บทที่ 1 วันสิ้นโลก? หิมะพิษ

บทที่ 1 วันสิ้นโลก? หิมะพิษ

หมายเหตุ: ช่วงต้นของหนังสือเล่มนี้จะเน้นไปที่การรวบรวมสาวงามในเขตที่พักอาศัย ตัวเอกจะออกจากเขตที่พักอาศัยประมาณบทที่ 70 เรื่องนี้ไม่ใช่นิยายรักโรแมนติกจ๋าและมีนางเอกหลายคน หากคุณไม่ชอบแนวนี้ กรุณาหยุดอ่านตรงนี้

จุดเช็คอินสำหรับ 'ฮาเร็มภรรยาสุดสวย' และ 'พลังปลาคาร์ฟนำโชค'

"ขยันแล้วจะรวยงั้นเหรอ?"

"ตอแหลทั้งเพ!"

"ถุย!"

เฉินหนานซิงถ่มน้ำลาย พลางสะบัดแขนที่ปวดเมื่อยจากการเข็นรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้ามาเป็นเวลานาน

เขาไม่รู้ว่าไอ้ 'ชาติหมา' ตัวไหนมันไร้จิตสำนึกสาธารณะถึงขั้นเอาตะปูมาโปรยเกลื่อนพื้นแบบนี้

มันทิ่มจนยางรถเขาแบนแต๊ดแต๋

นี่มันตีหนึ่งแล้ว จะไปหาช่างซ่อมที่ไหน? แล้วใครมันจะยอมออกมาซ่อมให้เวลานี้?

เฮ้อ ชีวิตบัดซบเอ๊ย ทำไมมันถึงได้เฮงซวยขนาดนี้!

ตอนนั้นเขาไม่น่าไปเชื่อไอ้เรื่องไร้สาระที่เรียกว่าความรักเลยจริงๆ

เขาหลับหูหลับตาเชื่อแฟนเก่า ยอมขายที่ดินมรดกในชนบทเพื่อมาซื้อบ้านในเมือง

แล้วดูตอนนี้สิ พอแฟนเก่าตัวดีได้ยินว่าจะต้องมาช่วยผ่อนค่าบ้าน!

หล่อนก็หอบผ้าหอบผ่อนหนีตามไอ้หนุ่มเพลย์บอยขับบีเอ็มดับเบิลยูไปในชั่วข้ามคืน!

ทิ้งให้เฉินหนานซิงต้องดิ้นรนอย่างขมขื่นอยู่คนเดียว!

ตอนกลางวันทำงานในบริษัทเยี่ยงวัวเยี่ยงควาย ตกกลางคืนก็ต้องมาขับรถส่งอาหารเพื่อหาเงินประทังชีวิต

ชายหนุ่มหน้าตาดีอนาคตไกล กลับต้องมาใช้ชีวิตที่บัดซบยิ่งกว่าหมา

ในโลกเฮงซวยใบนี้ บางคนไม่ต้องทำห่าอะไรเลยแต่ได้นอนตากแอร์ จิบเหล้านอก อาศัยอยู่ในคฤหาสน์หรู แถมยังมีเมียน้อยเป็นพรวน!

ในขณะที่บางคนทำงานอาบเหงื่อต่างน้ำตั้งแต่เช้ายันค่ำ เหน็ดเหนื่อยสายตัวแทบขาด แต่กลับต้องมานั่งกังวลว่ามื้อต่อไปจะมีอะไรกินไหม!

ในโลกที่มันห่วยแตกขนาดนี้ มันไม่ควรจะถึงเวลาเปลี่ยนแปลงบ้างหรือไง?

【ติ๊ง! วันสิ้นโลกกำลังจะเริ่มต้นขึ้น และหิมะพิษจะตกลงมาในไม่ช้า!】

【กำลังผูก 'ระบบเมดพหุจักรวาล' เข้ากับเจ้านายผู้โชคดี】

【เมื่อรับสมัครเมดที่มีคะแนนความงามตั้งแต่ 90 คะแนนขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง ท่านจะได้รับรางวัลหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย】

【ครอบคลุมแต่ไม่จำกัดเพียง: ของใช้ในชีวิตประจำวัน อาวุธ ทักษะ พลังการต่อสู้...】

【เนื่องจากอุณหภูมิจะลดต่ำลงอย่างฉับพลันในอีก 30 นาที และหิมะพิษจะปกคลุมไปทั่วโลก เจ้านายยังเตรียมตัวไม่พร้อม】

【เพื่อให้เจ้านายสามารถใช้ชีวิตได้ตามปกตินับจากนี้ไป ระบบจะทำการแจกจ่ายเสบียงดังต่อไปนี้:】

【บ้านล่องหนพลาสติกปรับอุณหภูมิได้: หนึ่งหลัง】

【น้ำดื่มบรรจุถัง: หนึ่งหมื่นถัง】

【น้ำแร่ตราปรมาจารย์สุดหล่อ: หนึ่งแสนขวด】

【ขนมปัง: หนึ่งแสนแถว】

【บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป: หนึ่งแสนถ้วย】

【ข้าวสารชั้นดี (ถุงละ 25 กก.): หนึ่งพันถุง】

【น้ำมันพืช (แกลลอนละ 5 กก.): หนึ่งพันแกลลอน】

【...】

【คำเตือนด้วยความหวังดี: สิ่งของที่ถูกจัดเก็บไว้ในช่องว่างของระบบจะไม่มีวันเน่าเสีย】

เฉินหนานซิงหอบหายใจอย่างหนัก พลางยกมือขึ้นปาดเหงื่อที่ไหลเข้าตา เมื่อได้ยินเสียงแจ้งเตือนที่ฟังดูเหมือนเสียงเด็กสาวโลลิในหัว เขาก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มขื่นออกมา

"หึ... ช่วงนี้ความเครียดมันคงจะมากเกินไปสินะ! มากซะจนฉันหูแว่วไปเองเลยเหรอเนี่ย?

วันสิ้นโลก? หิมะพิษ? ระบบเมดพหุจักรวาล?

นี่มันกลางฤดูร้อนชัดๆ แถมอากาศตอนกลางคืนก็ยังอบอ้าวอย่างกับอยู่ในซึ้งนึ่ง หิมะตกเนี่ยนะ? ตรรกะวิบัติแบบนี้นิยายเน็ตยังไม่กล้าแต่งเลยมั้ง!"

เฉินหนานซิงสะบัดหัวอย่างแรง พยายามตั้งสติให้กลับมาแจ่มใส!

แต่อินเทอร์เฟซของสิ่งที่เรียกว่า "ระบบ" ก็ยังคงลอยเด่นชัดเจนอยู่ในหัวของเขา!

เขาสามารถ "มองเห็น" รายการเสบียงละลานตาและตัวเลือก "สกัดออก" ที่ส่องแสงระยิบระยับได้อย่างชัดเจน

"เชี่ย ภาพหลอนนี่มันสมจริงชะมัด..."

เฉินหนานซิงรู้สึกว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระสิ้นดี แต่ในเมื่อการเข็นรถมอเตอร์ไซค์มันน่าเบื่อ เขาก็เลยกะจะลองดูสักหน่อยว่าความเครียดมันทำให้เขากู่ไม่กลับแล้วจริงๆ หรือเปล่า!

นี่เขาควรจะล้มเลิกการรักษาแล้วปล่อยจอยเลยดีไหม?

เฉินหนานซิงเลือกที่จะสกัดข้าวสารออกมาสองถุง!

ถ้าเขาสามารถเอามันออกมาได้จริงๆ ละก็ เขาจะยอมกินรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าคันนี้โชว์เลยเอ้า!

วินาทีที่ความคิดนั้นจบลง

ตุบ!

โครม!

พร้อมกับเสียงกระแทกหนักๆ สองครั้ง กระสอบทอกระสอบใหญ่สองใบที่พิมพ์คำว่า "ข้าวสารชั้นดี 25 กก." ก็โผล่ออกมาจากความว่างเปล่าโดยไม่มีสัญญาณเตือนใดๆ กระแทกเข้ากับเบาะหลังและที่วางเท้าของรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าอย่างจัง!

รถมอเตอร์ไซค์คันเก่าสับปะรังเคที่เดิมทีก็วิ่งโซเซอยู่แล้ว ไม่อาจทนรับน้ำหนักร้อยกว่าปอนด์ที่เพิ่มเข้ามาอย่างกะทันหันนี้ได้ แฮนด์รถกระตุกอย่างแรง ก่อนที่ตัวรถพร้อมกับกระสอบข้าวสารจะล้มพับลงไปกองกับพื้น!

"เชี่ยเอ๊ย!"

ด้วยความตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างไม่ทันตั้งตัว เฉินหนานซิงจึงรีบปล่อยมือและเซถอยหลังไปหลายก้าว เกือบจะล้มก้นจ้ำเบ้า

เขาเบิกตากว้าง มองดูกระสอบข้าวสารของจริงสองใบที่ตกอยู่บนพื้นด้วยความไม่อยากจะเชื่อ

"ภาพ... ภาพหลอนเหรอ? มันจะสมจริงขนาดนี้เลยรึไง?"

"เฮ้อ ฉันคงป่วยหนักแล้วจริงๆ ควรจะเลิกหาหมอแล้วปล่อยตามมีตามเกิด พรุ่งนี้ขายบ้านแล้วออกไปเที่ยวดีกว่า!

อยากกินอะไรก็กิน อยากดื่มอะไรก็ดื่ม ชีวิตฉันคงอยู่ได้อีกไม่นานแล้วล่ะมั้ง!"

เฉินหนานซิงพยายามสงบสติอารมณ์ 'เหมือนเห็นผี' ของตัวเองอย่างยากลำบาก เขาก้าวไปข้างหน้าและก้มตัวลงเพื่อลองพยุงรถมอเตอร์ไซค์ขึ้นมา

เขาออกแรงดึงอย่างเต็มที่!

หืม?

รถมอเตอร์ไซค์มันไม่น่าจะหนักขนาดนี้นี่หว่า!

หรือว่าจะเป็นน้ำหนักของข้าวสาร? ข้าวสารจากภาพหลอนมันมีน้ำหนักด้วยเหรอวะ?

ความคิดที่ไร้สาระทว่าไม่อาจควบคุมได้ผุดขึ้นมาในหัว

เฉินหนานซิงตกอยู่ในสภาวะสงสัยในตัวเองขั้นสุด!

เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป แล้วใช้เล็บหยิกแขนตัวเองอย่างแรง

เดี๋ยวนะ

ความเจ็บปวดจี๊ดแล่นพล่านจนเฉินหนานซิงสูดปากดังซี๊ดทันที พร้อมกับรอยแดงแจ๋ที่ปรากฏขึ้นบนแขนอย่างชัดเจน

นี่มันไม่ใช่ภาพหลอน!

งั้นข้าวสารพวกนี้...

เฉินหนานซิงยืดตัวตรงขึ้นมาทันที ดวงตาของเขาเบิกโพลงเต็มไปด้วยความตกตะลึงและไม่อยากจะเชื่ออย่างสุดขีด

เขาเปิดแผงหน้าต่างระบบขึ้นมาอีกครั้ง และลองสกัด "น้ำแร่ตราปรมาจารย์สุดหล่อ" ออกมา

ปึก!

พร้อมกับเสียงหล่นเบาๆ ขวดน้ำแร่ขวดหนึ่งก็โผล่ออกมาจากความว่างเปล่าและหล่นลงมาที่ปลายเท้าของเขา

เฉินหนานซิงก้มลงไปหยิบมันขึ้นมา ความเย็นเฉียบที่ส่งผ่านขวดพลาสติกกระตุ้นฝ่ามือที่กำลังร้อนผ่าวเพราะเหงื่อของเขา

นี่มัน...

เฉินหนานซิงบิดฝาขวดแล้วยกขึ้นดื่มอึกใหญ่

ของเหลวที่ทั้งเย็นและหวานฉ่ำไหลลงคอ ขับไล่ความอบอ้าวของคืนฤดูร้อนและความเหนื่อยล้าก่อนหน้านี้ให้หายเป็นปลิดทิ้งในพริบตา

มันคือของจริง! ทุกอย่างคือของจริง!

ระบบเป็นของจริง! เสบียงพวกนี้ก็เป็นของจริง!

ถ้างั้น... วันสิ้นโลก... หิมะพิษ...

ความคิดนี้ราวกับน้ำเย็นจัดที่สาดโครมลงมาบนหัว ทำให้เขาตื่นเต็มตาในทันที พร้อมกับคลื่นความหวาดกลัวอันใหญ่หลวงที่ถาโถมเข้ามา

วันสิ้นโลก? มันกำลังจะมีวันสิ้นโลกเกิดขึ้นจริงๆ เหรอเนี่ย?

ฉากในนิยายกำลังจะกลายเป็นความจริงงั้นเหรอ?

แต่ทันใดนั้น ความคิดที่ขบถยิ่งกว่าก็ผุดขึ้นมา: ถ้าวันสิ้นโลกมาถึง... นั่นก็หมายความว่าฉันไม่ต้องจ่ายค่าผ่อนบ้านแล้วใช่ไหม?

หมายความว่าฉันไม่ต้องทำงานงกๆ เป็นวัวเป็นควาย คอยดูสีหน้าคนอื่น และถูกชีวิตบดขยี้อีกต่อไปแล้วใช่ไหม?

ยังไงซะ... ตอนนี้ฉันก็มีเสบียงตั้งมากมาย แถมยังมีไอ้ระบบที่ฟังดูทรงพลังนั่นอีก...

ฉันน่าจะใช้ชีวิตในวันสิ้นโลกได้สบายๆ เลยล่ะมั้ง?

ในขณะที่สมองของเฉินหนานซิงกำลังแล่นปรู๊ดปร๊าด จู่ๆ เขาก็ชะงักกึก!

คำเตือนแรกของระบบ: "ในอีกครึ่งชั่วโมง อุณหภูมิจะลดต่ำลงอย่างฉับพลัน และหิมะพิษจะตกลงมา!"

ใช่แล้ว! หิมะ! หิมะกำลังจะตก!

แล้วเขาก็ยังเข็นรถมอเตอร์ไซค์พังๆ อยู่บนถนนที่ว่างเปล่าเนี่ยนะ!

ถ้าทุกอย่างเป็นความจริง หิมะนี่... ก็คือหิมะพิษที่คร่าชีวิตคนได้! แถมอุณหภูมิยังลดฮวบอีก!

"ไม่! ฉันจะตายไม่ได้เด็ดขาด!"

เฉินหนานซิงตัวสั่นสะท้าน เหงื่อเย็นเฉียบแตกพลั่กออกมาทันที

เขาอุตส่าห์เจอความหวังที่จะพลิกชีวิตตัวเองได้แล้ว จะมาตายตั้งแต่ช่วงเริ่มวันสิ้นโลกได้ยังไง!

เพียงแค่คิด กระสอบข้าวสารสองใบที่อยู่บนพื้นก็ถูกดูดกลับเข้าไปในช่องว่างของระบบทันที

เขาไม่สนใจรถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าอีกต่อไปแล้ววันสิ้นโลกกำลังจะมา ใครจะไปสนล่ะว่าขอบล้อของเศษเหล็กเก่าๆ คันนี้มันจะพังยับเยินแค่ไหน?

ยังไงซะหลังจากนี้ก็คงเอาไปใช้ไม่ได้อยู่ดี!

เขากระโดดขึ้นคร่อมมอเตอร์ไซค์แล้วบิดคันเร่ง

รถมอเตอร์ไซค์ไฟฟ้าส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดเหมือนรับน้ำหนักเกินพิกัดและวิ่งส่ายไปมา ขอบล้อขูดไปกับพื้นจนเกิดเสียงเสียดสีแสบแก้วหู ดังก้องกังวานไปไกลในยามค่ำคืนที่เงียบสงัด

โชคดีที่ไม่มีอุบัติเหตุอะไรเกิดขึ้นอีกระหว่างทาง!

ยี่สิบกว่านาทีต่อมา เฉินหนานซิงก็มาถึงใต้คอนโดหรูที่เขาติดจำนองเอาไว้ได้ทันเวลาพอดี

เขากระโดดลงจากรถ ไม่แม้แต่จะหันไปมองขอบล้อที่บิดเบี้ยว ผลักรถทิ้งไว้ข้างทาง แล้วหันหลังวิ่งพุ่งตรงไปยังทางเข้าอาคาร

ในระยะเวลาสั้นๆ ที่วิ่งสปรินต์แค่ไม่กี่สิบเมตร เขารู้สึกได้อย่างชัดเจนความอบอ้าวในอากาศกำลังจางหายไปอย่างรวดเร็ว แทนที่ด้วยความหนาวเหน็บที่อธิบายไม่ถูกจนทำให้แขนที่เปลือยเปล่าของเขาขนลุกซู่

เมื่อพุ่งตัวเข้าไปในลิฟต์ เฉินหนานซิงก็กระหน่ำกดปุ่มปิดประตูและปุ่มชั้นอย่างบ้าคลั่ง ภาวนาในใจขออย่าให้ไฟดับเลย

ลิฟต์เคลื่อนตัวขึ้นไปอย่างช้าๆ ภายในห้องโดยสารเล็กๆ นี้ เขายังได้ยินเสียงลมข้างนอกที่เริ่มพัดแรงขึ้นด้วยซ้ำ

ติ๊ง!

ถึงชั้น 30 แล้ว

ทันทีที่ประตูลิฟต์เปิดออก ความหนาวเย็นที่เสียดแทงรุนแรงกว่าชั้นล่างก็ปะทะเข้าใส่ ทำเอาเฉินหนานซิงที่สวมแค่เสื้อแขนสั้นชุ่มเหงื่อถึงกับสั่นสะท้านไปทั้งตัว ฟันกระทบกันดังกึกๆ

หนาวโว้ย!

นี่มันไม่ใช่อุณหภูมิที่ควรจะมีในตอนเช้ามืดของฤดูร้อนแน่ๆ!

เฉินหนานซิงรีบพุ่งออกจากลิฟต์ ลุกลี้ลุกลนควานหากุญแจมาไขประตูห้อง แทรกตัวเข้าไปข้างใน แล้วจัดการล็อคประตูสองชั้นทันที

รอดแล้ว! รอดตายชั่วคราวแล้ว!

แต่ทว่า...

เขารีบวิ่งไปที่หน้าต่างห้องนั่งเล่น กระชากผ้าม่านเปิดออก แล้วจ้องเขม็งไปยังท้องฟ้ายามค่ำคืนที่มืดมิดเบื้องนอก หัวใจเต้นระรัวราวกับตีกลอง

หิมะพิษ... กำลังจะตกลงมาแล้วใช่ไหม?

จบบท