บทที่ 355 - ท่านมีลูกสาวด้วยหรือ

บทที่ 355 - ท่านมีลูกสาวด้วยหรือ

เฉินเสี่ยวเทียนเบี่ยงหลบการโจมตีของแมงป่องพิษเหล่านี้ ก่อนจะสะบัดมือปล่อยเพลิงแท้สามสมาธิออกไป

เพลิงแท้สามสมาธิก่อตัวรวมกันกลางอากาศกลายเป็นทะเลเพลิง จากนั้นทะเลเพลิงอันโหมกระหน่ำก็ซัดสาดลงมา

แมงป่องพิษเหล่านั้นไม่สามารถต้านทานความร้อนของเพลิงแท้สามสมาธิได้เลย พริบตาเดียวพวกมันก็ถูกเผาผลาญจนกลายเป็นเถ้าธุลี

จากนั้น ปีศาจแมงป่องก็คำรามลั่น บริเวณหน้าท้องของมันก็ปรากฏดวงตาเจ็ดคู่เปิดโพลงขึ้นมา

ดวงตาเจ็ดคู่นี้ ล้วนแฝงไปด้วยพลังพิเศษในแต่ละคู่

พริบตาเดียว เฉินเสี่ยวเทียนก็รู้สึกได้ว่าร่างกายของตนเองขยับเขยื้อนไม่ได้ ยิ่งไปกว่านั้น จิตวิญญาณเซียนของเขาก็หลุดลอยออกจากร่างทันที

เมื่อเห็นว่าสถานการณ์เริ่มไม่สู้ดี เฉินเสี่ยวเทียนตั้งจิตกระตุ้นแหวนมิติ ของวิเศษชิ้นหนึ่งก็พุ่งออกมา

ดวงตาเมดูซ่า

ดวงตาคู่นี้ ถูกยกระดับให้กลายเป็นอาวุธเซียนแล้วเช่นกัน

ผู้ใดที่สบตากับมัน จะต้องกลายเป็นหิน

ดังนั้น เมื่อดวงตาเมดูซ่าสาดส่องแสงสว่างวาบ ปีศาจแมงป่องที่อยู่ฝั่งตรงข้ามก็เริ่มมีอาการกลายสภาพเป็นหินทันที

ในขณะเดียวกัน หลวงจีนเฒ่าก็ฟาดฝ่ามือสีทองลงมา บดขยี้กะโหลกศีรษะครึ่งหนึ่งของปีศาจแมงป่องจนแหลกละเอียด

เมื่อเห็นดังนั้น เฉินเสี่ยวเทียนก็ไม่รอช้า ง้างธนูยิงลูกศรออกไปอย่างต่อเนื่อง ลูกศรหลายสิบดอกแทงทะลุร่างของอีกฝ่าย

สิ้นเสียงกรีดร้องโหยหวนอย่างแสนสาหัส ร่างต้นกำเนิดของปีศาจแมงป่องก็ระเบิดดังตู้ม

หลังจากระเบิด จิตวิญญาณเซียนของปีศาจแมงป่องก็เตรียมจะหลบหนีไปทันที

เฉินเสี่ยวเทียนโยนเจดีย์วิเศษหลิงหลงออกไปสะกดไว้ หลวงจีนเฒ่ารีบเอ่ยขึ้น "ประสิก โปรดรอก่อน ละเว้นชีวิตนางไว้ด้วย..."

"ละเว้นไม่ได้เด็ดขาด" เฉินเสี่ยวเทียนใช้เจดีย์วิเศษหลิงหลงครอบร่างของอีกฝ่ายไว้ทันที ดูดกลืนนางเข้าไปในเจดีย์

เมื่อเข้าไปข้างในแล้ว เพียงแค่ใช้เวลาสี่สิบเก้าวัน ก็สามารถหลอมสลายอีกฝ่ายได้อย่างสมบูรณ์

"อมิตาพุทธ..." หลวงจีนเฒ่าแสดงสีหน้าเปี่ยมด้วยความเมตตา "ประสิก เหตุใดจึงไม่เปิดทางรอดให้นางบ้างเล่า"

เฉินเสี่ยวเทียนหัวเราะหึๆ "ตอนที่นางฆ่าคนอื่น ทำไมไม่เห็นบอกให้เปิดทางรอดให้คนอื่นบ้างเลย"

"นางทำบาป ย่อมสามารถกลับตัวกลับใจได้"

"แต่ผู้บริสุทธิ์ที่ต้องตาย กลับต้องนอนหลับใหลอยู่ใต้ดิน แบบนี้มันถูกต้องแล้วหรือ?"

หลวงจีนเฒ่าเงียบไปทันที เห็นได้ชัดว่าเขาเถียงสู้เฉินเสี่ยวเทียนไม่ได้

"ลูกพี่เทียน สุดยอดไปเลย ฆ่าต้าหลัวจินเซียนได้ถึงสองคน"

"ท่านไร้เทียมทานไปแล้ว ฮ่าฮ่า!" ชื่อเตี้ยนหัวเราะร่าด้วยความตื่นเต้น

เฉินเสี่ยวเทียนโบกมือปัด หากไม่ได้หลวงจีนเฒ่าผู้นี้มาช่วย เขาคงไม่มีทางจัดการปีศาจแมงป่องสองตัวนี้ได้หรอก

"ไปกันเถอะ" เฉินเสี่ยวเทียนเตรียมตัวจะไป หลวงจีนเฒ่าผู้นั้นก็เอ่ยขึ้นทันที "อาตมามีนามว่าอู๋เซี่ยง ประสิกทั้งสอง พอจะช่วยเหลืออาตมาสักเรื่องได้หรือไม่?"

"ไม่ช่วย" เฉินเสี่ยวเทียนปฏิเสธทันควัน

อู๋เซี่ยงยิ้มเจื่อนพลางกล่าว "อาตมาเพียงแค่อยากเชิญท่านทั้งสอง ไปฉันอาหารเจที่พักของอาตมาสักมื้อ..."

"ไปกินสิ นำทางไป" เฉินเสี่ยวเทียนกล่าว

คำพูดที่อู๋เซี่ยงเตรียมจะพูดต่อ ถูกกลืนลงคอไปจนหมด

พลางคิดในใจว่าไอ้เด็กนี่ เปลี่ยนสีหน้าไวไปหน่อยไหมเนี่ย

...

เฉินเสี่ยวเทียนเดินตามอู๋เซี่ยง มาจนถึงที่พักของอีกฝ่าย

"วิชาอาคมของท่านก็แก่กล้า ทำไมถึงมาอาศัยอยู่ในวัดร้างซอมซ่อมแบบนี้เล่า?" เฉินเสี่ยวเทียนรู้สึกแปลกใจเล็กน้อย ภายในวัดแห่งนี้ ดูเหมือนจะมีแต่อีกฝ่ายเพียงคนเดียว

ยิ่งไปกว่านั้น พระพุทธรูปที่อีกฝ่ายกราบไหว้บูชา ก็ดูแปลกประหลาดไม่น้อย

เจ้านี่ภายนอกดูมีเมตตา แต่ดวงตากลับดูเหมือนสัตว์อสูร แถมด้านหลังยังมีหางงอกออกมาอีกด้วย

อู๋เซี่ยงยิ้มเจื่อนพร้อมกับเอ่ยอธิบาย "นี่คือพระมหาเทียนฝอผู้อาวุโส ในอดีตท่านเคยช่วยเหลือแดนเซียนเอาไว้ และเป็นสหายสนิทกับจักรพรรดิเซียนหลายต่อหลายท่าน"

เฉินเสี่ยวเทียนไม่ได้พูดอะไรต่อ เขารู้สึกว่าพระมหาเทียนฝอองค์นี้ มีบางอย่างไม่ชอบมาพากล แต่ก็บอกไม่ถูกเหมือนกันว่าแปลกตรงไหน

"ประสิกทั้งสอง พวกท่านวางแผนจะไปที่ใดกันหรือ?"

"วังเซียนตะวันออก" เฉินเสี่ยวเทียนตอบ

อู๋เซี่ยงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะกล่าว "เมื่อร้อยปีก่อน วังเซียนตะวันออกได้ถูกทำลายไปแล้ว ท่านจะไปที่นั่นทำไมกัน"

เฉินเสี่ยวเทียนไม่สนหรอกว่าจะถูกทำลายไปแล้วหรือยัง เขาแค่ต้องไปที่นั่น เพื่อทำภารกิจลงชื่อเข้าใช้ของตัวเองให้สำเร็จเท่านั้น

เมื่อทำภารกิจสำเร็จ จึงจะสามารถเพิ่มระดับพลังของตัวเองได้

อู๋เซี่ยงกล่าวต่อ "หลังจากวังเซียนตะวันออกถูกทำลาย ตอนนี้ที่นั่นก็ถูกวังบุปผาเซียนยึดครองไปแล้ว ห้ามบุรุษเพศเข้าใกล้สถานที่แห่งนั้นเด็ดขาด"

"ท่านคง... เข้าไปไม่ได้หรอก"

เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยขึ้น "ข้าจะหาวิธีเข้าไปเอง เรื่องนี้ท่านอาจารย์ไม่ต้องเป็นห่วง"

"ชื่อเตี้ยน อิ่มหรือยัง พวกเราออกเดินทางกันต่อได้แล้ว"

"อิ่มแล้ว" ชื่อเตี้ยนทั้งกินทั้งตักตวง แถมยังแอบซ่อนของไว้มากมาย

หลังจากเฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยลาอู๋เซี่ยง เขาก็มุ่งหน้าไปยังทิศทางของวังเซียนตะวันออกต่อ

สองวันต่อมา จู่ๆ อู๋เซี่ยงผู้นั้นก็ไล่ตามมา พร้อมกับฉีกยิ้มแล้วกล่าวว่า "ประสิกทั้งสอง อาตมาบังเอิญมีธุระพอดี เลยได้ใช้เส้นทางเดียวกับพวกท่าน"

เฉินเสี่ยวเทียนพูดขึ้น "ท่านอาจารย์ ท่านไม่ต้องหาข้ออ้างหรอก อยากจะตามพวกข้ามาด้วย ก็บอกมาตรงๆ เถอะ"

"บอกตามตรงเลยก็แล้วกัน" อู๋เซี่ยงยิ้มขื่น "ลูกสาวของอาตมา ถูกคนหลอกลวงให้ไปเข้าร่วมกับวังบุปผาเซียน อาตมาอยากขอให้ท่านทั้งสองช่วยพานางออกมาที"

"เดี๋ยวก่อน" เฉินเสี่ยวเทียนเบิกตากว้างด้วยความประหลาดใจทันที เอ่ยขึ้นว่า "ลูกสาวท่าน?"

"ท่านมีลูกสาวด้วยหรือ?"

(จบแล้ว)