บทที่ 350 - ปะทะต้าหลัวจินเซียน

บทที่ 350 - ปะทะต้าหลัวจินเซียน

หลังจากที่เฉินเสี่ยวเทียนหนีรอดมาได้อย่างรวดเร็ว เขาก็รีบหาสถานที่ซ่อนตัวทันที

จากนั้น เขาก็ได้ยินเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นดังแว่วมาจากข้างนอก

"เอาของฉันคืนมา เอาของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้"

"ไอ้คนลวงโลก!"

"ถ้าฉันจับแกได้เมื่อไหร่ ฉันจะสับแกให้เละเลยคอยดู!"

เฉินเสี่ยวเทียนแอบขำในใจ ของดีๆ แบบนี้ ใครจะไปยอมขายให้ง่ายๆ ล่ะ

ขอแค่หลบซ่อนตัวอยู่ที่นี่สักพัก ก็สามารถหลบหนีออกไปได้อย่างปลอดภัยแล้ว

"พี่เทียน ท่านเล่นสกปรกนี่นา" ชื่อเตี้ยนทำหน้าตกตะลึง

ตอนนี้เขาเพิ่งจะเข้าใจ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงยอมขายของสิ่งนั้นไป

ที่แท้ อีกฝ่ายก็เตรียมแผนสำรองไว้ตั้งแต่แรกแล้วนี่เอง

เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยเสียงเรียบ "ถ้าเป็นของอย่างอื่น ขายไปก็คือขายไป"

"แต่ระฆังจักรพรรดิเซียนใบนี้ขายไม่ได้หรอก มันอยู่เป็นเพื่อนฉันมานานมาก พลังป้องกันก็สุดยอด"

"ฉันจะไปยอมขายมันซี้ซั้วได้ยังไงกันล่ะ"

สามวันผ่านไปอย่างรวดเร็ว เฉินเสี่ยวเทียนสัมผัสได้ว่า เจ้านั่นยังคงวนเวียนอยู่ข้างนอก ไม่ยอมไปไหน

เขาเฝ้ารอต่อไป

สิบวันผ่านไป เฉินเสี่ยวเทียนสั่งให้ชื่อเตี้ยนออกไปสอดแนมดูข้างนอก ก็พบว่าตอนนี้มีใบประกาศจับพวกเขาแปะอยู่เต็มไปหมด

แถมเจ้านั่นยังระดมคนกลุ่มใหญ่มาตามหาพวกเขาอีกต่างหาก

เฉินเสี่ยวเทียนดูออกเลยว่า เจ้านั่นคงไม่ยอมถอดใจง่ายๆ ในเร็วๆ นี้แน่

และเขาก็ไม่มีเวลาว่างมากพอ ที่จะมานั่งเล่นเกมซ่อนหากับอีกฝ่ายอยู่ที่นี่ด้วย

จากนั้น เฉินเสี่ยวเทียนก็จัดการแปลงโฉม เปลี่ยนแปลงหน้าตาและกลิ่นอายของตัวเอง แล้วก็เดินกลับไปยังจุดที่ทำการค้าขายทันที

เมื่อมาถึงทางเข้าค่ายกลข้ามมิติ เฉินเสี่ยวเทียนก็ตั้งใจจะรีบออกไปจากที่นี่

แต่คนเฝ้าค่ายกลกลับมองสำรวจพวกเขาทั้งสองคนตั้งแต่หัวจรดเท้า แล้วเอ่ยว่า "ไปวังเซียนตะวันออก ราคาคนละสี่ร้อยล้านหินเซียน"

เมื่อได้ยินว่าอีกฝ่ายฉวยโอกาสขึ้นราคาอีกแล้ว แววตาของเฉินเสี่ยวเทียนก็ลุกโชนไปด้วยไฟแห่งความโกรธแค้น

ด้วยความโมโห เขาจึงจับคอของอีกฝ่ายหักดังกร๊วบ

"หา?" ชื่อเตี้ยนยืนอึ้งเป็นไก่ตาแตก เขาคาดไม่ถึงเลยว่าอีกฝ่ายจะลงมือฆ่าคนเอาดื้อๆ แบบนี้

เมื่อคนเฝ้าค่ายกลถูกฆ่าตาย กลุ่มผู้คุมกฎก็รีบพุ่งพรวดเข้ามาทันที พร้อมกับตวาดลั่น "กล้าดีบังอาจมาลงมือที่นี่ จับตัวพวกมันไว้เดี๋ยวนี้!"

ชั่วพริบตานั้น คนนับสิบก็พุ่งเข้ามาพร้อมกัน เฉินเสี่ยวเทียนแค่นเสียงเย็น คว้าขวานเบิกสวรรค์ขึ้นมาฟาดฟัน ร่างของพวกมันก็ขาดสะบั้นเป็นชิ้นๆ

"บังอาจนักนะ..." ยอดฝีมือระดับสูงลงมือ ค้อนยักษ์ขนาดมหึมาทุบลงมา เฉินเสี่ยวเทียนเหวี่ยงขวานเบิกสวรรค์เข้าปะทะ เกิดเสียงระเบิดดังกึกก้องกัมปนาท แผ่นดินสะเทือนเลื่อนลั่น

เฉินเสี่ยวเทียนตัดสินใจหนีออกจากที่นี่ทันที

"พี่เทียน ทีนี้จะเอาไงดี ค่ายกลข้ามมิติพวกเราก็ใช้ไม่ได้แล้ว คงต้องพึ่งสองขาเดินเอาแล้วล่ะ" ชื่อเตี้ยนเอ่ยถาม

เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยขึ้น "ก็ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก"

พูดจบ เฉินเสี่ยวเทียนก็โยนศพคนเฝ้าค่ายกลที่เขาเพิ่งฆ่าไปเมื่อครู่ออกมา ขอแค่เขาใช้วิธีค้นวิญญาณ เขาก็จะรู้เคล็ดวิชาเปิดค่ายกลข้ามมิติได้อย่างแน่นอน

จากนั้น เฉินเสี่ยวเทียนก็วางมือลงบนศีรษะของอีกฝ่าย แล้วเริ่มค้นหาความทรงจำของมันทันที

ตู้ม! พริบตาเดียว ศีรษะของอีกฝ่ายก็ระเบิดกระจาย

"ที่แท้ ก็ฝังข้อห้ามเอาไว้ในสมองนี่เอง เอาไว้ป้องกันไม่ให้คนอื่นใช้วิธีนี้นี่เอง"

"ก็ฉลาดดีเหมือนกันแฮะ"

เฉินเสี่ยวเทียนลืมตาขึ้น แต่ทว่าก่อนที่ศีรษะของมันจะระเบิด เขาก็ค้นพบเคล็ดวิชามาได้ครึ่งหนึ่งแล้ว

แต่ก็ยังขาดอีกหนึ่งในสาม ที่ยังไม่รู้แน่ชัด

"ไปจับมาอีกสักคน ก็น่าจะรู้เคล็ดวิชาเปิดค่ายกลทั้งหมดแล้วล่ะ" เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ย

ชื่อเตี้ยนครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง ตอนนี้ข้างนอกมีแต่คนตามล่าพวกเขาทั้งสองคน ถ้าขืนไปไหนมาไหนด้วยกัน เป้าหมายมันจะใหญ่เกินไป

"พี่เทียน ข้าจะแปลงโฉมเป็นท่าน แล้วไปหลอกล่อพวกมันให้เอง"

"ท่านก็อาศัยจังหวะนั้น ไปจับตัวคนมาสักคน แล้วพวกเราค่อยกลับมาเจอกัน"

"ตกลง" เฉินเสี่ยวเทียนพยักหน้ารับ พร้อมกับกำชับให้อีกฝ่ายระวังตัวให้ดี เพราะข้างนอกมีศัตรูที่อยากจะฆ่าพวกเขาอยู่เพียบ

ชื่อเตี้ยนรีบใช้วิชาแปลงโฉม เปลี่ยนรูปร่างหน้าตาเป็นเฉินเสี่ยวเทียน แล้วก็วิ่งออกไปจากที่นี่ทันที

ไม่นานนัก ชื่อเตี้ยนก็จงใจวิ่งไปในที่ที่มีคนพลุกพล่าน แล้วก็ตะโกนเสียงหลง "ปู่อยู่นี่แล้วเว้ย แน่จริงก็มาจับปู่ให้ได้สิวะ!"

เมื่อตะโกนเสร็จ ชื่อเตี้ยนก็หันหลังใส่เกียร์หมาวิ่งหนีสุดชีวิต

"หยุดนะ!"

"เอาของวิเศษของฉันคืนมา!"

"แกแส่หาที่ตาย!"

ชั่วพริบตาเดียว ก็มีคนนับหมื่นคนวิ่งไล่ตามล่าเขา

เฉินเสี่ยวเทียนอาศัยจังหวะนั้น ย้อนกลับมาที่ค่ายกลข้ามมิติอีกครั้ง ซึ่งตอนนี้ค่ายกลแห่งนี้ก็มีคนมาดูแลใหม่แล้ว

เฉินเสี่ยวเทียนพุ่งเข้าไปหาคนผู้นั้น ซัดฝ่ามือเข้าที่ศีรษะของอีกฝ่าย แล้วใช้วิธีค้นวิญญาณทันที

ปัง!

วินาทีที่ศีรษะของอีกฝ่ายระเบิดออก เฉินเสี่ยวเทียนก็สามารถรวบรวมเคล็ดวิชามาได้ครบถ้วนสำเร็จ

แต่ในขณะที่เขากำลังจะหนีไป ทันใดนั้น บนท้องฟ้าก็มีฝาครอบขนาดมหึมาตกลงมาครอบเขาเอาไว้

เฉินเสี่ยวเทียนรีบงัดพลังทั้งหมด เหวี่ยงขวานเบิกสวรรค์สุดแรงเกิด เสียงฉีกขาดดังลั่น ฝาครอบนั้นก็ถูกผ่าออกเป็นสองซีก

"ฮึ่ม!"

เสียงแค่นเย็นชาดังขึ้น ชายชราชุดขาวคนหนึ่งก้าวออกมาจากความว่างเปล่า ซึ่งเขาก็คือผู้มีพลังระดับต้าหลัวจินเซียนนั่นเอง

"ไอ้เด็กเมื่อวานซืน บังอาจมาขโมยเคล็ดวิชาเปิดค่ายกลข้ามมิติของข้า วันนี้แกต้องตาย!"

เฉินเสี่ยวเทียนหัวเราะหึๆ "ไอ้แก่ ตามฉันให้ทันก่อนแล้วค่อยพูดเถอะ"

ฟุ่บ!

เฉินเสี่ยวเทียนรีบใช้เคล็ดวิชาเร้นมิติว่างเปล่า หายตัวไปจากที่นี่ทันที

ชั่วพริบตาเดียว เขาก็มาปรากฏตัวอยู่ห่างออกไปหลายพันกิโลเมตร

ตอนแรกก็นึกว่าจะสลัดหลุดจากพวกมันได้แล้ว

แต่ในชั่วพริบตานั้น บนท้องฟ้าก็มีพายุสายฟ้าโหมกระหน่ำ ตามมาด้วยมังกรสายฟ้าความยาวกว่าพันจั้ง พุ่งตรงเข้ามาหาเขา

เฉินเสี่ยวเทียนชูขวานเบิกสวรรค์ขึ้น ขวานขยายขนาดใหญ่ขึ้นหลายร้อยเท่า แล้วฟันฉับลงมาอย่างแรง

ฉึก!

มังกรสายฟ้าถูกฟันขาดเป็นสองท่อนในดาบเดียว

เฉินเสี่ยวเทียนหรี่ตาลง เขาสัมผัสได้ว่า มีกลิ่นอายอันน่าสะพรึงกลัวกำลังล็อคเป้าหมายมาที่เขาอย่างแน่นหนา

ทันใดนั้น คมมีดนับสิบเล่มก็ปรากฏขึ้นกลางอากาศ ปิดกั้นเส้นทางหลบหนีของเขาทั้งหมด ไม่ว่าจะซ้ายขวาหน้าหลัง

ฟุ่บ!

คมมีดนับสิบเล่มพุ่งทะยานเข้ามาพร้อมกัน

เฉินเสี่ยวเทียนสะบัดมือเบาๆ ระฆังจักรพรรดิเซียนก็ครอบร่างของเขาเอาไว้ คมมีดนับสิบเล่มพุ่งเข้าชนระฆัง แต่ก็ถูกสะท้อนกลับไปจนหมด

"ช่างเป็นของวิเศษที่ยอดเยี่ยมจริงๆ"

ชายชราชุดขาวปรากฏตัวขึ้น บนร่างแผ่กลิ่นอายแห่งความเป็นเซียน สีหน้าเย็นชา "แกเป็นลูกศิษย์ของตระกูลเซียนตระกูลไหน บอกชื่ออาจารย์ของแกมาเดี๋ยวนี้!"

"ฉันเป็นพ่อแกไงล่ะ" เฉินเสี่ยวเทียนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"ไอ้เดรัจฉาน ไปตายซะ!"

ชายชราถูกยั่วโมโหจนเลือดขึ้นหน้า ซัดลำแสงสีแดงเข้าใส่ทันที

เกิดเสียงระเบิดดังสนั่นหวั่นไหว ระฆังจักรพรรดิเซียนส่งเสียงดังกังวาน เฉินเสี่ยวเทียนปรายตามอง ก็พบว่าบนพื้นผิวของระฆังจักรพรรดิเซียน ถึงกับมีรอยกระเพื่อมปรากฏขึ้น

นี่คือพลังของต้าหลัวจินเซียนงั้นหรือ ช่างน่าสะพรึงกลัวอะไรเช่นนี้

เฉินเสี่ยวเทียนชูขวานเบิกสวรรค์ในมือขึ้น พลังเซียนอันมหาศาลทั้งหมดหลั่งไหลเข้าไปในนั้น จากนั้นก็ฟันฉับลงมา

ชายชราหัวเราะอย่างเกรี้ยวกราด "ไอ้มดปลวกไร้ความรู้ รนหาที่ตายชัดๆ"

เขาตวัดดาบยาวออกไปปะทะ พลังของขวานเบิกสวรรค์ บดขยี้ดาบยาวของเขาจนแหลกละเอียดในพริบตา

ฉึก!

ขวานเล่มนั้น ฟันแขนของเขาขาดกระเด็นไปหนึ่งข้าง

ชายชราถึงกับยืนอึ้งไปเลย เขาแทบไม่อยากจะเชื่อ ว่าเขาผู้เป็นถึงต้าหลัวจินเซียน จะถูกมดปลวกทำร้ายจนบาดเจ็บได้

"ไอ้แก่ แกมันไม่ได้เรื่องเลยนี่หว่า"

"แค่นี้ ก็ถูกฉันฟันแขนขาดไปข้างนึงแล้วงั้นหรือ?" เฉินเสี่ยวเทียนจงใจเอ่ยเยาะเย้ย

สีหน้าของชายชรามืดครึ้มลงจนถึงขีดสุด เขาสะบัดมือผสานอิน ทันใดนั้น วังวนขนาดมหึมาก็ปรากฏขึ้นเหนือศีรษะ

เพียงครู่เดียว ก็มีร่างสีทองร่างหนึ่งก้าวออกมาจากวังวน ร่างสีทองร่างนี้มีรูปร่างหน้าตาเหมือนเขาทุกประการ

ร่างสีทองเหาะเหินเดินอากาศ ชั่วพริบตาก็พุ่งเข้ามาประชิดตัวราวกับหายตัวได้ แล้วซัดหมัดเข้าใส่ระฆังจักรพรรดิเซียนอย่างแรง

เฉินเสี่ยวเทียนสังเกตเห็นว่า กำปั้นของอีกฝ่าย ทะลุผ่านระฆังจักรพรรดิเซียนเข้ามาได้โดยตรง

ในยามคับขัน เขาต้องรีบถอยร่นไปเป็นระยะทางนับร้อยจั้ง ถึงจะหลบการโจมตีถึงตายนี้พ้น

"ถึงกับเมินเฉยต่อระฆังจักรพรรดิเซียนของฉัน... นี่คือจิตวิญญาณเซียนต้นกำเนิดของแกสินะ?" แววตาของเฉินเสี่ยวเทียนสาดประกายจิตสังหารขึ้นมาแล้ว

(จบแล้ว)