บทที่ 90 - คว้าชัยกลับมา หลี่อวิ้นเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้ราษฎรต้าเฉียนทั้งหมด

บทที่ 90 - คว้าชัยกลับมา หลี่อวิ้นเตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้ราษฎรต้าเฉียนทั้งหมด

จอหงวนตรวจราชการต้าเฉียนกินเวลาถึงสามวัน

การสอบจอหงวนอันยิ่งใหญ่จึงถือว่าปิดฉากลงอย่างเป็นทางการในที่สุด

ทว่าความกระตือรือร้นของชาวบ้านกลับยังคงพลุ่งพล่าน

โดยเฉพาะชื่อของตี้อู่ชางเซิงที่โด่งดังไปทั่วต้าเฉียนจนไม่มีใครไม่รู้จัก

ชั่วขณะหนึ่ง ชื่อเสียงของเขาเป็นรองเพียงแค่จักรพรรดิเท่านั้น

ทว่าหลังจากตี้อู่ชางเซิงกลับมา เขากลับหายตัวไปอย่างไร้ร่องรอย แม้แต่ขุนนางของต้าเฉียนก็ไม่มีใครรู้ว่าเขาหายไปไหน

รู้เพียงว่าฝ่าบาททรงสร้างหอขึ้นมาใหม่แห่งหนึ่ง ใช้ชื่อว่าเจตจำนงสวรรค์ โดยมีตี้อู่ชางเซิงเป็นเจ้าหอ

แต่พวกเขากลับไม่รู้หน้าที่ที่แน่ชัดของหอเจตจำนงสวรรค์แห่งนี้ ดูลึกลับเป็นอย่างยิ่ง

ในเวลาเดียวกัน

เมืองเฉียนตูก็เริ่มคึกคักขึ้นมา

นักล่าระดับกายาจำแลงสามแสนคนที่เดินทางไปยังโลกหมูปีศาจกลับมาแล้ว

นอกจากการสูญเสียชีวิตไปหลายหมื่นคนในช่วงแรกแล้ว หลังจากที่กองทัพต้าเฉียนบุกเข้าไปในภายหลัง พวกเขาก็แทบจะไม่สูญเสียอะไรอีกเลย

ทว่าคะแนนความดีความชอบของพวกเขาล้วนสะสมมาตั้งแต่ช่วงแรกทั้งสิ้น

เพราะความดีความชอบส่วนใหญ่ในภายหลังล้วนตกเป็นของทหารนับล้านเหล่านั้นไปหมด

แม้ระดับการบ่มเพาะของพวกเขาจะสูง แต่หากเป็นการประจันหน้ากันระหว่างสองกองทัพ พลังของกองทัพย่อมแข็งแกร่งกว่าอยู่ดี

พวกเขานำข่าวสารล่าสุดมาแจ้งแก่ราษฎรต้าเฉียน

กองทัพที่ไปปราบปรามดินแดนต่างถิ่นได้รับชัยชนะอย่างงดงาม กำลังจะยกทัพกลับมาแล้ว

แน่นอนว่าราชสำนักย่อมได้รับข่าวนี้เป็นกลุ่มแรก แต่กลับไม่ได้ประกาศให้สาธารณชนรับรู้

ต้าเฉียนต้องการจัดงานเฉลิมฉลองทั่วแผ่นดินในวันก่อนวันปีใหม่ เพื่อต้อนรับการกลับมาของพวกเขา จากนั้นก็จะให้หยุดพักผ่อนเจ็ดวัน

ไม่ว่าจะเป็นขุนนางหรือทหารของต้าเฉียน ล้วนสามารถกลับไปใช้เวลาร่วมกับครอบครัวได้

จากนั้นก็จะเริ่มการฝึกซ้อมเป็นเวลาสองเดือน เพื่อย่อยสลายสิ่งที่ได้รับมาตลอดหนึ่งเดือน เตรียมพร้อมทำศึกในดินแดนรกร้างตะวันออก

วันก่อนวันปีใหม่ กองทัพที่ไปปราบปรามกลับมาแล้ว

หลี่อวิ้นเดินทางไปรับด้วยตนเองถึงหน้าทางเข้าช่องแคบมิติ จากนั้นก็ทำลายดินแดนลับแห่งนั้นทิ้ง

เดิมทีช่องแคบแห่งนั้นก็เริ่มไม่เสถียรแล้ว ต่อให้เขาไม่ทำลายทิ้ง มันก็คงทนอยู่ได้อีกไม่นาน

โลกหมูปีศาจถูกตัดขาดการติดต่อกับต้าเฉียนอย่างสิ้นเชิง

ทว่าตอนนี้ไม่อาจเรียกว่าโลกหมูปีศาจได้อีกต่อไปแล้ว

เปลี่ยนชื่อเป็นโลกมนุษย์ครึ่งอสูรแทน

ปัจจุบันโลกมนุษย์ครึ่งอสูรอยู่ภายใต้การนำของมนุษย์ครึ่งอสูร

ผู้นำก็คือบุตรชายของอดีตผู้นำกองกำลังต่อต้านของมนุษย์ครึ่งอสูร ซึ่งก็คือเว่ยหลง มนุษย์ครึ่งอสูรที่บังเอิญหลงเข้ามาในต้าเฉียน

บิดาของเขามีสถานะที่สูงส่งมากในหมู่มนุษย์ครึ่งอสูร แม้จะตายไปแล้ว แต่มนุษย์ครึ่งอสูรจำนวนมากก็ยังคงสนับสนุนให้บุตรชายเพียงคนเดียวของเขาก้าวขึ้นสู่ตำแหน่งผู้นำ

แน่นอนว่าการที่เว่ยหลงได้เป็นผู้นำ สาเหตุสำคัญที่สุดอาจเป็นเพราะเขาคือจุดเชื่อมโยงเพียงหนึ่งเดียวระหว่างโลกมนุษย์ครึ่งอสูรกับต้าเฉียนก็เป็นได้

นอกกำแพงเมืองเฉียนตู

ขุนนางบุ๋นบู๊ขึ้นไปยืนอยู่บนกำแพงเมือง

หลี่อวิ้นยืนอยู่ด้านหน้าสุด

ชาวบ้านเบียดเสียดกันแน่นขนัดทั้งในและนอกเมือง เหลือเพียงทางเดินยาวเหยียดที่ทอดตัวไปสู่ที่แสนไกล

บนใบหน้าของทุกคนล้วนเต็มไปด้วยความปีติยินดีและความตื่นเต้น

ไกลออกไป ธงรบสีม่วงทองสองผืนปรากฏขึ้น จากนั้น ธงรบนับร้อยนับพันผืนก็โบกสะบัดขึ้นกลางอากาศ

บนธงรบที่อยู่หน้าสุดปักตัวอักษรสีทองอร่ามตัวใหญ่

เฉียน

ธงรบปลิวไสวส่งเสียงดังพึ่บพั่บกลางอากาศ

ตามการปรากฏของธงรบแต่ละผืน กองทหารแต่ละกองก็ทยอยปรากฏขึ้นในสายตาของผู้คน

ใต้ธงรบแต่ละผืนมีทหารยืนอยู่หนึ่งพันนาย

บนใบหน้าของทหารทุกนายล้วนเต็มไปด้วยความเคร่งขรึม

ทหารผ่านศึกเก้าแสนนาย กลิ่นอายแห่งการเข่นฆ่าแผ่ซ่านไปในอากาศ พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้า

พวกเขาแบ่งออกเป็นสองค่าย

กองหนึ่งสวมเกราะแดง กองหนึ่งสวมเกราะดำ

เบื้องหน้าของพวกเขา แม่ทัพสองนายที่มีสีหน้าสงบนิ่งทว่าเย็นชาเกรงขามยืนเคียงคู่กัน

พวกเขาคือแม่ทัพใหญ่ของการทำศึกครั้งนี้ และเป็นเทพสงครามองค์ใหม่ของต้าเฉียน

โหวเทียนอู่ เฉินชิ่งจือ

โหวกวนจวิน ฮั่วชวี่ปิ้ง

"ดูสิ นั่นน้องเมียข้า ตอนนี้เขาเป็นนายกองร้อยของกองทัพเทวะเชียวนะ ถือว่ากู้หน้าให้ตระกูลหวังของข้าได้แล้ว"

"ไสหัวไปเลย น้องเมียเจ้าไม่ใช่คนตระกูลหวังของเจ้าสักหน่อย เกี่ยวอะไรกับตระกูลหวังของเจ้ากัน ดูลูกเขยข้าดีกว่า ตอนนี้เป็นถึงองครักษ์ส่วนตัวของท่านโหวเฉินเชียวนะ บอกว่าสร้างชื่อเสียงให้วงศ์ตระกูลซุนของข้าก็ไม่ผิดใช่ไหม"

"ตาเฒ่าซุน ลูกเขยเจ้าไม่ได้แซ่ซุนสักหน่อย สร้างชื่อเสียงให้ตระกูลซุนบ้าบออะไรกัน"

"ทำไม ลูกเขยแต่งเข้าบ้านไม่ได้หรือไง เข้าประตูบ้านตระกูลซุนของข้าแล้ว ก็ถือเป็นคนของตระกูลซุนข้า"

"พี่สะใภ้ ข้าเห็นพี่ชายแล้ว ดูสิ ดูเร็วเข้า"

ชาวบ้านทั้งสองข้างทางต่างชะเง้อคอมองเข้าไปในกองทหาร ค้นหาใบหน้าที่คุ้นเคย ใบหน้าของแต่ละคนล้วนเต็มไปด้วยความตื่นเต้นและความภาคภูมิใจ

"ต้อนรับกองทัพคว้าชัยกลับมา ต้าเฉียนสงบร่มเย็น ฝ่าบาททรงพระเจริญ"

ไม่รู้ว่าใครในฝูงชนเป็นคนตะโกนขึ้นมาประโยคหนึ่ง

ทันใดนั้นเสียงตะโกนดังกึกก้องสะท้านฟ้าก็ดังกังวานขึ้น

"ต้อนรับกองทัพคว้าชัยกลับมา ต้าเฉียนสงบร่มเย็น ฝ่าบาททรงพระเจริญ"

ไกลออกไป ทหารเก้าแสนนายก็ชูหอกขึ้น ตะโกนสุดเสียงเช่นกัน

"ต้าเฉียนสงบร่มเย็น ฝ่าบาททรงพระเจริญ"

"ต้าเฉียนสงบร่มเย็น ฝ่าบาททรงพระเจริญ"

หลี่อวิ้นที่อยู่บนกำแพงเมืองสามารถสัมผัสได้ถึงโชคชะตาของต้าเฉียนที่กำลังพลุ่งพล่าน กลิ่นอายพุ่งสูงขึ้น

หลี่อวิ้นยกมือทั้งสองข้างกดลงเบาๆ ทันใดนั้นเสียงตะโกนก็เงียบลง

สถานการณ์โดยรอบตกอยู่ในความเงียบสงัด

หลี่อวิ้นก้าวไปข้างหน้า ลอยตัวอยู่กลางอากาศ เอ่ยเสียงดังกังวาน

"ทหารแห่งต้าเฉียนทั้งหลาย วันนี้ พวกเจ้าคว้าชัยกลับมา ข้ารู้สึกยินดียิ่งนัก"

"พวกเจ้าทุกคนล้วนต่อสู้เพื่อต้าเฉียนของเรา ต้าเฉียนย่อมไม่ทอดทิ้งพวกเจ้า"

พูดจบ ก็สะบัดแขนเสื้อ สายฝนแห่งปราณโปรยปรายลงมา

นี่ไม่ใช่สายฝนแห่งปราณธรรมดา แต่เป็นสิ่งที่หลี่อวิ้นใช้โอสถชำระล้างนับพันเม็ดละลายน้ำสร้างขึ้นมา

สามารถช่วยให้พวกเขาชำระล้างกลิ่นอายคาวเลือดและจิตสังหารในร่าง

เพื่อป้องกันไม่ให้ธาตุไฟเข้าแทรก

ทหารในกองทัพจำเป็นต้องมีจิตสังหาร แต่หากมีมากเกินไปก็จะเป็นผลเสีย

ในขณะเดียวกัน พลังลมปราณมหาศาลที่แฝงอยู่ภายในก็สามารถช่วยให้พวกเขาก้าวหน้าขึ้นไปได้อีกขั้น

ทหารนับไม่ถ้วนอ้าแขนรับ อาบไล้สายฝน กลิ่นอายคาวเลือดที่พุ่งทะยานขึ้นสู่ท้องฟ้าจางหายไปอย่างรวดเร็ว

ทหารที่ระดับการบ่มเพาะถึงจุดวิกฤตต่างก็ทะลวงขั้นกันถ้วนหน้า

หนึ่งเค่อต่อมา

ทหารเก้าแสนนาย ระดับกายาจำแลงทุกคน

หลี่อวิ้นพยักหน้าด้วยความพอใจ

"ข้าได้เตรียมสุราอาหารชั้นเลิศมากมายไว้ให้พวกเจ้าแล้ว คืนนี้ ไม่คุยเรื่องบ้านเมือง ไม่คุยเรื่องแผ่นดิน พวกเจ้าจงสนุกสนานกันให้เต็มที่เถิด"

"ขอบคุณฝ่าบาท" ทหารมากมายคุกเข่าลงพร้อมกัน

หลี่อวิ้นพยักหน้า แล้วจากไปทันที เรื่องที่เหลือย่อมมีคนอื่นจัดการ เขาเองก็มีเรื่องสำคัญกว่าต้องไปทำ

ณ คฤหาสน์แห่งหนึ่งในเมืองชั้นนอกของเมืองเฉียนตู

ร่างของหลี่อวิ้นปรากฏขึ้น

ที่นี่คือที่ตั้งของหอเจตจำนงสวรรค์ที่ตี้อู่ชางเซิงเลือกไว้

ปัจจุบันเขายังเป็นแค่หัวเดียวกระเทียมลีบ

และเขาก็ปฏิเสธการจัดหาสาวใช้และองครักษ์ทั้งหมด มีเพียงเขาคนเดียวเท่านั้นที่อยู่ที่นี่

"ถวายบังคมฝ่าบาท"

ตอนที่หลี่อวิ้นปรากฏตัว ตี้อู่ชางเซิงก็ปรากฏตัวขึ้นด้านข้าง โค้งตัวลงเล็กน้อย

"ไม่ต้องมากพิธี เรื่องที่ข้าบอกเจ้าเมื่อวานมีปัญหาหรือไม่"

ตี้อู่ชางเซิงส่ายหน้า

"ฝ่าบาท ย่อมไม่มีปัญหาพ่ะย่ะค่ะ เพียงแต่ตอนนี้กระหม่อมยังไม่ได้เป็นเจตจำนงสวรรค์ ทรัพยากรทั้งหมดจึงจำเป็นต้องให้ฝ่าบาทเป็นผู้จัดหา การประทานพรให้แก่ราษฎรทั้งแผ่นดินจำเป็นต้องใช้ทรัพยากรมหาศาล แม้แต่ขุมกำลังระดับศักดิ์สิทธิ์หนึ่งหรือสองแห่งรวมกัน เกรงว่าคงไม่อาจจัดหาได้เพียงพอ"

"ไม่เป็นไร ปัจจุบันต้าเฉียนมีประชากรที่ลงทะเบียนราษฎร์แล้วหนึ่งหมื่นเจ็ดพันหกร้อยล้านคน ทรัพยากรเหล่านี้ข้ายังพอจัดหาได้ ขอเพียงเจ้าสามารถส่งมอบทรัพยากรเหล่านี้ให้ถึงมือพวกเขาก็พอ"

"ฝ่าบาทโปรดวางใจ แม้ตอนนี้กระหม่อมจะยังไม่สามารถใช้อำนาจของเจตจำนงสวรรค์แห่งสี่ขั้วได้ แต่เรื่องเล็กน้อยแค่นี้ยังพอจัดการได้พ่ะย่ะค่ะ" ตี้อู่ชางเซิงเอ่ยอย่างหนักแน่น

หลี่อวิ้นพยักหน้า ร่างกายเลือนหายไป

ครั้งนี้เขายอมทุ่มสุดตัวจริงๆ

เตรียมของขวัญชิ้นใหญ่ให้กับราษฎรต้าเฉียนทุกคน

เพื่อที่จะให้ราษฎรมากมายที่หลบซ่อนตัวอยู่ในดินแดนรกร้างตะวันออกได้รับของขวัญชิ้นใหญ่นี้ด้วย

เขายังได้เชิญเจตจำนงสวรรค์ในอนาคตผู้นี้มาลงมือด้วยตนเอง

รับรองว่าจะไม่ตกหล่นแม้แต่คนเดียว

ราษฎรของต้าเฉียน ไม่ว่าจะอยู่ที่ใด ขอเพียงยังมีชื่ออยู่ในทะเบียนราษฎร์ของต้าเฉียน ต้าเฉียนก็จะไม่ทอดทิ้งเขาอย่างแน่นอน