ติดหนี้สามสิบล้าน 120 ปลาคาร์ปทะยานฟ้า
ติดหนี้สามสิบล้าน 120 ปลาคาร์ปทะยานฟ้า
ติดหนี้สามสิบล้าน 120 ปลาคาร์ปทะยานฟ้า
เส้นทางขึ้นเขาถูกม่านฝนบดบัง เสียงแมลงและเสียงร้องของสัตว์ล้วนเงียบหายไป
ทุกคนเดินไปข้างหน้าอย่างเงียบ ๆ
การปีนเขาในวันฝนตก ถือเป็นครั้งแรกสำหรับนักท่องเที่ยวทุกคน ดังนั้นต้องบอกเลยว่า หลังจากเห็นป่าเขาภายใต้แสงแดดเจิดจ้ามามากแล้ว พอวันนี้มาเห็นสายฝนโปรยปราย กลับทำให้ได้บรรยากาศไปอีกแบบ
“ถึงสระปลาคาร์ปแล้ว”
แม้จะบอกว่าเป็นเส้นทางเข้าเฝ้าเทพเจ้า แต่ทุกคนต่างก็ตั้งใจอย่างรู้กันว่าจะดูตั้งแต่ต้นจนจบอีกรอบ
ไม่รู้ทำไม ทุกคนต่างรู้สึกว่าการเดินทางครั้งนี้ จะต้องได้เห็นอะไรใหม่ ๆ มากมายอย่างแน่นอน!
และสถานที่แรกแห่งนี้ ก็คือสระปลาคาร์ป
เมื่อแหวกม่านที่ห้อยระย้าออก ทุกคนก็เดินตามเข้าไป
น้ำในสระภายใต้สายฝนโปรยปรายสาดกระเซ็นเป็นหยดน้ำ ส่งเสียงดังกังวานใส
แต่เสียงที่ดังที่สุดในที่นี้เห็นได้ชัดว่าไม่ใช่เสียงน้ำในสระ จู้โส่วอาศัยร่างกายอวบอ้วนเบียดเสียดไปข้างหน้าอย่างคล่องแคล่ว ผิงผิงเองก็อาศัยความผอมบวกกับความคุ้นเคยกับภูมิประเทศที่นี่ รีบแทรกตัวไปข้างหน้าก่อนที่ทุกคนจะขึ้นสะพาน
ภาพเหตุการณ์ที่เคยมาสายจนเกือบจะไม่ได้เห็นเทพปลาคาร์ปยังคงตราตรึงอยู่ในใจ ถึงขั้นที่จนถึงตอนนี้ ก็ยังมีคนที่มาเที่ยวภูเขาว่านหยวนอีกมากมายที่ไม่เคยเห็นเทพปลาคาร์ป
ในฐานะเทพเจ้าที่แปลกประหลาดที่สุดในภูเขาศักดิ์สิทธิ์ การจะได้พบหน้าสักครั้งล้วนต้องพึ่งพาโชคชะตา
แต่เห็นได้ชัดว่า วันนี้โชคของทุกคนดีมาก
นักท่องเที่ยวที่เคยอ่านคู่มือมาแล้ว รู้ดีว่าต้องรักษาความเป็นระเบียบเรียบร้อย ห้ามส่งเสียงดังโวยวาย และรู้ด้วยว่าห้ามหยุดยืนนานเกินไปหรือผลักไสกันเด็ดขาด เพื่อหลีกเลี่ยงไม่ให้เทพปลาคาร์ปไม่พอใจ
พวกเขาเคยคิดเอาไว้แล้ว ว่าจะได้พบกับเทพปลาคาร์ปที่งดงามเพียงใด แต่พวกเขากลับคิดไม่ถึงเลยว่าจะได้เห็นภาพเหตุการณ์เช่นนี้อยู่ตรงหน้า
ซ่า!
เพียะ!
ซ่าซ่า!!
บนสะพานแผ่นหินด้านหน้า ปรากฏร่างของเด็กสาวผู้มีท่าทางซุกซนมีชีวิตชีวายืนอยู่ เธอเดินเท้าเปล่า ย่างก้าวและกระโดดไปมาบนแผ่นหิน
ในมือถือฝักบัวก้านยาว กำลังตีผิวน้ำดังเพียะพะ
คุณคิดว่าคนที่อยากมาดูหางปลาจะรู้สึกผิดหวังไหม?
ไม่เลย
คุณคิดผิดแล้ว
เพราะฉากตรงหน้าเห็นได้ชัดว่าน่าตกตะลึงยิ่งกว่าหางปลาเสียอีก!
ตู้ม!
อาศัยจังหวะที่ฝนตกหนัก เด็กสาวคนนั้นมีแววตาดุดัน ฝักบัวในมือตวัดอย่างแรง กระแสน้ำลูกใหญ่พุ่งขึ้นจากสระน้ำที่ราบเรียบ ถึงขั้นไหลย้อนกลับขึ้นไปตามหน้าผาหิน!
“ขึ้นไป!”
ปลายเท้าของเธอตวัดขึ้นในน้ำ ต้าพั่งหลี่ตัวหนึ่งก็สะบัดหางปลาอย่างสุดกำลังพุ่งเข้าไปในกระแสน้ำ ลอยตัวอยู่กลางอากาศและออกแรงว่ายขึ้นไปด้านบน!
“แกก็ไปด้วย!”
เธอใช้เท้าตวัดติด ๆ กันสองสามครั้ง จากนั้นก็ตีลังกากลับหลังอย่างแผ่วเบา ฝักบัวทุบลงบนผิวน้ำอย่างแรง
ชั่วพริบตานั้น ปลาคาร์ปสีแดงขาวหลายตัวก็พุ่งพรวดออกจากสระน้ำ แล้วพุ่งเข้าไปในกระแสน้ำอย่างรวดเร็ว พวกมันสะบัดหางปลาอย่างบ้าคลั่ง พยายามว่ายทวนน้ำขึ้นไป เพื่อทำลายพันธนาการ!
ฝูงชนหยุดชะงัก อ้าปากค้างและยืนอึ้งกันไปหมด
ไม่มีใครเดินไปข้างหน้าอีก ไม่มีใครส่งเสียงดังโวยวาย ภายในสระปลาคาร์ป เหลือเพียงเสียงหยาดฝนที่ร่วงหล่นราวกับไข่มุกเม็ดเล็กเม็ดใหญ่หล่นลงบนจานหยก และเสียงกระแสน้ำจากการตวัดแกว่งของเด็กสาวคนนั้น
บ้าเอ๊ย...
คนที่ยังเหลือสติสัมปชัญญะตามหลักวัตถุนิยมอยู่นิดหน่อย ในตอนนี้ก็ละทิ้งมันไปอย่างสิ้นเชิงแล้ว
คุณเคยเห็นมนุษย์ควบคุมกระแสน้ำด้วยมือเปล่าไหม?
คุณเคยเห็นใครที่แค่ใช้ปลายเท้าตวัดก็สะบัดปลาให้ลอยกระเด็นออกไปได้บ้างไหม?
คุณเคยเห็นฝูงปลาว่ายทวนน้ำแนบไปกับหน้าผาหิน ว่ายอย่างบ้าคลั่งสุดกำลังไหม?
จู้โส่วไม่พูดอะไร เพียงแต่เอาแต่ถ่ายรูปอย่างเดียว
ผิงผิงไม่พูดอะไร เพียงแต่เอาแต่จดบันทึกอย่างเดียว
[วันที่ 28 พฤษภาคม พบเทพปลาคาร์ปช่วยเหลือราษฎรของตน... ปลาคาร์ปกระโดดข้ามประตูมังกร!]
เลนส์กล้องของจู้โส่วหมุนเปลี่ยนทิศทาง ไปหยุดนิ่งอยู่ที่สมุดบันทึกของเธอ จากนั้นเขาก็โผล่หัวออกมาจากหลังเลนส์
สมกับเป็นนักศึกษาที่มีพรสวรรค์ด้านวรรณกรรมจริง ๆ ...
ช่างแตกต่างจริง ๆ ...
แต่การว่ายทวนน้ำนั้นยากเย็นแสนเข็ญ ต่อให้เทพปลาคาร์ปจะยืนอยู่เบื้องหลังราษฎรของตน ปลาคาร์ปเหล่านั้นก็ยังรู้สึกเหนื่อยล้า และค่อย ๆ หมดแรงร่วงตกลงมา
“พวกไร้ประโยชน์!”
เทพปลาคาร์ปเลิกคิ้วขึ้น เอ่ยตำหนิเสียงต่ำ
ต้าพั่งหลี่ว่ายกลับมาที่ข้างเท้าของเธอด้วยท่าทางน้อยใจ มันว่ายไปมาอย่างเอาใจ หางของมันถูไถไปที่ปลายเท้าของเธอ
“ไปให้พ้นเลย!”
เทพปลาคาร์ปแค่นเสียงเย็นชา ใช้เท้าเตะมันออกไป
“กินจนอ้วนขนาดนี้ แค่ครึ่งทางก็ยังว่ายไม่ไหว!”
เธอเงยหน้าขึ้นมองไปยังยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์ น้ำเสียงแผ่วเบาลง
“เมื่อไหร่ถึงจะว่ายไปถึงที่นั่นได้...”
อึก...
เหล่านักท่องเที่ยวกลืนน้ำลาย เทพปลาคาร์ปถึงกับอยากให้ปลาคาร์ปธรรมดาพวกนี้ว่ายขึ้นไปบนยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์งั้นเหรอ?
จะเป็นไปได้ยังไง?
มีคนลองหยั่งเชิงเดินเข้าไปข้างหน้า และเปิดปากพูดคุยกับเธอเป็นครั้งแรก
“ท่านเทพปลาคาร์ป... ฉันรู้ว่าท่านรักราษฎรของท่านมาก แต่พวกมันอ่อนแอเกินไป ไม่มีทางว่ายทวนกระแสน้ำบนภูเขาสูงขึ้นไปถึงยอดได้หรอก...”
คนด้านหลังก็พยักหน้าเช่นกัน
“เดิมทีปลาคาร์ปก็อาศัยอยู่ในทะเลสาบและสระน้ำอยู่แล้ว จะขึ้นไปได้ยังไงกัน?”
เด็กสาวที่กำลังเตรียมจะกระโดดลงจากสะพานหินเพื่อกลับไปชะงักร่าง หันขวับมามองทุกคน
“เดิมทีเป็นเช่นนี้...”
“ก็เพียงพอแล้วงั้นเหรอ?”
ทุกคนมองหน้ากันเลิ่กลั่ก
“ภูเขาศักดิ์สิทธิ์เคยสูญสลายและเงียบเหงาไปเพราะผลกรรมของหมู่บ้านหมิงเยวี่ย ราษฎรของฉันยิ่งแทบจะตายกันหมด... หากพวกเราสามารถแข็งแกร่งขึ้นอีกสักหน่อย กล้าหาญขึ้นอีกสักนิด! ก็อาจจะสามารถต่อต้านศัตรูภายนอกที่โลภมากพวกนั้นได้ไม่ใช่เหรอ?!”
เธอสะบัดแขนเสื้อ
“พวกนายในวันนี้ จะกลายเป็นเหมือนพวกมันในวันวาน ที่สร้างภัยคุกคามต่อภูเขาศักดิ์สิทธิ์หรือไม่... ไม่มีใครรับประกันได้”
“แต่! สิ่งที่ฉันรับประกันได้ก็คือ...”
เธอวิ่งเท้าเปล่าลงไปในสระน้ำ พุ่งพรวดเข้าไปในม่านน้ำที่หนาทึบจนลมพัดไม่ผ่าน
เมื่อพุ่งออกมาอีกครั้ง เธอก็กลายร่างเป็นหางปลาขนาดยักษ์ เพียงแค่สะบัดเบา ๆ ก็พุ่งเข้าสู่กระแสน้ำและว่ายทวนน้ำขึ้นไป!
ซ่า!!
“โฮ่!!”
เธอพุ่งผ่านหน้าผาหินชั้นแรกไป โดยไม่หยุดพัก!
หางปลาสีแดงทองขนาดยักษ์ยังคงสะบัดต่อไป ส่องประกายแสงอันเยือกเย็นและแหลมคมท่ามกลางม่านฝน
ขึ้นไปอีก! คือบันไดหินชั้นที่สอง! จากนั้นก็ชั้นที่สาม! ชั้นที่สี่!
ปลาคาร์ปในน้ำมารวมตัวกันในสระ โผล่ขึ้นมาเหนือน้ำ ดวงตาทั้งสองข้างจ้องมองเทพเจ้าของพวกมันด้วยความเคารพเลื่อมใส
มองดูท่วงท่าอันสง่างามนั้นหยุดลงบนหน้าผาหินชั้นที่เก้า เด็กสาวยันตัวนั่งโผล่หัวออกมา น้ำฝนไหลลงมาตามหางปลาที่ห้อยระย้ากลายเป็นม่านน้ำ พุ่งลงสู่สระน้ำ
“ฉันสามารถเป็นคนแรกได้! พวกมันก็ต้องทำได้เหมือนกัน!”
เสียงอันกังวานใสและว่างเปล่าดังก้องไปทั่วป่าเขา ทุกคนมองดูเทพปลาคาร์ปที่อยู่สูงขึ้นไปเกือบ 8 เมตร นอกจากความงุนงงแล้ว ความรู้สึกเคารพเลื่อมใสก็ก่อตัวขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่
เธอทำได้...
นั่นก็หมายความว่า...
เธออาศัยความสามารถของตัวเองว่ายขึ้นไปบนยอดภูเขาศักดิ์สิทธิ์แห่งนั้น จนกลายเป็นเทพเจ้า...
ทุกคนต่างงุนงงไปหมดแล้ว
ผู้คนในเวลานี้ ไม่มีสติปัญญาในการคิดไตร่ตรองเลยแม้แต่น้อย
คุณบอกว่านี่คือแหล่งท่องเที่ยว พวกเขาเข้าใจ
คุณบอกว่านี่คือภูเขาศักดิ์สิทธิ์ที่เต็มไปด้วยวิญญาณเทพ พวกเขาก็เข้าใจได้เช่นกัน
คุณบอกว่าวิญญาณเทพแห่งภูเขาศักดิ์สิทธิ์นี้ จำเป็นต้องใช้เทคโนโลยีและลูกเล่นสักหน่อย เพื่อทำให้ตัวเองดูดูลึกลับขึ้นมาบ้าง... พวกเขาก็พอจะทำความเข้าใจได้!
แต่!
ตอนนี้คนคนนี้... ไม่สิ เทพองค์นี้!
ร่ายวิชาเวทวารีต่อหน้าพวกเขา... พริบตาเดียวก็แปลงกายเปลี่ยนขาเป็นหางปลา... บินขึ้นบันไดเก้าชั้นรวดโดยไม่เห็นแม้แต่สลิงสักเส้น...
ใครจะเข้าใจได้?!
นี่มันบ้าบอเกินไปแล้ว!
ใครจะเข้าใจได้! ใครก็ได้ออกมายืนอธิบายให้ทุกคนฟังหน่อย! นี่มันทำได้ยังไง?
หากไม่มีใครสามารถอธิบายได้ล่ะก็...
งั้นนี่... ถือว่าเป็นปาฏิหาริย์ของเทพเจ้าได้ไหม...
“เวรเอ๊ย!”
นักท่องเที่ยวคนหนึ่งกลืนน้ำลาย ชี้ไปที่หัวของต้าพั่งหลี่ริมสะพานแล้วเอ่ยตำหนิ
“ยังไม่รีบเรียนรู้จากเทพเจ้าของพวกแกให้ดีอีก!!”
ต้าพั่งหลี่: ?!
เมื่อกี้คุณยังยื่นมือเข้าช่วยเหลืออยู่เลยไม่ใช่เหรอ?
พริบตาเดียวคุณก็มาแทงข้างหลังฉันซะแล้ว?!
สมแล้วจริง ๆ ...
มีความเป็นเทพ แต่ไม่มีความเป็นปลาเลย!
ก็แค่ว่ายน้ำไม่ใช่หรือไง!
เดี๋ยวมันไปฝึกเพิ่มอีกหน่อยก็พอแล้ว!!
ฝูงปลาคาร์ปว่ายตามสายน้ำที่ร่วงหล่นลงมาจากหางปลาด้านบน และเริ่มพยายามเป็นครั้งที่สองอีกครั้ง
ในที่สุดเหล่านักท่องเที่ยวก็มองดูฉากอันน่าอัศจรรย์นี้ด้วยความอาลัยอาวรณ์ และเดินจากสถานที่แห่งนี้ไป
จู้โส่วตื่นเต้นจนฟันกระทบกันดังกึก ๆ เขาพุ่งตัวไปอยู่ข้างกายผิงผิง
“แย่แล้ว~ ถ่ายรูปไม่ได้สักรูปเลย! ฮ่าฮ่าฮ่า!”
อุปกรณ์อิเล็กทรอนิกส์ขัดข้องบ้าบอนี่... ที่แท้พี่ชายผู้กล้าที่ตีนเขาก็ไม่ได้ล้อพวกเขาเล่น
เขากดชัตเตอร์ดังแชะ ๆ อยู่ตั้งนาน กลับไม่ได้อะไรเลยจริง ๆ ...
เจ้าอ้วนน้อยน้ำตาไหลพรากอาบหน้า
ไม่เป็นไรน่า ไม่เป็นไร!
อย่างน้อยก็ได้เห็นปาฏิหาริย์ของเทพเจ้า! แค่นี้ก็กำไรมหาศาลแล้ว!
เขาหันขวับไปมองผิงผิง แต่กลับพบว่าอีกฝ่ายก็ตื่นเต้นจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว เดินแกว่งแขนขาข้างเดียวกันโดยไม่รู้ตัว
“มา! หายใจเข้าลึก ๆ!”
“ข้างหลังยังมีอย่างอื่นอีกนะ ถ้าเธอเป็นแบบนี้ไปตลอด เกรงว่ายังไม่ทันเดินถึงยอดเขา ก็คงจะเป็นเหมือนคนพวกนั้นแล้วล่ะ...”
เขาบุ้ยปาก ผิงผิงถึงได้หันขวับไปมอง
ไม่รู้ว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ที่มีกลุ่มยามรักษาการณ์ปรากฏตัวขึ้น พวกเขาอุ้มนักท่องเที่ยวที่หมดสติออกมาจากฝูงชน แล้วพามารวมกันไว้ด้านหนึ่งเพื่อเริ่มทำการปฐมพยาบาล...
ข้างกองคนที่หมดสติ ผู้ชายหน้าเหลี่ยมตาเสือที่สวมเสื้อกาวน์สีขาวคนหนึ่ง กำลังล้วงกล่องเครื่องมืออย่างบ้าคลั่งด้วยความงุนงง ในปากก็บ่นพึมพำอะไรก็ไม่รู้
ให้ตายเถอะ...
ผิงผิงรู้สึกว่าความตื่นเต้นทั่วทั้งร่างสงบลงในพริบตา
โอ้ โน...
เธอไม่อยากหมดสติเหมือนคนกลุ่มนั้นหรอกนะ
แม้จะบอกว่านี่เป็นเรื่องที่สมควรหมดสติจริง ๆ แต่เธอเป็นถึงแฟนคลับตัวยงที่เคยเห็นโลกกว้างมาแล้วนะ!
เส้นทางเข้าเฝ้าเทพเจ้าของเธอยังเดินไปไม่ถึงครึ่งเลยด้วยซ้ำ!
จะมาล้มพับกลางทางไม่ได้เด็ดขาด!
หลังจากหยิกจุดเหรินจงของตัวเองอย่างแรงไปหนึ่งที ผิงผิงก็ถอนหายใจยาว แล้วก้าวเท้าเดินไปข้างหน้า