บทที่ 261 จุดเริ่มต้น

บทที่ 261 จุดเริ่มต้น

เวลาล่วงเลยไปอย่างรวดเร็ว ห้าปีผ่านไปในพริบตานับตั้งแต่ร่างแยกควินซี่เข้าร่วมหน่วยองครักษ์พิทักษ์ราชันย์

วันนี้ เวลา 16.00 น. ณ เมืองคาราคุระ แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ยามอัสดงสาดส่องลงมาอย่างอ่อนโยน

คุโรซากิ อิจิโกะ ในวัยสิบห้าปี เป็นนักเรียนชั้นมัธยมปลายปีหนึ่งแล้ว

หลังเลิกเรียน อิจิโกะวางขวดน้ำอัดลมแก้วที่มีน้ำครึ่งหนึ่งและดอกไม้สดสองสามดอกลงที่โคนเสาไฟฟ้าด้วยสีหน้าเคร่งขรึม

ทันทีที่ทำเสร็จและกำลังจะลุกขึ้น เขาก็เห็นอันธพาลแต่งตัวประหลาดสามคนเดินกร่างเข้ามาหา

“เฮ้ย ไอ้หนู ขอยืมตังค์ใช้หน่อยสิ”

“อ้อ”

คุโรซากิ อิจิโกะ ไม่แยแสต่อคำขู่ เพียงแค่ตอบรับส่ง ๆ แต่ทว่า เมื่อเขาเห็นหัวหน้าแก๊งอันธพาลเตะแจกันดอกไม้ที่เขาเพิ่งวางไว้จนแตกกระจาย ความโกรธก็พุ่งพล่านทันที เขาเตะสวนออกไปอย่างกะทันหัน ส่งร่างหัวหน้าแก๊งปลิวไปไกลหลายเมตร

“ลูกพี่!”

ลูกน้องสองคนที่อยู่ข้างหลังเห็นลูกพี่ถูกเตะกระเด็น ก็พุ่งเข้าใส่คุโรซากิ อิจิโกะ ด้วยหมัดทันที

แม้คุโรซากิ อิจิโกะ จะอายุแค่สิบห้า แต่ร่างกายกำยำสูงกว่า 1.8 เมตร เขาเผชิญหน้ากับคู่ต่อสู้สามคนอย่างไม่เกรงกลัว ออกหมัดและเท้าเพียงไม่กี่ครั้ง ก็ซัดพวกมันจนน่วมไปนอนกองกับพื้น

“ลูกพี่ พวกเราผิดไปแล้ว พวกเราไม่กล้าอีกแล้วครับ!”

ทั้งสามรีบวิ่งหนีไปพลางร้องขอความเมตตาจากอิจิโกะ

หลังจากไล่ตะเพิดทั้งสามคนไปแล้ว คุโรซากิ อิจิโกะ ก็หันไปทางเสาไฟฟ้าที่ว่างเปล่าและพูดเบา ๆ ว่า

“ช่วยไม่ได้นะ พรุ่งนี้ฉันจะเอาแจกันใบใหม่มาให้!”

ในเวลานี้ ร่างจาง ๆ ค่อย ๆ ปรากฏขึ้นจากเสาไฟฟ้าที่เคยว่างเปล่า เป็นเด็กผู้หญิงตัวเล็กสวมกางเกงยีนส์ขาสั้น เสื้อยืดสีแดงขาว และถักเปีย มีโซ่เหล็กเรียวยาวต่อออกมาจากหน้าอก บ่งบอกว่าเด็กหญิงคนนี้เป็นวิญญาณที่เพิ่งเสียชีวิต

......

เมืองคาราคุระยามค่ำคืนเงียบสงัด พระจันทร์สว่างไสวลอยเด่น ร่างเพรียวบางในชุดเครื่องแบบยมทูตยืนเงียบ ๆ อยู่บนเสาไฟฟ้าที่คุโรซากิ อิจิโกะ เคยอยู่เมื่อตอนกลางวัน แล้วก็พบเด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนนั้น

คนผู้นั้นดึงดาบฟันวิญญาณออกจากเอว ใช้ด้ามดาบแตะหน้าผากเด็กหญิงเบา ๆ ส่งเธอไปสู่โซลโซไซตี้

คุโรซากิ อิจิโกะ นอนอยู่บนเตียง มองดวงจันทร์นอกหน้าต่างอย่างใจลอย

ทันใดนั้น ผีเสื้อสีดำตัวหนึ่งก็บินเข้ามาจากนอกหน้าต่าง ตามมาด้วยเด็กสาวผมสั้นทรงหัวหอมกระโดดขึ้นมาบนขอบหน้าต่างห้องของอิจิโกะอย่างสง่างาม

เธอเดินตามผีเสื้อสีดำ กระโดดลงบนเตียงราวกับไม่มีใครอยู่ จากนั้นเดินอาด ๆ เข้ามาในห้อง มองซ้ายมองขวาเหมือนกำลังหาอะไรบางอย่าง

“แปลกจริง แรงดันวิญญาณของฮอลโลว์หายไปไหนแล้วนะ!”

คุจิกิ ลูเคีย พึมพำกับตัวเองด้วยสีหน้าสงสัย

ทันใดนั้น เส้นเลือดปูดโปนขึ้นที่หน้าผากของคุโรซากิ อิจิโกะ ที่อยู่ด้านหลังเธอ เขาคำรามลั่น

“แกเป็นใครวะ? เข้ามาทำอะไร?”

เผชิญหน้ากับแขกไม่ได้รับเชิญที่บุกรุกห้อง คุโรซากิ อิจิโกะ รีบลุกจากเตียงและเตะส่งเด็กสาวกระเด็นไป

คุจิกิ ลูเคีย กลิ้งไปกับพื้นสามตลบก่อนจะตั้งหลักได้ เธอมองเด็กหนุ่มผมเหลืองตรงหน้าด้วยความประหลาดใจ และเพิ่งสังเกตเห็นว่าหน้าตาเขาดูคุ้นเคย

“ท่านไคเอ็น...?”

คุโรซากิ อิจิโกะ มองเด็กสาวในชุดคลุมสีดำประหลาดที่จ้องเขาตาค้าง แล้วเกาหัวอย่างพูดไม่ออก

หลังจากมึนงงไปครู่หนึ่ง คุจิกิ ลูเคีย ก็ตระหนักได้ทันทีว่าคนตรงหน้าไม่ใช่ ชิบะ ไคเอ็น เป็นเพียงแค่คนหน้าเหมือนเท่านั้น

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง แล้วถามว่า

“นายมองเห็นชั้นด้วยเหรอ?”

เจอคำถามประสาท ๆ ของเด็กสาวเข้าไป คุโรซากิ อิจิโกะ ก็ตะโกนลั่น

“ก็เออสิวะ! ตกลงเธอเป็นใครกันแน่ โผล่มาในบ้านคนอื่นดื้อ ๆ แล้วยังมาถามว่ามองเห็นไหมเนี่ยนะ! ออกไปเลยนะ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจแน่!”

เห็นดังนั้น คุจิกิ ลูเคีย ก็ถอนหายใจอย่างจนใจ นั่งลงบนขอบเตียงอย่างถือวิสาสะ และเริ่มอธิบายให้เขาฟังด้วยท่าทางเอือมระอา

“สวัสดี ชั้นชื่อ คุจิกิ ลูเคีย ชั้นเป็นยมทูต ชั้นคือ...”

หลังจากคำอธิบายของคุจิกิ ลูเคีย คุโรซากิ อิจิโกะ ก็ยิ่งดูงุนงงหนักเข้าไปใหญ่

เห็นสีหน้าของอิจิโกะที่มองเธอเหมือนคนบ้า คุจิกิ ลูเคีย จึงหยิบกระดาษและปากกาจากโต๊ะในห้อง มาวาดภาพประกอบคำอธิบายซะเลย

หลังจากฟังอยู่นาน ความอดทนของคุโรซากิ อิจิโกะ ก็เริ่มหมดลง เขาพูดว่า

“แต่งเรื่องจบหรือยัง? ถ้าจบแล้วก็ไสหัวไปซะ ไม่งั้นฉันแจ้งตำรวจจริง ๆ ด้วย!”

เห็นว่าคุโรซากิ อิจิโกะ ยังดูไม่เชื่อถือเลยสักนิด คุจิกิ ลูเคีย ได้แต่ถอนหายใจเบา ๆ แล้วชี้ไปที่เขา

“วิถีพันธนาการที่ 1: ไซ (กีดกั้น)!”

ทันใดนั้น คุโรซากิ อิจิโกะ ก็รู้สึกถึงแรงมหาศาลดึงแขนเขาไปไพ่หลัง ในพริบตา เขาก็ถูกตรึงอยู่กับที่ด้วยพลังที่มองไม่เห็น

“อ๊าก!”

ขณะที่คุโรซากิ อิจิโกะ และคุจิกิ ลูเคีย กำลังคุยกันคนละเรื่อง เสียงกรีดร้องตกใจก็ดังมาจากชั้นล่าง

“นั่นเสียงยูซึ!”

“นั่นมันกลิ่นอายของฮอลโลว์!”

คุจิกิ ลูเคีย ตรวจจับได้ว่าฮอลโลว์ที่หายไปอย่างลึกลับเมื่อกี้อยู่ที่ชั้นล่าง จึงกระโดดลงจากขอบหน้าต่าง พุ่งตรงไปยังชั้นล่างทันที

“ย้าก!”

ได้ยินเสียงกรีดร้องของน้องสาว ด้วยความร้อนรน คุโรซากิ อิจิโกะ คำรามลั่น และสามารถสลัดหลุดจากวิถีพันธนาการของคุจิกิ ลูเคีย ได้อย่างเหลือเชื่อ ก่อนจะวิ่งลงบันไดไปอย่างบ้าคลั่ง

ทันทีที่ลงมาถึงชั้นล่าง เขาก็เห็นรูโหว่ขนาดใหญ่ที่ผนัง คุโรซากิ อิชชิน และ คุโรซากิ ยูซึ นอนจมกองเลือด ส่วน คุโรซากิ คาริน ถูกฮอลโลว์จับตัวไว้

“สัตว์ประหลาดแบบนี้อีกแล้ว!”

เห็นฮอลโลว์ตรงหน้า คุโรซากิ อิจิโกะ นึกถึงฆาตกรที่ฆ่าแม่ของเขาเมื่อหกปีก่อนขึ้นมาทันที

มองดูสัตว์ประหลาดที่มีสีเขียวเข้มทั้งตัว ยืนสองขา และสวมหน้ากากสีขาวบนหน้า คุโรซากิ อิจิโกะ คว้าไม้เบสบอลจากมุมห้องแล้วพุ่งเข้าใส่ฮอลโลว์

“ปัง!”

คุโรซากิ อิจิโกะ กระโดดขึ้นสูงแล้วฟาดไม้เบสบอลลงบนแขนของฮอลโลว์เต็มแรง แต่มันกลับไม่ได้ผล และเขากลับเป็นฝ่ายกระเด็นออกมาเอง

ในช่วงเวลาวิกฤต คุโรซากิ อิจิโกะ ไม่ตื่นตระหนก วิชา ฟูลบริงก์ ที่ใครบางคนเคยสอนเขาเมื่อหลายปีก่อนแวบเข้ามาในหัว เขาสูดหายใจลึก แสงสีเขียวจาง ๆ ซึ่งเป็นประกายของฟูลบริงก์ หมุนวนรอบไม้เบสบอล

คุโรซากิ อิจิโกะ กระโดดขึ้นสูงอีกครั้ง ฟาดใส่แขนของฮอลโลว์อย่างแรง

ด้วยการโจมตีเพียงครั้งเดียว เขาหักแขนของฮอลโลว์ตรงหน้าได้สำเร็จ

“โฮก!”

ฮอลโลว์กรีดร้องด้วยความเจ็บปวด ปล่อยมือทันที และคุโรซากิ อิจิโกะ ก็รับตัวคารินไว้ได้อย่างนุ่มนวลและมั่นคง

โปรดติดตามตอนต่อไปฝากติดตามเพจ Ipe นิยายแปล

จบตอน

By. charcoal gray silver gold maya เพจ Ipe นิยายแปล

═❀═❀═❀═❀═❀═❀═