดิ้นรนอย่างสุดชีวิตเพื่อพยายามจะสลัดให้หลุด แต่ไม่ว่าจะทำอย่างไรเขาก็ไม่อาจหนีพ้น ภายในใจของเขาถูกฝังกลบด้วยความรู้สึกไร้พลังอย่างสิ้นเชิง

ไม่นานนัก

แก้มทั้งสองข้างของเหอเหวินกวงก็บวมเป่งจนดูเหมือนหัวหมู

ฟันของเขาร่วงหลุดออกจากปากไปอย่างน้อยก็ครึ่งหนึ่ง

สภาพของเขาในตอนนี้ดูอเนจอนาถจนหาที่เปรียบไม่ได้

เมื่อเห็นฉากนี้

หวังเสี่ยวเฉินที่ยืนอยู่ข้างๆ ก็ขาสั่นพั่บๆ ด้วยความหวาดกลัวถึงขีดสุด

พี่เหวินกวงผู้ไร้เทียมทานของเขา ทำไมถึงได้...

จู่ๆ ฉายาหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวของเขา

"ไอ้คลั่ง!"

หรือว่าหลี่ฟานก็คือสัตว์ประหลาดที่ได้ฉายาว่า 'ไอ้คลั่ง' คนนั้น?

ช่วงนี้เขาได้ยินเรื่องราวของ 'ไอ้คลั่ง' มาเยอะมาก

แต่เขาไม่เคยจินตนาการเลยว่าคนคนนั้นจะเป็นหลี่ฟาน และไม่คิดว่าความแข็งแกร่งของมันจะน่าสะพรึงกลัวได้ถึงเพียงนี้!

ในวินาทีนี้ เขาอยากจะหนีไปให้พ้นๆ อย่างสุดชีวิต

แต่ขาทั้งสองข้างกลับไม่ยอมทำตามคำสั่ง มันอ่อนเปลี้ยไปหมดแล้ว

ทว่าเขาก็ไม่จำเป็นต้องหนีแล้วล่ะ เพราะหลังจากที่หลี่ฟานจัดการสับเหอเหวินกวงจนสลบเหมือดด้วยมือข้างเดียว ร่างของเขาก็มาปรากฏอยู่ตรงหน้าหวังเสี่ยวเฉินเป็นที่เรียบร้อย

"แกเองก็ชอบอวดเก่งเหมือนกันใช่ไหม?"

"บอกว่าไม่ต้องถึงมือคนอื่นใช่ไหมล่ะ?"

หลี่ฟานใช้วิธีการเดียวกัน

เพียงไม่นาน หวังเสี่ยวเฉินก็ได้รับสภาพอันน่าภาคภูมิใจแบบเดียวกับเหอเหวินกวงเป๊ะๆ

ในที่สุด หลังจากที่หลี่ฟานตบจนฟันหน้าซี่สุดท้ายของหวังเสี่ยวเฉินหลุดกระเด็น

ความโกรธของหลี่ฟานก็ค่อยๆ บรรเทาลง

เขากลียดที่สุดเลยเวลาที่มีคนมาทำตัวอวดเก่งต่อหน้าเขา!

เขาโยนร่างของหวังเสี่ยวเฉินทิ้งไปด้านข้างอย่างไม่ใส่ใจ จากนั้นก็เริ่มหยิบป้ายคะแนนของทั้งสองคนมาถ่ายโอนคะแนน

ไม่เลวเลย ทั้งคู่มีคะแนนอยู่ไม่น้อย โดยเฉพาะเหอเหวินกวงที่น่าประหลาดใจว่ามีคะแนนมากกว่าสองหมื่นคะแนนเลยทีเดียว

แต่นั่นก็เป็นเรื่องปกติ

ในฐานะผู้มีพรสวรรค์ระดับ S การมาถึงจุดนี้ด้วยคะแนนแค่สองหมื่นนิดๆ ก็ถือว่าน้อยเกินไปด้วยซ้ำ

และเมื่อได้คะแนนส่วนนี้มาเพิ่ม

คะแนนรวมของเขาก็พุ่งทะลุเก้าหมื่นคะแนนไปแล้ว

อีกด้านหนึ่ง

เหอเหวินกวงค่อยๆ ได้สติฟื้นขึ้นมาจากอาการสลบไสล

วินาทีแรกที่ลืมตาขึ้นมา เขาก็เห็นหลี่ฟานยังคงยืนตระหง่านอยู่ตรงหน้า

เขาตกใจกลัวจนต้องตะเกียกตะกายถอยกรูดไปด้านหลังอย่างสุดชีวิต

ไม่เหลือมาดของผู้เชี่ยวชาญที่ดูน่าเกรงขามเหมือนเมื่อก่อนเลยสักนิด

ช่วยไม่ได้นี่นา

เขาโดนอัดจนกลัวจนตัวสั่นไปหมดแล้วจริงๆ!

เขากลัวว่าหลี่ฟานจะยังอัดไม่สะใจ แล้วจะหิ้วเขาขึ้นมาระบายอารมณ์ต่อ

ถึงตอนนี้ เขาก็พอจะเดาตัวตนของหลี่ฟานออกแล้ว

หลี่ฟานต้องเป็นไอ้คลั่งคนนั้นอย่างแน่นอน!

"ไม่ต้องหนีหรอก ฉันไม่ตีแกแล้ว"

"วันหลังก็หัดเบิกตาดูให้ดีๆ หน่อย ถ้าขืนกล้ามาแตะต้องสัตว์พาหนะของฉันอีกล่ะก็ ฉันจะไม่ปล่อยแกไปง่ายๆ แน่"

หลี่ฟานเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบๆ ก่อนจะโยนป้ายคะแนนของเหอเหวินกวงที่ตอนนี้ถูกกวาดจนเหลือศูนย์ไปตรงหน้าอีกฝ่าย

เหอเหวินกวงรู้สึกอัดอั้นตันใจแต่ก็ไม่กล้าขัดขืน เขาละล่ำละลักตอบกลับไปอย่างรวดเร็ว

"ครับๆๆ จะไม่มีครั้งหน้าอีกแล้วครับ!"

เมื่อพอใจกับคำตอบ หลี่ฟานก็ไม่อยู่ต่อ เขาหันหลังเดินจากไปทันที

ในเมื่ออสูรพยัคฆ์ระเบิดตายไปแล้ว การเดินทางข้ามไปอีกฝั่งของภูเขาก็คงไม่เหมาะ เขาทำได้เพียงพิจารณากลับเข้าไปในป่าทึบเพื่อลองเสี่ยงโชคดูอีกครั้ง

หลังจากที่หลี่ฟานจากไป

ในที่สุดเหอเหวินกวงก็ลอบถอนหายใจออกมาอย่างโล่งอก

แต่หลังจากเงียบไปครู่หนึ่ง

เหอเหวินกวงก็อดไม่ได้ที่จะกรีดร้องใส่ท้องฟ้าอย่างบ้าคลั่ง

"บัดซบเอ๊ย!"