บทที่ 1 ภรรยาและลูกทิ้งจดหมายหนีไป ทว่าลูกสาวกลับปลุกระบบขึ้นมาเสียอย่างนั้น!

บทที่ 1 ภรรยาและลูกทิ้งจดหมายหนีไป ทว่าลูกสาวกลับปลุกระบบขึ้นมาเสียอย่างนั้น!

เมืองชิงซาน

ณ หมู่บ้านเล็กๆ นิรนามบริเวณตีนเขา

"ท่านพ่อ อาหารเย็นเสร็จแล้วเจ้าค่ะ!"

เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงแว่วเข้าหูฉีฟ่านที่กำลังนอนเอนกายอย่างสบายอารมณ์อยู่บนเก้าอี้โยก

ฉีฟ่านหันหน้าไปมอง

เขาเห็นเด็กหญิงวัยเจ็ดแปดขวบกำลังร้องเรียกตนเองอยู่

นี่คือลูกสาวของเขา... เยียนเอ๋อร์~

"ได้เลย~"

ฉีฟ่านขานรับก่อนจะรีบลุกขึ้น

เมื่อมองไปยังลูกสาว ฉีฟ่านก็ยิ้มขื่นพลางส่ายหน้า

"เผลอแป๊บเดียวก็ผ่านไปเกือบสิบปีแล้ว เยียนเอ๋อร์โตขนาดนี้แล้วหรือนี่"

เขาชื่อฉีฟ่าน ข้ามมิติมาอยู่บนโลกใบนี้ได้ยี่สิบกว่าปีแล้ว

เดิมทีเขาคิดว่าเมื่อมาถึงที่นี่จะได้รับสูตรโกงบางอย่าง และก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดของโลกได้ในอนาคต

ทว่าความเป็นจริงกลับโหดร้าย ไม่มีทั้งระบบ พรสวรรค์ในการฝึกฝนก็ย่ำแย่ และที่แย่ไปกว่านั้นคือเมื่อสิบกว่าปีก่อน เขาถูกหญิงสาวลึกลับขืนใจ!

เขาคิดว่ามันเป็นเพียงความสัมพันธ์ชั่วข้ามคืน

แต่ใครจะไปคาดคิดว่าหนึ่งปีหลังจากเหตุการณ์นั้น จะมีคนนำเด็กทารกหญิงมาส่งให้เขาในยามวิกาล

ข้างกายเด็กน้อยมีจดหมายวางอยู่หนึ่งฉบับ!

เนื้อความในจดหมายสั้นกระชับและได้ใจความ

"นางคือลูกสาวของเจ้า!"

ในฐานะผู้ทะลุมิติ ฉีฟ่านย่อมไม่เชื่อเรื่องไร้สาระพรรค์นี้

แต่เมื่อได้เห็นดวงตากลมโตสีน้ำเงินเข้มของเด็กทารกที่ถอดแบบมาจากเขาเป๊ะๆ หัวใจของเขาก็พลันอ่อนยวบ~

อ่อนยวบอย่างแท้จริง!

หลายปีที่ผ่านมานี้ ระหว่างที่เลี้ยงดูนาง เขาก็ตระหนักได้ว่าเด็กหญิงหน้าตาเหมือนเขามากขึ้นเรื่อยๆ

ไม่ต้องสงสัยเลย นางคือลูกสาวของเขาจริงๆ

และเขาก็เลี้ยงดูนางมาจนอายุเจ็ดขวบเช่นนี้แหละ!

"ท่านพ่อ โลกภายนอกเป็นอย่างไรหรือเจ้าคะ? ข้าได้ยินท่านลุงในหมู่บ้านบอกว่ามันน่าตื่นตาตื่นใจมากเลย"

ดวงตากลมโตของเยียนเอ๋อร์เต็มไปด้วยความโหยหา

ฉีฟ่านที่เพิ่งจิบสุราในมือไปอึกหนึ่ง คล้ายกับนึกอะไรขึ้นมาได้

"เยียนเอ๋อร์~ โลกภายนอกนั้นน่าตื่นตาตื่นใจมากจริงๆ"

"ข้าไม่เคยบอกเจ้าหรือว่าในอดีตนั้น พ่อของเจ้ายิ่งใหญ่ไร้เทียมทานไปทั่วหล้า จนได้รับสมญานามว่า จักรพรรดิฟ่าน!"

"ว้าว~ ท่านพ่อสุดยอดไปเลย"

ดวงตาของเยียนเอ๋อร์ทอประกายระยิบระยับ

"เช่นนั้นท่านพ่อคงปลีกวิเวกมาอยู่ที่นี่เพราะเก่งกาจเกินไปสินะเจ้าคะ! แต่ว่า... ทำไมตอนที่ท่านปลีกวิเวก ถึงไม่พาท่านแม่มาด้วยล่ะ?"

"นาง..."

ทว่าพอฉีฟ่านกำลังจะเอ่ยต่อ ความเมามายก็จู่โจมเข้าใส่ เขาตาเหลือกและผล็อยหลับไปในทันที

เมื่อเห็นสภาพของผู้เป็นบิดา ใบหน้าเล็กๆ ของเยียนเอ๋อร์ก็พองลมด้วยความโกรธ

"อีกแล้ว! พอข้าพูดถึงท่านแม่ทีไร ตาแก่นี่ก็หลับหนีทุกทีเลย"

"ฮึ่ม~ ไม่ยอมบอกก็ไม่เป็นไร ข้าไปตามหาเองก็ได้..."

…………

เช้าวันรุ่งขึ้น

ฉีฟ่านนวดคลึงศีรษะที่ยังคงหนักอึ้งและร้องเรียกตามความเคยชิน

"เมาอีกแล้ว เยียนเอ๋อร์ รีบไปเอาน้ำมาให้พ่อสักอ่างที"

แต่หลังจากสิ้นเสียง กลับไม่มีเสียงตอบรับใดๆ เป็นเวลานาน

สิ่งนี้ทำให้ฉีฟ่านรู้สึกประหลาดใจเล็กน้อย

ยัยหนูนั่นออกไปเล่นซนตั้งแต่เช้าตรู่เลยหรือ?

ด้วยความสงสัย ฉีฟ่านจึงลุกขึ้นเดินไปยังห้องของเยียนเอ๋อร์ ทว่ากลับพบเพียงเครื่องนอนที่ถูกพับเก็บไว้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย

นอกจากนี้ ร่างเล็กๆ ที่คุ้นตาก็ไม่ได้อยู่ในห้อง

มีเพียงจดหมายฉบับหนึ่งวางทิ้งไว้บนโต๊ะ!

จดหมาย!

จดหมายอีกแล้ว!

เมื่อนึกถึงคำพูดของเยียนเอ๋อร์เมื่อคืน สีหน้าของฉีฟ่านก็พลันเคร่งเครียดขึ้นมา

"หรือว่ายัยเด็กคนนี้จะ..."

ฉีฟ่านรีบหยิบจดหมายขึ้นมาอ่านอย่างรวดเร็ว

ลายมือบนกระดาษนั้นโย้เย้บิดเบี้ยว...

"ท่านพ่อ ข้าจะไปตามหาท่านแม่ และไปดูว่าโลกภายนอกนั้นน่าสนุกแค่ไหน เมื่อข้าพาท่านแม่กลับมาแล้ว ครอบครัวของเราก็จะได้อยู่พร้อมหน้ากัน

ท่านพ่อไม่ต้องเป็นห่วงนะ ข้าจะอ้างชื่อท่านเวลาเจอคนแปลกหน้า ท่านบอกเองว่าพวกเขาทุกคนล้วนต้องไว้หน้าท่าน ข้าตามหาท่านแม่เจอแล้วจะรีบกลับมานะเจ้าคะ"

"……"

หลังจากอ่านจบ ฉีฟ่านก็รู้สึกหูอื้อตาลายไปหมด เขาตบหน้าผากตัวเองฉาดใหญ่

"พับผ่าสิ~ ประสาทจะกิน!"

"ลูกทรพี! ช่างเป็นลูกทรพีจริงๆ!"

"อุตส่าห์ฟูมฟักเลี้ยงดูมาอย่างยากลำบาก แต่นางกลับหนีออกจากบ้านไปเสียได้!"

ฉีฟ่านสร่างเมาเป็นปลิดทิ้ง ความมึนงงมลายหายไปจนหมดสิ้น

เขาไม่เคยคาดคิดเลยว่าลูกสาววัยเจ็ดขวบจะกล้าหนีออกจากบ้าน!

โลกภายนอกอันตรายแค่ไหน มีหรือที่เขาจะไม่รู้?

การที่นางออกไปแบบนั้น มันไม่ต่างอะไรกับลูกแกะเดินเข้าปากเสือเลยไม่ใช่หรือ?

และเมื่อนึกถึงตอนที่เยียนเอ๋อร์เอาชื่อเขาไปอ้างกับคนข้างนอก...

"ไม่ได้การล่ะ! ข้าต้องตามตัวนางกลับมาให้ได้"

เมื่อคิดได้ดังนั้น

ฉีฟ่านก็ไม่สนใจจะเก็บข้าวของใดๆ เขาสวมรองเท้าแตะคู่ใหญ่แล้วรีบวิ่งพรวดพราดออกไปทันที

เขารู้สึกเสียใจอย่างสุดซึ้ง!

หลายปีที่ผ่านมา เขาเอาแต่โม้โอ้อวดกับลูกสาวมาตลอด และตอนนี้ก็เจริญล่ะ นางดันเชื่อสนิทใจว่าเขา 'ไร้เทียมทาน' ถึงขั้นเอาไปอวดอ้างข้างนอกจริงๆ!

"เยียนเอ๋อร์~ เยียนเอ๋อร์~"

ทว่าในตอนที่ฉีฟ่านกำลังวิ่งพ้นประตูบ้านออกไปนั้นเอง

จู่ๆ ก็มีเสียงประหลาดดังขึ้นในหัวของเขา

【ติ๊ง! ขอแสดงความยินดีกับโฮสต์ที่บรรลุความสำเร็จ 'ภรรยาทิ้งจดหมายหายตัว ลูกทิ้งจดหมายหนีออกจากบ้าน' ระบบฟูมฟักบุตรีถูกเปิดใช้งานสำเร็จแล้ว ยินดีต้อนรับสู่การใช้งาน!】

กว่ายี่สิบปี ในที่สุดระบบก็ปรากฏตัวขึ้น!

นี่มันเป็นการยืนยันคำกล่าวที่ว่า

ระบบอาจจะมาสาย แต่ไม่มีทางขาดหายอย่างแน่นอน

ทว่าเงื่อนไขในการเปิดใช้งานระบบนี้มันช่างโหดร้ายเหลือเกิน

ทั้งภรรยาและลูกต้องทิ้งจดหมายแล้วหนีไป นี่มันหยามเหยียดจิตใจกันชัดๆ!

เงื่อนไขบัดซบเช่นนี้ คนธรรมดาทั่วไปคงทำได้ยากจริงๆ

【ติ๊ง! โฮสต์ ท่านได้ผูกมัดกับลูกสาวของท่าน ฉีเยียนเอ๋อร์ เป็นที่เรียบร้อย การเปิดใช้งานระบบเสร็จสมบูรณ์ รางวัลพิเศษ: 100,000 คะแนน!】

ระบบฟูมฟักบุตรี!

ฉีฟ่านรีบตรวจสอบหน้าต่างสถานะอย่างรวดเร็ว

มันแสดงสถานะตามเวลาจริงของลูกสาวสุดที่รักของเขา

ทั้งสถานะสุขภาพ ความแข็งแกร่ง ส่วนสูง น้ำหนัก อายุ และอื่นๆ...

หลังจากทำความเข้าใจอยู่ครู่หนึ่ง ฉีฟ่านก็พอจะเข้าใจการทำงานของระบบคร่าวๆ

ตราบใดที่เขามีคะแนน เขาก็สามารถมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ลูกสาวได้

หิวหรือ? ส่งของอร่อยไปให้!

หนาวหรือ? ส่งเสื้อผ้าไปให้!

ป่วยหรือ? ส่งยารักษาไปให้!

ตกอยู่ในอันตรายหรือ? ส่งสมบัติล้ำค่าแห่งสวรรค์และโลกธาตุไปให้เลย!

เงื่อนไขเดียวคือต้องมีคะแนนมากพอ!

ตอนนี้มีเพียงวิธีเดียวที่จะได้รับคะแนน นั่นก็คือการลงชื่อเข้าใช้!

การลงชื่อเข้าใช้ไม่เพียงแต่จะได้คะแนน ทว่ายังสุ่มรับรางวัลได้อีกด้วย

ด้วยระบบนี้ ตราบใดที่ระดับการฝึกฝนของเยียนเอ๋อร์เพิ่มขึ้น ระดับการฝึกฝนของฉีฟ่านก็จะพัฒนาตามไปด้วย

และขอบเขตพลังของฉีฟ่านจะสูงกว่าเยียนเอ๋อร์หนึ่งขั้นใหญ่โดยอัตโนมัติ!

ข้อเสียเพียงอย่างเดียวก็คือ...

ตอนนี้ฉีฟ่านถูกกักขังบริเวณเสียแล้ว

เขาไม่สามารถออกจากหมู่บ้านไปได้ไกล รัศมีการเคลื่อนไหวของเขาในตอนนี้มีเพียงห้ากิโลเมตรเท่านั้น!

หลังจากทำความเข้าใจเรื่องนี้แล้ว

ฉีฟ่านในชุดรองเท้าแตะคู่ใหญ่ก็เตรียมตัวเดินไปที่ทางเข้าหมู่บ้านเพื่อลงชื่อเข้าใช้เป็นอันดับแรก

………………

ในเวลาเดียวกัน

ฉีเยียนเอ๋อร์ในชุดกระโปรงตัวน้อยสีเขียวก็เดินมาถึงบนเส้นทางสายหนึ่ง

นางมองซ้ายมองขวาอย่างระแวดระวัง และเมื่อแน่ใจแล้วว่าไม่มีใครอยู่แถวนี้ นางก็หยิบ 'กล่องสมบัติ' ของตัวเองออกมา!

แท้จริงแล้วกล่องสมบัติใบนี้เป็นเพียงกล่องไม้พังๆ ใบหนึ่งเท่านั้น

ทว่าฉีฟ่านกลับโม้เอาไว้ว่ามันสามารถบรรจุของได้ทุกอย่างบนโลกใบนี้ ไม่ว่านางจะนึกถึงสิ่งใด สิ่งนั้นก็จะมีอยู่ในกล่อง

ในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา ฉีฟ่านยังทุ่มเทแรงกายแรงใจในการแสดงมายากลให้เยียนเอ๋อร์ดูอยู่หลายครั้ง

สิ่งที่ต้องแลกมา ย่อมเป็นหยาดเหงื่อแห่งความเหนื่อยยากอย่างไม่ต้องสงสัย

จะทำอย่างไรได้ ก็ฉีฟ่านดันเป็นพวกเห่อลูกสาวนี่นา?

กล่องสมบัติใบนี้ถูกแบ่งออกเป็นสี่ชั้นด้วยกัน

พวกมันบรรจุไปด้วยโอสถ ทักษะบ่มเพาะและเคล็ดวิชาต่อสู้ อาวุธ และของจิปาถะต่างๆ

หลังจากเหลือบมองกล่องสมบัติ เยียนเอ๋อร์ก็รู้สึกอุ่นใจขึ้นมาก

เมื่อมีกล่องสมบัติของท่านพ่อ นางก็ไม่ต้องกลัวสิ่งใดอีกต่อไป

ในตอนนั้นเอง

จู่ๆ เยียนเอ๋อร์ก็สังเกตเห็นคนสองคนกำลังเดินตรงมาทางนางจากถนนเบื้องหน้า...

เป็นชายหนุ่มและหญิงสาวหน้าตาหมดจดคู่หนึ่ง

"ช่างเป็นเด็กหญิงที่น่ารักน่าเอ็นดูอะไรเช่นนี้!"

"เด็กผู้หญิงหรือ?"

………………