ติดหนี้สามสิบล้าน 135 การเตรียมงานเฉลิมฉลองล่วงหน้า (1)

ติดหนี้สามสิบล้าน 135 การเตรียมงานเฉลิมฉลองล่วงหน้า (1)

หมายความว่า...

งานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบนั่น จะจัดขึ้นถึงสามวันเต็มเลยเหรอ?!

ไม่เพียงแค่นั้น ชาวบ้านของหมู่บ้านหมิงเยวี่ยก็จะมาด้วยงั้นเหรอ?

แถมวิญญาณเทพแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์ ก็มีหนึ่งองค์ที่ยืนยันแล้วว่าจะมาร่วมงาน...

เมื่อทุกคนนึกถึงสายธารผีเสื้อที่บินว่อนอยู่เต็มท้องฟ้า ก็ถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก

แค่นี้ก็งดงามตระการตามากแล้ว คิดไม่ถึงเลยว่าเจ้าอารามดอกท้อที่มักจะเก็บตัวเงียบก็ไปร่วมงานด้วย

บวกกับแขกรับเชิญคนอื่น ๆ ที่ยังรอการยืนยันอีก

แฟนคลับของภูเขาว่านหยวนตื่นเต้นกันจนแทบจะสลบอยู่แล้ว

ชาวเมืองหย่งอันเตรียมเปิดแชมเปญฉลองกันแล้ว แต่ไม่นานทุกคนก็ได้รับข่าวใหม่

[เนื่องจากพิจารณาถึงปัญหาเรื่องระยะทางของนักท่องเที่ยว ทำให้ไม่สามารถกำหนดเวลาที่จะมาถึงแหล่งท่องเที่ยวได้แน่นอน ดังนั้นตั๋วเข้าชมแหล่งท่องเที่ยวจึงแบ่งออกเป็นการซื้อผ่านช่องทางออนไลน์และออฟไลน์]

[นักท่องเที่ยวแต่ละท่านสามารถซื้อตั๋วได้ตามเวลาเดินทาง]

[ภายในแหล่งท่องเที่ยวจำกัดจำนวนคนเข้าชมวันละ 30,000 คน]

[ตั๋วออนไลน์ เปิดพรีเซลล์วันละ 10,000 ใบ]

[ขายจนกว่าจะหมด ส่วนที่เหลือโปรดซื้อผ่านช่องทางออฟไลน์]

[โปรดติดตามบัญชีทางการของภูเขาว่านหยวน หากจำนวนนักท่องเที่ยวเต็มความจุแล้ว จะมีการแจ้งเตือนให้ทราบทันที เพื่อหลีกเลี่ยงปัญหาที่ไม่จำเป็นให้มากที่สุด]

[ปล.: ตั๋วตกปลาเปิดจำหน่ายตามปกติ ขายจนกว่าจะหมด]

————

ให้ตายเถอะ

ทันทีที่ประกาศออกมา คนที่อยู่ใกล้ก็ยิ้มไม่ออก ส่วนคนที่อยู่ไกลก็ไม่ต้องกังวลอีกต่อไป

ถึงแม้จะดูเหมือนการพรีเซลล์ตั๋วคอนเสิร์ตไปสักหน่อย แต่เมื่อพิจารณาถึงความสามารถในการรองรับของทะเลสาบเซียนร่วงหล่นแล้ว การจำกัดจำนวนคนก็ถือเป็นการตัดสินใจที่ปกติมาก

ท้ายที่สุดแล้วคนก็เยอะมากขนาดนั้น ตกลงจะมาดูการแสดงหรือมาดูหัวคนกันแน่?

สวี่จิ้งไม่อยากให้เกิดสถานการณ์แบบนั้นขึ้น

หลังจากที่เขาปรึกษาเรื่องงานกับเจียงฉงและพนักงานคนอื่น ๆ เสร็จเรียบร้อย เขาก็ไปหาหัวหน้าคณะหลิวชิ่งอวิ๋นอีกครั้ง

“คุณจะ... สอนของใหม่ให้พวกเราเหรอ?!”

หลิวชิ่งอวิ๋นเบิกตากว้าง

ตั้งแต่ตอนที่หมู่บ้านหมิงเยวี่ยเพิ่งเปิดให้บริการ พวกเขาก็ย้ายเข้ามาอยู่ในอุทยานและกลายเป็นพนักงานเก่าแก่ไปแล้ว

แต่เมื่อเวลาผ่านไป การแสดงร่ายรำและการตีเหล็กดอกไม้ ก็ไม่สามารถตอบสนองความต้องการของทุกคนได้อีกต่อไป

เหล่าอาจารย์จากคณะนาฏศิลป์ตะวันทอง ต่างก็ได้รับมอบหมายหน้าที่สำคัญกันไปทีละคน

ทว่าพวกเขากลับถูกลดบทบาทลงเรื่อย ๆ แทบจะไม่ต่างอะไรกับฟางกุ้ยและคนอื่น ๆ ที่เป็นแค่ NPC ธรรมดาเลย

นี่ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาต้องการ

ถึงแม้นักท่องเที่ยวจะยังคงตั้งตารอคอยการแสดง และตื่นตาตื่นใจกับการตีเหล็กดอกไม้อยู่ก็ตาม

แต่พวกเขาอยากทำอะไรให้มากกว่านี้!

มากกว่านี้!

เพื่อกลับมาเป็นเสาหลักที่ขาดไม่ได้ของภูเขาว่านหยวนอีกครั้ง!

และในตอนนี้

บอสเสี่ยวสวี่ที่ไม่ได้มาเยือนเสียนาน ในที่สุดก็กลับมาหาเขาอีกครั้ง

“...บอส...”

หลิวชิ่งอวิ๋นตื่นเต้นมากเกินไป จนถึงขั้นรู้สึกว่าตัวเองไม่ได้คุยงานแบบเผชิญหน้ากับบอสเสี่ยวสวี่มานานมากแล้ว

เขาตื่นเต้นจนขอบตาแดงก่ำ

“อย่าเพิ่งตื่นเต้นไปเลย”

สวี่จิ้งจ้องมองเขา

ตั้งแต่คณะกายกรรมชิงอวิ๋นมาถึงที่นี่ พวกเขาก็เป็นเหมือนอิฐหินที่ถูกย้ายไปตามจุดที่ต้องการความช่วยเหลือมาโดยตลอด

ไม่เคยบ่นเลยสักครั้ง ต่อให้ต้องให้หัวหน้าคณะที่อายุเลยวัยกลางคนไปเป็นคนรับใช้ที่อารามดอกท้อก็ตาม

เขาก็ไม่เคยได้ยินคำบ่นเลยแม้แต่น้อย

ถ้าบอกว่าไม่ซาบซึ้งใจ

ก็คงเป็นการโกหก

เขาถอนหายใจเบา ๆ นวดแก้มที่รู้สึกเมื่อยล้าเล็กน้อย แล้วเอ่ยพร้อมรอยยิ้ม

“งานเฉลิมฉลองบนทะเลสาบในอีกครึ่งเดือนข้างหน้า พวกคุณน่าจะพอได้ยินมาบ้างแล้ว”

“การแสดงทั้งสามวัน แต่ละวันจะไม่เหมือนกัน ผมต้องการให้พวกคุณ...”

หลิวชิ่งอวิ๋นรีบชิงพูดขึ้นมา “พวกเราสะดวกวันไหนก็ได้ทั้งนั้น!”

แต่ชายหนุ่มตรงหน้ากลับส่ายหัว ทำให้เขาต้องรีบหุบปากลงทันที

ไม่ได้ใช้สักวันเลยเหรอ? งั้น... จะให้พวกเขาไปดูแลความปลอดภัยงั้นเหรอ?

แววตาของคุณลุงฉายแววผิดหวังวูบหนึ่ง แต่ก็กลับมาฮึกเหิมอย่างรวดเร็ว เตรียมพร้อมรับฟังคำสั่ง

“...ต้องการให้พวกคุณร่วมแสดงทั้งสามวันเลย”

“แถมรายการแสดงทั้งสามวันก็ไม่เหมือนกันด้วย”

...

หา?

สมองของหลิวชิ่งอวิ๋นหยุดทำงานไปชั่วขณะ เขาเงยหน้ามองสวี่จิ้งด้วยความรู้สึกที่ยังตั้งตัวไม่ติด

สามวันเหรอ?

ต้องการทั้งหมดเลยเหรอ?

แบบนั้นก็หมายความว่า... พวกเขา... เป็นตัวเอกงั้นเหรอ? ไม่ใช่ตัวประกอบ?!

เมื่อเห็นหลิวชิ่งอวิ๋นที่จู่ ๆ ก็ตาเป็นประกาย สวี่จิ้งก็รู้สึกดีใจตามไปด้วย แต่เขาก็ยังคงปั้นหน้าขรึมแล้วเอ่ยขึ้น

“เวลามีจำกัด ภารกิจก็หนักหนา”

“การแสดงทั้งสามวันล้วนแตกต่างกัน มีทั้งช่วงเปิดงาน ช่วงพักครึ่ง และช่วงฟินาเล่ปิดท้าย”

“ผมต้องการให้พวกคุณขึ้นแสดงพร้อมกันทั้งทีม ถ้าคนไม่พอ ก็ไปขอยืมตัวจากฟางกุ้ยได้ตลอดเวลา”

พอหลิวชิ่งอวิ๋นได้ยินคำว่าฟินาเล่ปิดท้าย เขาก็ดีใจจนเนื้อเต้น พยักหน้ารัว ๆ

“ไม่มีปัญหา ไม่มีปัญหา! ให้แสดงอะไรล่ะ? ยังเป็นการเล่นไฟอยู่ไหม?”

แสดงอะไรน่ะเหรอ?

สวี่จิ้งล้วงกระดาษแผ่นหนึ่งออกมาจากด้านหลังอย่างรวดเร็ว

พร้อมกับเผยรอยยิ้มลึกลับ

“ไม่ใช่แค่เล่นไฟ แต่ยังต้องเล่นน้ำด้วย แถม... อาจจะต้องบินขึ้นฟ้าอีกต่างหาก...”

......

อีกด้านหนึ่ง ในที่สุดจินน่าก็ได้รับความโปรดปรานจากเบื้องบนเช่นกัน

“คุณสวี่พูดมาได้เลย! ขอแค่เป็นสิ่งที่พวกเราเรียนรู้ได้! พวกเราจะต้องแสดงออกมาให้ดีที่สุดอย่างแน่นอน!”

สวี่จิ้งมองดูสมาชิกในคณะของเธอ แล้วครุ่นคิดอยู่ครู่หนึ่ง

“อาจารย์เสี่ยวซุนกับอาจารย์สวีเหวินยังคงต้องประจำการอยู่ในตำแหน่งของตัวเอง ส่วนคนอื่น ๆ ต้องเตรียมตัวซ้อมเต้นอีกสองสามชุด”

“มีเวลาแค่สิบห้าวัน อาจารย์ทุกท่านคงต้องเหนื่อยกันหน่อย ซ้อมให้เยอะ ๆ ผลลัพธ์ที่ออกมาจะเกิดข้อผิดพลาดไม่ได้เด็ดขาด”

ล้อเล่นหรือไง!

จินน่าจะยอมให้เกิดเรื่องแบบนั้นขึ้นได้ยังไง?!

รู้ไหมว่าตั้งแต่ภูเขาว่านหยวนโด่งดังเป็นพลุแตก คณะนาฏศิลป์ตะวันทองของพวกเขาได้รับคำเชิญมามากแค่ไหน?

ไม่ใช่แค่โรงละครชั้นนำในอำเภอเท่านั้น แม้แต่พวกที่เคยดูถูกพวกเธอในเมืองหย่งอันก่อนหน้านี้ ตอนนี้ก็ยังส่งอีเมลมาเชิญพวกเธอไปแสดงอย่างต่อเนื่อง

แน่นอนว่าพวกเธอเซ็นสัญญากับสวี่จิ้งไว้แล้ว ว่าห้ามนำระบำนั่วไปเผยแพร่สู่ภายนอกเด็ดขาด

ประกอบกับพวกเธอรู้ดีว่า เพราะมีภูเขาว่านหยวน ถึงได้มีตะวันทองในวันนี้

พวกเธอแค่อยากจะเรียนรู้จากที่นี่ให้มากขึ้น เรียนรู้ให้มากขึ้นไปอีก จนกว่าจะเรียนรู้ตามไม่ทันแล้วค่อยจากไป

ดังนั้นการที่วันนี้สวี่จิ้งมาหาเธอ ความจริงแล้วเธอจึงรู้สึกดีใจเป็นอย่างยิ่ง

เธอเคยฟังเจียงฉงเล่าว่า มีคณะนาฏศิลป์ชื่อดังหลายแห่งอยากจะร่วมงานกับสวี่จิ้ง แต่ปัจจุบันภูเขาว่านหยวนยังไม่ได้ตอบรับใครเลยสักแห่ง

ในเมื่อเถ้าแก่สวี่เชื่อใจและยอมรับในตัวพวกเธอ

พวกเธอก็ต้องไม่ทำให้เขาผิดหวัง และทำตามความต้องการของเขาให้สำเร็จลุล่วงเป็นอย่างดี!

“มีระบำทั้งหมดสามชุด แต่รูปแบบการแสดงและตำแหน่งจะแตกต่างกัน พรุ่งนี้ผมจะส่งวิดีโอสอนเต้นให้ทุกคน...”

สามชุด!

บนใบหน้าที่เคร่งขรึมของจินน่าไม่สามารถกลั้นรอยยิ้มเอาไว้ได้อีกต่อไป

นี่แสดงให้เห็นว่า ในงานเฉลิมฉลองทั้งสามวัน พวกเขาจะได้มีส่วนร่วมทั้งหมด! แถมยังจะได้แสดงในตำแหน่งที่แตกต่างกันอีกด้วย

เมื่อนึกถึงเวทีที่เปรียบดั่งไข่มุกเม็ดงามท่ามกลางฟ้าดินแห่งนั้น

แม้แต่คนที่เคยผ่านงานใหญ่มามากมายอย่างเธอ ก็ยังอดไม่ได้ที่จะรู้สึกตื่นเต้นจนใจสั่น

“ไม่มีปัญหา!”

“พวกเราจะรีบซ้อมให้เร็วที่สุด ถึงเวลาแล้วคุณค่อยมาตรวจดูผลงานนะ!”

นอกจากตะวันทองและคณะกายกรรมชิงอวิ๋นแล้ว กลุ่มนักแสดงกลุ่มใหญ่ที่สุด ก็คือกลุ่ม “ชาวบ้านหมู่บ้านหมิงเยวี่ย” ของฟางกุ้ย

พวกเขาไม่ได้แค่ยืนดูอยู่เฉย ๆ แต่พวกเขาก็เป็นส่วนหนึ่งของการแสดงด้วยเช่นกัน

หลังจากที่สวี่จิ้งจัดการเรื่องต่าง ๆ เสร็จสิ้น เขาก็ไปหาหน่วยคุ้มกันทหารผ่านศึกของจ้าวหลงเพื่อมอบหมายภารกิจต่อ

เขายุ่งอยู่ทั้งวันเต็ม ๆ ในที่สุดก็สั่งการเสร็จสิ้น และกลับมาที่บ้านหลังเล็กของตัวเอง

“เฮ้อ...”

ปวดหัวจัง...

สวี่จิ้งทิ้งตัวลงนอนแผ่หราบนเตียง มองดูหน้าต่างร้านค้าของระบบแล้วเริ่มครุ่นคิด

ถึงแม้จะปล่อยข่าวออกไปแล้ว แต่ความจริงตอนนี้เขาก็ยังไม่รู้ว่าจะต้องทำยังไงดี

สิ่งที่ยากที่สุด ก็คือแขกรับเชิญในงานเฉลิมฉลอง

ไม่รู้ว่าทุกคนยังจำการตั้งค่าของหุ่นเชิดรับใช้ได้อยู่ไหม

[หุ่นเชิดรับใช้: สามารถกำหนดรูปลักษณ์และฟังก์ชันการทำงานได้ตามความต้องการของเจ้าภาพ มีสติปัญญาพื้นฐาน]

(หมายเหตุ: สามารถใช้ได้เฉพาะภายในฉากเท่านั้น เป็นอุปกรณ์แบบใช้แล้วทิ้ง ห้ามทำลาย หากเก็บกลับคืนจะถือว่าหมดสภาพทันที)

หุ่นเชิดรับใช้ที่สามารถใช้ได้เฉพาะภายในฉากเท่านั้น ไม่มีทางที่จะออกจากฉากไปได้เลย

ก็เหมือนกับที่เทพปลาคาร์ปไม่สามารถออกจากสระปลาคาร์ปได้ และเจ้าอารามดอกท้อก็ไม่สามารถออกจากท่าเรือดอกท้อได้เช่นกัน

อาจารย์เสี่ยวซุนที่พกอุปกรณ์ [ฝันผีเสื้อ] ติดตัว ยังพอจะวิ่งไปมาได้ทุกที่ แต่จะพาอีกสองคนมาได้ยังไงล่ะ?

“พี่ระบบ ออกมาช่วยหน่อยเถอะ หมดหนทางแล้วจริง ๆ”

[หึ!]

เสียงอิเล็กทรอนิกส์อันเย็นชาแฝงไปด้วยความซึนเดเระที่ไม่อาจปิดบังความดีใจเอาไว้ได้

[อุตส่าห์ยังนึกถึงฉันได้นะ!]

ดวงตาของสวี่จิ้งเป็นประกาย

“นายมีวิธีจริง ๆ เหรอ?!”